Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου 2012

ΤΙ ΣΑΣ ΒΡΗΚΑ ΕΓΩ????

     Έτσι για να ευθυμήσουμε λίγο μιας και που ειδικά αυτό το ΣΚ πρέπει να έχει τη προδιάθεση για να είναι άκρως απολαυστικό και χαρούμενο.


 

 Καταπληκτικοί έτσι; Σήμερα τους ανακάλυψα. Καλό ΣΚ σε όλους!

Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2012

ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΟΝ.



               Καλημέρα στη μπλοκογειτονια μου.
            Αυτή την ανάρτηση σκέφτηκα  να τη δημοσιεύσω εχθές όμως αποφάσισα πως επειδη ηταν αρκετά φορτισμένη η ατμόσφαιρα θα ηταν καλύτερα να την αφήσω για σήμερα που είναι κάπως πιο ήσυχα τα πράγματα.
            Αν δε το καταλάβατε ήδη θέλω να αναφερθώ και εγώ με τη σειρά μου σε μια άσχημη δυστυχώς είδηση που εχθές είχε κατακλύσει τα ΜΜΕ και κυρίως τα ηλεκτρονικά μέσα επειδη αφορούσε το χαμό ενός νέου ανθρώπου που ηταν γνωστός στο ιντερνετικο χώρο κυρίως λόγου της αρρώστιας με την οποία πάλευε μέχρι τη τελευταία στιγμή.
            Μπαίνοντας λοιπόν εχθές σε διάφορα site και μπλοκς ενημερώθηκα κι εγώ με τη σειρά μου γι αυτή τη τραγική μα και συγκινητική είδηση συνάμα μιας και που από ότι διάβασα είχε ζητήσει από όλους τους φίλους του να αφιερώσουν μια σελίδα γι αυτόν και τη κοπέλα που ηταν μαζί από παιδιά και όπως είναι λογικό συγκινηθηκα με το μεγάλο ενδιαφέρον που έδειξαν τόσοι συνάνθρωποι του στην επιθυμία του.
            Στην αρχή σκέφτηκα πως άλλος ένας άνθρωπος έφυγε από τη ζωή έχοντας δώσει τη μάχη του με τη συγκεκριμένη ασθένεια όπως και τόσοι συνάνθρωποι μας καθημερινά αλλα στη συνέχεια κατάλαβα ότι κατά κάποιον τρόπο αυτόν τον άνθρωπο είχε τύχει να τον γνωρίσω κι εγώ στη μπλοκοσφαιρα.
            Για να είμαι ειλικρινής δε ειμασταν ιντερνετικοί φίλοι, ούτε είχε τύχει να δω ποτέ τη σελίδα του αλλα όταν διάβασα στα σαιτ πως χρησιμοποιούσε ως ψευδώνυμο το Moloch αισθάνθηκα πως αυτό το προσωνύμιο κάτι μου θύμιζε και μάλιστα έντονα. Και ξαφνικά θυμήθηκα από πού και πώς το ήξερα και έτρεξα να το επιβεβαιώσω. Τι να επιβεβαιώσω θα σας πω παρακάτω, όμως πριν από αυτό θα ήθελα να σας κάνω μια μικρή εισαγωγή για να καταλάβετε.
            Όταν είχα πρωτοφτιαξει το μπλοκ μου και δεν ήξερα πολλά πράγματα γι αυτό είχα παρακολουθήσει σε καποια αγαπημένα μου σπιτάκια πως αναδημοσίευαν ύστερα από επιθυμία του δημιουργού ένα παραμύθι που είχε γραφτεί από έναν άνθρωπο που μαχόταν για τη ζωή του. Όπως καταλαβαίνετε μου τράβηξαν τη προσοχή αυτές οι αναδημοσιεύσεις και αφού διάβασα μια από αυτές αποφάσισα κι εγώ με τη σειρά μου να συμμετάσχω και εγώ σε αυτές για δυο κυρίως λογούς. Ο πρώτος αφορά την ευαισθητοποίηση μου σε τέτοιου είδους θέματα και ανθρώπους και ο δεύτερος την αγάπη που τρέφω για τα όμορφα παραμύθια και το συγκεκριμένο είναι παρά πολύ ωραίο παραμύθι. Θα το διαπιστώσετε και μόνοι σας διαβάζοντάς το.
            Για να το διαβάσετε, όσοι από εσάς επιθυμείτε μπορείτε να πατήσετε ΕΔΩ και να μεταβειτε στη τότε αναδημοσίευση μου.
            Αυτό είναι το λιγότερο που θα μπορούσα να κάνω για έναν άνθρωπο που δεν ήξερα αλλα κατά κάποιο τρόπο είχα γνωρίσει και μάθει από αυτόν.

Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2012

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΜΕ ΕΝΑ ΒΡΑΒΕΙΑΚΙ.

      Νομίζω πως η σημερινή μου ημέρα μπορεί άνετα να θεωρηθεί πολύ όμορφη μιας και που ξεκίνησε με ένα πανέμορφο βραβείο από την αγαπημένη μου μπλοκοφίλη @iris που αν και την ανακάλυψα πολύ πρόσφατα στο χώρο της μπλοκόσφαιρας αισθάνομαι για κάποιο ανεξήγητο λόγο ότι τη ξέρω αρκετό καιρό και ότι έχουμε πιει τουλάχιστον πέντε-έξι φορές καφέ μαζί! :)
       Θα ήθελα πριν σας παρουσιάσω το όμορφο βραβείο της να πω και εγώ με τη σειρά μου λίγα λόγια για το όμορφο μπλοκοσπιτάκι της και λίγα για την οικοδέσποινα.
          Το μπλοκοσπιτάκι αυτό ονομάζεται η ζωή είναι ωραία και θα μπορούσα με σιγουριά να πω πως οι αναρτήσεις του θα μπορούσαν να θεωρηθούν τρόποι που μας τεκμηριώνουν το τίτλο του. Τα κείμενα και οι απόψεις που φιλοξενεί δείχνουν πως όντως η ζωή είναι ωραία αρκεί να είμαστε σε θέση να ζήσουμε και όχι απλώς να επιβιώνουμε.  
         Προσωπικά κάθε φορά που επισκέπτομαι το συγκεκριμένο σπιτικό φεύγω με ευχάριστη διάθεση και ανεμελιά. Ναι ανεμελιά. Κατα ένα περίεργο τρόπο όταν φεύγω από εκεί αισθάνομαι ως ένα μικρό ανέμελο χαρούμενο αθώο παιδί που θα βγει στη γειτονιά να παίξει κρυφτό με τους φίλους του. Έτσι αισθάνομαι και χαίρομαι πολύ γι΄αυτό. Χαίρομαι γιατί αυτό το συναίσθημα προσωπικά το θεωρώ υπέροχο και πολλές φορές μου λείπει πολύ αλλά τώρα πια ξέρω που θα πάω όταν θέλω να το ξαβαρώ...
       Και επειδή τα λόγια είναι περιττά σε τέτοιες περιπτώσεις μια δοκιμή θα σας πείσει: http://princess-airis.blogspot.gr/
     Και πριν σας παρουσιάσω θέλω να πω και λίγια λόγια για την οικοδέσποινα του συγκεκριμένου σπιτικού. Βέβαια είναι δύσκολο να πεις λίγα λόγια για ένα άτομο που δε γνωρίζεις από κοντά αλλά είναι το ίδιο εύκολο να αφήσεις το στίγμα που δίνει στο σπιτάκι του να σε οδηγήσει σε κάποια συμπεράσματα για το χαρακτήρα του ανθρώπου αυτού και εγώ για τη γλυκυτάτη @iris θέλω να πω πως έχω συμπεράνει τα εξής. Τώρα αν έπεσα μέσα θα μου το πει ή θα μου το δείξει μελλοντικά η ίδια αλλά θα ήθελα να τη χαρακτηρίσω με πέντε επίθετα που με εχει κάνει η ίδια να σχηματίσω για εκείνη μέσω των κείμενών της καθώς επίσης και των σχόλιών της.
       Έχουμε και λέμε:
  1. Δυναμική (σα να αναγκάστικε να γίνει απότομα)
  2. Ειλικρινής (αυτό που λέμε τέρας ειλικρίνειας)
  3. Μορφωμένη (για μενα η πνευματική της μόρφωση ξεχυλλίζει)
  4. Κοινωνική (στη μπλοκόσφαιρα σίγουρα αλλά πιστεύω και έξω πως το ίδιο ισχύει)
  5. Ευγενική (στη μπλοκόσφραια σίγουρα αλλά πιστεύω πως έξω όχι πάντα, ανάλογα τον άνθρωπο που έχει απέναντί της και τη συμπεριφορά που θα της εκδηλώσει)
       Λοιπόν και μιας που σας ανέφερα δυο - τρία πραγματάκια που ήθελα ώρα για το όμορφο μου βραβειάκι.



      Δεν είναι υπέροχο; Και νομίζω πως ταιριάζει με τα χρώματα του μπλοκ μου! :)

      Αυτό το βραβειάκι συνοδεύεται με μία μικρή υποχρέωση την οποία η οικοδέσποινα μας είπε (μιας και το βραβείο το παρέλαβαν και άλλα μπλοκοσπιτάκια που τη κάνουν να χαμογελάει) αν θέλουμε μπορούμε να τη παραλείψουμε αλλά πρώτων μου άρεσε πολύ αυτή η υποχρέωση και δεύτερον ολόκληρο βραβείο πήραμε να μη δώσουμε κι εμείς κάτι από τη μεριά μας;
      Αυτό λοιπόν που ζητήθηκε είναι να απαντήσουμε στην εξής ερώτηση: 

      " Αν είχαμε ένα βραβείο σε χέρια μας σε ποιόν θα το δίναμε (όχι στη μπλοκόσφαιρα) και γιατί. "
  
       Ωραία η ερώτησή σου φίλη μου αλλά νομίζω πως η απάντηση θέλει λίγο σκέψη....
       Καταρχάς αν μπορούσα να διανέμω βραβεία θα ήθελα να δώσω πάρα πάρα πολλά σε πολύ κόσμο και για διαφορετικούς λόγους στον καθένα. Ανάλογα το είδος του βραβείου θα το έδινα και σε συγκεκριμένο άνθρωπο ή μερίδα ανθρώπων. Νομίζω πως το βραβείο πρέπει να πηγαίνει σε ανθρώπους εκείνους που με τη δουλειά και τη προσώπικότητά τους μπορούν να τιμήσουν το όνομα του συγκεκριμένου βραβείου.
         Μιας και που το συγκεκριμένο βραβείο αφορά το χαμόγελο αν μπορούσα να το απονείμω σε κάποιον άνθρωπο αδιαμφησβήτητα θα ήθελα να ήταν κάποιο άτομο από την οικογένεια  ή από τη παρέα μου αλλά επειδή προσπαθώ να σκέφτομαι ως σύνολο και όχι ως οντότητα θα σου απαντούσα πως θα το έδινα σε κάποιον άνθρωπο που κάνει πολλούς ανθρώπους να χαμογελάνε παρόλο που αυτόν τον άνθρωπο εγώ μπορεί να τον έχω απλώς ακουστά και να μη τον γνωρίζω προσωπικώς και επειδή το μυαλό μου αυτή τη στιγμή καταφεύγει σε κωμικούς ηθοποιούς και ταλαντεύεται ανάμεσα σε πολλούς καλλιτέχνες θα διαλέξω το Στάθη Ψάλτη γιατί θεωρώ πως με τις ταινίες του έκανε και συνεχίζει ακόμη να κάνει πολύ κόσμο να χαμογελάει με τη ψυχή του.
         Αυτά λοιπόν απο μένα για σήμερα.
          @iris μου σε ευχαριστώ και πάλι για το βραβείο και τα όμορφα λόγια σου! Να εισαι παντα χαμογελαστη και ευτυχισμενη ευχομαι!
          Η παραπανω ευχη ειναι ευχη για ολους σας.
          Να έχουμε μια υπέροχη εβδομάδα φίλοι μου!
       

Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2012

ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΕΠΟΧΕΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ.



          Σήμερα θα σας καλημερίσω με ένα παλιό αγαπημένο παραμύθι, το οποίο μου το έλεγε όταν ήμουνα μικρή ο μπαμπάς μου και πολύ μου άρεσε.
            Δυστυχώς δε ξέρω ποιός είναι ο δημιουργός του και δε το θυμάμαι πολύ καλά  αλλά επειδη θέλω πολύ να το μοιραστώ μαζί σας είπα να προσπαθήσω και να αποτυπώσω εδώ πέρα μόνο όσα θυμάμαι.
            Θα μπορούσα βέβαια να ψάξω στο google μιας και που είναι πιθανό να υπάρχει και να το βάλω ολόκληρο εδώ μέσα αλλα για εμένα δε θα έχει την ίδια αξία, αφήστε που το πιο πιθανό είναι να το βρω παραποιημένο. Το μόνο που έκανα ηταν να ψάξω για το δημιουργό του αλλα δε τα κατάφερα και λογικό μιας και που δεν είμαι σίγουρη καν για το τίτλο του αλλα εγώ παρόλα αυτά θα σας το παρουσιάσω και ελπίζω να σας αρέσει.
            Ας ξεκινήσουμε λοιπόν:

            «Μια φορά κι ένα καιρό, μέσα σε ένα μικρό αλλα όμορφο ορεινό χωριό ζούσε μια γιαγιά με πολύ καλή ψυχή, η οποία αγαπούσε τους ανθρώπους και όλα όσα μας έχει χαρίσει ο Θεός. Μια μέρα λοιπόν του Φθινοπώρου και ενώ ο Χειμώνας φαινόταν πως θα είναι αρκετά εξαγριωμένος αποφάσισε να πάει επάνω στο δάσος στο βουνό για να μαζέψει ξύλα για το τζάκι της. Αφού πήρε μαζί της ένα μεγάλο τσουβάλι έφυγε για το βουνό. Δεν είχε προλάβει να φτάσει ακόμη στο προορισμό της όταν μπροστά της συνάντησε έναν νεαρό κύριο.
-         Πού πας γιαγιά; Τη ρώτησε.
-         Πού να πάω παιδί μου, πάω να μαζέψω ξύλα γιατί ο Χειμώνας φέτος θα είναι πολύ κρύος και εγώ δεν έχω χρήματα για να τα αγοράσω, απάντησε η γλυκιά γριούλα
-         Θέλω να σε ρωτήσω κάτι γιαγιά, αποφάνθηκε ο νεαρός.
-         Ναι παιδί μου, απάντησε.
-         Θέλω να μάθω γιαγιά πως τα περνάτε εκεί κάτω στο χωριό. Αν είστε ευχαριστημένοι.
-         Ε πώς να τα περνάμε παιδάκι μου. Πολλοί παραπονιούνται αλλα εγώ είμαι πολύ ευχαριστημένη . Έχουμε και τις καλές μας αλλα έχουμε και τις κακές μας στιγμές ως άνθρωποι αλλα παρόλα αυτά αγαπιόμαστε και βοηθιόμαστε μεταξύ μας και έτσι κυλάει όμορφα η ζωή στο χωριό. Έχουμε τα ζώα μας, τις σοδειές μας και ο χρόνος κυλάει ήρεμα.
-         Χαίρομαι γιαγιά που αισθάνεσαι έτσι αλλα θέλω να σε ρωτήσω και κάτι άλλο, αποκρίθηκε το παλικάρι.
-         Ναι παιδί μου ότι θέλεις, είπε η γιαγιά.
-         Είστε ευχαριστημένοι από τις εποχές του χρόνου; Τη γνώμη έχεις εσύ για τις εποχές; Σας βοηθάνε ή σας κουράζουν;
-         Α παιδί μου για να τους φτιάξει ο Θεός ξέρει πολύ καλά τι κάνει. Έρχεται το Φθινόπωρο και σπέρνουμε τα χωράφια μας, έρχεται η Άνοιξη και μας τα ποτίζει, έρχεται το Καλοκαίρι κάνει καλό καιρό και τα θερίζουμε και έπειτα έρχεται ο κρύος Χειμώνας και μας δίνει τη δυνατότητα να μείνουμε σπίτι και να ξεκουραστούμε μετα από τη σκληρή δουλειά που κάνουμε μέχρι να μαζέψουμε τη σοδειά μας. Ένα έχω να πω για τους μήνες. Όλοι καλοί, χρυσοί και άγιοι.
-         Μπράβο γιαγιά. Της είπε ο νεαρός με μάτια να ξεχειλίζουν από ευτυχία.
Κι εκείνη τη στιγμή ξετρυπώνει από πίσω του ένα ασφαλισμένο τσουβάλι και της το προσφέρει λέγοντάς της πως δε χρειάζεται να πάει πια να μαζέψει ξύλα και πως ότι έχει χρειάζεται για το Χειμώνα της υπάρχει μέσα στο τσουβάλι. Τη παρακάλεσε όμως να ανοίξει το τσουβάλι μόνο όταν πάει σπίτι της και να μη τη δει κανένας στο δρόμο.
Πράγματι η καλή γιαγιά αφού ευχαρίστησε το νεαρό άντρα πήρε το τσουβάλι που της έδωσε και επέστρεψε  στο χωριό. Μόλις μπήκε μέσα στο σπίτι της άνοιξε το τσουβάλι και θαμπώθηκε όταν διαπίστωσε πως  χρυσές λίρες είχαν κάνει πλέον την εμφάνισή τους στο πάτωμα του φτωχικού σπιτιού της. Δάκρυσε από ευτυχία. Τώρα πια δε χρειαζόταν να πηγαίνει στο δάσος και να κουράζεται για να φέρει ξύλα για το τζάκι της, τώρα πια μπορούσε να αγοράσει όσα ξύλα χρειαζόταν.
Μια γριά πονήρω όμως που κατοικούσε δίπλα στο δικό της σπίτι και κατασκόπευε τους γείτονες της έτυχε να δει το περιστατικό και τότε πήγε τρέχοντας στο σπίτι της καλής γιαγιάς για να ενημερωθεί για το τι ακριβώς της είχε συμβεί.
Πράγματι η καλή γιαγιά της άνοιξε τη πόρτα και όταν τη ρώτησε που βρήκε τις λίρες εκείνη της απάντησε πως της έδωσε ένα νεαρό παλικάρι που συνάντησε ανεβαίνοντας στο δάσος να κόψει ξύλα. Τότε η γριά πονήρω δίχως να την αφήσει να της εξηγήσει πρώτα το διάλογο που είχανε έτρεξε κατευθείαν στο σπίτι της, πήρε ένα τσουβάλι και κατευθύνθηκε βιαστικά προς το δάσος, δήθεν για να κόψει ξύλα και αυτή.
Καθώς ανέβαινε λοιπόν συνάντησε μπροστά της το παλικάρι.
-         Καλώς τη γιαγιά. Πού πας γιαγιά; Ρώτησε ο νεαρός.
-         Πού να πάω παιδί μου, δε με βλέπεις; Γριά γυναικά τώρα, βασανισμένη και πάω στο δάσος να μαζέψω ξύλα για το Χειμώνα που θα ρθει. Δεν έχω λεφτά και κουράζομαι τώρα ενώ δε πρέπει στην ηλικία μου. Αποκρίθηκε με φωνή πονεμένη που όμως δεν έπειθε.
-         Να σε ρωτήσω κάτι γιαγιά πριν μπεις στο δάσος ;
-         Ναι παιδί μου ρωτά με ότι θέλεις.
-         Πώς τα περνάτε εκεί κάτω στο χωριό;
-         Πώς να τα περνάμε παιδί μου. Δύσκολα. Οι άνθρωποι είναι κακοί, ζηλιάρηδες και κουτσομπόληδες και δε μου αρέσει να ζω μαζί τους αλλα αναγκαστικά τους υπομένω. Και από την άλλη είναι δύσκολη η ζωή στο χωριό με τόσα ζώα και τόσες σοδειές. Και ο καιρός κάνει ακόμη δυσκολότερη την ήδη άσχημη ζωή μας.
-         Μα γιατί γιαγιά; Τόσο άσχημη είναι η ζωή εκεί κάτω;
-         Ναι παιδί μου. Πολύ άσχημη.
-         Και ο καιρός γιατί πιστεύεις ότι κάνει πιο δύσκολη τη ζωή σας εκεί κάτω;
-         Γιατί παιδί μου το Χειμώνα κάνει πολύ κρύο, ρίχνει χιόνι και μας κλείνει στα σπίτια μας, το Φθινόπωρο πέφτουν τα φύλλα και γεμίζει η αυλή μου βρωμιές, η Άνοιξη έχει αλλεργίες και το Καλοκαίρι ανυπόφορη ζεστή.
-         Δηλαδή γιαγιά εσένα δε σου αρέσει καμιά εποχή του χρόνου;
-         Καμιά παιδί μου! Όλοι οι μήνες είναι κακοί, ψυχροί κι ανάποδοι.
-         Εντάξει γιαγιά ακούστηκε η φωνή του νεαρού άντρα και ξαφνικά ξεπρόβαλλε από πίσω του ένα ασφαλισμένο τσουβάλι το οποίο της το πρόσφερε και της ζήτησε να το ανοίξει μόνο όταν φτάσει στο σπίτι της.
Πράγματι, η γριά πονήρω πήρε το τσουβάλι δίχως καν να ευχαριστήσει το νεαρό άντρα και άρχισε να κατευθύνεται γοργά προς το χωριό κρατώντας καμαρωτή καμαρωτή το τσουβάλι που της είχε προσφέρει νωρίτερα.
Μόλις έφτασε στο σπίτι της, μπήκε μέσα βιαστικά και κλειδαμπαρώθηκε για να ανοίξει, μόνο που αυτό που τη περίμενε δεν ηταν αυτό που η ίδια πίστευε. Ανοίγοντας το τσουβάλι της διαπίστωσε πως αντί για χρυσές λίρες είχε μέσα φίδια. Εκατοντάδες άκακα φίδια άρχισαν να σέρνονται στο πάτωμα της και εκείνη μη μπορώντας να πιστέψει τι της είχε συμβεί άνοιξε τη πόρτα του σπιτιού της και άρχισε να τρέχει μέσα στο χωριό σα παλαβή ζητώντας τη βοηθεια των συγχωριανών της, αυτούς που πριν λίγο είχε αποκαλέσει κακούς, ζηλιάρηδες και κουτσομπόληδες.»

Αυτό λοιπόν ηταν το παραμύθι ή ότι θυμόμουνα εγώ από αυτό! Ελπίζω να σας άρεσε. Όσο για τα συμπεράσματα δικά σας, δε νομίζω πως πρέπει να πω κάτι περισσότερο. Εύχομαι απλώς να το απολαύσατε!

Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2012

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ



             Καλημέρα στην όμορφη γειτονιά μου. Παρασκευή σήμερα και άλλη μία εβδομάδα οδεύει προς το τέλος της. Το αγαπημένο ΣΚ είναι προ των πυλών και σας εύχομαι για άλλη  μια φορά είναι άκρως διασκευαστικό για όλους σας. Το ίδιο και για μένα φυσικά.
            Σήμερα έδωσα το παραπάνω τίτλο στη δημοσίευση γιατί αυτός της ταιριάζει μιας και το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο αποτελεί ένα μέσο επικοινωνίας για τους ανθρώπους και θα ήθελα να επισημάνω ότι από σήμερα μπορώ ξανά να επικοινωνήσω μέσω του e mail μου με οποιονδήποτε θελήσει να μου πει κάτι σχετικά με το μπλοκ μου ή γενικότερα αν θελήσει να μοιραστεί κάτι μαζί μου ή και να αναδημοσιεύσω οτιδήποτε επιθυμήσει.
            Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να πω πως για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα δε μπορούσα να ανοίξω το  e mail μου ενώ το τελευταίο διάστημα προσπαθούσα συνεχώς. Τελικά με τα πολλά κατάλαβα ότι ήτανε απενεργοποιημένο αλλα ποτέ δε κατάλαβα πως έγινε αυτό μιας και που εγώ δε το είχα απενεργοποιήσει.
            Τέλος πάντων με τα πολλά κατάφερα να το ενεργοποιήσω ξανά και μου έγραψε ότι είχε απενεργοποιηθεί επειδη είχα να το ανοίξω πάνω από τέσσερις μήνες (κάτι που όντως ισχύει μιας και που όσοι με διαβάζετε από παλιά θα θυμάστε ότι απείχα για μεγάλο χρονικό διάστηκα από τη μπλοκοσφαιρα) και ότι e mail είχα λάβει αυτό το διάστημα επέστρεφε στους αποστολείς του και δε μπορώ να ανακτήσω το ιστορικό των εισερχομένων, δηλαδή εγώ τώρα έφτιαξα το μαιλ μου ξανά αλλα δε πρόκειται να λάβω τη παλιά μου αλληλογραφία και γενικώς έχω χάσει και τις επαφές που είχα με κάποιες μπλοκοφιλες που είχε τύχει να μιλήσω στο παρελθόν.
            Θα ήθελα να ζητήσω συγνώμη στις μπλοκοφιλες που πιθανό να μου έστελναν μυνήματα και να μην απαντούσα αφού δε τα λάβαινα στην ουσία και να σας πω ότι από σήμερα έχω ξανά μαιλ το οποίο θα το βρείτε στο προφίλ μου για οτιδήποτε χρειαστείτε.
            Αυτά για σήμερα…
            Να έχετε μια όμορφη μέρα και να χαμογελάτε. Ανέξοδο και τόσο ισχυρό εφόδιο όχι μόνο για μια αλλα για πολλές ημέρες.

Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2012

ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑ.

Όποιος παλεύει με τέρατα θα πρέπει να προσέξει να μην γίνει τέρας ο ίδιος
γιατί όσο κοιτάς μέσα στην Άβυσσο, άλλο τόσο κοιτάει η Άβυσσος μέσα σε σένα.

"Πέραν του Καλού και του Κακού", Φρειδερίκος Νίτσε


 * Δεν εχω λόγια για τις παραπάνω δύο γραμμές. Τόσο μικρές μα και τόσο μεγάλες και σημαντικές συνάμα. 

Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2012

KAΛΗΜΕΡΙΖΩ ΣΑΣ ΜΕ ΕΝΑ ΟΜΟΡΦΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ.







        Σήμερα θέλησα να σας καλημερίσω με ένα τραγούδι από τα καλύτερα που έχω ακούσει το τελευταίο καιρό να κυκλοφορεί στην ελληνική αγορά και να σας ευχηθώ να έχετε μια όμορφη μέρα. Βέβαια το συγκεκριμενο τραγούδι δεν είναι απο εκείνα που θα σε ξεσηκώσουν αλλά οι υπέροχοι στίχοι του σε συνδυασμό με την καταπληκτική μελωδία και τη μαγική φωνή του Στέλιου Ρόκκου μπορούν να μας φτιάξουν τη διάθεση και κατα συνέπεια την ημέρα.
         Όσο για το ρώτημα του τραγουδιού νομίζω πως η απάντηση εξαρτάται από τον εαυτό μας και μόνο. Για κάθε απάντηση υπάρχει και ένα ερώτημα. Ανάλογα το ερώτημα ακολουθεί και ο τρόπος καθώς επίσης και το περιεχόμενο της απάντησης. Μέσα μας ξέρουμε πάντα καλά τί, πώς, πού και πότε  πρέπει να απαντάμε.
          Να θυμάστε πως η καλύτερη απάντηση είναι αυτή που για κάποιο λόγο φοβόμαστε ή δε θέλουμε να πούμε, αφού όμως καλώς η κακώς κάποια στιγμή θα έρθει στην επιφάνεια, καλό θα ήταν να την έχουμε δώσει πολύ πριν μας αναγκάσουν να τη δώσουμε. Γιατί όταν αναγκάζεσαι για κάτι, όσο καλό και θεμιτό κι αν είναι αυτό που θα σου ζητηθεί, ο εξαναγκασμός που θα αισθανθείς θα σε κάνει να πράξεις με λόγια και μέσα που μόνο έκρηξη μπορούν να θυμίζουν. Ενώ αν σπάσεις τη στιγμή που πρέπει θα μοιάζει απλώς με αέρα που σηκώθηκε ξαφνικά, παρέσυρε κάποια πράγματα αλλά ευτυχώς για όλους σταμάτησε νωρίς πριν προλάβει να έρθει η καταστροφή.

Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2012

ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΞΙΕΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ - PAOLO COELHO.

      Μια μέρα συγκεντρώθηκαν σε κάποιο μέρος της γης όλα τα συναισθήματα και όλες οι αξίες του ανθρώπου.
      Η Τρέλα αφού συστήθηκε 3 φορές στην Ανία της πρότεινε να παίξουν κρυφτό.
     Το Ενδιαφέρον σήκωσε το φρύδι και περίμενε να ακούσει ενώ η Περιέργεια χωρίς να μπορεί να κρατηθεί ρώτησε:’Τι είναι το κρυφτό;’
    Ο Ενθουσιασμός άρχισε να χορεύει παρέα με την Ευφορία και η Χαρά άρχισε να πηδάει πάνω κάτω για να καταφέρει να πείσει το Δίλημμα και την Απάθεια -την οποία δεν την ενδιέφερε ποτέ τίποτα-να παίξουν κι αυτοί.
      Αλλά υπήρχαν πολλοί που δεν ήθελαν να παίξουν:
      Η Αλήθεια δεν ήθελε να παίξει γιατί ήξερε ότι ούτως ή άλλως κάποια στιγμή θα την αποκάλυπταν, η Υπεροψία έβρισκε το παιχνίδι χαζό και η Δειλία δεν ήθελε να ρισκάρει.
     ‘Ένα, δύο, τρία, άρχισε να μετράει η Τρέλα.
      Η πρώτη που κρύφτηκε ήταν η Tεμπελιά. Μιας και βαριόταν κρύφτηκε στον πρώτο βράχο που συνάντησε. Η Πίστη πέταξε στους ουρανούς και η Ζήλια κρύφτηκε στην σκιά του Θριάμβου ο oποίος με την δύναμη του κατάφερε να σκαρφαλώσει στο πιο ψηλό δέντρο. Η Γενναιοδωρία δεν μπορούσε να κρυφτεί γιατί κάθε μέρος που έβρισκε της φαινόταν υπέροχο μέρος για να κρυφτεί κάποιος άλλος φίλος της οπότε την άφηνε ελεύθερη. Και έτσι η Γενναιοδωρία κρύφτηκε σε μια ηλιαχτίδα. Ο Εγωισμός αντιθέτως βρήκε αμέσως κρυψώνα ένα καλά κρυμμένο και βολικό μέρος μόνο για αυτόν. Το Ψέμα πήγε και κρύφτηκε στον πάτο του ωκεανού. Το Πάθος και ο Πόθος κρύφτηκαν μέσα σε ένα ηφαίστειο. Ο Έρωτας δεν είχε βρει ακόμη κάπου να κρυφτεί. Έβρισκε όλες τις κρυψώνες πιασμένες, ώσπου βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και κρύφτηκε εκεί.
       ….1000, μέτρησε η Τρέλα και άρχισε να ψάχνει. Την πρώτη που βρήκε ήταν η Τεμπελιά αφού δεν είχε κρυφτεί και πολύ μακριά. Μετά βρήκε την Πίστη που μίλαγε στον ουρανό με τον Θεό για θεολογία. Ένιωσε τον ρυθμό του Πόθου και του Πάθους στο βάθος του ηφαιστείου και αφού βρήκε την Ζήλια δεν ήταν καθόλου δύσκολο να βρει και τον Θρίαμβο. Βρήκε πολύ εύκολα το Δίλημμα που δεν είχε ακόμη αποφασίσει που να κρυφτεί.
       Σιγά-σιγά τους βρήκε όλους εκτός από τον Έρωτα.
      Η Τρέλα έψαχνε παντού, πίσω από κάθε δένδρο, κάτω από κάθε πέτρα, σε κάθε κορφή βουνού, μα τίποτα. Όταν ήταν σχεδόν έτοιμη να τα παρατήσει βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και άρχισε να τον κουνάει νευρικά ώσπου άκουσε ένα βογκητό πόνου.
      Ήταν ο Έρωτας που τα αγκάθια από τα τριαντάφυλλα του είχαν πληγώσει τα μάτια.
      Η Τρέλα δεν ήξερε πως να επανορθώσει, έκλαιγε, ζήταγε συγνώμη και στο τέλος υποσχέθηκε να γίνει ο οδηγός του Έρωτα.
     Κι έτσι από τότε ο Έρωτας είναι πάντα τυφλός και η Τρέλα πάντα τον συνοδεύει…


* Απο τα ομορφότερα παραμύθια που έχω διαβάσει ποτέ!!!!!

ΒΡΑΒΕΙΑΚΙ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΜΠΛΟΚΟΦΙΛΟ.



        Δεν είναι πολύ όμορφο; Και το έφτιαξε και μόνος του. Σε ευχαριστώ πολύ apokalipsis999.

Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2012

ΔΕ ΞΕΡΩ ΤΙ ΤΙΤΛΟ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΒΑΛΩ.



               Καλημέρα και καλή εβδομάδα να έχουμε φίλοι μου.
            Νομίζω πως αυτή τη φορά έχω ανάγκη περισσότερο από κάθε άλλη φορά να πιάσει τόπο η παραπάνω ευχή γιατί κάνοντας μια βιαστική βόλτα στη γειτονιά για το διήμερο που απείχα διαπίστωσα πως πολλά μπλοκοσπιτακια εχουν να αντιμετωπίσουν και από ένα πρόβλημα, αλλα μικρότερα και αλλα μεγαλύτερα αλλα όπως και να χει είναι όλα τους προβλήματα και εύχομαι να λυθούν όσο πιο γρήγορα γίνεται.
            Σήμερα είχα σκοπο να έκανα έτσι μια κάπως πιο ευχάριστη ανάρτηση αλλα επειδη είμαι άνθρωπος και επηρεάζομαι πολύ εύκολα δε θα μπορούσα ύστερα από κάποιες αναρτήσεις φίλων που διάβασα να κάνω μια κάπως ανάλαφρη αν μπορώ να τη πω έτσι δημοσίευση και αρκέστηκα στο να γράψω τα αισθήματα μου και να εκφράσω τη συμπαράσταση και την ανάγκη μου να πάνε όλα καλά για όλα τα μπλοκοσπιτακια στα οποία διέκρινα σήμερα κάποιες σκιές που πρέπει γρήγορα να εξαφανιστούν και να αφήσουν ξανά τις όμορφες ζεστές αχτίδες του ηλίου να φωτίσουν και πάλι τα σπιτικά τους.
            Να σα το καιρό που επικρατεί σήμερα στη περιοχή μου.
            Δυο μέρες έβρεχε καταρρακτωδώς και σήμερα οι πρώτες ζεστές αχτίδες  του ηλίου έκαναν και πάλι την εμφάνισή τους.  Ήδη έχει αρχίσει να στεγνώνει ο δρόμος…
            Το ίδιο θέλω και εύχομαι να συμβεί γρήγορα και στα μπλοκοσπιτακια που πολύ αγαπώ και θέλω να είναι πάντα καλά.

Σάββατο, 15 Σεπτεμβρίου 2012

TA 7 ΔΕΝ

         Καλημέρα στην όμορφη γειτονιά μου.
     Όπως θα καταλάβατε και από το τίτλο καινούργιο παιχνιδάκι κυκλοφορεί στη γειτονιά και καλέστηκα από το γλυκύτατο Δελφινάκι να συνεχίσω το παιχνίδι, σύμφωνα με το οποίο αναφέρουμε 7 πράγματα που δεν μας αρέσουν και στη συνέχεια καλούμε επτά φίλους να συνεχίσουν. 
       Έχουμε και λέμε λοιπόν:
  1. Δεν μου αρέσουν κάποια "είδη" ανθρώπων που το μόνο που ξέρουν να κάνουν είναι κακό στους άλλους.
  2. Δεν μου αρέσουν οι άνθρωποι που ξεχνάνε το παρελθόν τους και δεν εννοω άσχημες καταστάσεις που έζησαν, εννοώ να ξεχάσουν το ποιοί και τί ήταν. 
  3. Δεν μου αρέσουν οι κατσαρίδες, οι ακρίδες και άλλα τέτοια παρεμφερή ζώα και έντομα.
  4. Δεν μου αρέσει που τα ΜΜΕ προβάλλουν ως πρότυπα ανθρώπους που δε θα έπρεπε.
  5. Δεν μου αρέσει να προσπαθεί κάποιος να με αλλάξει.
  6. Δεν μου αρέσει να προσποιουμε.
  7. Δεν μου αρέσει ο κόσμος που ζούμε.
      Οι φίλοι που προσκαλώ να παίξουν είναι οι εξής:
  1. Το γκρινιάρικο μαρούλι
  2. Η Αθηνά
  3. Η Μαριβίλλη
  4. Ο apokalipsis999
  5. O Περσέας
  6. Η Ιωάννα
  7. Η Νάσια.       
       Να έχετε όλοι ένα όμορφο διήμερο.                     

Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2012

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΤΟ ΜΠΑΜΠΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΟΣΟΥΣ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΝ ΣΗΜΕΡΑ.

            Καλημέρα στην όμορφη μπλοκογειτονιά μου.
         Νομίζω πως ο τίτλος αυτής της δημοσίευσης τα "λέει" όλα από μόνη της, δε χρειάζεται να αναφέρω κάτι περεταίρω εκτός από το να ευχηθώ για άλλη μία φορά να χαίρεστε και να χαίρομαι τους σημερινούς μας εορτάζοντες!
          Μεγάλη γιορτή η σημερινή και λίγο πολύ όλοι θα ξέρετε οτι σήμερα γιορτάζουμε την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού. 
         Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τη σημερινή εορτή μπορείτε να επισκεπτείτε τη παρακάτω ιστοσελίδα μιας και που αναφέρει λεπτομερώς πολλά που την αφορούν. Όσοι θέλετε  να μεταβείτε μπορείτε να πατήσετε ΕΔΩ.
            Να έχετε όλοι μια όμορφη και γιατί όχι βροχερή (εδώ έβρεξε ήδη) ημέρα.

Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2012

ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΩΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ - ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ

         Σήμερα θα σας καλημερίσω με ένα διαφορετικό τρόπο από οτι σας έχω συνηθίσει. Θα σας καλημερίσω με ένα αγαπημένο παραμύθι ενός αγαπητού ανθρώπου.
       Θέλω να σας πω πως το παραμύθι το ξέρω εδώ και χρόνια αλλά δε ξέρω γιατί δεν έτυχε να το δημοσιεύσω εδώ, πάντως είναι σχεδόν σίγουρο πως λίγο πολύ όλοι το γνωρίζεται και κάπου θα έχει πέσει στην αντίληψή σας αφού στον ίντερνετ υπάρχουν σε πολλά σαιτ αποσμάσματά του αλλά και ολόκληρο το παραμύθι δημοσιευμένο.
        Όσοι δεν είχατε τη τύχη να το διαβάσετε στο παρελθόν μη διστάσετε να το κάνετε σήμερα και όσοι πάλι από εσάς το γνωρίζετε, νομίζω πως μια επανάληψη μόνο καλό θα σας κάνει.
          Και ξεκινάμε:

"     Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν όλα τα Συναισθήματα.
      Εκεί ζούσαν η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη και όλα τα άλλα συναισθήματα.
     Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν.
      Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω. Ήθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή.
     Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται, η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια.
     Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μια λαμπερή θαλαμηγό.
     Η Αγάπη τον ρωτάει: «Πλούτε, μπορείς να με πάρεις μαζί σου;»,
    «Όχι, δεν μπορώ» απάντησε ο Πλούτος. «Έχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα»
    Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονεία που επίσης περνούσε από μπροστά της σε ένα πανέμορφο σκάφος.
      «Σε παρακαλώ βοήθησέ με» είπε η Αγάπη.
    «Δεν μπορώ να σε βοηθήσω Αγάπη. Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου» της απάντησε η Αλαζονεία.
      Η Λύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτή βοήθεια.
     «Λύπη άφησέ με να έρθω μαζί σου».
     «Ω Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου» είπε η Λύπη.
     Η Ευτυχία πέρασε μπροστά από την Αγάπη αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία.
     Ήταν τόσο ευτυχισμένη, που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια.
     Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή: «Αγάπη, έλα προς τα εδώ! Θα σε πάρω εγώ μαζί μου!».
   Ήταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε, αλλά ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του.
     Όταν έφτασαν στην στεριά ο κύριος έφυγε και πήγε στο δρόμο του.
     Η Αγάπη γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που τη βοήθησε, ρώτησε την Γνώση:
    «Γνώση, ποιος με βοήθησε»;
    «Ο Χρόνος» της απάντησε η Γνώση.
    «Ο Χρόνος;;» ρώτησε η Αγάπη. «Γιατί με βοήθησε o Χρόνος;»
     Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με τη βαθιά σοφία της είπε:
«Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη». "

 Δεν είναι υπέροχο;
 Καλή σας μέρα!


Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2012

4

            Καλημέρα στην όμορφη μπλοκογειτονιά μου.

            Φθινοπώριασε σε μας για τα καλά, πρέπει να έβρεξε τα ξημερώματα γιατί η ατμόσφαιρα έχει αυτή τη μυρωδιά της βροχής που πολύ μου αρέσει και πολύ μου έχει λείψει. Αν και αυτό που λατρεύω περισσότερο είναι η μυρωδιά του νοτισμένου χώματος αλλα και με το μούσκεμο τσιμέντο καλά τα πάμε δε λέω…
            Μου αρέσει που και σήμερα θα παίξω παιχνίδι, το οποίο με κάλεσε η λατρεμένη μπλοκερ Αθηνά να συνεχίσω και δε θα μπορούσα παρά να ανταποκριθώ άμεσα και με μεγάλη χαρά μιας και που ψοφάω να παίζω με συντροφιά το πρωινό μου καφέ.
            Έχουμε και λέμε:
            Το παιχνίδι είναι το εξής:
            Στην αρχή λέμε 4 πράγματα που θα αλλάζαμε στο παρελθόν μας.
            Στη συνέχεια λέμε 4 πράγματα που θέλουμε να έχουμε στο μέλλον μας
            Και τέλος προτείνουμε άλλους 4 μπλοκερς να συνεχίσουν το παιχνίδι.
            Δηλαδή αυτό το παιχνίδι θα μπορούσε να ονομάζεται και 4 (σα τη ταινία ένα πράγμα)
            Προσπαθώντας να σκεφτώ ποια 4 πράγματα θα άλλαζα από το παρελθόν μου βλέπω πως δε μου έρχονται πολλά στο μυαλό. Αν η ερώτηση πχ ηταν τι θα άλλαζες στο χαρακτήρα σου θα είχα σίγουρα να δώσω πιο πολλές απαντήσεις αλλα αφού πρέπει να μιλήσω για το παρελθόν θα μιλήσω και θα απαντήσω ότι μου έρχεται στο μυαλό γιατί η αλήθεια είναι πως δε μου έρχονται και πολλά γιατί το παρελθόν είναι δικό μου και οφείλεται για τη ζωή μου σήμερα. Αν δηλαδή άλλαζα κάτι δε θα είχα αυτά που έχω σήμερα. Τι εννοώ; Για παράδειγμα αυτό που θα ήθελα να αλλάξω πλέον με το μυαλό που έχω τώρα θα ηταν να μη σπούδαζα Διοίκηση Επιχειρήσεων και να σπούδασα κάτι σχετικά με τη συγγραφή αλλα αν το έκανα αυτό αυτόματα θα δε θα γνώριζα τα άτομα που γνώρισα στο ΤΕΙ και πέρασα τόσο όμορφα μαζί τους και από εκεί έχω πλέον τους καλύτερους φίλους που απόκτησα ποτέ μέχρι τώρα στη ζωή μου. Οπότε αυτή την αλλαγή δε θα την έκανα με τίποτα όσο κι αν την ήθελα.
            Αλλά άλλαξα κατεύθυνση και ας γυρίσουμε στο παιχνίδι.
            Αυτά που θα άλλαζα είναι τα εξής και θα τα άλλαζα επειδη δε συνέβαλλαν και πολύ στον άνθρωπο και στη ζωή που είμαι και έχω τώρα.
1.      Όταν ήμουνα μικρή με τη ξαδέρφι μου κάναμε πλάκες με τα τηλέφωνα. Φαντάζομαι όλοι το κάνατε αυτό αλλα εγώ θα άλλαζα μονάχα μια φάρσα από όλες αυτές που κάναμε αλλα επιτρέψτε μου να μη σας τη πω γιατί δεν αφορά μόνο εμένα.
2.      Όταν ήμουνα μικρή με τη ξαδέλφη μου (κάναμε πολλά με τη ξαδέλφη) είχαμε δοκιμάσει τσιγάρο που είχαμε κλέψει από το πακέτο του θειου. Δε καταλάβαμε γιατί το κάναμε αλλα θέλαμε πολύ να δοκιμάσουμε να δούμε τι ηταν αυτό  που με τόσο πάθος έκανε.
3.      Όταν ήμουνα μικρή με τη ξαδέλφη μου κλέβαμε καμιά τσίχλα, καμιά σοκολάτα, αν θυμάμαι καλά και ένα παγωτό από έναν βλάκα παντοπώλη στο χωριό. Κι όταν λέω βλάκα δεν εννοώ βλάκα στο μυαλό αλλα βλάκα στη συμπεριφορά.
4.      Και τέλος αυτό που θα άλλαζα είναι κάτι που έκανα με δυο φίλες στα πρώτα έτη του ΤΕΙ. Ανοίξαμε ένα γράμμα μιας κοπέλας που δεν έπρεπε να ανοίξουμε αλλα δεν έγραφε όνομα απ’ έξω και μπερδευτήκαμε. Εννοείται πως το κλείσαμε ξανά και της το είπαμε αλλα όπως και να έχει δεν έπρεπε να το ανοίξουμε αν δε σιγουρευόμασταν για το πια ακριβώς αφορούσε.

Και τώρα πάμε στα 4 πράγματα που θα ήθελα να έχω αποκτήσει στο μέλλον:
Η αλήθεια είναι πως πολλά θα ήθελα να έχω αλλα τα βασικότερα είναι τα εξής 4, τα οποία πιστεύω θα με βοηθήσουν να αποκτήσω όλα όσα έχω ονειρευτεί κι αυτά είναι τα παρακάτω:

1.      Το σημαντικότερο όλων είναι υγεία στους ανθρώπους που αγαπώ και σε μένα.
2.      Μια καλή οικογένεια δική μου. Δηλαδή ένα ωραίο σπίτι με αυλή, ένα καλό σύντροφο, παιδιά, και ένα σκύλο.
3.      Πολλά εκδομένα βιβλία μου.
4.       Και  για το τέλος άφησα κάτι που θέλω πολύ και νομίζω πως σχετίζεται με το νούμερο 2 κατά κάποιο τρόπο αλλα θα ήθελα να το αναφέρω μεμονωμένα γιατί είναι σημαντικό, για μένα τουλάχιστον. Θα ήθελα να έχω την οικονομική δυνατότητα να υιοθετήσω ένα παιδάκι και να του προσφέρω ότι καλύτερο θα μπορούσα. Ξέρω πως εκεί έξω είναι τόσα πολλά τα παιδιά που εχουν την ανάγκη μας αλλα ως ξεχωριστή οντότητα δε θα μπορούσα να κάνω πολλά πράγματα γι αυτό καλό θα ηταν οι άνθρωποι να γίνουν πιο ευαισθητοποιημένοι στο θέμα της υιοθεσίας και το κράτος πιο λειτουργικό.

Αυτά λοιπόν για μένα. Τώρα θα καλέσω 4 αγαπητούς μπλοκοφιλους να συνεχίσουν τη ροή του παιχνιδιού και να μοιραστούν μαζί μας όσα οι ίδιοι θέλουν. Οι φίλοι που προσκαλώ είναι οι εξής:

1.      η γλυκιά μου Μάρθα.
2.      το αξιαγάπητο γκρινιάρικο μαρούλι
3.      ο φίλτατος apokalipsis999
4.      και η νέα αλλα πολύ συμπαθής μου φίλη paraskevi malouxou

Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 2012

ΠΑΙΧΝΙΔΟΒΡΑΒΕΙΑΚΙ.

        Καλημέρα και Καλή Εβδομάδα στην όμορφη μπλοκογειτονιά μου (μιας και που δε προλάβαμε να τα πούμε εχθές).
        Η σημερινή ανάρτησή μου αφορά τη συνέχεια παράδοσης ενός βραβείου που αν δεν έχει τύχει να υποπέσει στην αντίληψή σας θα σας το παρουσιάσω παρακάτω καθώς επίσης και τους κανόνες που πρέπει να ακολουθηθούν.
       Αναλυτικά είναι οι εξής:

       1. Να κάνεις link στον blogger που σου χάρισε το βραβείο
       2. Να αναφέρεις 7 τυχαία πράγματα για τον εαυτό σου
       3. Να χαρίσεις το βραβείο σε 10 bloggers.

      Οπότε έχουμε και λέμε:

      Καταρχάς να σας παρουσιάσω το όμορφο βραβειάκι που μου χάρισε μία αγαπημένη (γκρινιάρα) blogger με το ψευδωνυμο Γκρινιάρικο Μαρούλι που λίγο πολύ όλοι ξέρετε στη μπλοκόσφαιρα και την ευχαριστώ πολύ γιατί με σκέφτηκε και πραγματικά ήθελα κι εγώ να παίξω.

      Το όμορφο βραβειάκι είναι το εξής:


      

       Τώρα θα πρέπει να αναφέρω επτά τυχαία πράγματα για μένα και η αλήθεια είναι πως δε ξέρω τι ακριβώς να πω. Θα προτιμούσα να υπήρχε μία καθοδήγηση αλλά αφού δεν υπάρχει δε πειράζει, θα σας πω ότι μου έρθει στο μυαλό την ώρα που γράφω.

       Οπότε:
  1.  Μου αρέσει να εκφράζομαι κυρίως μέσω του γραπτού λόγου.
  2. Δε μπορώ να κρατήσω κακία σε άνθρωπο, θέλω αλλά δε μπορώ. Πχ αν τσακωθώ με κάποιο άτομο δε θα πάω πρώτη να του μιλήσω αλλά αν μου μιλήσει εκείνος πρώτος έστω και μετά από μεγάλο διάστημα θα ανταποκριθώ αμέσως. Και βοήθεια να μου ζητήσει αν μπορώ να του τη προσφέρω θα το κάνω δίχως πολλές σκέψεις. Θα το σκεφτώ δηλαδή αλλά στο τέλος θα το κάνω.
  3. Έχω πολύ καλούς γονείς, καλή γιαγιά, λιγους καλους συγγενεις και λιγους μα καλους φιλους. Παρέες αρκετές αλλά φίλους λίγους. Μετριούνται δε μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού.
  4. Θέλω κάποια στιγμή στη ζωή μου να γίνω μια επιτυχημένη συγγραφέας.
  5. Νευριάζω  εύκολα αλλά το ίδιο εύκολα μου περνάει. Όπως επίσης και κλαίω εύκολα αλλά το ίδιο εύκολα γελάω. Για θυμήστε μου κυκλοθιμισμός λέγεται αυτό;
  6. Θέλω πολύ να ξαναπάω στο allu fun park και να μπω στο σπίτι του τρόμου. Είναι στα άμεσα σχέδιά μου. Καλοί φίλοι και βουρ για διασκέδαση αν και μεταξύ μας τα περισσότερα από αυτά τα παιχνίδια τα φοβάμαι. χιχιχιχιχιχιχιχι
  7. Και για το τέλος σας άφησα κάτι που αφορά τη μπλοκόσφαιρα και εσάς κατα καποιο τροπο. Μου αρέσει πολύ να έχω ελέυθερο χρόνο και με συντροφιά μια κούπα καφέ να εκφράζομαι μαζί σας και να μαθαίνω πολλά απο τα μπλοκοσπιτάκια που όσο μπορώ προσπαθώ να παρακολουθώ.
       Και τώρα στο τρίτο μέρος του παιχνιδιού πρέπει να καλέσω δέκα αγαπητούς bloggers να συνεχίσουν τη παράδοση και συνέχιση του βραβείου αλλά εδώ υπάρχουν δύο μικρά προβληματάκια. Το ένα αφορά τον αριθμό των μπλοκοφιλων που πρεπει να προσκαλεσω μιας και που θα ηθελα να καλουσα ολους οσους παρακολουθω και το δευτερο προβλημα είναι πως ξέρω πως πολλοί απο εσάς επειδή είστε απασχολημένοι ίσως να μην έχετε πολύ χρόνο και κατα κάποιο τρόπο να σας φορτώσω με αυτή τη πρόσκληση αλλά θα το κάνω πρώτον επειδή θέλω να συνεχίσω κανονικά τη ροή του παιχνιδιού και γιατί μέσω των επτά πραγμάτων θα μπορέσω να μάθω περισσότερα για τους ανθρώπους που βρίσκονται καθημερινά πίσω από την οθόνη τη υπολογιστή τους και μου κρατανε καλή παρέα.

        Οι φίλοι λοιπόν που καλώ και θα ήθελα πολύ να συνεχίσουν  το παιχνίδι είναι οι εξής:
  1. η νεα μου μπλοκοφιλη @iris που οπως μου αποκαλυψε αγαπαει πολυ τα παιχνιδια.
  2. η λατρευτη μου αθηνά.  
  3. ο ilias που θα ηθελα να μαθω πραγματα γι αυτον.
  4. η επισης νεα μου μπλκοφιλη paraskevi malouxou
  5. o αγαπητός μου apokalipsis999
  6. η μαγική μου levina.
  7. η Βίκυ μου ή αλλιώς ο λύχνος μου που με κανει να αισθανομαι πιο "ποιοτικος ανθρωπος"
  8. o επισης πολυ αγαπημένος Περσέας.
  9. η πολύ αγαπητη μου φιλη Μαριβίλλη
  10. και το γλυκό μου αρμενάκι
         Να έχετε όλοι μία όμορφη ημέρα και μιας και που σήμερα αρχίζει και επίσημα η νέα σχολική χρονιά θα ήθελα να ευχηθώ ολόψυχα σε όλους τους μικρούς μας φίλους να περάσουν μια διασκεδαστική μα και γαλήνια συγχρόνως σχολική χρονιά που θα τους επιφέρει όμορφες αναμνήσεις και πολλές γνώσεις που θα τους επωφελήσουν στη μελλοντική τους πορεία. 

Σάββατο, 8 Σεπτεμβρίου 2012

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΣΚ.

      Όχι, εντάξει δεν είχα και τόσο ανάγκη να έρθει τουτο το σαββατοκύριακο αλλά όπως και να το κάνεις όλα τα σκ ειναι κατα κάποιο τρόπο καλοδεχούμενα.
       Τις τελευταίες μέρες ίσως και να οφείλεται στο ότι έδειξα κι εγω την απαιτούμενη προσοχή και παρουσία στον ιστότοπο έχω κάνει νέους μπλοκοφίλους και πολύ χαίρομαι για αυτό. 
        Όσοι είστε νέοι λοιπόν στο σπιτάκι μου καλως ήρθατε και καλώς σας βρήκα!
        Οι πιο παλιοί είστε σταθερή διαχρονική αξία, κοινώς δεν έχω λόγια! :)
       Για σήμερα δε μου ήρθε κάτι συγκεκριμένο να σας γράψω μιας και που συνήθως γράφω όχι με βάση τα δικά μου συναισθήματα αλλά και γεγονότα της καθημερινότητάς μου αλλά βάση με το οτιδήποτε μου "καρφωθεί" στο μυαλό και μου λέει κατα κάποιο τρόπο γράψε κάτι για μένα.
       Μιας λοιπόν και που δεν ήξερα για τί να  γράψω αποφάσισα να σκεφτώ για το τι θα ήταν αυτό που θα μου άρεσε να γράψω και σκέφτηκα πως αυτό που έχει λείψει από τη μπλοκόσφαιρα είναι ένα παιχνίδι (όχι πως δε κυκλοφορούνε, κυκλοφορούνε αλλά εγώ δεν έχω καλεστεί να παίξω) αλλά εκτος από αυτό είναι σχεδόν ολα με ερωτο-απαντήσεις που έχω παίξει πολλές φορές στο παρελθόν, οπότε αυτό που θέλω είναι κάτι καινούργιο κάτι πιο διαφορετικό.
      Κάτι σκέφτηκα λοιπόν αλλά επειδή σήμερα είναι σάββατο και θέλω να είναι κάπως πιο χαλαρή και ξεκούραστη ετούτη η ημέρα θα προσπαθήσω μέσα στην επόμενη εβδομάδα να αναρτήσω το παιχνίδι που σκέφτηκα.
       Κατα τα αλλα σας εύχομαι ένα όμορφο, γαλήνιο και διασκεδαστικό σαββατοκύριακο παρέα με άτομα που σας κάνουν να αισθάνεστε όμορφα και άνετα μαζί τους!

Παρασκευή, 7 Σεπτεμβρίου 2012

ΜΟΝΑΞΙΑ

                Ένα συναίσθημα για το οποίο εχουν ειπωθεί και εχουν γραφτεί ανά τους αιώνες τόσα μα τόσα πολλά.

            Στίχοι, ποιήματα, μελωδίες, τραγούδια, αποφθέγματα, μερικά από όσα μου έρχονται στο μυαλό προφέροντας και μόνο τη λέξη μοναξιά.
            Τελικά θέλοντας να δώσω μια δική μου ερμηνεία σε αυτό το συναίσθημα (όσο μπορώ τουλάχιστον μιας και που τα συναισθήματα δεν επιδέχονται ανάλυση) κατέληξα στο εξής συμπέρασμα με ένα απλό και γιατί όχι καθημερινό παράδειγμα:
            «Μοναξιά είναι να έχεις μαγειρέψει για παράδειγμα παστίτσιο για πρώτη φορά στη ζωή σου και να μην έχεις κανέναν να το μοιραστείς (ούτε το φαγητό μα ούτε τη χαρά και τον ενθουσιασμό της πρώτης φοράς.»
            Δε ξέρω αν σας φέρνετε απλή ή λιτή η ερμηνεία μου αλλα πραγματικά κάπως έτσι φαντάζει η μοναξιά στη δική μου σκέψη και όταν λέω μοναξιά δεν εννοώ την έλλειψη συντρόφου γιατί η μοναξιά είναι ένα συναίσθημα που περιβάλλει τους πάντες και τα πάντα. Είναι γνωστό αυτό άλλωστε.
            Και ξέρω πως πολλοί άνθρωποι αγαπούν κατά κάποιο τρόπο τη μοναξιά τους όμως δε νομίζω πως μπορεί κάποιος να επιλέξει να ζει μόνιμα μαζί της.
            Γιατί άλλο έχω ανάγκη να μένω κάποιες στιγμές μόνος μου και άλλο επέλεξα η αναγκάστηκα ή μου επέβαλλα να ζω μόνος.
            Και τώρα που το σκέφτομαι δεν άκουσα ποτέ κάποιον να λέει επέλεξα να είμαι μόνος μου (και δεν αναφέρομαι στη συντροφικότητα), αντίθετα όσους μοναχικούς ανθρώπους έχω γνωρίσει μέχρι τώρα στη ζωή μου κατάλαβα πως επέλεξαν τη μοναξιά επειδη κατά κάποιο τρόπο αναγκαστήκαν να την επιλέξουν, όχι επειδη την ήθελαν αλλα επειδη την είχαν ανάγκη και είναι καλό να την έχεις όταν τη χρειάζεσαι αλλα είναι εξίσου κακό να τη συνηθίσεις και να μένεις μαζί της ξεχνώντας πως απλά την είχες χρειαστεί….
            Τη χρειάστηκες για να βοηθηθείς… δε την χρειάστηκες για να «βυθιστείς»….

Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου 2012

ΚΡΙΣΗ (ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΝΑΦΕΡΟΜΑΙ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ).

     Απο τα πιο εύκολα πράγματα στο κόσμο είναι το να κρίνεις τους άλλους, από τα πιο δύσκολα πάλι είναι το να μένεις ατάραχος στη κρίση των άλλων.

ΑΒΥΣΣΟΣ Η ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ



Για σήμερα μπλοκοφικαράκια μου δεν έχω να σας πω πολλά, έχω απλώς να σας πω ή μαλλον να σας υπενθυμίσω το γνωστό σε όλους μας «Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου»: http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=161044&catid=6
και είναι μόνο ένα θέμα από τα τόσα θέματα που διαβάζουμε καθημερινά σε ενημερωτικά site.
            Ο κυνισμός, η δολοπλοκία και γενικώς η κακία του ανθρώπου δεν έχει όρια και είναι πραγματικά φοβιστικό το που μπορεί να οδηγηθεί μια ανθρώπινη ψυχή.
            Καθημερινά είναι τόσα τα κρούσματα της ανθρώπινης σαπίλας στη κοινωνία μας που πραγματικά αηδιάζω που ονομαζόμαστε άνθρωποι, γιατί ξέρετε τι ακριβώς υποδηλώνει η λέξη άνθρωπος;
          και είναι απλώς ο ορισμός απο ένα λεξικό γιατί για τη λέξη άνθρωπος μπορεί ο καθένας να πει πάρα πολλά και κυρίως μπορεί να πει ή μαλλον να τη περιγράψει με τη λέξη συναισθήματα... που στη τελική δε μας ταιριάζει και πολύ....
            Μας κατατάσσουν και στην ανώτατη ομάδα των πρωτευόντων θηλαστικών τρομάρα μας……
            

Τετάρτη, 5 Σεπτεμβρίου 2012

ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ... ΓΙΑΤΙ ΧΑΡΗΚΑ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ!



               Σήμερα νιώθω τόσο χαρούμενη!
            Για να καταλάβετε άλλου είδους ανάρτηση είχα σκεφτεί να κάνω (εντελώς αντίθετη με αυτή που κάνω τελικά) αλλα επειδη τα καλά νέα «καπαρώνουν» τα μη καλά εγώ έχω ενθουσιαστεί τόσο πολύ που δε μπορώ παρά να κάνω αυτή την ανάρτηση που τόσο πολύ θέλω!
            Και αυτό το θέλω που ανέφερα παραπάνω θέλω να ξέρετε πως πηγάζει αυθόρμητα από μέσα μου, τόσο αυθόρμητα όσο αυτή η δημοσίευση που κάνω τώρα γράφοντας δίχως να σκέφτομαι (δηλαδή τις περισσότερες φορές γράφω χωρίς να σκέφτομαι γιατί μου βγαίνουν αβίαστα όσα θέλω να πω) αλλα χάρηκα τόσο πολύ με κάτι που είδα που πραγματικά θέλω με κάποιο τρόπο να εκφράσω τη χαρά μου κι επειδή ως γνωστών γράφω σα να μιλάω δε θα μπορούσα να μη γράψω και τώρα μιας που έχω ανάγκη να μιλήσω αλλα δε μπορώ.
            Θέλω να σας πω ότι σε ένα άτομο είναι αφιερωμένη αυτή η ανάρτηση αλλα σε όλους εσάς θέλω να μπορέσω να μεταφέρω λίγο από τη χαρά και τον ενθουσιασμό μου. Ξέρετε νιώθω κατά κάποιο τρόπο ευλογημένη που μπορώ ακόμη να χαίρομαι τόσο πολύ με τα νέα ανθρώπων που δε γνωρίζω ή μάλλον γνωρίζω κατά κάποιο τρόπο μέσα από το μπλοκ.
            Λοιπόν έχουμε και λέμε. Πριν λίγο πληροφορήθηκα για μια παλιά αλλα αγαπημένη μπλοκοφίλη ότι ένα νέο ευχάριστο κομμάτι ζωής ξεκίνησε και για να είμαι ειλικρινής όταν είδα πως καινούργια ζωή τη περιμένει δε περίμενα σε καμιά περίπτωση να ηταν τόσο σαρωτική κατά κάποιο τρόπο μα και τόσο τόσο ευχάριστη συνάμα.
            Επειδή είμαι λίγο επιφυλακτική στο να αναφέρομαι σε τρίτα πρόσωπα μέσω του ιστολογίου είτε θέλω να παινέψω ή να διαφωνήσω δε θα επεκταθώ περισσότερο στο άτομο αυτό που με γέμισε με ενθουσιασμό πρωινιάτικα, θα την ευχαριστήσω απλώς για το όμορφο συναίσθημα που μου χάρισε.
            * Όταν ανέφερα τη λέξη επιφυλακτική παραπάνω εννοούσα πως δε θέλω να αναφέρομαι σε τρίτα πρόσωπα με τα ονόματά τους ή τα ονόματα που χρησιμοποιούν εδώ γιατί θεωρώ πως δεν είναι σωστό να μιλάμε για τη ζωή των άλλων και κυρίως δίχως να τους έχουμε ρωτήσει πρώτα. (απλώς ήθελα να γράψω αυτή την υποσημείωση.)
            Τελειώνοντας αυτά τα λίγα μα όμορφα συναισθήματα που ήθελα να εκφράσω θέλω να ευχηθώ ολόψυχα ότι καλύτερο σε αυτή τη μπλοκοφίλη και να της υποσχεθώ πως καποια στιγμή ένα παραμυθάκι θα είναι αφιερωμένο… Ξέρει εκείνη…! :)
            Φιλιά πολλά σε όλους!

Τρίτη, 4 Σεπτεμβρίου 2012

ΑΓΑΠΗ?



           Σήμερα θα ήθελα να σας μιλήσω σχετικά με μια διαφήμιση που είδα στη τηλεόραση και προβληματίστηκα από μια φράση της.
       Μέσω αυτής της διαφήμισης λοιπόν ενημερώθηκα πως η λέξη «αγάπη» έχει περισσότερα κλικ στο ιντερνετ από ότι η λέξη «μίσος» και ομολογώ πως το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα δεν είναι αυτό που θα έπρεπε.
            Για να καταλάβετε εγώ το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα είναι πως δυστυχώς οι περισσότεροι άνθρωποι ψάχνουν ακόμη να ανακαλύψουν τη σημασία της συγκεκριμένης λέξης,
            Για παράδειγμα παίρνω πρώτα τον εαυτό μου. Ψάχνω να βρω στο ιντερνετ λέξεις και συναισθήματα που δε ξέρω, όχι όμως λέξεις και αισθήματα που γνωρίζω, από τη στιγμή που γνωρίζω κάτι ποιός ο λόγος να το αναζητήσω; Για να βεβαιωθώ; Άρα για να χρειάζομαι επιβεβαίωση σημαίνει πως δεν είμαι σίγουρη για αυτά που γνωρίζω και αισθάνομαι…
            Κι έπειτα είναι και το άλλο. Οι περισσότεροι άνθρωποι συνήθως τι αναζητούν στις μηχανές αναζητήσεις; Αναζητούν πληροφορίες για πράγματα που δε γνωρίζουν ή για πράγματα που γνωρίζουν αλλα δεν είναι σίγουροι πως είναι σωστά. Αλλά και πάλι στα παραπάνω λόγια έρχομαι. Ποιός ο λόγος να αναζητήσω κάτι που ξέρω; Για να σιγουρευτώ πως είναι αυτό που ξέρω;
            Ναι αυτό μπορεί να είναι μια εξήγηση, ότι δηλαδή οι περισσότεροι άνθρωποι δεν γνωρίζουν τι είναι αγάπη και ποια τα «συμπτώματά» της, οπότε θέλοντας να βεβαιωθούν ψάχνουν να δουν αντίστοιχα αποτελέσματα με τα δικά τους αλλα και πάλι δεν είναι σίγουρο πως αυτά που θα βρεις θα είναι αυτά που πραγματικά αναζητάς.
            Είναι σα τις ασθένειες που ψάχνουμε συχνά στο ιντερνετ για να δούμε από τι μπορεί να προέρχεται κάποιος πόνος (παράδειγμα). Τα αποτελέσματα των αναζητήσεων θα είναι πολλά αλλα και διαφορετικά μεταξύ τους. Άρα η λύση ποια είναι; Η επίσκεψη σε ένα ειδικό!
            Έτσι λοιπόν και στη περίπτωση της αγάπης υπάρχει μια καλή λύση. Η επίσκεψη στον εαυτό μας, στα συναισθήματά μας και στη προσφορά που μπορούμε να κάνουμε στον άλλο γενικότερα.
            Ναι τελικά νομίζω πως όσοι λιγότεροι ψάχνουν να βρουν τη σημασία και την έννοια της αγάπης στο ιντερνετ, τόσο περισσότεροι εχουν μάθει να την αναγνωρίζουν, να τη δέχονται και τελικά να την ανταποδίδουν!!

Δευτέρα, 3 Σεπτεμβρίου 2012

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΑ ΘΡΑΝΙΑ.


              Καλημέρα και καλή εβδομάδα στην όμορφη μπλοκογειτονιά μου.
            Πώς περάσατε το σκ σας; Το δικό μου ηταν λίγο άχαρο και βαρετό αλλα δε πειράζει όλα στο πρόγραμμα είναι άλλωστε.
            Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες με πιάνει μια νοσταλγία για τα μαθητικά μου χρόνια τα οποία τότε δε τα εκτιμούσα και πολύ, τώρα όμως μου λείπουν αφάνταστα.
            Μου άρεσε αυτή η εποχή όχι επειδη ξεκινούσαν τα σχολεία αλλα γιατί θα ψώνιζα καινούργια ρούχα και είδη για τη νέα σχολική χρονιά. Στη περιοχή μου βέβαια δεν είχαμε και ιδιαίτερη ποικιλία προϊόντων όμως μου αρκούσε ότι θα ηταν σχεδόν όλα καινούργια και μη χρησιμοποιημένα. Και έπειτα ηταν και εκείνη η μυρωδιά από τα βιβλία που μου άρεσε τόσο πολύ πριν ξεκινήσω φυσικά να τα διαβάζω.
            Στο δημοτικό που λέτε ήμουν πολύ κακή μαθήτρια αλλα συνεχιζω να πιστεύω πως δεν ευθύνομαι εγώ γι αυτό αλλα οι δασκάλες μου και είναι κριμα να πιστεύω ακόμη κάτι τέτοιο γιατί αυτό σημαίνει πως δεν έκαναν εκείνες σωστά τη δουλειά τους (κατά τη γνώμη μου πάντα).
            Στο γυμνάσιο πάλι άρχισα να διαβάζω περισσότερο αλλα και πάλι δε με έλεγες καλή μαθήτρια, βασικά δε με έλεγες ούτε καν διαβαστερή. Το μόνο μάθημα που μου άρεσε ηταν αυτό της έκθεσης ή μαλλον επειδη δεν ηταν μεμονωμένο μάθημα μου άρεσε μόνο όταν γράφαμε έκθεση. Στη συνέχεια βέβαια άρχισαν να μου αρέσουν και κάποια άλλα, την έκθεση όμως ποτέ δεν την έβγαλα από τη καρδιά μου.
            Αν θυμάμαι καλά γιατί εχουν περάσει και χρόνια από τότε ξεκίνησα κάπως έτσι με τις βαθμολογίες μου. Πρώτη χρονιά στο γυμνάσιο 13, δεύτερη χρονιά 14, τρίτη χρονιά 15 και μετά ακολουθούσε το λύκειο.
            Εκεί υπήρχε ένα μεγάλο δίλημμα να ακολουθούσα το ενιαίο λύκειο ή να πήγαινα στο τεχνικό;
            Οι περισσότεροι μου έλεγαν να ακολουθήσω το ενιαίο αλλα εμένα κάτι μου έλεγε να πάω τεχνικό. Κάποιοι καθηγητές μου μάλιστα με είχαν συμβουλέψει να πάω ενιαίο γιατί το 15 που είχα στη τρίτη γυμνασίου ηταν για εκείνη τη κατεύθυνση αλλα εγώ τελικά αποφάσισα να πάω τεχνικό μιας και κάτι με τραβούσε σα μαγνήτης εκεί πέρα.
            Και τελικά βρέθηκα στο τεχνικό λύκειο με νέες παρέες, νέους καθηγητές, νέους φίλιους και νέα μαθήματα, μαθήματα που τότε με δυσκόλεψαν αλλα με βοηθήσαν πολύ στις μετέπειτα σπουδές μου.