Σάββατο, 31 Αυγούστου 2013

ΠΟΣΟ ΑΞΙΖΕΙ ΕΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΟ; - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ


            Βράδυ Σαββάτου λοιπόν!
Θαρρώ ταιριάζει μια ιστορία. Ένα διήγημα δηλαδή που έγραψα εμπνεόμενη απο ανθρώπους που μας κάνουν  να χαμογελάμε. Εύχομαι να σας αρέσει και να το χαρείτε.
            Να έχετε ένα καλό ΣΚ και απο αύριο νέος μήνας έρχεται! Ας φέρει δώρα για όλους μας!!





ΠΟΣΟ ΑΞΙΖΕΙ ΕΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΟ;
                                          

Ένας νεαρός άντρας, γύρω στα τριάντα, καθισμένος σε έναν απόμερο βράχο μιας ακρογιαλιάς μονάχος, χαζεύει το απέραντο γαλάζιο που απλώνεται περιχαρής μπροστά του.
- Πόσο μεγάλη είναι άραγε η θάλασσα; Αναρωτιέται.
Θυμάται τότε που ήταν μικρός, ακόμα και τα καλοκαίρια τα περνούσε στο νησί, παρέα με τον παππού και τη γιαγιά. Ποτέ δε του χάλασαν χατίρι. Πάντα ήταν εκεί γι' αυτόν! Κάθε φορά που τους ζητούσε να τον πάνε στη παραλία για να παίξει με τα κύματα της θάλασσας, άφηναν στη μέση ότι δουλειά και να ’χαν και τον πήγαιναν στη παραλία για να παίξει. Τους άρεσε που έβλεπαν τόσο χαρούμενο τον εγγονό τους. Ποτέ δε μπορούσαν να του χαλάσουν χατίρι, εξάλλου ποιος μπορεί να χαλάσει χατίρι σε ένα παιδί που είναι πάντα χαρούμενο και προσπαθεί να κάνει τους πάντες να χαμογελάνε μαζί του;
Αυτός ήταν ο Χάρης. Ανέκαθεν έτσι ήταν ο Χάρης, Από μικρό παιδί αγαπούσε να κάνει τους άλλους να χαμογελάνε. Έβλεπε ανθρώπους στεναχωρημένους και χωρίς να τους γνωρίζει τους έπιανε τη κουβέντα προσπαθώντας να τους κάνει να “σκάσουν” έστω ένα μικρό χαμογελάκι στο μέχρι στιγμής άχρωμο πρόσωπό τους.
- Όταν θα μεγαλώσω κι άλλο θα γίνω ηθοποιός. Βροντοφώναξε ένα βράδυ την ώρα του δείπνου αφήνοντας τη μαμά και τους παππούδες άφωνους.
- Εσύ ηθοποιός; Ρώτησε αμήχανα η καλόκαρδη γιαγιά Ευδοκία.
- Ναι γιαγιά! Θα γίνω ηθοποιός και θα κάνω όλο το κόσμο να χαμογελάει μαζί μου!
- Στο έλεγα εγώ μάνα πως το παιδί κληρονόμησε το ταλέντο μου. Έχει καλλιτεχνική φλέβα σαν εμένα, αποκρίθηκε καμαρώνοντας η Φοίβη η μητέρα του.
- Ναι αλλά εσύ είσαι ζωγράφος. Άλλο ζωγράφος και άλλο ηθοποιός. Εμάς δε μας αρέσει και πολύ αυτό το επάγγελμα, απάντησε με σκληρή φωνή ο παππούς του ο κυρ Αριστείδης.
- Γιατί παππού; Ρώτησε ο έφηβος τότε Χάρης.
- Θα πας εσύ στην Αθήνα γίνεις ηθοποιός; Ρώτησε κοιτάζοντας τον υποτιμητικά που θέλησε να ακολουθήσει το συγκεκριμένο επάγγελμα.
- Εσένα θα σε κάνουμε δικηγόρο! Υποστήριξε με φωνή γεμάτη περηφάνια.
- Μα εγώ θέλω να γίνω ηθοποιός. Διαμαρτυρήθηκε ο νεαρός.
- Και τι θα το κάνουμε εδώ; Σκορποχώρι; Η μάνα σου Θεσσαλονίκη, εμείς στο νησί και εσύ στην Αθήνα; Τώρα σε βλέπουμε μόνο τα καλοκαίρια, αν πας στην Αθήνα θα χαθείς και θα σε βλέπουμε αραιά και που, απάντησε σκληρά ο παππούς θέλοντας να κρύψει τη συγκίνησή του γιατί καταβάθος ήξερε πώς αυτό το παιδί είχε το χάρισμα να κάνει τους ανθρώπους ευτυχισμένους.
Μπορούσε να τους κάνει να χαμογελάσουν μέσα σε μόνο λίγα δευτερόλεπτα. Αν δεν ήταν αυτό χάρισμα, τι άλλο θα μπορούσε να ήταν;
- Πατέρα το τι θα κάνει το παιδί θα είναι καθαρά επιλογή του, απάντησε η μητέρα του η Φοίβη που ανέκαθεν καμάρωνε για το ταλέντο του γιου της.
- Έχει ο Θεός. Ας συνεχίσουμε το δείπνο μας, αποκρίθηκε η πάντοτε φιλήσυχη γλυκιά κυρία Ευδοκία, θέλοντας να δώσει τέλος στη συζήτηση, αν και όλοι κατάλαβαν πως ο Χάρης είχε ήδη αποφασίσει ότι θα γίνει ηθοποιός και πως όσο και να προσπαθούσαν να κρύψουν την αντίθεσή τους (οι παππούδες κυρίως), βαθιά μέσα τους ήξεραν πως αυτό το παιδί θα καταφέρει να πάει «ψηλά» και να τους κάνει να συνεχίσουν να καμαρώνουν  γι' αυτό!
Όταν ο Χάρης ενηλικιώθηκε αποφάσισε να κατεβεί στην Αθήνα και να γραφτεί σε μια δραματική σχολή κυνηγώντας και πραγματοποιώντας συνάμα το όνειρό του.
Ποτέ δε θα ξεχάσει εκείνο το καλοκαίρι που κατέβηκε στο νησί για να ενημερώσει τους αγαπημένους του παππούδες σχετικά με τις σπουδές του.
Όχι πως δε χάρηκαν, αντίθετα μάλιστα, απλά να.... φοβόντουσαν ότι εκεί που θα πάει θα βρει δυσκολίες και επειδή ήξεραν πόσο ευαίσθητος είναι καταβάθος, ήξεραν πως η ψυχούλα του θα πονούσε κάθε φορά που κάποιοι θα του έκλειναν πόρτες που πιθανώς να της άξιζε.
- Να προσέχεις παιδί μου εκεί που θα πας. Να μη στεναχωριέσαι για τίποτα και για κανέναν. Όποτε θέλεις λεφτά να μας παίρνεις τηλέφωνο και γενικά ότι θελήσεις ότι ώρα και να ναι να μας παίρνεις τηλέφωνο και να ’χεις πάντα το κινητό σου ανοιχτό για να σε βρίσκουμε όταν σε θέλουμε κάτι. Την ευχή μου να έχεις! Είπε φανερά συγκινημένη η γιαγιά του και τον αγκάλιασε σφιχτά.
- Εγώ Χάρη μου θέλω να σου δώσω αυτό το οικογενειακό κειμήλιο. Ήταν του πατερά μου και τώρα θέλω να στο δώσω ως φυλαχτό να το έχεις μαζί σου να σε προστατεύει απ' όλα τα κακά του κόσμου. Εξάλλου εσύ είσαι το κατάλληλο άτομο για να το πάρεις. Έτσι ήταν και ο πατεράκος μου, καλός, αστείος και έντιμος άνθρωπος σαν εσένα! Είμαι σίγουρος ότι από αυτόν κληρονόμησες το ταλέντο σου, αποκρίθηκε φανερά συγκινημένος ο κυρ Αριστείδης, ο οποίος είχε πια εγκαταλείψει κάθε ελπίδα να δει κάποια μέρα τον εγγονό του δικηγόρο, αλλά η αλήθεια είναι πως παραδεχόμενος το χάρισμα και το ταλέντο του εγγονού του αποφάσισε αντί να σταθεί εμπόδιο στα όνειρά του, να γίνει στήριγμα και ενθάρρυνση των επιλογών του, προσφέροντάς του τη συγκεκριμένη στιγμή το δαχτυλίδι του πατέρα του, που γι’ αυτόν σήμαινε κάτι περισσότερο από ένα απλό οικογενειακό κειμήλιο. Γι’ αυτόν σήμαινε δεσμούς αίματος και αγάπης μαζι.
- Σας ευχαριστώ και τους δυο πάρα πολύ! Όμως μη κλαίτε, δε θέλω! Δε θα πάω στο πόλεμο! Στην Αθήνα θα πάω! Είπε χαμογελώντας γλυκά ο Χάρης.
- Απλά εκεί που θα πας θα μας ξεχάσεις και θα κάνουμε χρόνια να σε ξαναδούμε, ψέλλισε στην αγκαλιά του η κυρία Ευδοκία.
- Είναι δυνατό να πιστεύετε κάτι τέτοιο για μένα; Είναι δυνατόν να σας αφήσω και να σας ξεχάσω; Εσάς; Που από τότε που έχασα το μπαμπά μου γίνατε τα πάντα εσείς για μένα και τη μητέρα μου; Ποτέ δε θα ξεχάσω! Ούτε εσάς, ούτε τα καλοκαίρια μου εδώ στο νησί! Θα καταφέρω να γίνω γνωστός, θα βγάλω λεφτά και σας υπόσχομαι πως θα σας πάρω μαζί μου στην Αθήνα, τόνωσε με μάτια που έλαμπαν από ονειροπωλησία.
Οι παππούδες του χάρηκαν που άκουσαν αυτά τα λόγια από το στόμα του εγγονού τους αλλά δε πίστεψαν πως θα κατάφερνε να τους πάρει μαζί του στην Αθήνα.
Κι όμως ο Χάρης τα κατάφερε! Σπούδασε και κατάφερε να κάνει τους ανθρώπους να αναγνωρίσουν και να επικροτήσουν γρήγορα το ταλέντο του και φυσικά με τα πρώτα καλά χρήματα που έβγαλε έφερε τους παππούδες και τη μαμά του στην πρωτεύουσα και τους πρόσφερε τα πάντα. Όλα όσα τους άξιζαν! Και η οικογένεια του ήταν περήφανη γι' αυτόν (ανέκαθεν ήταν φυσικά, απλά τώρα τους το επιβεβαίωνε καθημερινά και ο κόσμος).
Όσο κυλούσε ο καιρός, όλο και πιο επιτυχημένος γινόταν ο Χάρης. Όλο και πιο πολλές θεατρικές κωμικές παραστάσεις αποζητούσαν το υποκριτικό του ταλέντο. Σίγουρα δεν ήταν ρόδινα και όλα στην επαγγελματική του πορεία αλλά πάντα με θετική ενέργεια και χαμόγελο κατάφερνε  και ξεπερνούσε όλα τα εμπόδια που τους παρουσιάζονταν.
            Πρέπει να είχαν περάσει 6 χρόνια από τότε που ξεκίνησε να εργάζεται ως κωμικός ηθοποιός, όταν η μοίρα του επιφύλασσε ένα άσχημο παιχνίδι. Δυστυχώς είχε έρθει η ώρα να αποχαιρετήσει για πάντα το παππού του. Η καρδιά του τον είχε προδώσει. Εντάξει, ήταν μεγάλος ηλικιακά αλλά τι σχέση έχει η ηλικία όταν πρόκειται για κάποιο μέλος της οικογένειας σου που αγαπάς πολύ; Και ο Χάρης την οικογένειά του την αγαπούσε πιο πολύ και από τον ίδιο του τον εαυτό.
            Πόνεσε πολύ, δε το έκρυψε, στην αρχή τουλάχιστον, όμως αργότερα όταν κατάλαβε πως έπρεπε να βρει τη δύναμη να ξαναβρεί τον εαυτό του για να στηρίξει τη μητέρα και τη γιαγιά του, άρχισε να εξωτερικεύει το πόνο του και να τον μετατρέπει σε δύναμη που θα παρείχε με τη σειρά του στην αγαπημένη μητέρα και γιαγιά του.
            Έδειχνε να έχει ξεπεράσει το χαμό του παππού του αλλά μέσα στη καρδιά του έκρυβε πόνο, πόνο και θλίψη. Πάντα βοηθούσε τους άλλους, τώρα όμως που χρειαζόταν τη βοήθεια κάποιων άλλων δε τη ζήτησε, αντίθετα προσπαθούσε να τη κρατήσει κρυφή με αποτέλεσμα να πέσει σε μελαγχολία.
            Άρχισε να φοβάται το θάνατο, όχι το δικό του, μόνο των αγαπημένων του προσώπων. Δεν άντεχε να ξέρει πως κάποια στιγμή θα χάσει και τη γιαγιά του. Είχε γεράσει αρκετά η κυρία Ευδοκία..
            Η Φοίβη αμέσως μόλις κατάλαβε πως ο ψυχισμός του παιδιού της βρισκόταν στα τάρταρα απευθύνθηκε σε μια πολύ καλή της φίλη ψυχολόγο οπού με τη βοήθειά της ο Χάρης κατάφερε να εξωτερικεύσει το πόνο του και να αποδεχθεί την απώλεια του παππού του. Έτσι λοιπόν έγινε καλά και συνέχισε να κάνει αυτό που ήξερε καλά να κάνει. Να χαρίζει απλόχερα χαμόγελα, μόνο που αυτή τη φορά ήταν λίγο πιο ώριμος και πιο συνειδητοποιημένος.
            Πρέπει να είχε περάσει ένας χρόνος από τότε και αυτή τη φορά μια επαγγελματική τρικλοποδιά από ένα άτομο (συνάδελφο) που είχε στηρίξει πολύ από τα πρώτα βήματα της καριέρας του, που όχι μόνο τον πρόδωσε αλλά αντέγραψε και μια ιδέα που ο ίδιος δεν είχε προλάβει να κατοχυρώσει, τον έκανε ράκος. Δεν ήταν η προδοσία που τον πλήγωσε, ήταν το πρόσωπο που την έκανε. Δεν ήταν η ευκαιρία που έχασε από την ιδέα του επειδή την είχε εμπιστευθεί σε λάθος άτομο ο λόγος που τον πλήγωσε βαθιά, ήταν πως άτομα που έπρεπε και περίμενε να τον στηρίξουν δε το έκαναν! Εκεί κατάλαβε πως τα χαμόγελα που προσπαθούσε πάντα να χαρίζει στους ανθρώπους ίσως και να μη τα άξιζαν τελικά.
            Εκείνο λοιπόν το μεσημέρι βρέθηκε λίγο έξω από την Αθήνα, σε μια συγκεκριμένη παραλία που αγαπούσε πολύ και κάθισε στον βράχο κοιτώντας τη παραλία και αναλογώντας τα όσα του είχαν συμβεί.
            Ξέρετε πως αισθανόταν; Σα να ήταν χωμένος μέσα σε ένα «λάκκο», άπλωνε το χέρι του για να τον βοηθήσει κάποιος περαστικός και κανένας δε τον βοηθούσε παρ' όλο που όλοι έβλεπαν το πόσο πολύ ήθελε να βγει από κει μέσα. Και το τραγικό πιό είναι; Πως ο Χάρης πάντοτε βοηθούσε όσους βρίσκονταν μέσα σε «λάκκο».
            Έκανε τους πάντες να χαμογελάνε όταν δεν ήταν καλά και τώρα που αυτός δεν ήταν καλά δε βρισκόταν κανένας εκεί για να του συμπαρασταθεί.
- Τόσα χρόνια ήμουν «παλιάτσος» για τις ανθρώπινες καρδιές. Για τη δική μου ποιός θα γίνει; Αναρωτήθηκε φωναχτά.
- Εγώ! Βροντοφώναξε με σιγουριά η Βασιλική. Όχι δεν ήταν συνάδελφος του Χάρη, ούτε υποτιθέμενη φίλη, ούτε συγγενής, ήταν μια κοπέλα που καθόταν λίγο παραπέρα στην άμμο και αναλογιζόταν τα δικά της προβλήματα..
Ο Χάρης δε την είχε προσέξει, η Βασιλική τον είχε δει και είχε νιώσει τη μελαγχολία του, την αδικία που ένοιωθε και πάνω απ' όλα το πόνο του μιας και που αυτή πονούσε για ένα δύσκολο χωρισμό από έναν άνθρωπο που αγαπούσε και εξακολουθούσε να αγαπά αλλά αυτή η σχέση τη πονούσε πολύ, οπότε έπρεπε να δώσει ένα τέλος σε αυτή.
- Εσείς; Τη ρώτησε με ορθάνοιχτα μάτια και στόμα από την απορία και το ξάφνιασμα.
- Ναι εγώ! Τόνισε δυναμικά τη στιγμή που τον πλησίασε και κάθισε δίπλα του στο βράχο.
- Πώς; Θέλω να πω από πού κι ως πού; Συνέχισε να ρωτά μα δυσπιστία και ξάφνιασμα μαζί.
- Εσύ με βοήθησες αρκετές φορές σε δύσκολες στιγμές της ζωής μου. Τώρα ήρθε η ώρα να κάνω και εγώ κάτι για σένα.
- Εγώ; Πώς σε βοήθησα; Ρώτησε με μάτια γεμάτα απορία και θλίψη συνάμα.
- Όταν έχασα τη καλύτερη μου φίλη σε τροχαίο ερχόμουν τακτικά στο θέατρο για να σε δω. Ήσουν ο μόνος που μπορούσες να με κάνεις να γελάσω και να ξεχαστώ. Όταν τσακώθηκα πρώτη φορά με το φίλο μου πάλι ήσουν ο μόνος που με έκανες να γελάω μέσα από τις ταινίες σου. Όταν τσακώθηκα δεύτερη φορά με το φίλο μου, πάλι ήσουν ο μόνος που μέσω της δουλειάς σου με έκανες να γελάω και να αισθάνομαι αισιόδοξη. Όταν χώρισα, τη πρώτη φορά δηλαδή γιατί μετά επέστρεψα σ' αυτόν, τρεις φορές ήρθα στο μαγαζί που παρουσίαζες το κόμεντι show για να γελάσω με τη ψυχή μου και σήμερα το πρωί έκλεισα εισιτήριο για τη Κυριακή στο θέατρο που εμφανίζεσαι για να σε δω και να αισθανθώ καλά μετά τον άδοξο χωρισμό μου. Ήταν η πρώτη φορά που αποφάσισα να έρθω μετά το τέλος της παράστασης στο καμαρίνι να σου μιλήσω και τελικά σε συναντάω σήμερα εδώ.. Τυχαίο; Αναρωτήθηκε χαμογελώντας γοερά.
- Ειλικρινά δε ξέρω τι να πω.. Πρόφερε προσπαθώντας να συνειδητοποιήσει ότι το άτομο που τόση ώρα αποζητούσε με λαχτάρα και ανυπομονησία βρισκόταν πια καθισμένο δίπλα του και τον κοιτούσε χαμογελώντας του γλυκά.
- Τίποτα να μη πεις. Έλα, πρόσταξε δίνοντάς του το χέρι της.
- Να πάμε που;
- Βόλτα! Κερνάω καφέ! Αποφάνθηκε εκείνη χαμογελώντας τη στιγμή που έκανε να ανασηκωθεί από το βράχο στον οποίο ήταν καθισμένη.
Ο Χάρης χωρίς δεύτερη σκέψη, έδωσε το χέρι του και δέχτηκε εγκάρδια τη πρότασή της. Νομίζω πως στο χέρι της είδε το χέρι που προ ολίγου έψαχνε απεγνωσμένα και στο πρόσωπό της είδε τόσα πρόσωπα ανθρώπων που πραγματικά τον αγαπούσαν γιατί ήξεραν να εκτιμήσουν το πόσο σημαντικό είναι στη ζωή μας ένα τόσο δα μικρό χαμόγελο...!

Ο ΑΧΑΡΙΣΤΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

            
Καλημέρα στην όμορφη μπλοκογειτονιά μας!
Λοιπόν για σήμερα σας έχω ένα δοκίμιο επίσης λίγο παλιό, το οποίο το έγραψα εμπνεόμενη από τους αχάριστους ανθρώπους πού μιλιούνια κυκλοφορούν ανάμεσά μας.
Να σας πω ένα μικρό μυστικό για να τους ξεχωρίζετε;
Κοιτάνε δεξιά κ αριστερά με τις άκρες των ματιών τους, δε χρειάζεται να κουνήσουν το κεφάλι τους, μόνο τις κόρες των ματιών και οι στόχοι τους εχουν ήδη εντοπισθεί.
Επίσης όταν χαμογελάνε, χαμογελάνε τόσο δήθεν γλυκά που το στόμα τους αυτόματα θυμίζει στόμα αλεπούς. Σα να γελάει η πονηρή αλεπού σκεφτείτε…..
Όμως στη δική τους περίπτωση το χαμόγελο αυτό δε μοιάζει με αλεπούς… αλλα με ύαινας! Όχι πονηριά απλώς, κακία!
Όμως μη σας ξεγελάει! Αυτοί θα είναι πάντα οι χαμένοι όλων!
Το γιατί; Θα το βρείτε διαβάζοντας τη παρακάτω ανάρτηση!
Επειδή και αυτό είναι λίγο μεγάλο θα χρειαστεί να πατήσετε επάνω στο διαβάστε περισσότερα για να το δείτε ολοκληρωμένο.
Φιλιά πολλά σε όλους! 

* Α θα ήθελα να κάνω μία μικρή επισήμανση. Το συγκεκριμένο δοκίμιο το βρήκα ούτε και εγώ ξέρω σε πόσα σαιτ αναδημοσιεύμενο! Σε κανένα όμως δεν αναφερόταν πηγή! Ευτυχώς δεν έγραφαν πως ήταν δικό τους αλλά και το ότι πήραν κάτι δικό μου, δε με ρώτησαν, δε με ενημέρωσαν κάν που αν το έκαναν αυτό θα με έκαναν περήφανη και χαρούμενη που με τιμούσαν με αυτό το τρόπο, εμένα με πείραξει πολύ. 
Με πείραξε κυρίως για δύο λόγους. Πρώτον γιατί παίρνουν ένα μεγάλο κείμενο που ο άλλος έχει δώσει κομμάτι της ψυχής του και έχει κουραστεί για να το γράψει έστω κι αν συντακτικά έχει λάθη και δεύτερον γιατί δε μπορεί να έρχεσε εσύ στο μπλοκ μου, να διαβάσεις ένα κείμενο με αυτό το τίτλο, να συμφωνείς μαζί του γιατί προφανώς για να το προωθείς σημαίνει πως σου αρέσει και συμφωνείς και στο τέλος τί ακριβώς κάνεις;
Γίνεσαι ένα με το τίτλο του! Έρχεσαι εδώ, μου "κλέβεις" κάτι εφόσον δε με ενημερώνεις και το βάζεις στη δική σου σελίδα δίχως να αναφέρεις το οτιδήποτε. Αν αυτό δεν είναι δείγμα αχαριστίας τότε τί είναι;




Ο ΑΧΑΡΙΣΤΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ.



              Μεγάλο προσόν να είσαι αχάριστος τη σήμερον ημέρα.
              Ω ναι καλά διαβάσατε, μεγάλο προσόν.
            Ποιός το περίμενε να ερχόταν η στιγμή που ο/η αχάριστος/αχάριστη ή αν θέλετε η αχαριστία γενικώς θα θεωρείτε προσόν και μάλιστα μεγάλο, ίσως και το μεγαλύτερο.
            Και μη που πείτε πως τη σημερινή εποχή δεν είναι προσόν το να είσαι αχάριστος γιατί θα διαφωνήσω μαζί σας.
            Εγώ αυτό βλέπω, αυτό παρατηρώ να συμβαίνει καθημερινά τριγύρω μου. Βλέπω τους αχάριστους ανθρώπους να επιβιώνουν και να αναδύονται στη κοινωνία μας διαρκώς, τη στιγμή που οι ευγνώμων άνθρωποι βυθίζονται ολοένα και περισσότερο στην αφάνεια και στη θλίψη.
            Προσωπικές σχέσεις, φιλικές σχέσεις, οικογενειακές σχέσεις, σχέσεις απλής συνεργασίας μα και επαγγελματικές σχέσεις τείνουν να «πλημμυρίζουν» από το συναίσθημα της αχαριστίας, το οποίο αντί να ελαττώνεται έχει αρχίσει να αυξάνεται με γοργούς ρυθμούς, τόσο γοργούς που νομίζω πως σε λίγα χρόνια κανένας δε θα ντρέπεται να παραδεχθεί δημόσια πως είναι αχάριστος, αντίθετα θα το βροντοφωνάζει με τόλμη, πάθος και πυγμή θεωρώντας πως έχει το καλύτερο προσόν του κόσμου.
            Σε λίγα χρόνια βλέπω στα βιογραφικά τους σημειώματα οι άνθρωποι να αναγράφουν ή μάλλον να αναγράφουμε (γιατί όχι να βάλω και τον εαυτό μου μέσα) στις προσωπικές ικανότητες με μεγάλα γράμματα τη λέξη ΑΧΑΡΙΣΤΙΑ, η οποία εννοείτε ότι θα μπει μπροστά από τις άλλες που τότε θα θεωρούνται και παρλιακές.

Παρασκευή, 30 Αυγούστου 2013

ΠΡΟΣΟΧΗ... ΕΥΘΡΑΣΤΟ!!!

Καλησπέρα φίλοι μου!
Εύχομαι να είστε όλοι καλά!
Επειδή είμαι πολύ χαρούμενη που το δοκίμιο που ανέβασα εχθές βράδυ είχε πολύ ζεστή απήχηση από εσάς, του αφιερώσατε χρόνο και ήσασταν πολύ καλοί μαζί μου, θέλησα να αναδημοσιεύσω άλλο ένα που επίσης είχα ανεβάσει πριν πάρα πολύ καιρό.
Σκέφτηκα πως καλό θα ηταν να σας λέω και την ιστορία που τα συνοδεύει γιατί χωρίς την ιστορία τους δεν εχουν για μένα πνοή….
Μη περιμένετε από εμένα ιδιαίτερες και ίσως συγκινητικές στιγμές έμπνευσης, εμπνέομαι από περίεργα πράγματα, πράγματα που μοιάζουν αστεία όπως πχ το συγκεκριμένο, όμως η αλήθεια είναι αυτή και θέλω να σας τη πω.
Λοιπόν το παρακάτω κείμενο το εμπνεύστηκα μια μέρα που στη δουλειά το αφεντικό μου είπε να γράψω επάνω σε μια κούτα προϊόντων την ένδειξη «Προσοχή Εύθραυστο», εξου λοιπόν και ο τίτλος του!
Κατευθείαν τα λόγια που θα δείτε παρακάτω έρρεαν άφθονα στο μυαλό μου.
Είναι κι αυτό λίγο μεγάλο, θα χρειαστεί να πατήσετε επάνω στο διαβάστε περισσότερα για να το δείτε ολοκληρωμένο αλλά νομίζω πως αξίζει το κόπο. Δε θα σας κουράσω πολύ! :) 
Ελπίζω να σας αρέσει κ αυτό όσο η Αγκαλιά.
Κάθε σχόλιο, αρνητικό ή θετικό είναι καλοδεχούμενο.
Να είστε καλά φίλοι μου!
Κι ευχαριστώ τον καθένα προσωπικά για το χρόνο μα και τη γενναιοδωρία του!




ΠΡΟΣΟΧΗ... ΕΥΘΡΑΥΣΤΟ!!!


             Προσοχή εύθραυστο. Η ένδειξη που συνοδεύουμε τα αντικείμενα που είναι πιθανό να σπάσουν κατά τη μεταφορά τους.
             Εύθραυστο, κάτι που σπάει εύκολα.
            Εύθραυστος/εύθραυστη, κάποιος/καποια που πληγώνεται εύκολα.
            Τα αντικείμενα πάντα τα συνοδεύουμε με την προαναφερόμενη ένδειξη, τους εαυτούς μας όμως γιατί τους αφήνουμε εκτεθειμένους περιμένοντας από τους άλλους να κάνουν αυτό που δε κάναμε εμείς; Το αυτονόητο δηλαδή. Να μας προσέξουν;!
            Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
            Είσαι κάπου, έστω σε ένα γραφείο και πρέπει επειγόντως να στείλεις σε κάποιον πελάτη κάποιο προϊόν που σου παρήγγειλε, το οποίο έτυχε να είναι εύθραυστο μιας και που η επιχείρησή σου παράγει μόνο εύθραυστα προϊόντα.
 Τι κάνεις;
 Βρίσκεις το προϊόν, βρίσκεις τη κατάλληλη κούτα σε μέγεθος, βάζεις μέσα και τριγύρω στις γωνίες της αφρολέξ για να είσαι σίγουρος ότι κατά τη μεταφορά του προϊόντος δε θα γίνει κάποιο «μικροατύχημα», τοποθετείς προσεκτικά το προϊόν μέσα της, το πακετάρεις όπως σωστά έχεις μάθει τόσα χρόνια, έπειτα το κλείνεις με χαρτοταινία και στη συνέχεια παίρνεις μια άσπρη κόλλα Α4 γράφεις με κεφαλαία κόκκινα κατά προτίμηση γράμματα τη πρόταση ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΥΘΡΑΥΣΤΟ και στη συνέχεια βάζεις κι άλλη χαρτοταινία πάνω από την ένδειξη για να είσαι σίγουρος ότι δεν υπάρχει περίπτωση να ξεκολλήσει και να χαθεί κάπου ανάμεσα σε τόσες κούτες που πιθανό να υπάρχουν στο «ταξίδι» του προϊόντος σου.
Το παραπάνω είναι μια καθημερινή απλή διαδικασία μεταφοράς ενός εύθραυστου προϊόντος, ποιός είπε όμως ότι μέσα σε μια απλή και συνηθισμένη ημέρα δε μπορεί να συμβεί κάποιο τραγικό λάθος;
Μπορεί να ξεχάσεις να κολλήσεις επάνω στη κούτα την ένδειξη, μπορεί κατά τη μεταφορά να γίνει κάποιο σημαντικό συμβάν με αποτέλεσμα να γίνει χίλια κομμάτια το προϊόν σου, μπορεί ο μεταφορέας να αγνόησε την ένδειξη, μπορεί να χαθεί, μπορεί να στο κλέψουν, μπορεί…, μπορεί…., χίλια δυο μπορεί να συμβούν και να σε φέρουν προτετελεσμένων γεγονότων. Μπορεί απλά να σπάσει το προϊόν σου! Έχει σημασία ο τρόπος; Ή έχει σημασία το αποτέλεσμα; Ίσως το αποτέλεσμα ίσως όμως και ο τρόπος.

Πέμπτη, 29 Αυγούστου 2013

Η ΑΓΚΑΛΙΑ.

Καλησπέρα στη βραδινή μπλοκογειτονια!
Λοιπόν, επειδή το τελευταίο καιρό έχω γνωρίσει εδώ μεσα καταληκτικούς για μενα ηλεκτρονικούς φίλους που αισθάνομαι την ανάγκη να μοιραστώ τόσα και τόσα μαζί τους, αποφάσισα να κάνω μια αναδημοσίευση ενός κειμένου-δοκιμίου που εγω γράψει και δημοσιεύσει εδώ πριν πολύ καιρό. Γι αυτό το λόγο άλλωστε τη βάζω ξανά για να τη διαβάσετε κυρίως εσείς, οι νέοι αγαπημένοι μου φίλοι!
Ξέρω πως είναι λίγο μεγάλο αλλά θα σας παρότρυνα να μη βαρεθείτε να το διαβάσετε, πέρα απο το ότι είναι σημαντικό για μενα επειδή ήταν απο τα πρώτα μου δοκιμια θα ηθελα να το διαβασετε γιατι μιλαει για μια αξία που ολοι αγαπαμε στη ζωη μας.
Μιλαει για την αξία και την ουσία μιας απλής ανθρώπινης αγκαλιάς!
Εύχομαι να σας αρέσει και κάθε σχόλιο είναι καλοδεχούμενο!

Καλό βραδυ σε όλους σας!



Η ΑΓΚΑΛΙΑ!!!

Σκέφτομαι και αναρωτιέμαι ποια «πράξη» ή έστω ποια μορφή εκδήλωσης θαυμασμού και αγάπης μπορεί να είναι η πιο πολύτιμη στη ζωή των ανθρώπων και τελικά πάντοτε, όποτε και να κάνω αυτό το ερώτημα στον εαυτό μου, καταλήγω πως είναι η αγκαλιά. Ωστόσο συνεχίζω να πιστεύω ότι η σημασία και ο ρόλος της είναι πολύ υποτιμημένος στην εποχή μας.
Δε ξέρω πόσοι άνθρωποι θα συμφωνούσαν μαζί μου ή εάν τους ρωτούσα πόσοι θα σκεφτόντουσαν την αγκαλιά (μιας και που οι περισσότεροι άνθρωποι σε ερώτηση σχετική με τις εκδηλώσεις αγάπης θα προσπαθούσαν να βρούνε ότι πιο «φανταχτερό» υπάρχει για να απαντήσουν) αλλά ξέρω πως για μένα η αγκαλιά είναι ότι πιο σημαντικό μπορεί να παρέχει ο ένας άνθρωπος στον άλλο χωρίς να χρειάζεται να ξοδέψει τίποτα για να τη δώσει εκεί που θέλει και αξίζει φυσικά!
Πιστεύω πως η ανθρώπινη αγκαλιά έχει πέσει και αυτή θύμα της έννοιας της λέξης «δεδομένος» και επειδή όλοι μας τη θεωρούμε κατά κάποιο τρόπο δεδομένη δε της δίνουμε την αξία και τη τιμή που της αρμόζει.
Δεν είναι τυχαίο που όταν ένα μωράκι έρχεται στο κόσμο το πρώτο πράγμα που θέλει και χρειάζεται είναι η αγκαλιά και το χάδι της μαμάς του, όπως επίσης και το ότι η εκάστοτε μανούλα το μόνο που θέλει και χρειάζεται μετά τη γέννα της, όσο ταλαιπωρημένη και να ναι, είναι να κρατήσει αγκαλιά το μωρό της, το οποίο σε πολλές περιπτώσεις ενώ έκλαιγε ασταμάτητα, τη στιγμή που ακουμπά και μυρίζει το δέρμα της μαμά του τότε ηρεμεί, εφησυχάζει και κοιμάται.
Τελικά η φύση από τη στιγμή που ερχόμαστε στο κόσμο μας δείχνει το πόσο σημαντική είναι μια αγκαλιά αλλά εμείς όπως και στην υπόλοιπη διάρκεια της ζωής μας αργούμε να μάθουμε και να κατανοήσουμε αυτά που πρέπει τη δεδομένη χρονική στιγμή! Και καθώς η ζωή εξελίσσεται και μεγαλώνουν γενιές ανθρώπων μαζί της, η αγκαλιά είναι εκεί και περιμένει μέχρι να μάθουν οι άνθρωποι την πραγματική της αξία. Η αγκαλιά υπάρχει για να συντροφεύει τους ανθρώπους από τη στιγμή που έρχονται στη γη και μέχρι τη στιγμή που φεύγουν.
Ποιό μωρό δεν έχει ανάγκη την αγκαλιά για να μεγαλώσει και ποιός ηλικιωμένος δεν έχει την ανάγκη της αγκαλιάς για να αισθανθεί ευτυχισμένος;
Και ναι η αγκαλιά εκτός από μορφή εκδήλωσης αγάπης από άνθρωπο σε άνθρωπο είναι και «φάρμακο» για πληγωμένες καρδιές! Ένα ισχυρό φάρμακο που δε στοιχίζει τίποτα αλλά γιατρεύει και απαλύνει τις πληγές του σώματος και της ψυχής μας.
Ένα μικρό παιδάκι όταν πέσει μέσα στο σπίτι του και χτυπήσει τι κάνει; Τρέχει κατευθείαν στους δικούς του για να το αγκαλιάσουν, να το φιλήσουν και να του πουν πως θα περάσει… το ίδιο λοιπόν κάνει και ένας άνθρωπος όσο μεγάλος και να είναι ηλικιακά. Είτε πονάει το σώμα του είτε η ψυχή του το μόνο που θέλει είναι μια μεγάλη τρυφερή αγκαλιά από τους ανθρώπους που αγαπάει.
Η αγκαλιά μας συντροφεύει από τη στιγμή που γεννιόμαστε και υπάρχει εκεί, δίπλα μας για να μοιραστεί μαζί μας και καλές αλλά και κακές στιγμές! Είναι εκεί και στις επιτυχίες μας αλλά και στις αποτυχίες μας! Είναι εκεί και στο κλάμα αλλά και στο γέλιο μας! Είναι εκεί και για τη χαρά αλλά και για το πόνο μας! Είναι εκεί και θα συνεχίσει να είναι μέχρι να καταλάβουμε την αξία της αλλά και την αξία των ανθρώπων που επιλέγουμε να έχουμε δίπλα μας! Γιατί κακά τα ψέματα… χωρίς τους ανθρώπους δεν θα υπήρχε και η αγκαλιά στον κόσμο μας!
Και τέλος, εάν με ρωτάτε τι γίνεται όταν αυτή η αγκαλιά μας πνίγει και μας κάνει να ασφυκτιούμε μερικές φορές, τότε θα σας πω ότι μια σωστή αγκαλιά σε αγκαλιάζει με τόσο γλυκό και τρυφερό τρόπο που δε σε πονά, δε σου δυσκολεύει την αναπνοή και πάνω απ’ όλα σε κάνει να κλείνεις τα μάτια και να ονειρεύεσαι. Ναι να ονειρεύεσαι γιατί ακόμα κι όταν η αγκαλιά γίνεται για λόγους που εσένα σε κάνουν να πονάς τότε μια σωστή αγκαλιά οφείλει να σε παρηγορήσει αλλά και να σε κάνει να ονειρευτείς ξανά.
Και αν μέσα από αυτές τις λίγες ή πολλές για κάποιους λέξεις καταλάβαμε τη σημασία της αγκαλιάς το μόνο που μένει είναι να ψάξουμε στη καρδιά μας και να δούμε σε ποιους θα τη παρέχουμε αλλά και σε ποιους θα επιτρέψουμε να μας τη παρέχουν! Κάτι τόσο πολύτιμο πρέπει να το δίνουμε και να μας το δίνουν άνθρωποι που πραγματικά το αξίζουν και πάνω απ’ όλα να τη δίνουμε σα «φάρμακο» σε αυτούς που πραγματικά το χρειάζονται!
Δε ξέρω για εσάς, αλλά εγώ μετά από τόσο ανάλυση περί της ανθρώπινης αγκαλιάς έχω ειλικρινά την ανάγκη να αγκαλιάσω και παρατηρώ πως τα άτομα που σκέφτηκα πως θα ‘θελα αυτή τη στιγμή να μπορούσα να αγκαλιάσω είναι αυτά που πάντοτε ήταν εκεί για να με αγκαλιάσουν πριν ακόμα εγώ τους το ζητήσω.
Γιατί έτσι πρέπει να λειτουργεί μια αγκαλιά! Ανοίγει για να σε κλείσει εκεί μέσα πριν ακόμη της ζητηθεί! Απλά το αισθάνεται και είναι έτοιμη να κάνει τη δουλειά της… απλά να σε κλείσει εκεί και χωρίς καν να σου μιλήσει ή να σου ζητήσει εξηγήσεις, να σε γιατρεύσει…!

ΤΑΠΕΙΝΟΦΡΟΣΥΝΗ.

Κι ύστερα λένε είναι κακό να σκύβεις το κεφάλι…
Μα όταν προσεύχεσαι τι κάνεις;
Όχι μονο σκύβεις το κεφάλι, <<σέρνεσαι>> θαρρώ.

Κακή δεν είναι η ταπεινοφροσύνη που υποδεικνύετε με ένα απλό σκύψιμο του κεφαλιού, κακή είναι η κίνηση αυτή όταν την κάνεις επειδή στην έχουν επιβάλλει άλλοι!

Τρίτη, 27 Αυγούστου 2013

ΝΑ ΕΧΕΤΕ ΕΝΑ ΑΚΡΩΣ ΜΕΛΩΔΙΚΟ ΞΗΜΕΡΩΜΑ!


 


Νομίζω πως δε θα μπορούσα να σας έχω κατι καλύτερο για να ευχηθώ αυτό που υπονοεί ο τίτλος της ανάρτησης!
Για να είμαι ειλικρινής ανακάλυψα πρόσφατα τον συγκεκριμένο μουσικό και έχω ξετρελαθεί μαζι του! Οι συνθέσεις του είναι σαν όνειρο για μενα και οι τίτλοι που δίνει στις δημιουργίες του είναι μοναδικοί!
Εύχομαι να απολαύσετε εικόνα και ήχο όσο εγω!
Και μην ξεχνάτε, τα βράδια έχουν τη καλύτερη <<μυρωδιά>>, όχι γιατι είναι καλύτερα απο την ημέρα, αλλά γιατι οι αισθήσεις μας έχουν την ανάγκη να αναπαυτούν!  

-  Κάντε μου τη χάρη και ακούστε όλη τη σύνθεση   Είναι πράγματι εξαιρετική!


ΦΟΒΟΙ.

Μην ομολογείς τους φόβους σου, τρομοκράτησέ τους!
Μόνο τότε θα σε αφήσουν στην ησυχία σου!

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΜΕ ΜΙΑ ΟΜΟΡΦΗ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ!

Καλημέρα στην όμορφη μπολοκογειτονιά μας!
Λοιπόν για σήμερα έχω να αναδημοσιεύσω μία πολύ όμορφη για μένα ανάρτηση που διάβασα το πρωί στο μπλοκάκι της φίλης και αγαπημένης όλων μας Αριστέας!
Θέλησα να κάνω αυτή την αναδημοσίευση γιατί για μένα είναι σημαντικό να προάγω κάτι που αγάπησα πολύ για κάποιον λόγο. 
Στη συγκεκριμένη περίπτωση θαύμασα ακόμη περισσότερο τη γραφή της Αριστέας γιατί με έκανε να αισθανθώ πως το συγκεκριμένο ποίημα είχε κάτι πιο δυνατό, πιο μαχητικό από εκείνη και ήταν κάτι που με άγγιξε και με ενθουσίασε συνάμα.

Λοιπόν το ποίημα αυτό, που οι περισσότεροι το διαβάσατε ήδη είναι το ακόλουθο:



                       Είναι στιγμές που κι οι κολώνες μπορεί να δακρύσουν..
Υπόλευκες Δωρικές μαρμάρινες κολώνες. Επιβλητικες, γιγάντιες,
βαριές, ακούνητες φαντάζουν,
με Ιωνικά περίτεχνα κιονόκρανα
στην κεφαλή των, ίσως....
Με φθορές αμέτρητες-  όπως τα πάντα με τον καιρό...
Κιτρινισμένες, μισοκαμμένες από το χρόνο κι απ'τη βροχή ...
Βλέπεις τα ανάγλυφα σχεδόν γρατσουνισμένα!  Αρκούν! Να πας με βιάση στα επόμενα γυρεύεις...

Σίμωσε κοντά!
Αφουκράσου τες! Άγγιξε τις λακούβες και τα αυλάκια τους τα χαραγμένα!
Μέσα τους μπορεί να κρύβουν πόνο..
Για την εγκατάλειψη..
Γι' όσα χάθηκαν!
Τις μέρες δόξας που δεν θα γυρίσουν ποτέ ξανά!
Τίποτα δεν είναι άψυχο 
μέχρι να αποδειχτεί
                                                   ότι δεν είχε όντως ψυχή!

                                                       @ριστέα




Αγάπησα κυρίως τους τελευταίους στίχους!!!!
Κορίτσι μου ευχαριστώ που με άφησες να το φιλοξενήσω στη στήλη με τις αγαπημένες μου Εκφράσεις άλλων!
Και μη ξεχάσω να αναφέρω ολοκληρωτικά τη Πηγή:  http://princess-airis.blogspot.gr/2013/08/blog-post_27.html, για να δειτε και τις όμορφες εικόνες που συνοδεύουν τα λόγια καθώς επίσης και τα σχόλια των αναγνωστών της!

**** Έχω <<τρέλλα>> με την αναφορά πηγών! Πρέπει  πάντα να αναφέρουμε τις πηγές όσων αναδημοσιεύουμε. Έτσι τιμάμε και τον δημιουργό της κάθε ανάρτησης αλλά και εμάς τους ίδιους που προωθούμε κάτι που για κάποιον λόγο αγαπήσαμε και πιστέψαμε.

Να είστε όλοι καλά και να έχετε μια όμορφη ημέρα! <3


Δευτέρα, 26 Αυγούστου 2013

ΙΡΙΔΙΖΩΝ ΜΠΛΕ.



Γιατί σημασία δεν έχει η πόζα αλλά το αντικείμενο, 
η μάλλον η αξία του αντικειμένου!


Η φωτογραφια ειναι ενος ξαδερφου μου..... αλλα βρισκετε και στο 
δικο μου αρχειο....

ΔΕΣΜΙΟΙ.

Κάποιες φορές, οι άνθρωποι στη προσπάθεια τους να «απεγκλωβιστούν», καταλήγουν να σφίγγουν ακόμη πιο έντονα τις «χειροπέδες» τους. Δε φταίει η λανθασμένη κίνησή τους, φταίει η λανθασμένη σκέψη του μυαλού τους!
Κανείς δεν είναι δέσμιος αν δεν επιτρέψει ο ίδιος στον εαυτό του να γίνει!


Σάββατο, 24 Αυγούστου 2013

...............

Η σημερινή μερα να φύγει και να μη ξανάρθει!
Και συνειδητοποιώ πως αυτό είναι κατι που το εύχομαι πολλες φορές…. Κι όμως πάντα κατι αντίστοιχο θα συμβαινει…..
Φαύλος κύκλος τα συναισθήματα, φαύλος κύκλος και οι αντοχές των ανθρώπων….

Παρασκευή, 23 Αυγούστου 2013

ΓΥΝΑΙΚΑ!

H Aρετή, η Σοφία, η Αγάπη, η Καλλίστη, η Ελπίδα, η Ειρήνη και ίσως αρκετά ακόμη ονόματα - αρετές που μου διαφεύγουν αυτή τη στιγμή είναι ονόματα γυναικείας φύσης θα μπορούσα να πω... Ίσως γιατι μόνο μία γυναίκα που κυριολεκτικά γεννά τη ζωή θα μπορούσε να "φέρει" τόσο σπάνια ονόματα-αγαθά. Μακάρι να τα τιμάμε όλοι μας! Ή έστω να το προσπαθήσουμε!

ΚΡΙΣΗ!

Το να με κρίνεις για το τί δε μπορώ να κάνω στη ζωή μου, τη στιγμή που εσκεμμένα αποκρύπτεις το τί μπορώ, δείχνει πως εσύ δε μπορείς να κάνεις τίποτα που να έχει αξία.

ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΒΛΑΚΕΙΑ.

Σε έναν κόσμο που όλα "αντιδρούν" "αντιστρόφως - ανάλογα" ένα μονάχα μένει και "κυλά" το ίδιο. Η ανθρώπινη βλακεία...

ΔΙΦΟΡΟΥΜΕΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ - ΘΕΛΕΙ ΣΚΕΨΗ...

Όταν στις άσχημες καταστάσεις της ζωής σου θυμάσαι ανθρώπους που για διάφορους λόγους θέλεις να πάψεις να θυμάσαι ένα πράγμα μονάχα μπορεί να συμβαίνει. Στη ζωή σου είχες καλύτερους ανθρώπους απ ότι πίστευες πως είχες…

Πέμπτη, 22 Αυγούστου 2013

ΑΝΤΙΓΡΑΦΕΣ.

Αν θέλεις να είσαι κόπια κάποιου άλλου κανένα πρόβλημα! Είναι δικαίωμά σου! Μη γεμίζεις όμως τη ζωή όλων μας με κόπιες. Το μόνο που θα καταφέρεις είναι μια ζωή γεμάτη αντιγραφές! Και ως γνωστόν το αντίγραφο, το κάθε είδος αντίγραφο δε μπορεί και δε θα μπορέσει ποτέ να θεωρηθεί αυθεντικό! Κι όσο κι αν του μοιάζει ποτέ μα ποτέ δε θα γίνει γνήσιο! Και ξέρετε γιατί; Όχι γιατί είναι σχεδιασμένο με άλλες προδιαγραφές και δημιουργημένο απο άψογα υλικά, αλλά γιατί η ιστορία μιας δημιουργίας ενός γνήσιου αντικειμένου είναι αυτή που μπορεί να γίνει το αίμα που θα κυλήσει στις βλέβες του! Μόνο αυτής της διαδικασίας μπορεί το οποιοδήποτε αυθεντικό έργο να λάβει σάρκα και οστά!!!!

ΓΑΛΗΝΙΑ ΝΕΡΑ!!

Κάθε φορά που πετάς μια πέτρα στη θάλασσα για να κάνεις το χάζι σου, σκέψου πως από κάτω όλο και κάποιο ψάρι μπορεί να περνάει.... Είναι ακριβώς σα τις κακεντρέχιες των ανθρώπων. Οι άνθρωποι "πετάνε" τα λόγια τους με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που πετάει κάποιος μια πέτρα στη θάλασσα. Για ευχαρίστηση! Απλώς για ευχαρίστηση που ονομάζουν μετέπειτα εκτόνωση. Όμως να σας πω κάτι; Τελικά όσες πέτρες και να πετάξει κάποιος σε μια θάλασσα νομίζοντας πως του "ανήκει" στην ουσία γνωριζει την αληθεια. Η θαλασσα ανηκει στα ψαρια της και σε ολους τους ζωντανους και μη οργανισμους που "κατοικουν" μεσα της. Εμεις μονο να την επισκεφτουμε μπορουμε. Το ιδιο λοιπον συμβαινει και με εμας τους ανθρωπους. Με τους ανθρωπους που χρησιμοποιουν τα λογια τους με τον ιδιο τροπο που καποιος πεταει εκεινες τις πετρες. Οι ανθρωποι που θελουν να ταραξουν τον γαληνιο κοσμο μας ειναι ιδιοι με εκεινους που πετανε με μανια πετρες στη θαλασσα διχως να σεβονται οτιδηποτε υπαρχει εκει μεσα. Απλως δεν ανηκουν εκει! Και δε θα ανηκουν ποτε! Γιατι τα γαληνια νερα ειναι για λιγους μονο!

ΕΛΥΤΗΣ.

Άδειασα και ξαναγέμισα τον ταξιδιωτικό μου σάκο.
''Μόνον τ' απαραίτητα'' είπα.
Κι ήταν αρκετά γι αυτή τη ζωή και για πολλές άλλες ακόμη.

Oδυσσέας Eλύτης

Τετάρτη, 21 Αυγούστου 2013

ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ!!!!


ΑΣΤΕΡΙΑ....

Αισθάνεσαι μόνος;
Κοίταξε το βράδυ τον ξάστερο ουρανό, είναι γεμάτος απο αστέρια!!!
Φέρε στη σκέψη σου πως δεν εισαι μόνος….
Υπάρχουν άνθρωποι στη γη τόσοι, όσα και τα αστέρια!!!!


ΕΡΩΤΑΣ.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν θα είχαν ερωτευτεί ποτέ τους, αν δεν είχαν ακούσει να γίνεται λόγος για τον έρωτα.

Λα Ροσφουκώ, 1613-1680, Γάλλος συγγραφέας

ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ.

Αυτό που μετράει δεν είναι η επιθυμία σου για να νικήσεις και να πετύχεις. Όλοι έχουν τέτοιες επιθυμίες. Αυτό που πραγματικά έχει σημασία είναι η αποφασιστικότητά σου να δουλέψεις σκληρά για να εκπληρώσεις την επιθυμία σου να πετύχεις.

Μανώλης Δουκίδης, Συγγραφέας

Τρίτη, 20 Αυγούστου 2013

ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΟΥΜΕ ΤΑ ΝΕΑΑΑΑ!

             Aφου σας αρεσει τοσο ολυ το χαλασμενο ληκτρολογιο μου αοφασισα να γραψω και αυτή την αναρτηση με τον ιδιο τροο.
            Εμενα καλο μου κανει. Δε κουραζομαι με τις διορθωσεις και τους τονους και εσας καλο σας κανει γιατι γινεστε κατι σα κασκαντερ της γλωσσας! Χαχαχα
            Σα να σας μαθαινω μια ξενη γλωσσα ένα ραγμα!
            Λοιον ας σοβαρετουμε τωρα.
            Αν θυμαστε σας ειχα γραψει στη ροηγουμενη αναρτηση ως τη Δευτερα, δηλαδη εχθες ειχα ένα ραντεβου σημαντικο για εμενα και ηθελα τη θετικη σας σκεψη και ενεργεια.
            Μου τη χαρισατε αλοχερα!!! Ευχαριστω αο καρδιας γι αυτό!!!
            Λοιον το ραντεβου καλα εξελιχθηκε. Ηταν ραντεβου για συνεργασια. Δεν εισφραγιστηκε η συνεργασια αλλα για μενα ηταν κατι σαν αυτό ου λενε <<ένα βημα τη φορα>>, δηλαδη κάθε φορα ιο κοντα στο στοχο μου.
            Δεχτηκαν να εκδωσουν το βιβλιο μου αλλα ρεει ρωτα να μελετησω καλα καοια ραγματα ριν αοφασισω να αω εκει. Θελω να ειμαι σιγουρη για ολλα ραγματα.
            Ο στοχος μου και το ονειρο μου συναμα είναι να ασχοληθω εαγγελματικα με το τομεα της συγγραφης. Θελω να κανω αυτό το εαγγελμα στη ζωη μου! Θεωρω ευλογια τη σημερον ημερα να κανει καιος εαγγελμα αυτό ου αγααει τοσο ολυ και τον κανει να αισθανεται ομορφα και ευτυχισμενα.
            Δε θα μακρυγορησω μιας και ου δε θα ηθελα να ανατυξω ακομη το συγκεκριμενο θεμα και μαλιστα με αυτου του ειδους τη γραφη ου χρησιμοοιω τωρα αλλα θελω να σας ευχαριστησω για άλλη μια φορα για τις θετικες ευχες και τα καλα σας λογια.
            Ρεει να σκεφτω καοια ραγματα ριν συμφωνησω στην εκδοση βιβλιου και να ειμαι σιγουρη ως θα κανω τη καλυτερη δυνατον συμφωνια για μενα και το βιβλιο μου, αν καταφερω καοια στιγμη να το εκδωσω.
            Ελιζω μονο μη καταντησω σαν τον Κατακουζηνο στη σειρα << Κωνσταντινου και Ελενης>> με το αοχετευτικο συστημα στο Βυζαντιο. ΧΑΧΑΧΑ

Εάν καιος αο εσας ξερει και θελει να με συμβουλεψει γενικα για το χωρο των εκδοσεων τι είναι καλο να ροσεξω θα ηθελα ολυ τη συμβουλη του. Μορει να εικοινωνησει μαζι μου μεσω  e mail ου θα βρει στα στοιχεια του ροφιλ μου.  Ευχαριστω ροκαταβολικα!
           
            Και για το τελο σας εχω ένα ομορφο τραγουδακι! Αγαημενο μου! Αφιερωμενο σε εσας τους ηλεκτρονικους μου φιλους! 


Σάββατο, 17 Αυγούστου 2013

ΑΟ ΤΟ ΧΑΛΑΣΜΕΝΟ ΜΟΥ ΛΗΚΤΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΙ ΕΜΕΝΑ!



To χαλασμενο μου ληκτρολογιο σας ευχαριστει για τη κατανοηση μα και την αγαη σας!
Δεν εχω κατασταλλει ακομη το τι ειδους μεθοδοο γραφης ακολουθει….
Γραφει σα μεθυσμενο;
Σαν οικονομικος μεταναστης;
Σαν αναλφαβητος;
Σα τεμελης;
Σα να εχει λοξυγγα;
Τι να ω… Μαλλον κανει μια μιξη ολων των αωτερω…
Αυτή την αναρτηση δε θα την υοβαλλω στη διαδικασια του ορθογραφικου ελεγχου, θα την αφησω ετσι οως της αξιζει. Αυθεντικη αυθεντικη, σαν τα σχολια ου σας κανω!
Το ότι θα αγααγατε και θα αολαμβανετε το χαλασμενο μου ληκτρολογιο δε το εριμενα! Χαιρομαι όμως! Εχει και αυτό τη φαση του!
Όλα τα ραγματα εχουν τη φαση τους αρκει οι ανθρωοι να μορουν να τη διακρινουν.
Το γελιο και η αολαυση βρισκονται αντου αρκει οι ανθρωοι να θελουν να γελασουν!
Αντα να χαμογελατε φιλοι μου! Το κυριοτερο! Το καλυτερο κοσμημα εανω σε έναν ανθρωο είναι το χαμογελο του! Ότι και να σας λενε άλλοι μη τους ιστευεται! Το ακριβοτερο και ολυτιμοτερο κοσμημα εανω στο σωμα του ανθρωου είναι το χαμογελο του! ρωτον  γιατι ροερχετε αο τη ψυχη και δευτερον γιατι μορει να μεταδοδει και σε αλλους ανθρωους!
Εγω θα σας καληνυχτισω τωρα και για το τελος θα σας ω ως θα θελα τη θετικη ενεργεια και τη θετικη σκεψη ολων σας. Τη Δευτερα εχω ένα σημαντικο για μενα ραντεβου, δεν είναι ροβλημα υγειας μη σας ανησυχω, είναι κατι καλο αλα δεν είναι κατι σιγουρο ακομη! Μακαρι όταν μορεσω να ξαναμω στο μλοκ να εχω ομορφα νεα να μοιραστω μαζι σας!
Καλο βραδυ φιλοι μου!
Να ερνατε ομορφα και να χαμογελατε οσο ιο συχνα μορειτε!
Θα τα ουμε αμεσα την εομενη εβδομαδα!
Φιλακια ολλα σε ολους! <3 <3 <3

ΗΦΑΙΣΤΕΙΟ - ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ

Αν η καρδιά σου είναι ένα ηφαίστειο, πώς περιμένεις να ανθίσουν εκεί λουλούδια;

Χαλίλ Γκιμπράν, 1883-1931, Λιβανοαμερικανός ποιητής & φιλόσοφος

ΦΟΒΟΙ

Κάποιες φορές, οι μεγαλύτεροί μας φόβοι είναι οι ανεκπλήρωτοι στόχοι μας!

ΟΜΟΡΦΙΑ - ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

Υπάρχει ομορφιά στο χώρο των κοινωνικών δικτύων αρκεί να ξέρεις να την ανακαλύψεις. Παντού υπάρχει κρυμμένη και φανερή ομορφιά αρκεί να μπορείς να την ανακαλύψεις η απλώς να την εκτιμήσεις.

Τετάρτη, 14 Αυγούστου 2013

ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ


Επειδή αυτές τις μέρες αφοσιώθηκα πληρως στο blogging και πολυ το ευχαριστήθηκα και επειδή τώρα θα αποξενωθώ για λίγο, θα επιστρέψω ξανά τη Παρασκευή θα ήθελα πριν φύγω να ευχηθώ σε όλους σας Χρόνια Πολλα για την αυριανή Άγια Ημέρα και ένα ακόμη μεγαλύτερο και δυνατότερο Χρόνια Πολλα στους εορταζοντες που φέρουν ένα τοσο όμορφο και μεγαλοχαρο όνομα!
Εύχομαι η χάρη της Παναγιας μας να φωτίσει το μυαλό και τη καρδια μας.
Φώτιση Παναγια μου κυρίως σε όσους την έχουν ανάγκη.

Να περασετε ομορφα φιλοι μου!

ΣΙΩΠΗ…. ΣΑΝ ΑΕΡΑΣ…


Ειμαι πολυ στενοχωρημένη……
Επηρεάζομαι άμεσα με άσχημες ειδήσεις, έστω και εάν δεν αφορούν οικείους μου ανθρώπους.
Αναφέρομαι στο περιστατικό με τον νεαρό που πήδηξε απο το τρόλεϊ στον ελεγχο εισητηριων και σε όλα τα άλλα  άρθρα που συνοδεύουν το συγκεκριμένο τραγικό γεγονός…
Είναι πολυ λυπηρό να φεύγουν απο τη ζωή μας με τέτοιο τρόπο τοσο νέοι άνθρωποι.
Μακάρι να ήταν όλα αλλιώς.
Αν οι άνθρωποι ήταν ευγενικοί και ψύχραιμοι κάποια παρόμοια συμβάντα δε θα γινοντουσαν ποτε πραγματικότητα!
Λυπαμε πραγματικά λυπαμε.
 Όταν προσπαθώ να γράφω για τους ανθρώπους και βλέπω να γίνονται τέτοια περιστατικά καταρρέετε όλος μου ο κόσμος. Απλως δε θελω να παραδεχτώ πως αντί να γινόμαστε καλύτεροι γινόμαστε χειρότεροι!
Και είναι κρίμα ρε γαμωτο πραγματικά είναι κρίμα. Έχουμε το θειο δώρο της ψυχής μας και παμε και τη καταστρέφουμε….
Και δε μιλαω μονο για το συγκεκριμένο περιστατικό, γενικά διαβάζοντας κάποιος το τι συμβαίνει στο κόσμο τρελαίνετε. Πραγματικά είναι να τρελαίνεσε με όσα συμβαίνουν γύρω μας.
 Άδικο ρε γαμωτο άδικο!!!

Και για το τέλος σιωπή…
Γιατι σε κατι τέτοια περιστατικά είναι ο καλύτερος σύμμαχος πόνου στην οικογένεια των ανθρώπων που θρηνούν….

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΔΡΑΝΕΙΑ.

H αδράνεια κάνει να περνούν αργά οι ώρες και γρήγορα τα χρόνια.
Cesare Pavese, 1908-1950, Ιταλός συγγραφέας

ΓΙΑ ΤΗ ΜΟΝΑΞΙΑ.

Θα σου πω... ποια μοναξιά με τρομάζει περισσότερο!!
Εκείνη που τη νιώθεις... μέσα στο πλήθος..

Γιατί κανείς..
Δεν ακούει τα λόγια σου... δε μετρά τους παλμούς της καρδιάς σου..
Δεν απλώνει το χέρι... να πιάσει το δικό σου..

Απλά... βαδίζει δίπλα σου... και πολλές φορές..
σε σπρώχνει... για να περάσει..!!

...Γ. Ρίτσος...

ΠΑΤΗΜΑΣΙΕΣ.


Πάρε μαζί σου μονο τις αναμνήσεις σου και άφησε πισω μονο τις πατημασιές σου.

Ινδιάνικη Παροιμία


ΛΑΘΗ.

Μην αποφεύγεις τους ανθρώπους που είναι επιρρεπείς στα λάθη. Να αποφεύγεις αυτούς που το "παίζουν" αλάνθαστοι! Οι "πρώτοι" μετανιώνουν και εξελίσσονται. Οι "δεύτεροι" πάλι δε μετανιώνουν ποτέ και δεν θα εξελιχθούν ποτέ σε κάτι "καλύτερο" από αυτό που υπήρξαν κάποτε!

ΕΥΛΟΓΙΑ.

Ευλογημένος είναι αυτός που βρήκε το έργο της ζωής του. Ας μην ζητήσει άλλη ευλογία.

Thomas Carlyle, 1795-1888, Άγγλος συγγραφέας

!!!!

Οι πραγματικά σπουδαίοι άνθρωποι είναι ευγενικοί, νοιάζονται και είναι γενναιόδωροι· όχι μόνο για κάποιους ανθρώπους και περιστασιακά, αλλά για όλους, πάντοτε.

Thomas Watson, 1874-1956, Αμερικανός, Ιδρυτής της ΙΒΜ

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

Η ελευθερία, η κάθε είδους ελευθερία, αποκτιέται, δε κερδίζεται!

ΑΔΙΕΞΟΔΟ.

Mη γελιέσαι... Μετά από κάθε "στροφή" ακολουθεί και "δρόμος". Τους "ίσιους δρόμους" να φοβάσαι.. Εκείνοι είναι που εντελώς απροειδοποίητα οδηγούν σε αδιέξοδο.

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΛΗΞΗΣ!

Όταν οι άλλοι νομίζουν πως ξόφλησες αστους να το πιστέψουν! Όταν οι άνθρωποι κοιτάζουν για αναγραφές ημερομηνίας λήξης, ένα είναι σίγουρο! Έχουν ήδη τοποθετήσει τη δική τους!

 

ΕΤΣΙ ΓΙΑ ΓΛΥΚΙΑ ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ.

Η ποίηση μου αρέσει και μου αρέσει πολύ όμως είναι από τα είδη λογοτεχνίας που δε μπορώ να «αγγίξω» και πολλές φορές δε μπορώ να κατανοήσω εύκολα λογω των λεξεων που χρησιμοποιουν οι
περισσοτεροι συγχρονοι ποιητες.
 Παρόλα αυτά επειδη μου αρέσει να δοκιμάζω των εαυτό μου, προσπαθώ να γράψω κάτι και σε αυτό το είδος μα δε τα καταφέρνω, τουλάχιστον όχι όπως επιθυμώ. Θεωρώ πως θέλει εξάσκηση και πολύ περεταίρω μόρφωση για να μη μοιάζει «παιδικό» ένα ποίημα αλλα θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας ένα μικρό δείγμα από ένα ποίημα που έχω ξεκινήσει να γράφω και συνέχεια διορθώνω, που στόχο εχει τη παρομοίωση οδηγών – μαχητών δρόμου με οδηγών – μαχητών ζωής.
Σε δοκίμιο μου είναι εύκολη η παρομοίωση σε ποίημα όμως δύσκολο. Μακάρι καποια στιγμή να το ολοκληρώσω.

« Κάθε λακκούβα και καημός,
κάθε μονοπάτι μια ανάγκη,
κάθε ανηφόρα αναστεναγμός
και κάθε κατηφόρα δάκρυ

Μα όταν έρχεται το ίσωμα
όλα στη θέση μπαίνουν
η άνοιξη εμφανίζετε
και οι οδηγοί ανασαίνουν »


* Ξέρω, είναι μικρό το δείγμα αλλα είναι το πιο δυνατό του σημείο έως τώρα νομίζω. Δεν έβαλα την αρχή του γιατί σκέφτομαι να την αλλάξω. Έχουμε όμως κάτι ας πούμε από το κύριο θέμα του. Εύχομαι να σας αρέσει!

Η κάθε βοηθεια καλοδεχούμενη! 

ΚΑΛΟ ΣΑΣ ΒΡΑΔΥ! ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΧΗ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΣΑΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΡΦΑ ΚΑΙ ΓΑΛΗΝΙΑ ΣΑΝ ΤΗΝ ΜΕΛΩΔΙΑ ΜΙΑΣ ΠΟΙΗΣΗΣ!!!