Παρασκευή, 5 Απριλίου 2013

ΚΑΛΟ ΣΚ ΜΕ ΣΥΜΜΑΧΟ ΤΗ ΦΥΣΗ....

         Η πρώτη σκέψη που ήρθε στο μυαλό μου κοιτάζοντας την οθόνη του υπολογιστή όταν πάτησα Νέα ανάρτηση ήταν η εξής: "Πόσο καιρό έχω να γράψω αλλά να γράψω". 
         Να σας γράψω τα νέα, τις ανησυχίες, τα προβλήματά μου να σας γράψω κάτι απο μένα για μένα. 
         Τελικά όλα στη ζωή μας ειναι συνήθεια και εγώ πλέον ξεσυνήθισα αυτή τη διαδικασία. Ίσως όχι για πολύ αλλά ξεσυνήθισα.
         Βέβαια παρατηρώ πως όσο περνάνε τα δευτερόλεπτα όλη αυτή η διαδικασία μοιάζει τελικά πιο κοντά σε μένα και αρχίζει να παίρνει τη μορφή που είχε πάντοτε.
        Ύστερα από τόσο καιρό αισθάνομαι σα να θέλω να σας πω τόσα πολλά αλλά και να θέλω να μάθω τόσα πολλά από εσάς.
          Κάνοντας μια μικρή βόλτα στη "γειτονιά" διαπίστωσα πως είστε όλοι καλά και χαίρομαι γι αυτό. Υγεία να έχουμε φίλοι μου και όλα τα άλλα πάνε κι έρχονται που λέμε και εμείς στο χωριό.
          Πριν λίγες μέρες είχα γενέθλια, έκλεισα τα 27 μπήκα στα 28 και από τη μια αναρωτιέμαι πως πέρασαν τόσα χρόνια και από την άλλη αναρωτιέμαι πως είναι δυνατόν οι άνθρωποι όταν μεγαλώνουν αντί να νοιώθουν ευγνωμοσύνη για άλλον ένα χρόνο που πέρασε και είναι υγιείς αυτοί και οι άνθρωποι που αγαπάνε νοιώθουν πως μεγαλώνουν και δε τους αρέσει αυτό. 
        Ποτέ δε κατάλαβα τους ανθρώπους που αισθάνονται ότι μεγαλώνουν από τα 20 και κάτι τη στιγμή που ο άνθρωπος μπορεί να φτάσει και τα 100 χρόνια ζωής. 
        Βέβαια θα μου πειτε πως ο άνθρωπος μεγαλώνει και με τις εμπειρίες του που λογικο το βρίσκω αλλά και πάλι ποτέ δε κατάλαβα τους ανθρώπους που αντί να νοιώθουν ευγνώμων που ζουν και διανύουν άλλο ένα στάδιο της ζωής τους παραπονιούνται, ίσως βέβαια απλώς να χαιδολογιούνται και να μη το έχουν καταλάβει ακόμη.
         Τέλος πάντων αυτό είναι κάτι που δε με απασχολέι ιδιαίτερα μιας και που κάθε άνθρωπος ως μοανδικός στο είδος του έχει το δικαίωμα να αισθάνεται όπως ο ίδος επιθυμεί απλώς θεωρώ πως αν είμαστε ευγνώμων για τα καλά που υπάρχουν στη ζωή μας το χαμόγελο θα φεύγει πιο αργά απο τα χείλη μας και ξέρετε τι συμπάθεια τρέφω στα ανθρώπινα χαμόγελα.
          Η Άνοιξη επιτέλους έκανε την εμφάνισή της και πολύ χαίρομαι γι' αυτό. Θεωρώ πως λίγο πολύ όλοι μας την είχαμε ανάγκη και περισσότερο από εμάς η φύση όπου αυτή την εποχή είναι στα καλύτερά της. Τα χρώματα, η θερμοκρασία της και ότι αυτή εκπέμπει είναι στα καλύτερά τους. Βέβαια πολλοί συνάνθρωποί μας θα ταλαιπωριούνται με τις αλλεργίες αλλά είναι άδικο να μη τονίσω την ομορφιά της φύσης το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Η φύση για μένα μοιάζει να χαμογελά κάτι τέτοιες μέρες και πολλές φορές δίχως λόγο και αιτία αισθάνομαι πως χαμογελάμε και εμείς μαζι της.....
           Μιας και έμαθα ότι αυτό το Σαββατοκύριακο θα είναι πολύ καλός ο καιρός θα ήθελα να κλείσω αυτή την ανάρτηση εύχωντας στον καθένα ξεχωριστά να περάσει όμορφα, να ξεκουραστεί, να έχει ως συντροφιά αγαπημένα πρόσωπα που θα του χαρίσουν όμορφες στιγμές κι αν κάποιος κάποια από εσάς μπορέσει για λίγα λεπτά να παρατηρήσει τη φύση γύρω του ας προσπαθήσει να ανταποδώσει το χαμόγελό της. 
           Ένα χαμόγελο για όλους, από όλους είναι πάντα καλοδεχούμενο, σωστά; :)