Τετάρτη, 24 Δεκεμβρίου 2014

ΝΑ ΤΑ ΠΩ? ΤΑ ΛΕΩ!

Έτσι, με απειλητικές διαθέσεις σήμερα!
Τα λέω θέλετε δε θέλετε! ;)

Παραμονή Χριστουγέννων λοιπόν και απορώ πότε κιόλας έφτασε! Το πως περνάει ο καιρός με αφήνει πάντα έκπληκτη!

Κάλαντα σήμερα! Ωραία είναι! Θυμάμαι και εγώ κάποτε που γύρναγα στο χωριο με το τριγωνάκι και ήμουνα όλο χαρά. Και με τη βροχή πηγαίναμε! Ακάθεκτοι είμασταν! :) ;)

Ωραία χρόνια, ωραίες εποχές! Κάποτε έλεγα τα κάλαντα και περίμενα να μου δώσουν λεφτά και σήμερα τα λένε καποιες άλλες χαρούμενες φάτσες και περιμένουν απο μένα να τους δώσω λεφτά. Ειναι αυτό που λέει η παροιμία "Εδώ που εισαι ήμουνα, και εδώ που είμαι θα ρθεις!" :)

Ε δε γίνεται να μη λαλήσουμε σήμερα στο μπλοκόσπιτο τούτο!

Πάμε να τα πούμε λοιπόν και να μάθουμε  την ιστορία τους:




Τα Κάλαντα αποτελούν δημοτικά ευχητικά και εγκωμιαστικά τραγούδια που ψάλλονται εθιμικά κατ΄ έτος κυρίως την παραμονή μεγάλων θρησκευτικών εορτών όπως των Χριστουγέννων, της Πρωτοχρονιάς (Αγ. Βασιλείου), των Θεοφανίων, ακόμη και των Βαΐων (ή Λαζάρου), με εξαίρεση εκείνων της Μεγάλης Παρασκευής που είναι κατανυκτικά. Κύρια παραδοσιακά μουσικά όργανα που συνοδεύουν τα κάλαντα είναι το τρίγωνο, το λαούτο, το νταούλι η τσαμπούνα, η φλογέρα κ.ά.

Οι τραγουδιστές - οργανοπαίκτες των καλάντων ονομάζονται "καλαντιστές".
(Άρα τα μικρά παιδιά θα είναι ωραία να τα λέμε "καλαντάκια"! ) :) ;)


Ιστορία

Τα κάλαντα που προήλθαν από τις Βυζαντινές Καλένδες ανάγονται, κατά τύπο και όχι βεβαίως κατά περιεχόμενο, από το γνωστό έθιμο των αρχαίων Ελλήνων της Ειρεσιώνης


Λαογραφία

Τα κάλαντα ψάλλονται κυρίως από παιδιά αλλά και από ώριμους άνδρες, είτε μεμονωμένα είτε κατά ομάδες που περιέρχονται οικίες, καταστήματα, δημόσιους χώρους κλπ με τη συνοδεία του πατροπαράδοτου σιδερένιου τριγώνου αλλά ενίοτε και άλλων μουσικών οργάνων (φυσαρμόνικας, ακορντεόν, τύμπανου,φλογέρας κλπ).
Κύριος σκοπός των τραγουδιών αυτών είναι μετά τις αποδιδόμενες ευχές τα "Χρόνια Πολλά" το φιλοδώρημα είτε σε χρήματα (σήμερα) είτε σε προϊόντα (παλαιότερα). Σχετική με αυτό είναι και η παρασκευή "κουλούρας" ονομαζόμενη "κολλίκι" (Βέροια) ή "κουλιαντίνα" (Σιάτιστα) και εξ αυτών οι φέροντες αυτά ονομάζονται "Κουλουράδες" ή "Φωτάδες".
Τα κάλαντα ξεκινούν κυρίως με χαιρετισμό στη συνέχεια αναγγέλλουν τη μεγάλη χριστιανική εορτή που φθάνει και καταλήγουν σε ευχές. Χαρακτηριστικό σημείο είναι η γλώσσα στην οποία αυτά ψάλλονται, στη καθαρεύουσα, καταδηλούντα την άμεση καταγωγή τους από τους Βυζαντινούς χρόνους τις Καλένδες του Ιανουαρίου που γιορτάζονταν με ιδιαίτερη λαμπρότητα.
Ο μεγάλος αριθμός των διαφόρων παραλλαγών εξανάγκασε να διακρίνονται αυτά σε εθνικά ή αστικά και στα τοπικά ή παραδοσιακά (κατά περιοχή). Στα χριστουγεννιάτικα κάλαντα έχουν καταμετρηθεί περισσότερες από τριάντα παραλλαγές μόνο στον Ελλαδικό χώρο. Σήμερα εκτός των παραπάνω έχουν εισαχθεί και διάφορα αγγλοσαξωνικά χριστουγεννιάτικα τραγούδια, μερικά των οποίων έχουν και μεταγλωττιστεί στην ελληνική που δυστυχώς τείνουν να υπερκαλύψουν τα παραδοσιακά.
Επίσης και η ημέρα που ψάλλονται τα κάλαντα σε ορισμένες περιοχές ονομάζονται "Κάλαντα" (Κόλιντα, Κόλεντας, Κόλιαντας) με εξαίρεση τη νήσο Μήλο που ψέλνονταν μόνο τη παραμονή της Πρωτοχρονιάς, συντασσόμενα κάθε φορά νέα κάλαντα, με τα οποία όμως ζητούσαν οικονομική συνδρομή για κάποιο κοινωνικό σκοπό (πχ ανέγερση ή επιδιόρθωση ναού) δίδοντας και συμβουλές προς τους άρχοντες η παρατηρήσεις με σκωπτικό χαρακτήρα. Τέτοιες είναι και οι σχετικές "μαντινάδες" της Κρήτης ή "κοτσάκια" της Νάξου με σκωπτικό επίσης χαρακτήρα που ψάλλονται ως "κάλαντα".
Πολλές φορές όταν δεν υπήρχε φιλοδώρημα ή ήταν ευτελές τότε τα παιδιά συνέχιζαν με πολύ δυνατή φωνή έξω από την οικία δίστιχα σκωπτικά, επαναλαμβανόμενα:
«Αφέντη μου στη κάπα σου χίλιες χιλιάδες ψείρες,
άλλες γεννούν, άλλες κλωσούν κι άλλες αυγά μαζώνουν


Ποντιακά κάλαντα

Ο πλούτος των αποχρώσεων και διαφοροποιήσεων των ελληνικών εθίμων αποτυπώνεται και με τα Ποντιακά κάλαντα, που αποτελούν ακόμη ένα αποδεικτικό στοιχείο της διάσωσης πολλών Βυζαντινών εθίμων από τους Πόντιους.


Το έθιμο

Τα Ποντιακά Κάλαντα συνοδεύονταν από την πατροπαράδοτη ποντιακή λύρα και τα έψελναν μικροί και μεγάλοι, χωρισμένοι σε μικρές ομάδες. Επισκέπτονταν όλα τα σπίτια του χωριού, την παραμονή ή ανήμερα της γιορτής, κυρίως μετά τη δύση του ήλιου. Καθώς όμως τα περισσότερα χωριά του Πόντου βρίσκονταν σε ορεινές περιοχές και τα κάλαντα ψέλνονταν κατά τη χειμερινή περίοδο, οι μορφολογικές και κλιματολογικές συνθήκες ανάγκαζαν μικρούς και μεγάλους να ψέλνουν τα κάλαντα και κατά τη διάρκεια της ημέρας.
Οι "καλαντάδες" (ραψωδοί) εκτός από τη συνοδεία της λύρας, φρόντιζαν να φέρνουν μαζί τους και ένα στολισμένο καράβι, φτιαγμένο από χαρτόνι και λεπτό σανίδι για να εντυπωσιάσουν τους νοικοκυραίους. Συνήθως φώτιζαν τα καραβάκια τους με κεριά, ενώ κάθε ομάδα προσπαθούσε να φτιάξει το πιο όμορφο και φανταχτερά στολισμένο, εν είδη συναγωνισμού.
Τα Ποντιακά Κάλαντα των Χριστουγέννων, που είναι και τα πιο διαδεδομένα, περιέχουν όλη τη ζωή του θεανθρώπου, από τη στιγμή της Γέννησης του, μέχρι τη στιγμή της Σύλληψης του, χωρίς όμως να προχωρούν και στη Θανάτωση του, γεγονός που θα ερχόταν σε αντίθεση με το χαρμόσυνο γεγονός των Χριστουγέννων.
Στα Ποντιακά Πρωτοχρονιάτικα Κάλαντα συναντούμε σημαντικές παραλλαγές, με σημαντικότερες αυτές της Γαράσαρης. Όλοι σχεδόν οι στίχοι είναι αφιερωμένοι στην υπό τούρκικη κατοχή Κωνσταντινούπολη, μεταβάλλοντας το χαρμόσυνο μήνυμα της έλευσης της νέας χρονιάς σε θρήνο και μοιρολόι.
Οι νοικοκυραίοι ανάλογα με την περιοχή, έδιναν στους καλαντάρηδες φρούτα, ξηρούς καρπούς (καρύδια, φουντούκια, σταφίδες κλπ.), αλλά ακόμη κι αυγά, βούτυρο, καβουρμά και πληγούρι. Σε περιοχές όπως η Σάντα, που δεν είχε πολλά οπωροφόρα δέντρα, τα δώρα ήταν αποκλειστικά φρούτα, ενώ στην Ορτού συνήθιζαν να βάζουν πάνω στα φρούτα και μερικές δεκάρες. Ένα άλλο δώρο που συνήθιζαν να δίνουν, κυρίως στην Γαράσαρη, ήταν τα "κολόθα", που ήταν μικρά τσουρέκια που έμοιαζαν με γλυκό ψωμί.

Πηγές: http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%AC%CE%BB%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B1

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%AC_%CE%BA%CE%AC%CE%BB%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B1

 

 

Αυτά για σήμερα φίλοι! 

Καλές γιορτές να έχετε! Με υγεία και χαρά!

Να περάσετε καλά και να ξεκουραστείτε! 

Εμείς θα τα πούμε απο Δευτέρα!

Καλά Χριστούγεννα! Φιλάκια πολλά σε όλους! <3

Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2014

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΩΝ ΓΛΥΚΩΝ.

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα!
Εύχομαι να είστε όλοι καλά!

Για σήμερα σας έχω την ιστορία των Χριστουγεννιάτικων  και Πρωτοχρονιάτικων γλυκών!
Αλήθεια, εσείς φτιάξατε τα γνωστά γλυκά ή τα αγοράσατε έτοιμα;
Εγω δυστυχώς ειμαι καλή μόνο στο να τρώω, οπότε έτοιμα. ;)

Θέλω να πω πως είχα ξαναψάξει να βρω πληροφορίες για την ιστορία αυτών των γλυκών αλλά είχα βρει ελάχιστα πράγματα σε σχέση με αυτά που τυχαία ανακάλυψα σήμερα στην πηγή που αναφέρω στο τέλος.

Ελάτε να γλυκαθούμε μαζί: :)


Μελομακάρονα: 
Από τη μακαρία στα Χριστούγεννα.


Δεν υπάρχει κάποιος που να μη στάζει μέλι όταν μιλάει για μελομακάρονα. Τα καλύτερα είναι τραγανά εξωτερικά και αρκετά μελωμένα με μέλι εσωτερικά, πασπαλίζονται με άφθονο καρύδι και μοσχοβολούν μπαχαρικά. Η ετυμολογία της λέξης -μέλι και μακαρόνι- είναι ελληνική, με το μακαρόνι να κατάγεται από τη λέξη “μακαρωνία” που ήταν νεκρώσιμο δείπνο κατά τη διάρκεια του οποίου πρόσφεραν τη “μακαρία”, αλλιώς μια πίτα στην οποία με την πάροδο των χρόνων προστέθηκε μέλι και γι’ αυτό ονομάστηκε μελομακάρονο. Κι αν αναρωτιέστε γιατί καθιερώθηκε ως χριστουγεννιάτικο γλυκό, η απάντηση βρίσκεται στο μέλι, που θεωρείται ήδη από την αρχαιότητα σύμβολο ευζωίας και δημιουργίας, ό,τι δηλαδή επιθυμούμε να μας φέρει και κάθε νέο έτος.


Κουραμπιέδες:
Παράδοση από τα βάθη της Ανατολής.

Κανείς δεν έχει καταφέρει να φάει κουραμπιέ χωρίς να πασπαλιστεί έστω και λίγο με άχνη, αλλά η νοστιμιά του αξίζει κάθε θυσία. Για τους τέλειους κουραμπιέδες χρειάζεται καλής ποιότητας φρέσκο βούτυρο, πολλά αμύγδαλα και φυσικά άφθονη ζάχαρη άχνη. Κάποιοι προσθέτουν και ροδόνερο για επιπλέον άρωμα. Όσο για την ιστορία του; Η λέξη κουραμπιές προέρχεται από την τούρκικη λέξη kurabiye που σημαίνει ξηρό μπισκότο, έχει όμως αραβικές ρίζες. Στο ξερό μπισκότο προστέθηκαν αργότερα τα αμύγδαλα και η άχνη και κάπως έτσι φτάσαμε στον γνωστό και αγαπημένο μας κουραμπιέ, που βάζουμε στις πιατέλες σε απανωτές στρώσεις, σαν χιονισμένο βουνό.


Βασιλόπιτα:
Η πίτα που ανοίγει γλυκά το νέο έτος
.


Είναι το πρώτο πράγμα που γευόμαστε μόλις αλλάξει ο χρόνος και είναι τόσο γλυκό όσο γλυκό ευχόμαστε να είναι το νέο έτος. Παραδοσιακά την κόβει ο νοικοκύρης του σπιτιού, αφού τη σταυρώσει με το μαχαίρι και τα πρώτα κομμάτια κόβονται συνήθως για τον Χριστό, την Παναγία, το σπίτι, τον φτωχό και μετά ακολουθούν τα μέλη της οικογένειας. Αυτό που περιμένουν όλοι βέβαια είναι σε ποιον θα πέσει το φλουρί που κρύβει μέσα της η βασιλόπιτα και το οποίο υπόσχεται τύχη όλο το χρόνο για τον τυχερό που θα το βρει.
Σύμφωνα με τη θρησκευτική παράδοση η βασιλόπιτα συνδέεται με τον Μέγα Βασίλειο, επίσκοπο στην Καισάρεια της Καππαδοκίας. Όταν ο έπαρχος της Καππαδοκίας επιχείρησε να καταλάβει και να λεηλατήσει την Καισάρεια, ο Μέγας Βασίλειος ζήτησε από τους πλούσιους της πόλης να μαζέψουν ό,τι χρυσαφικά μπορούσαν για να τα παραδώσει ως “λύτρα”. Ωστόσο, ο έπαρχος υποχώρησε και προκειμένου ο Μέγας Βασίλειος να επιστρέψει τα τιμαλφή στους δικαιούχους, αγνοώντας σε ποιον ανήκει τι, έδωσε εντολή να παρασκευαστούν μικροί άρτοι εντός των οποίων τοποθέτησε από ένα νόμισμα και τα διένειμε στους κατοίκους.


Δίπλες:
Όπου γάμος και γιορτές.


Από τα πιο παραδοσιακά ελληνικά γλυκά, όμως είναι και οι δίπλες, οι οποίες πρωταγωνιστούν τις μέρες των Χριστουγέννων, ενώ είναι και ένα από τα γλυκά που προσφέρονται στους γάμους. Πρόκειται για μια λεπτή ζύμη στην οποία παραδοσιακά δίνεται σχήμα ρολού -διπλώνει δηλαδή- τηγανίζεται σε καυτό λάδι και στο τέλος τη βουτάμε σε σιρόπι με μέλι. Για περισσότερο άρωμα οι δίπλες πασπαλίζονται με κανέλα, ενώ στη ζύμη τους προστίθενται αβγά (εάν θέλουμε να παραλείψουμε τα αβγά κάνουμε την κρητική συνταγή για ξεροτήγανα). Οι δίπλες συμβολίζουν τα σπάργανα του Χριστού και όπως στα μελομακάρονα το μέλι συμβολίζει την ευζωία και τη δημιουργία που θέλουμε να μας φέρει το νέο έτος.


Χριστόψωμο:
Το πλουμιστό ψωμί των Χριστουγέννων.

Το ψωμί του Χριστού είναι από εκείνα τα αρτοποιήματα που δεν λείπουν ποτέ από το χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Παραδοσιακά ετοιμάζεται 2-3 ημέρες πριν τα Χριστούγεννα, αλλά να είναι καλά οι φούρνοι μπορούμε να το βρούμε κι αυτό έτοιμο και πεντανόστιμο. Φτιάχνεται με τα βασικά υλικά του ψωμιού και η ιδιαιτερότητά του βρίσκεται στη διακόσμηση του, που περιλαμβάνει ένα σταυρό από ζυμάρι στην κορυφή και ίσως και κάποια άλλα σχέδια από ζυμάρι, καθώς και σουσάμι και καρύδια. Από τόπο σε τόπο η παράδοση που σχετίζεται με το χριστόψωμο διαφέρει, αλλά είναι κοινό σημείο ότι δεν κόβεται με μαχαίρι, αλλά με το χέρι.




Όπως παρατηρήσατε δεν έβαλα φωτογραφίες των γλυκών παρόλο που κυκλοφορούν εκατομμύρια στο διαδίκτυο για να μη σας ξεσηκώσω πρωινιάτικα! ;)

Όμως!!! Στο βίντεο που ακολουθεί δεν καταφερα να αντισταθώ! Φαντάζομαι έχετε δει τα παρακάτω μπισκοτένια σπιτάκι να στολίζουν βιτρίνες ζαχαροπλαστείων και όχι μόνο, ε ας δούμε λοιπόν και το πως φτιάχνονται! :)



Άκρως παραμυθένια ε; :)

Αυτά για σήμερα φίλοι!

Καλό ΣΚ σε όλους! Να περάσετε όμορφα και να διασκεδάσετε! 
Φιλάκια πολλα! <3

Πέμπτη, 18 Δεκεμβρίου 2014

ΕΝΑ ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΟΥ ΕΚΦΡΑΖΕΤΑΙ! ΓΙΑΤΙ ΝΑΙ! ΑΚΟΜΗ ΚΙ ΑΥΤΟ ΜΠΟΡΕΙ! ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΤΟΥ ΑΛΛΑ ΜΠΟΡΕΙ! :)

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα!
Εύχομαι να είστε όλοι καλά!

Ένα βραβείο που εκφράζεται λοιπόν για σήμερα!
Ωραίο ε; Πρωτοποριακό, «τσαχπίνικο», καινοτόμο βραβείο.
Συνήθως ένα βραβείο κάτι εκφράζει, ε το συγκεκριμένο εκφράζεται κιόλας.
Τί άλλο θα μπορούσε να κάνει άλλωστε αφού ειναι δικό μου.

Δικό μου, δικό του (του μπλοκ), δικό σας! Γιατί εγω σίγουρα δεν είμαι μόνο όσα γράφω σε αυτό το μπλοκ, είμαι όσα γράφω και στα δικά σας. Ξέρετε, πάντα την αλήθεια μου αφήνω, όποια κι ειναι αυτή, όσο εκτός κι αν ειναι στο θέμα σας, εγω ότι καταλάβω και θέλω να εκφράσω γράφω.
Άλλωστε ποιός ο λόγος να μην είμαστε ο εαυτός μας παντού; Πόσο μαλλον εδώ που υπάρχει και μια άλφα απόσταση ή αποστασιοποίηση αν θέλετε.
Εξάλλου οι άλλοι (οι όποιοι άλλοι) θα μας αγαπήσουν - συμπαθήσουν - εκτιμήσουν για αυτό που ουσιαστικά είμαστε και όχι για αυτό που προσπαθούμε να "χτίσουμε" ή να καλύψουμε.
Δε μπορώ να σκέφτομαι τί θα πει ο άλλος και πώς θα το «πάρει», αυτό νοιώθω αυτό λέω, κάπως ατσούμπαλα κάποιες φορές  το παραδέχομαι αλλά θεωρώ πλέον πως οι γνήσιοι αν θέλετε εκφραστικοί μου φίλοι ξέρετε πια τί θέλω να πω πριν ακόμη το πω κι ακόμη κι αν το γράψω λάθος εσείς ξέρετε! Και κατανοείτε και πλέον το διασκεδάζετε! Κι αυτό μ’ αρέσει! Γιατί τωρα, χρόνια πια στη μπλοκογειτονιά, ξερω καλα πως Ναι έχω γνήσιους, αυθεντικούς, ηλεκτρονικούς φίλους και θέλω καποια στιγμή να καταφέρω να τους γνωρίσω όλους απο κοντά (και κάποτε αυτή η σκέψη δεν υπήρχε καν στο πίσω μέρος του μυαλού μου)!

Ευτυχώς στο διαδίκτυο μέχρι στιγμής είχα την τύχη να γνωρίσω ανθρώπους που ειλικρινά μου έδειξαν πραγματικά το ποιοί ειναι και τί εκφράζουν! Ίσως όχι απο την αρχή αλλα νομίζω πως με το καιρό είχα και λίγο πολύ όλοι έχουμε την ευκαιρία να το ανακαλύψουμε.

Θυμαμαι πως όταν πρωτοέκανα δειλά δειλά τα βήματά μου στην μπλοκογειτονιά είχα μια καχυποψία η οποία με συνοδεύει παντού στα πρώτα μου βήματα αλλα ειλικρινά στάθηκα πολύ τυχερή με όλους εσάς. Τόσο τυχερή και τοσο ευγνώμων! Πίστευα πως θα συναντήσω ανθρώπους που κρύβονται πίσω απο έναν υπολογιστή γράφοντας τα εσώψυχά τους ή γράφοντας με μια ψυχή πλαστή για να προσελκύσουν κόσμο. Τελικά συμπέρανα πως στη μπλοκογειτονια που κατάφερα με το καιρό να γίνω ενεργά ουσιαστικό μέλος υπάρχουν πολλά μικρά σπιτάκια με ένα τεράστιο φωτεινό "κερί" μέσα τους που ειναι δεκτικό στο να ανοίξει την πόρτα και να ζεστάνει όποιον κρυώνει κάπου εκεί έξω.

Η αλήθεια ειναι πως είμαι απο τη φύση μου αρκετά κοινωνική ώστε στην αρχή δεν ένοιωθα την ανάγκη να γίνω μέλος μιας ανθρώπινης αλυσίδας στο μπλοκ αλλα αυτό έγινε τοσο αβίαστα που μπορώ να πω πως απλώς ήρθα, αισθάνθηκα όμορφα και άραξα αναπαυτικά στον πρώτο "δερμάτινο καναπέ" που βρήκα μπροστά μου! ;)
Κάπως έτσι νοιώθω πια! Σαν ένα μέλος μιας μεγάλης παρέας που άλλοι θα ζήλευαν! Και εγω χαιρομαι που ανήκω εδώ και μπορώ ανά πασά ώρα και στιγμή να μοιραστώ μαζί σας ότι θελήσω χωρίς να σκεφτώ αν πρέπει να το κάνω η όχι. Πρέπει; Οοοο σιχαίνομαι αυτή τη λέξη, οπότε χαιρομαι που με βοηθήσατε στο να την αποβάλλω έγκαιρα.

Τελικά σήμερα με διακατέχει μια πλήρη εξομολογητική διάθεση. Ξεκινώντας να γράφω αυτή την ανάρτηση δε περίμενα να γράψω τόσα πολλά όμως επειδη η γραφή μου ειναι η φωνή μου και επειδη "πίνουμε καφέ χωριστά", σας γραφω εδώ όλα όσα θα ήθελα να σας πω απο κοντά.

Αφορμή λοιπόν  για όλα τα παραπάνω στάθηκε μια ανάρτηση που έκανε προχθές στο μπλοκόσπιτό της η αγαπημένη μας Κάτια και με αφορούσε.

Η Κάτια μας λοιπόν διατηρεί μια εβδομαδιαία στήλη στο μπλοκόσπιτό της, στην οποία κάθε εβδομάδα δίνει και ένα βραβείο σε κάποιον μπλοκογείτονά της! Και μονο αυτή η κίνηση για μένα δείχνει μεγαλοψυχία και γενναιοδωρία! Το να θέλεις έστω και έτσι να προσφέρεις κάτι σε κάποιον συνάνθρωπο σου για μένα ειναι μια πράξη γενναιοδωρίας και θέλω να το πω!

Σε ευχαριστώ πολύ Κάτια μου για το βραβείο, για τα τρυφερά σου λόγια και για την τόσο ζεστή σου σκέψη! Χάρηκα πάρα πολύ και ηταν ένα όμορφο δώρο και μια υπέροχη έκπληξη για μένα! Και μου αρέσουν οι εκπλήξεις!
Ευχαριστώ επίσης μέσα απο την καρδιά μου όλους τους μπλοκοφίλους που χάρηκαν για μένα και αφήσαν τα τρυφερά τους σχόλια κάνοντάς με να συγκινηθώ και να χαμογελάσω γλυκά διαβάζοντας τα και θέλω να ευχηθώ σε όλους ολόψυχα ότι καλύτερο για τη ζωη τους!

Πιο προσωπικά να ευχηθώ στην Κάτια, να υπάρχουν άνθρωποι δίπλα της που να την επιβραβεύουν πάντα όπως κάνει εκείνη σε όλους εμάς και πιο προσωπικά σε όσους σχολίασαν με τοσο κολακευτικά σχόλια για εμένα, να ευχηθώ να υπάρχουν άνθρωποι πάντα δίπλα τους που θα τους κάνουν να χαμογελάνε απο χαρά και συγκίνηση όπως έκανα εγώ διαβάζοντας τα όσα εκφράσανε με τόσο αγάπη και καλοσύνη για το πρόσωπό μου. Είναι τιμή εκτός απο χαρά για μένα και θέλω να το πω δυνατά!

Δε θα σας κουράσω άλλο! Θα ήθελα όμως να μοιραστώ μαζί σας την εικόνα του βραβείου μου και να γράψω δυο λόγια για αυτή. Άλλωστε τί σόι εκφραστικό βραβείο θα ειναι αυτό εαν δεν εκφραστεί όπως πρέπει; :P

Το βραβειάκι μου λοιπόν είναι η εξής όμορφη εικόνα:




Και πραγματικά εκπλήσσομαι που δεν εχει μπορντό χρώμα μέσα της. Εκπλήσσομαι βέβαια θετικά γιατί αν το βραβείο ηταν ίδιο χρώμα με το μπλοκ θα ένοιωθα πως δεν είχε δικά μου στοιχεία μέσα και αυτή η εικόνα εχει πολλά δικά μου στοιχεία στην εσωτερική της αν θέλετε όψη. Και το ροζ με εκφράζει λόγω ενθουσιασμού και παιδικότητας, και τα δέντρα με τα κλαδιά γιατί μου θυμίζουν ρίζες και με παραπέμπουν στα γερά θεμέλια της ψυχής μας, και η βάρκα η μικρή με εκφράζει γιατί μου θυμίζει ταξίδια του νου που επιδιώκω να κάνω συντροφιά με άλλους ανθρώπους, και το γαλάζιο της θάλασσας γιατί είναι από τα αγαπημένα μου χρώματα και η θάλασσα (ποταμάκι) φυσικά γιατί με εμπνέει και με κάνει να νοίωθω όμορφα στην όψη της όταν είναι γαλήνια όπως αυτή στη φωτογραφία!

Μια εικόνα λοιπόν που μου ταιριάζει για ποικίλους εκφραστικούς λογους! Το φανταζόσουνα άραγε Κάτια μου όταν την επέλεγες; Έπεσες μέσα στην επιλογή! :)

Και τωρα θα κλεισω αφήνοντας το βραβείο να εκφραστεί όπως θεωρώ οτι του αρμόζει. Λιτά, ταπεινά, απερίσπαστα μα με τη ζεστασιά και το ταξίδι που επιδιώκει...! 

«Μπορεί να θεωρείς πως είμαι μία μικρή, ξεχασμένη, ίσως ακόμη και μία σκουριασμένη βάρκα, όμως αν μου επιτρέψεις να σε φιλοξενήσω εντός μου να ξέρεις πως θα καταφέρω να σε περάσω απέναντι. Απέναντι σε εκείνα τα δέντρα που μόνο με γυμνό μάτι αυτή τη στιγμή μπορείς να διακρίνεις. Σου υπόσχομαι πως θα σε αφήσω να διαβείς το μονοπάτι τους και θα σε αφήσω να περιπλανηθείς ανάμεσά τους και πίσω τους. Δε θα σου μαρτυρήσω το τί κρύβουν και το τί φανερώνουν, ούτε θα σου μιλήσω για το τί θα συναντήσεις και το τί θα αντιμετωπίσεις εκεί που αυτή τη στιγμή δε μπορείς να διακρίνεις, θα σου πω μόνο πως αξίζει να με εμπιστευτείς. Στο χέρι σου είναι αν θα το κάνεις. Εγώ πάντως θα περιμένω… καρτερικά, υπομονετικά, Αιώνια!»

Αυτή λοιπόν ήταν η δική μου έκφραση για το βραβείο μου! Το βραβείο εκφράστηκε, σωστά; Τήρησε τον τίτλο που έδωσε η Κάτια και τον τίτλο που συνέχισα σήμερα εγώ! Αν και το ξέρετε η παραπάνω μικρή έκφραση έχει κάτι απο μένα μέσα σε πολύ μεγάλο βαθμό και κάτι απο όσα επιδιώκω με χαρά και αγάπη να κανω στο μέλλον! Δε μπορώ να ξέρω τι θα γίνει αλλά οτι και να γίνει εγώ θα βρω τρόπο να το απολαύσω! Το ίδιο προτρέπω να κάνετε και εσείς! Να απολαμβάνεται τη κάθε μέρα όχι σα να είναι η τελευταία αλλά σα να είναι η καλύτερη! :)

Φιλιά πολλά σε όλους! 
Και αυτή την ανάρτηση θα μου επιτρέψετε να την υποφράψω κάπως αλλιώς! Αξίζει θαρρώ!

Με απεριόριστη εκτίμηση,
                 
                   η εκφραστική σας φίλη
                   Κική Κωνσταντίνου!

Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου 2014

ΗΤΑΝ ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΠΟΥ ΔΕ ΓΡΑΦΤΗΚΕ.

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα.
Είπα να γράψω και εγω γράμμα στον συνονόματο Άγιο και ακούστε τί μου συμβαίνει ενδόμυχα αυτή τη στιγμή.

Βασικά ας πάρω τα πράγματα απο την αρχή.
Η μπλοκογειτόνισσα Γεωργία είχε μια ιδέα άκρως γιορτινή και «παιχνιδάρια». Έγραψε το γράμμα της στον κύριο με τα κόκκινα και τη λευκή γενειάδα και παρότρυνε και εμάς να μιμηθούμε τη κίνησή της.

Σε πολλά λοιπόν μπλοκοσπιτάκια διάβασα γράμματα και τα ευχαριστήθηκα. Ωραια λέω, εδώ είμαστε! Θα γράψω και εγω το δικό μου!

Εντωμεταξύ κάτι τέτοια «παιδικά», μου αρέσουνε απίστευτα, το ξέρετε αυτό, είμαι  και υπέρ της ύπαρξης του Άγιου Βασίλη στα παιδιά, οπότε λέω μια χαρά ανάρτηση θα κάνω και σήμερα.

Ακούστε όμως τι έπαθα! Πρώτον συνειδητοποίησα ότι δεν έχω στείλει ποτέ γράμμα στον Άγιο Βασίλη διότι απο μικρή παράγγελνα το δώρο που ήθελα μέσω των γονιών μου και ποτέ δε του ζήτησα κάτι πιο ευθέως ας πούμε. Ήμουνα δηλαδή της φάσης: «Πέστε να μου φέρει αυτό» Ολίγον κακομαθημένο φάνηκα το ξέρω αλλά δεν είμαι.

Εντωμεταξύ πάντα ήμουνα υπέρ του γράμματος και ποτέ δεν έστειλα! Μα τί περίεργο; Και όλα αυτά τα αναλογίζομαι σήμερα. Δε πάμε καλα… Και δεν φτάνει μονο αυτό αλλα συνειδητοποίησα ότι και τωρα δε μπορώ να του γράψω γράμμα. Ειλικρινά δε μπορώ να γράψω λέξη να του στείλω. Δε μου βγαίνει, δε μου βγαίνει! Και για να μη ξεκινήσω την αυτοψυχολόγηση - αυτοψυχανάλυση τώρα, θα το αφήσω εδώ.

Ας πούμε λοιπόν πως ηταν ένα γράμμα που δε γράφτηκε και κατά συνέπεια που δε στάλθηκε ποτέ! Βέβαια τί να ζητήσεις και απο τον Άγιο Βασίλη τωρα, υγεία και όλα τα συναφή τα ζητάμε απο το Θεό κάθε μέρα αλλά μου εντύπωση ειλικρινά που δε μπορώ ή μαλλον δε θέλω να του γράψω γράμμα. Περίεργο…

Τέλος πάντων δε βαριέσαι, ηταν ένα γράμμα που δε γράφτηκε! Σάμπως το πρώτο θα ναι ή το τελευταίο;

Εσείς πάντως γράψτε του καλού κακού μη σας γράψει πρώτος αυτός! :P
(Καλά για να αστειεύομαι κιόλας έτσι έχω χαρά μέσα μου! Α να δούμε όπως λέει κι ένας γνωστός).

Να περνάτε όμορφα φίλοι! Και να απολαύσετε το γιορτινό κλίμα όσο άλλοτε!

Τρίτη, 16 Δεκεμβρίου 2014

ΟΙ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ, ΤΑ 'ΕΘΙΜΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΙ ΤΟΥΣ.

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα!
Τί μου κάνετε; Εύχομαι να είστε όλοι καλά.

Μιας και που η αντίστροφη μέτρηση για τη γέννηση του Θεανθρώπου ξεκίνησε, είπα και εγώ να μοιραστώ μαζί σας χριστουγεννιάτικα - πρωτοχρονιάτικα θέματα και θέματα που αφορούν τις παραδόσεις μας και τους συμβολισμούς τους.

Εντάξει, επειδή απο μέρη σε μέρη οι παραδόσεις και οι συμβολισμοί αλλάζουν, γενικές πληροφορίες έψαξα και βρήκα να μάθουμε αλλά θεωρώ πως καλό θα είναι το κάθε μπλοκάκι ξεχωριστά να κάνει ανάρτηση για τα έθιμα του τόπου του να μάθουμε και εμείς όσο περισσότερα γίνεται.

Μάλιστα πέρυσι είχα κάνει ανάλογη ανάρτηση και όσοι θέλετε να τη διαβάσετε ή να τη θυμηθείτε μπορείτε να πατήσετε επάνω στον εξής σύνδεσμο:http://ekfrastite.blogspot.gr/2013/12/normal-0-false-false-false.html. 

Επισημαίνω ότι στον επάνω σύνδεσμο αναφέρω μόνο τα έθιμα της Εύβοιας και προτείνω να κάνετε και εσείς κάτι ανάλογο για τον τόπο σας.

Και συνεχίζω την ανάρτηση με μια πιο ουσιαστική ας πούμε ματιά των εθίμων και των παραδόσεών μας, αναφέροντας βέβαια και τις πηγές που επισκέφτηκα για να μάθω γιατί και εγώ διαβάζοντας τα μαθαίνω τα περισσότερα.

Για πάμε να δούμε λοιπόν τί βρήκαμε:

Τα Χριστούγεννα στην Ελλάδα είναι από τις πιο όμορφες γιορτές! Όλα είναι στολισμένα, τα σπίτια γεμίζουν νοστιμιές και οι καρδιές μας με αγάπη. Τα έθιμα της χώρας μας για τη γιορτή αυτή είναι πλούσια και δεν περιορίζονται μόνο στο Χριστουγεννιάτικο Δέντρο, στα κάλαντα και στους κουραμπιέδες! Παρακάτω σημειώνονται διάφορες παραδόσεις του λαού μας, που γιορτάζει τα Χριστούγεννα, με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο.

Το Ψωμί του Χριστού
Το «ψωμί του Χριστού» το ετοιμάζει η νοικοκυρά από την παραμονή των Χριστουγέννων. Με ειδική μαγιά (από ξερό βασιλικό συνήθως) πλάθει τη ζύμη του και αφού ψηθεί, χαράζει ένα σταυρό. Τριγύρω συνηθίζεται να τοποθετούνται διακοσμητικά στολίδια. Όταν έρχεται λοιπόν η «ημέρα του Χριστού», ο νοικοκύρης σταυρώνει το χριστόψωμο, το κόβει και μαζί με τις ευχές του, το μοιράζει σε όλα τα μέλη της οικογένειας και σε φίλους που παρευρίσκονται στο σπίτι μια τέτοια γιορτινή μέρα.

Στη Σπάρτη, οι γυναίκες ετοιμάζουν από δύο μέχρι δεκαπέντε καρβέλια ψωμί – το ένα, το ψωμί του Χριστού, το τρώνε ανήμερα των Χριστουγέννων, ενώ τα υπόλοιπα χριστόψωμα τα τρώνε αργότερα και προσθέτουν επιπλέον αμύγδαλα και καρύδια– σύμβολα καρποφορίας.
Παρόμοιο διαχωρισμό κάνουν και οι Σαρακατσάνοι, που φυλάνε ένα καρβέλι, το πιο στολισμένο και φυσικά με το σταυρό χαραγμένο στο κέντρο, για το Χριστό. Τριγύρω «ζωγραφίζουν» πέντε λουλούδια. Το άλλο καρβέλι που πλάθουν, το ονομάζουν Χριστοκουλούρα και το δίνουν στα πρόβατα. «Έτσι τα τιμά ο βοσκός και τα βλογά ο Χριστός» όπως συνηθίζουν να λένε οι χωριανοί.

Στη δε Κεφαλονιά, προετοιμάζουν ολόκληρη ιεροτελεστία για το Χριστόψωμο! Όλο το σόι μαζεύεται στο σπίτι του πιο ηλικιωμένου συγγενή. Βάζουν στο πάτωμα 3 δαυλούς σε σχήμα χιαστί και επάνω τους τοποθετούν το ψωμί. Έπειτα, σε κύκλο γύρω από την «κουλούρα», ακουμπούν όλοι το δεξί τους χέρι επάνω της και ο νοικοκύρης, ενώ ψέλνει τον ύμνο της γέννησης του Χριστού, ρίχνει λάδι στους δαυλούς και τους ανάβει! Τότε έρχεται η στιγμή να κόψει το Χριστόψωμο και να το μοιράσει!

Τέλος, στην Κρήτη οι γυναίκες δίνουν όλο τους το μεράκι στο πλάσιμο και στο σχεδιασμό στο ψωμί του Χριστού. Καταρχήν, χρησιμοποιούν τα πιο διαλεκτά υλικά, από εξαιρετικά ψιλοκοσκινισμένο αλεύρι και ροδόνερο, μέχρι μέλι, κανέλα και γαρίφαλα. Κατά το πλάσιμο, τραγουδούν την ευχή “Ο Χριστός γεννιέται, το φως ανεβαίνει, το προζύμι για να γένει”. Όταν τελειώσουν, με τη μισή ζύμη σχηματίζουν μια κουλούρα – που λέγεται ότι συμβολίζει τη σπηλιά που γεννήθηκε ο Χριστός- και με την άλλη μισή φτιάχνουν ένα σταυρό επάνω στο ψωμί. Στο κέντρο του τοποθετούν ένα καρύδι και σκαλίζουν με το πιρούνι πουλιά, λουλούδια και καρπούς. 

Το φλεγόμενο πουρνάρι
Στην Άρτα και στα Γιάννενα, ακολουθούν το χριστουγεννιάτικο έθιμο των φλεγόμενων πουρναριών. Όταν γεννήθηκε ο Χριστός, ο δρόμος ήταν σκοτεινός και για να μπορέσουν οι βοσκοί που πήγαιναν να τον προσκυνήσουν, να δουν τριγύρω, μάζεψαν μερικά κλαδιά πουρναριών και τα άναψαν με φωτιά για να φωτιστεί η πορεία τους.

Την ημέρα των Χριστουγέννων στα χωριά της Άρτας, όποιος πάει επίσκεψη για να ευχηθεί τα χρόνια πολλά, κρατάει ένα κλαδί πουρναριού φλεγόμενο. Μάλιστα το κρατάει αναμμένο σε όλη τη διαδρομή μέχρι το σπίτι που επισκέπτεται, για να φωτίζονται τα σκοτεινά δρομάκια.
Στα Γιάννενα κρατούν στις χούφτες τους φύλλα από πουρνάρι ή δάφνη και μόλις μπουν στο σπιτικό, τα πετούν στο τζάκι και εύχονται: «Αρνιά, κατσίκια, νύφες και γαμπρούς!» στο σπιτονοικοκύρη – δηλαδή να πληθαίνουν τα κοπάδια του, να μεγαλώνει η οικογένειά του και να παντρεύονται τα παιδιά του!

Το άκραντο νερό
Στη Θεσσαλία, τα χαράματα των Χριστουγέννων, τα κορίτσια των χωριών, πηγαίνουν στην πλησιέστερη βρύση για να κλέψουν το άκραντο νερό. Λέγεται έτσι γιατί σε όλη τη διαδρομή πρέπει να παραμείνουν αμίλητες. Όποια κοπέλα μάλιστα κατέφτανε πρώτη στη βρύση, αυτή θα ήταν και η πιο τυχερή για ολόκληρο το χρόνο. 

Τα κορίτσια αλείφουν όλες τις βρύσες του χωριού τους με βούτυρο και μέλι, ώστε να είναι η ζωή τους γλυκιά και να τρέχει η προκοπή τους όπως κυλάει το νερό. Έπειτα ρίχνουν ένα βατόφυλλο και τρία χαλίκια, βάζουν λίγο νερό σε ένα παγούρι και το πάνε σπίτι τους – αμίλητες! Όταν πιούν όλα τα μέλη της οικογένειας από το νερό αυτό, ραντίζουν τις τέσσερις γωνίες του σπιτιού με μερικές σταγόνες, σκορπίζουν τα τρία χαλίκια και αρχίζουν τις ευχές!

Ο ιξός
Ο ιξός, ή αλλιώς το Αγκάθι του Χριστού, είναι το κατεξοχήν διακοσμητικό στοιχείο κατά τη διάρκεια των Χριστουγέννων και ξεχωρίζει για τη γιορτινή του εμφάνιση. Είναι το γνωστό σε όλους Γκι, που θεωρείται ότι φύτρωσε για πρώτη φορά στο έδαφος, όταν ο Χριστός περπάτησε στη γη. Οι λαϊκές παραδόσεις μας λένε πως τα αγκαθωτά του φύλλα και οι κόκκινοι καρποί του συμβολίζουν τα μαρτύρια του Ιησού. Πέραν από τη διακοσμητική του χρησιμότητα όμως, ο ιξός έχει και γουρλίδικη συμβολή, καθώς «παγιδεύει» τα αρνητικά στοιχεία στα φυλλώματά του. Μάλιστα, σε παλαιότερα χρόνια, οι χωρικοί το αποκαλούσαν και ως νεραϊδόξυλο, καθώς πίστευαν πως γιατρεύει τους «νεραϊδοπαρμένους».

Το Χριστόξυλο
Παραμονή των Χριστουγέννων, οι άντρες των χωριών στη βόρεια Ελλάδα, ψάχνουν στα χωράφια για το πιο γερό και χοντρό ξύλο από πεύκο ή ελιά. Είναι το ξύλο που θα καίει στο τζάκι του σπιτιού για όλο το δωδεκαήμερο των εορτών από τα Χριστούγεννα μέχρι και τα Φώτα – για αυτό και λέγεται Χριστόξυλο. Το Χριστόξυλο είναι ιερό και πιστεύεται ότι προφυλάσσει το σπιτικό από καθετί κακό. Το ανάβουν την παραμονή των Χριστουγέννων, καθώς έχει μαζευτεί όλη η οικογένεια τριγύρω. Σύμφωνα με τις λαϊκές παραδόσεις, καθώς καίγεται το Χριστόξυλο, ζεσταίνεται ο Χριστός στη φάτνη.

Ασκελετούρα
Η ασκελετούρα δεν είναι άλλη από την άγρια κρεμμύδα που στολίζουμε στο σπίτι μας τις γιορτές των Χριστουγέννων για καλή τύχη! Έχει πολλά ονόματα: αγιοβασιλίτσα, αγριοκρομμύδα, ασκινοκάρα, μπότσικας κ.α. Την ασκελετούρα την τιμούσαν από τα αρχαία χρόνια οι Έλληνες, γιατί πίστευαν πως έχει την ιδιότητα να αποτρέπει τις κακοτοπιές. Συμβολίζει την τύχη και την ευφορία, ίσως γιατί ακόμα και αν τη βγάλεις από τη γη, συνεχίζει να βγάζει νέα φύλλα και άνθη. Η παρουσία της, είτε σε κάποια γωνιά του σπιτιού είτε έξω από την πόρτα, θεωρείται πως μεταδίδει θετική, ζωτική δύναμη! Συνήθως στολίζεται με μια κόκκινη, γιορτινή κορδέλα!

Οι Χριστουγεννιάτικες κάλτσες
Γνώριμο χριστουγεννιάτικο έθιμο, που δε γιορτάζεται μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε πολλές γωνιές του κόσμου, είναι το κρέμασμα χριστουγεννιάτικων καλτσών δίπλα στο τζάκι. Ξέρουμε όμως πώς ξεκίνησε; Θα σας πω μια ιστορία!

Κάποτε υπήρχε μια οικογένεια, με έναν καλόκαρδο πατέρα, τρεις κόρες και μια πολύ άρρωστη μαμά. Όταν η μητέρα πέθανε, ο πατέρας πήρε τις κοπέλες και μετακόμισαν σε μια καλύβα στο χωριό, καθώς είχαν τελειώσει όλες οι οικονομίες τους. Οι κόρες του έκαναν ότι μπορούσαν, έπλεναν μόνες τους, έραβαν, μαγείρευαν, καθάριζαν. Ώσπου πέρασαν τα χρόνια και έφτασαν σε ηλικία γάμου. Ο δύστυχος μπαμπάς ήταν σε απόγνωση. Πώς θα πάντρευε τις κόρες του χωρίς προίκα;

Ένα βράδυ, τα κορίτσια μετά την μπουγάδα, κρέμασαν κοντά στο τζάκι τις κάλτσες και τις φανέλες τους για να στεγνώσουν. Ο Άγιος Βασίλης, που γνώριζε την κατάσταση, πέρασε από το σπίτι αυτό. Αφού σιγουρεύτηκε ότι όλοι κοιμόνταν, έριξε προσεκτικά 3 μικρά πουγκιά μέσα στις κάλτσες των κοριτσιών, γεμάτα χρυσάφι! Το επόμενο πρωί, με το πρώτο ξύπνημα, οι κόρες πήγαν να μαζέψουν την μπουγάδα τους. Οι κάλτσες όμως ήταν παράξενα βαριές! Μόλις έβαλαν το χέρι μέσα, τι βρήκαν; Αγνό χρυσάφι! Η χαρά που μπήκε τόσο ξαφνικά σε αυτό το σπιτικό, έφερε τύχη για τη συνέχεια της ζωής τους, γάμους, εγγόνια και ευτυχία!

Γι’ αυτό και μέχρι σήμερα, με την ελπίδα πως θα περάσει κι από εμάς ο Άγιος Βασίλης, αφήνουμε τις κάλτσες μας κρεμασμένες όχι μόνο στο τζάκι αλλά και σε όλο το σπίτι! Κάτι ίσως αφήσει και για εμάς! 


Τα περισσότερα δε τα γνώριζα αλλά μου άρεσε που έμαθα την παράδοση της χριστουγεννιάτικης κάλτσας, αν και η αλήθεια είναι οτι μέχρι σήμερα δεν είχα αναρωτηθεί για το τί μπορεί να συμβολίζει.


ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟΥ ΔΕΝΤΡΟΥ - ΚΑΡΑΒΙΟΥ - ΣΤΕΦΑΝΙΟΥ.

Καλά τα στολίζουμε, αλλά τί συμβολίζουνε όμως;


Χριστουγεννιάτικο δέντρο:
Αρχικά το έλατο που είναι και το παραδοσιακό δέντρο που στολίζουμε, έχει μια ιδιότητα: δεν μαραίνονται τα φύλλα του και δεν πέφτουν ποτέ. Ακόμα και στο βαθύ χειμώνα, είναι καταπράσινο και "ζωντανό".

Αυτό δεν είναι τυχαίο και συμβολίζει την αιώνια ζωή του Χριστού.

Τώρα, αν παρατηρήσετε το σχήμα του Χριστουγεννιάτικου δέντρου -του έλατου- είναι τριγωνικό. Αυτό που συμβολίζεται με αυτόν τον τρόπο είναι η Αγία Τριάδα.

Πολλές φορές έχουμε το χιόνι που βάζουμε επάνω στο έλατο και γενικά στη φάτνη. Εδώ φαίνεται ότι δεν υπάρχει κάποιος Χριστιανικός συμβολισμός, παρά μόνο ότι είναι βαθύς χειμώνας κατά το χαρμόσυνο αυτό γεγονός.

Τώρα τα στολίδια επάνω στο Χριστουγεννιάτικο δέντρο συμβολίζουν κι αυτά διάφορα σχετικά με τη γέννηση του Χριστού. Βάζουμε λαμπάκια (και παλιά που δεν υπήρχε ηλεκτρισμός βάζανε κεριά) για να συμβολίσουμε ότι ο Χριστός είναι το Φως της ζωής.

Αντίστοιχα στην κορυφή του βάζουμε ένα αστέρι που συμβολίζει το φωτεινό άστρο της ανατολής που προσδίδει τη γέννησή Του και οδήγησε τους τρεις μάγους στη φάτνη.

Επίσης, αντί για άστρο βάζουμε έναν άγγελο που συμβολίζει τον άγγελο Κυρίου που ανακοίνωσε στον Ιωσήφ και την Παρθένο Μαρία τη γέννησή Του.

Οι χριστουγεννιάτικες μπάλες που παραδοσιακά είναι κόκκινες, συμβολίζουν τη θυσία του Σωτήρα για όλους εμάς (το κόκκινο συμβολίζει το αίμα στην ουσία).

Οι γιρλάντες που βάζουμε μερικές φορές, συμβολίζουν κάτι χαρμόσυνο και χαρούμενο που δεν είναι άλλο από τη γέννηση του Χριστού.

Τα ζαχαρωτά (σε σχήμα μαγκούρας) συμβολίζουν τη μαγκούρα του βοσκού στην ουσία που χρησίμευε στο να φέρει τα πρόβατα ο βοσκός στο σωστό δρόμο. Αυτό τα Χριστούγεννα στην ουσία συμβολίζει τον Σωσία που ήθελε να φέρει τον κόσμο στο σωστό δρόμο. 




Χριστουγεννιάτικο καράβι:

Το καράβι συμβολίζει την καινούργια πλεύση του ανθρώπου στη ζωή, μετά τη γέννηση του Χριστού. Έθιμο που υποχώρησε με το χρόνο, μπροστά σε αυτό του δέντρου, αλλά κανένας δεν δείχνει να το έχει ξεχάσει.

Το ελληνικό παραδοσιακό καραβάκι αποτελεί παράδοση των παλαιών εποχών της χώρας μας, που τα παιδιά με αγάπη, χαρά και δημιουργικό νου κατασκεύαζαν τα παιχνίδια τους. Αποτελούσε, όμως, και ένα είδος τιμής και καλωσορίσματος στους ναυτικούς, που επέστρεφαν από τα ταξίδια τους.

Πριν από 50 χρόνια, δηλαδή έως και την πρώτη μεταπολεμική δεκαετία, συναντούσαμε το καραβάκι σε πολλά ελληνικά σπίτια και στα χέρια των παιδιών που έλεγαν τα κάλαντα. Σήμερα, η παράδοση αυτή τείνει να εξαφανιστεί, μιας και έχει αντικατασταθεί από το ξενόφερτο έλατο.

Συνυφασμένο με αποχωρισμούς και δυσάρεστες αναμνήσεις, αλλά και ως τάμα των ναυτικών σε στιγμές κινδύνου στη θάλασσα, το καράβι δεν θα μπορούσε να συμβολίσει οικογενειακές συνεστιάσεις θαλπωρής, με παρόντα όλα τα μέλη, ή να τονώσει το οικογενειακό αίσθημα. Για το λόγο αυτό, το καράβι σπάνια αποτέλεσε στοιχείο διακόσμησης των ελληνικών σπιτιών τα Χριστούγεννα.»

Εντούτοις, στις αρχές της δεκαετίας του 1970, συζητήθηκε έντονα στη χώρα μας το ζήτημα κατάργησης του χριστουγεννιάτικου δέντρου και αντικατάστασής του από το καράβι, δεδομένου ότι αυτό συνδύαζε την παράδοση με την οικολογική συνείδηση. Το ζήτημα βεβαίως δεν ήταν τόσο απλό, καθώς παρουσιάστηκε αδιάσειστη επιχειρηματολογία και από τις δύο πλευρές, με αναφορές σε οικολογικά ζητήματα και προτάσεις από ειδήμονες για χρήση φυτών και δέντρων, πλην του ελάτου.

Πρέπει να σημειώσουμε ότι το Χριστουγεννιάτικο δέντρο εκτόπισε το παραδοσιακό καραβάκι που στόλιζαν οι Έλληνες τις ημέρες των Χριστουγέννων. Σε ορισμένες περιοχές (κυρίως στα νησιά) εξακολουθούν να στολίζουν «καραβάκια», ενώ τα τελευταία χρόνια γίνεται μια αξιέπαινη προσπάθεια ορισμένων Δήμων της χώρας, να επαναφέρουν το έθιμο στην αρχική του μορφή, στολίζοντας στις πλατείες τους καραβάκια αντί για έλατα. Ωστόσο, το χλωρό κλαδί πάντα έμπαινε στο ελληνικό σπίτι τις ημέρες του Δωδεκαημέρου, για να φέρει την ελπίδα για μια καινούρια ανθοφορία, για ένα καλύτερο μέλλον.

Στον ξεχωριστό, το λαμπρό διάκοσμο της γιορτινής ατμόσφαιρας των ημερών των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς που έρχονται, το παραδοσιακό καραβάκι αλλά και το εξωτικά φορτωμένο δέντρο θα χαρίσουν ένα ξεχωριστό άρωμα σε κάθε σπίτι που θα κυριαρχήσουν με τα χαρούμενα και ζωηρά χρώματά τους.




Χριστουγεννιάτικο στεφάνι:

Το χριστουγεννιάτικο στεφάνι αποτελείται κυρίως από γκι, κουκουνάρια και έναν τεράστιο κόκκινο φιόγκο και συνηθίζεται να στολίζει τα σπίτια μας τα Χριστούγεννα. Έχει κυκλικό σχήμα, γιατί συμβολίζει γονιμότητα και αιωνιότητα, και πιστεύεται ότι φέρνει ευτυχία για τη νέα χρονιά. Πολλές φορές επάνω του τοποθετούνται κεριά, που συμβολίζουν τον ήλιο στο χειμερινό ηλιοστάσιο, ενώ οι κόκκινοι καρποί του και τα κουκουνάρια συμβολίζουν το θέρο.

Το Γκι

Ένας παλιός μύθος λέει ότι το γκι φύτρωσε για πρώτη φορά στις πατημασιές του Χριστού, όταν βάδιζε στη γη, και τα αγκαθωτά φύλλα του, αλλά και οι κόκκινοι καρποί του συμβόλιζαν τα μαρτύρια του Σωτήρα και τις σταγόνες από το αίμα του. Για αυτό το γκι λέγεται και «αγκάθι του Χριστού» σε πολλές περιοχές της Βόρειας Ευρώπης και γιΆ αυτό ίσως ονομάστηκε και «Άγιο Δέντρο».

Στην πραγματικότητα, ο ιξός, όπως είναι η ελληνική ονομασία του φυτού, είναι ειδωλολατρικής προέλευσης, και δεν έχει χριστιανικό συμβολισμό. Έλκει την καταγωγή του από τις παγανιστικές τελετές. Λέγεται ότι Ρωμαίoι συνήθιζαν να στέλνουν κλαδιά δέντρων μαζί με άλλα δώρα στους φίλους τους, κατά τη διάρκεια της γιορτής για τα Σατουρνάλια. Το έθιμο αυτό υιοθετήθηκε και από τους πρώτους χριστιανούς, όπου διακοσμούσαν τα σπίτια με κλαδιά δέντρων, την ίδια εποχή με τους ειδωλολάτρες, καθώς τα Σατουρνάλια ξεκινούσαν περίπου μία εβδομάδα πριν από τα Χριστούγεννα.

Το γκι, όμως, υπήρχε ήδη από τα αρχαία χρόνια. Ο Πλίνιος αναφέρει ότι αν το γκι φυτευτεί κοντά σε ένα σπίτι ή αγρόκτημα διώχνει μακριά το δηλητήριο, το προστατεύει από τους κεραυνούς και τη μαγεία, ενώ τα λουλούδια του κάνουν το νερό να παγώνει. Λέγεται ακόμα πως, αν πετάξει κανείς κομμάτι ξύλου από τον κορμό του σε οποιοδήποτε ζώο, έχει την ιδιότητα να το ημερεύει.

Η προέλευση των διακοσμήσεων με το συγκεκριμένο φυτό φαίνεται να συνδέεται και με τους Δρυίδες, οι οποίοι διακοσμούσαν τις καλύβες τους με αειθαλή δέντρα κατά τη διάρκεια του χειμώνα, για να τα χρησιμοποιούν τα πνεύματα του δάσους ως κατοικία τους. Σε άλλους πολιτισμούς, όπως στους Κέλτες, αναφέρεται ότι ο ιξός είχε μαγικές ιδιότητες και χρησιμοποιείτο ως αντίδοτο δηλητηρίου, ενώ θεωρείτο ιερό φυτό και χρησιμοποιείτο στις τελετές των Δρυίδων.

Μας είναι γνωστό, επίσης, πως για να έχουν μια χρονιά ευημερίας, ευτυχίας και καρποφορίας οι ερωτευμένοι, αρκεί να ανταλλάξουν φιλιά κάτω από ένα κλαδί γκι την παραμονή της Πρωτοχρονιάς.





ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΓΛΥΚΩΝ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ:


Ε ξερετε τώρα, μελομακάρονα, κουραμπιέδες, δίπλες, ε όλα αυτά συμβολίζουν  τα καλά και τα "γλυκά" που θελουμε να μας φέρει ο νέος χρόνος.


ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΑ ΕΘΙΜΑ ΑΠΟ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ:

Σουηδία: Την αυγή της 13ης Δεκεμβρίου η "Λουτσία" -σύμβολο του φωτός- συνήθως το μεγαλύτερο κορίτσι του σπιτιού, φορώντας ένα μακρύ λευκό χιτώνα και ένα στεφάνι από αναμένα κεριά στα μαλλιά, πηγαίνει από σπίτι σε σπίτι, προσφέροντας ζεστό καφέ και κουλουράκια, ενώ τραγουδά παλιά κάλαντα με τον σκοπό του λαϊκού ναπολιτάνικου τραγουδιού "Σάντα Λουτσία". Οι θρύλοι της Λουτσίας γεννήθηκαν στις Συρακούσες της Σικελίας περίπου κατά το έτος 300 μ.Χ. Σε μερικές επαρχίες της Σουηδίας οι κάτοικοι των χωριών συνηθίζουν ανήμερα τα Χριστούγεννα να ρίχνουν έξω από τα σπίτια και τα χωράφια τους σιτάρι, για να γιορτάσουν μαζί τους και τα πουλιά. 

 Αγγλία: Σε μερικές βρεττανικές περιοχές το έθιμο του γλεντιού σε κήπους με μηλιές την παραμονή των Χριστουγέννων είναι μια παραλλαγή μιας ειδωλολατρικής τελετής. Αφού σκοτεινιάσει, οι αγρότες πηγαίνουν στα περιβόλια, σχηματίζουν παρέες γύρω από τα παλαιότερα δέντρα και πίνοντας μπύρα τραγουδούν τα κάλαντα. Πυροβολούν στα κλαριά για να διώξουν τα κακά πνεύματα και πριν από χρόνια άφηναν τριγύρω γλυκίσματα για να καλοπιάσουν τα πνεύματα και να εξασφαλίσουν καλή σοδειά. 

Γιουγκοσλαβία: Οι Γιουγκοσλάβες νοικοκυρές έχουν ένα ευγενικό αλλά βρώμικο έθιμο: Ραντίζουν τα τραπεζομάντηλά τους με κρασί για να μη ντραπούν οι φιλοξενούμενοί τους αν λερώσουν κάποιο. 

Ρωσία: Είχαν τη συνήθεια, τη νύχτα των Χριστουγέννων, να ντύνουν στ΄ άσπρα μια κοπέλλα του σπιτιού και να τη βάζουν να παριστάνει την Παναγία. 

Σικελία: Οι χωρικοί βγάζουν τα μεσάνυχτα των Χριστουγέννων νερό από τα πηγάδια και ραντίζουν τα ζώα τους, γιατί πιστεύουν ότι το νερό αυτό είναι αγιασμένο, επειδή την ίδια ώρα γεννιέται και ο Σωτήρας του κόσμου. 

Σαρδηνία: Στη Σαρδηνία πιστεύουν ότι όποιος γεννηθεί τη νύχτα των Χριστουγέννων και μάλιστα τα μεσάνυχτα, φέρνει την ευλογία του Θεού όχι μόνο στους δικούς του αλλά και στους γείτονες των εφτά σπιτιών που βρίσκονται πιο κοντά στο δικό του. 

Ισπανία: Στη Βαρκελώνη τον Μεσαίωνα είχαν ένα ωραίο χριστουγεννιάτικο έθιμο: την τελετή του παγωνιού. Τη μέρα των Χριστουγέννων ο βασιλιάς έπαιρνε μέσα σε μια χρυσή πιατέλα ένα ψητό παγώνι, που θεωρείται ένα από τα πιο σπάνια φαγητά, και το μετέφερε στην τραπεζαρία. Τον ακολουθούσε σ΄αυτήν την πομπή ένα πλήθος από ευγενείς, υπηρέτες και σωματοφύλακες. Στην τραπεζαρία μέσα βρισκόταν η βασίλισσα. Ο βασιλιάς της πρόσφερε το παγώνι για να το μοιράσει σε όλους τους παρευρισκόμενους. Όσοι δέχονταν την εξαιρετική αυτή τιμή, ήταν υποχρεωμένοι να ορκιστούν μπροστά στην ομήγυρη ότι θα προσπαθήσουν ν΄ ανδραγαθήσουν στον πόλεμο ή στις ταυρομαχίες. 

Ιταλία: Στη Βενετία, πάλι τον Μεσαίωνα, ο Δόγης κι ο λαός πήγαιναν την νύχτα των Χριστουγέννων στο γειτονικό νησάκι του Αγίου Γεωργίου να προσκυνήσουν το λείψανο του Αγίου Στεφάνου. Στην παραλία του νησιού περίμεναν βενετσιάνικες αρχόντισσες ντυμένες στα μαύρα και στολισμένες με κοσμήματα, για να υποδεχτούν τον Δόγη και να τον συνοδέψουν μέχρι το ναό. Μετά το τέλος της λειτουργίας όλη η λαμπρή συνοδεία έμπαινε στις γόνδολες και διασχίζοντας τα νερά ξαναγύριζαν στην πλατεία του Αγίου Μάρκου, όπου άρχιζε μεγάλο γλέντι, που συνεχιζόταν μέχρι το πρωί. 




Εντάξει, πολλά μάθαμε σήμερα αν και υπάρχουν κι άλλα τόσα, κι άλλο τόσα. Στα έθιμα της Πρωτοχρονιάς και στον συνονόματο Άγιο, θα εστιάσω άλλη φορά!

Καλό μεσημέρι σε όλους! Να περνάτε όμορφα φίλοι!

Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2014

ΠΩΣ ΚΑΤΑΛΗΞΑΜΕ... ΕΝΑ ΕΝΔΥΜΑ ΝΑ ΔΕΙΧΝΕΙ (ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ) ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΣΟΥ...!

Απόσπασμα από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι “Ο Δρόμος της Πνευματικότητας” Εκδόσεις OPERA

Σ’ένα μακρινό χωριό, κάπου στην Ανατολή, ζούσε ο πιο σπουδαίος ιερωμένος εκείνων των καιρών. Ένας άνθρωπος με μεγάλο κύρος και επιρροή, που παρέμενε απλός και διέθετε απίστευτη σοφία και σπάνια ευαισθησία.
Μια μέρα φτάνει γι αυτόν, στο μοναστήρι όπου ζούσε, μια πρόσκληση να πάει να δειπνήσει στο σπίτι του πλουσιότερου ανθρώπου της περιοχής. Ο μοναχός, που δεν βγαίνει σχεδόν ποτέ από το κελί του, αποφασίζει ότι δεν μπορεί να φερθεί αγε-νώς και αποδέχεται την πρόσκληση.
Την ημέρα που είχε οριστεί για το δείπνο, παρ’ όλη την καταιγίδα που πλησίαζε, αποφασίζει να πάει με την αμαξά του στο μέγαρο του πλουσίου.
Πεντακόσια μέτρα πριν φτάσει, ένας κεραυνός τρομάζει το άλογο του και η αστραπή το κάνει να σηκωθεί στα πίσω πόδια, ρίχνοντας την άμαξα σ’ ένα χαντάκι μαζί με τον ιερωμένο.
Ο άνθρωπος σηκώνεται όπως μπορεί και προσπαθεί να ηρεμήσει το ζώο, χαϊδεύοντας του το λαιμό και μιλώντας του απαλά στο αφτί. Μετά, κοιτάζεται. Έχει λερωθεί απ’την κορφή ως τα νύχια. Λάσπη, βούρκος και σάπια φύλλα έχουν κολλήσει στα ρούχα και τα χέρια του και βρομάει ολόκληρος.
Καθώς βρίσκεται πολύ πιο κοντά στον προορισμό του από το μοναστήρι του, αποφασίζει να πάει εκεί και να ζητήσει να του δώσουν κάτι ν’ αλλάξει.
Χτυπάει την πόρτα του μεγάρου, ανοίγει ένας κομψός υπηρέτης και, μόλις τον βλέπει σ’ αυτό το χάλι, του βάζει τις φωνές:
«Τι κάνεις εδώ, άθλιε ζητιάνε; Πώς τολμάς να χτυπάς αυτήν την πόρτα;»
«Ήρθα… για το δείπνο» απαντάει ο ιερωμένος.
«Ντροπή σου!» του λέει ο υπηρέτης. «Αποφάγια θα έχει αύριο το πρωί —αν μείνει τίποτα, που αμφιβάλλω—, και μπορείς να τα ζητήσεις από την πόρτα υπηρεσίας. Κατάλαβες;»
«Εσείς δεν με καταλάβατε…» προσπαθεί να εξηγήσει ο επισκέπτης. «Εγώ, δεν έχω έρθει για τα αποφάγια…»
«Ααα!» αστειεύεται τώρα ο υπηρέτης. «Φαντάζομαι ότι θα θέλεις να καθίσεις στο τραπέζι των επισήμων;»
«Να… ξέρετε…»
Δεν προλαβαίνει να τελειώσει τη φράση του.
Εμφανίζεται ο αφέντης του σπιτιού και ρωτάει τον υπηρέτη του τι συμβαίνει.
«Τίποτα σοβαρό, κύριε. Απλώς, αυτός ο ζητιάνος θέλει να του δώσουμε τα αποφάγια πριν σερβίρουμε το φαγητό… Του είπα να φύγει, αλλά επιμένει στο αίτημα του.»
«Να φύγει αμέσως… Κοίτα πώς έκανε την είσοδο… Φρίκη… Αμέσως τώρα! Κάλεσε τη φρουρά και, αν δεν φύγει, λύστε τα σκυλιά!»
Με σπρωξιές και κλοτσιές, πετάνε τον καημένο τον ιερωμένο στο δρόμο, απειλώντας τον με καμιά δεκαριά σκυλιά που γαβγίζουν δείχνοντας τα κοφτερά τους δόντια.
Όηως όπως, ο άνθρωπος ανεβαίνει στο κάρο και γυρίζει στο μοναστήρι.
Στο χώρο του πια, αφού πλένεται και λούζεται, πηγαίνει στην ντουλάπα του και βγάζει έναν πολυτελή μανδύα με χρυσά και ασημένια στολίδια, που του είχε χαρίσει ακριβώς πριν από ένα χρόνο ο ιδιοκτήτης του σπιτιού από το οποίο μόλις τον είχαν διώξει.
Έτσι ντυμένος, ανεβαίνει ξανά στο κάρο, κι αυτή τη φορά φτάνει χωρίς απρόοπτα στον προορισμό του.
Ξαναχτυπάει την πόρτα, και του ανοίγει ο ίδιος υπηρέτης.
Αυτή τη φορά, τον περνάει μέσα με μια βαθιά υπόκλιση.
Πλησιάζει και ο ιδιοκτήτης του σπιτιού και τον χαιρετάει με κλίση του κεφαλιού.
«Εξοχότατε» του λέει, «μόλις σκεφτόμουν ότι δεν θα ερχόσαστε τελικά… Μπορούμε να περάσουμε; Οι άλλοι μας περιμένουν…»
«Φυσικά» λέει ο νεοφερμένος.
Στη θέα του σηκώνονται όλοι όρθιοι και δεν ξανακάθονται ώσπου ο άντρας με τον επιβλητικό μανδύα καταλάβει τη θέση εκ δεξιών του οικοδεσπότη.
Σερβίρουν το πρώτο πιάτο. Είναι ένα βραστό σε ζωμό, που φαίνεται πολύ νόστιμο με την πρώτη ματιά.
Ξαφνικά, γίνεται μια παύση κι όλα τα βλέμματα πέφτουν στον ιερωμένο ο οποίος, αντί να πει μια προσευχή ή ν αρχίσει να τρώει, όπως περιμένουν όλοι, απλώνει το χέρι κάτω από το τραπέζι και, κρατώντας την άκρη του πολυτελούς μανδύα του, αρχίζει να τον βουτάει στον ζωμό.
Ενώ όλοι τον κοιτάνε σιωπηλοί κι ανήσυχοι, ο ιερωμένος μιλάει στον μανδύα του και του λέει:
«Δοκίμασε το φαγητό, καλό μου… Κοίτα τι ωραίο βραστο… Κοίτα αυτήν την πατατούλα… Και το κρεατάκι… Φάε, αγάπη μου…»
Ο ιδιοκτήτης του σπιτιού, αφού κοιτάζει ένα γύρω μην ξέροντας πώς να αντιδράσει στη συμπεριφορά του καλεσμένου του, παίρνει το θάρρος να ρωτήσει:
«Συμβαίνει κάτι, εξοχότατε;»
«Αν συμβαίνει;…» λέει ο ιερωμένος. «Όχι. Τίποτα δε συμβαίνει. Αυτό το φαγητό, όμως, δεν ήταν για μένα. Είναι ολοφάνερο ότι καλεσμένος ήταν ο μανδύας μου… Όταν ήρθα χωρίς αυτόν πριν από λίγο, με έδιωξαν με τις κλοτσιές.»
Και μη μου πείτε πως δεν ισχύει! Ισχύει απο πάντα θαρρώ και θα είναι για πάντα! Ευτυχώς όχι για όλους! Φυσικα και δεν είμαστε τα ρούχα, τα αξεσουάρ και το επάγγελμά μας. Το γνωρίζουμε αυτό αλλά νομίζω πως ενίοτε τα αυτοπροβάλλουμε για τον ίδιο λόγο που απεχθανόμαστε όταν το κάνουν οι άλλοι σε εμάς. Όλοι φοράμε τη μάσκα της εκάστοτε ιδιότητάς μας αλλά το καθαρό πρόσωπο αργά ή γρήγορα ξεπροβάλλει. Το πόσο καθαρό θα είναι... νομίζω πως ούτε οι ίδιοι το ξέρουμε.
Βροχερή καλημέρα σε όλους τους εκφραστικούς μου φίλους! Να περνάτε όμορφα εύχομαι!

Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2014

ΑΝΤΙΞΟΟΤΗΤΑ.

Η αλήθεια είναι ότι αν ανακαλύψετε μια διαδρομή χωρίς εμπόδια, μάλλον είναι μια διαδρομή που δεν οδηγεί σε κανένα σημαντικό μέρος. Η αντιξοότητα ανοίγει το δρόμο στην ευκαιρία.
                                                                         Τζον Μέισον - Συγγραφέας

ΑΝΑΒΟΛΕΣ.

Ο λόγος που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν προχωρούν και πολύ στη ζωή είναι ότι παρακάμπτουν την ευκαιρία και σφίγγουν το χέρι στην αναβολή. Η αναβολή είναι ο τάφος που μέσα του θάβεται η ευκαιρία.
                                                                                     Τζον Μέισον - Συγγραφέας

Παρασκευή, 5 Δεκεμβρίου 2014

ΠΕΣ ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΕ 24 ΓΛΩΣΣΕΣ.


Ε;;;;
Σαν τη δική μας όμως διάλεκτο, τίποτα! ;)

ΗΞΕΡΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΟΤΙ;;;

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα.

Επειδή οδεύουμε προς τα Χριστούγεννα, στολιστήκαμε κιόλας όπως θα είδατε με τις καμπανούλες επάνω δεξιά κι αριστερά, "ρίξαμε" και το χιονάκι μας, ε ας ξεκινήσουμε σιγά σιγά να δημοσιεύουμε και γιορτινά θεματάκια.

Εντωμεταξύ, πρέπει να είμαι σημα κατατεθεν για τις γιορτες στη μπλοκογειτονιά με το ιστολόγιο που διαθέτω. Λόγω χρώματος φυσικά. Ευτυχώς που δε το παρομοιάζω με αντικείμενο γιατί εκει κάτι μου ήρθε μόλις στο νου και γελάω μόνη μου τωρα. Αν το μπλοκ μου ήταν αντικείμενο με τέτοιο μπορντοκόκκινο χρώμα ή μπουχάρα της Μοιραράκη θα τανε ή κάποιο λαμπάκι σε κανα σπιτι! ;) χαχαχαχα 

Ευτυχώς που έχουμε Χριστούγεννα και θα μπορούσε να ειναι η μασκότ των Χριστουγέννων και για να τηρήσει τη θέση αυτή ας ξεκινήσουμε σιγά σιγά τις γιορτινές πλέον αναρτήσεις.

Θέλησα σήμερα να αναζητήσω στο διαδίκτυο πράγματα που δε ξέρω για τις γιορτές που έρχονται και σκέφτηκα πως θα είναι ωραίο να τα μοιραστώ μαζί σας.

Πάμε να δούμε λοιπόν τη βρήκα.

Ήξερες για τα Χριστούγεννα ότι:


Μπορεί οι τάρανδοι του Αη Βασίλη να έχουν αντρικά ονόματα - παρ' όλα αυτά πιθανότατα είναι θηλυκά, αφού οι αρσενικοί τάρανδοι χάνουν τα κέρατά τους κάθε τέτοια εποχή. Η μπορεί να είναι ευνουχισμένοι.

Σύμφωνα με ανάλυση των δεδομένων από post του Facebook, δύο εβδομάδες πριν τα Χριστούγεννα είναι μια από τις πιο δημοφιλείς περιόδους για χωρισμό. Παρ' όλα αυτά, ανήμερα των Χριστουγέννων είναι η μέρα με τους λιγότερους χωρισμούς!

Η λέξη "christmas" προέρχεται από το Αρχαίο Αγγλικό "Cristes maesse" που σημαίνει "Λειτουργία του Χριστού".
 
Η Χριστουγεννιάτικη ταινία με τις περισσότερες εισπράξεις ως τώρα είναι "Ο κατεργάρης των Χριστουγέννων" (How the Grinch stole Christmas) με 175 εκατομμύρια δολάρια ως τώρα.

Ο Άγιος Βασίλης βασίζεται σε ένα αληθινό πρόσωπο, τον Άγιο Νικόλα των Μύρων. Γεννήθηκε εκεί που σήμερα βρίσκεται η Τουρκία, και είναι ο πιο δημοφιλής μη-Βιβλικός άγιος - και μάλιστα οι καλλιτέχνες των έχουν παρουσιάσει περισσότερο από κάθε άλλον άγιο, πέραν από την ίδια την Παναγία. Θεωρείται προστάτης των τραπεζών, των πειρατών, των χασάπηδων, των κλεφτών, των ορφανών, των γαλαζοαίματων και της Νέας Υόρκης.

Νομίζεις πως ο Άγιος Βασίλης δεν υπάρχει; Τι λε' ρε... Πας καλά; Εννοείται πως υπάρχει - και αν του στείλεις γράμμα, θα σου στείλει το δώρο της επιλογής σου. Υπάρχει εφαρμογή ακόμη και γι' αυτό: http://bit.ly/letter-to-santa-iq




Και συνεχίζουμε!
Ήξερες ότι:

Tο τραγούδι «Aγια Nύκτα» γράφτηκε το 1818 από ένα αυστριακό κληρικό, τον Tζόζεφ Mορ. Tην παραμονή των Xριστουγέννων είχε χαλάσει το εκκλησιαστικό όργανο και κανείς δεν μπορούσε να το φτιάξει εγκαίρως για να είναι έτοιμο για την Aκολουθία των Xριστουγέννων. Eπειδή o Tζόζεφ Mορ δεν μπορούσε να φανταστεί τα Xριστούγεννα χωρίς μουσική, κάθισε και έγραψε, εν μια νυκτί, μια μελωδία, η οποία μπορεί να ερμηνευθεί από χορωδία, χωρίς τη συνοδεία μουσικού οργάνου. Tην επομένη, οι πιστοί που παρακολούθησαν στην Θεία Λειτουργία, αντί να ακούσουν τη μουσική του εκκλησιαστικού οργάνου, τραγούδησαν για πρώτη φορά το «Stille Nacht».

Η λέξη «Xmas» που χρησιμοποιείται από τους αγγλόφωνους λαούς ως συντομία της λέξης «Christmas» (Xριστούγεννα) έχει ελληνική ρίζα. Tο X είναι, βεβαίως, το αρχικό γράμμα του ονόματο του Xριστού και κατά το 16ο αιώνα οι Xριστιανοί άρχισαν να το αντικαθιστούν με τη λέξη «Christ», για να σχηματίσουν την συντομία της λέξης «Christmas». Στην αρχή η λέξη «Xmas» θεωρήθηκε βλάσφημη, εφόσον οι περισσότεροι Xριστιανοί δεν γνώριζαν ελληνικά.     

O Λευκός Oίκος απέκτησε το πρώτο του στολισμένο χριστουγεννιάτικο δέντρο το 1856, επί προεδρίας Φράνκλιν Πιρς. Tο παλάτι του Oυίδσορ στόλισε για πρώτη φορά χριστουγεννιάτικο δέντρο το 1834. Tο έφερε στο παλάτι ο Πρίγκιπας Aλβέρτος, σύζυγος της Bασίλισσας Bικτόριας για χάρη της βασιλικής οικογένειας.

H χρησιμοποίηση του γκυ ως στολίδι για τους εορτασμούς της υποδοχή του νέου χρόνου, έχει ειδολωλατρικές ρίζες, εφόσον έχει μια ιστορία που φτάνει μέχρι και διακόσια χρόνια πριν από τη γέννηση του Xριστού. Tο γκυ, που φυτρώνει παρασιτικά δίπλα από άλλα δέντρα, θεωρείτο ιερό φυτό είχε ειδικές θεραπευτικές ικανότητες για το κάθε αρρώστια, ενώ για τους λαούς της Σκανδιναβίας το γκυ ήταν σύμβολο ειρήνης, ομόνοιας και αρμονίας και ήταν το ιερό φυτό της Φρίγκα, της θεά του έρωτα. Διακόσια χρόνοια, λοιπόν, πριν από τη γέννηση του Xριστού, καθώς το γκυ θεωρείτο ιερό φυτό, ο κόσμος το χρησιμοποιούσε για να στολίσει το σπίτι του, για να γιορτάσει τον ερχομό του νέου έτους. Tο έθιμο για την χρησιμοποίηση του γκυ ως στολίδι παρέμεινε και μετά τη γέννηση του Xριστού, παρ’όλο που η Eκκλησία έκανε πολλές προσπάθειες για την κατάργηση της χρήσης του αυτής, λόγω ακριβώς της ειδολωλατρικής καταγωγής του εθίμου. 

Το έθιμο του στολίσματος χριστουγεννιάτικου δέντρου έχει γερμανικές καταβολές και ανάγεται στον 16ο αιώνα. O γερμανικός λαός συνήθιζε να στολίζει τα έλατα και απ’εξω και από μέσα, χρησιμοποιώντας τριαντάφυλλα, μήλα και χρωματιστά κομματάκια χαρτιού. Πιστεύεται ότι ο Mαρτίνο Λούθηρος, ο προτεστάντης μεταρρυθμιστής ήταν ο πρώτος άνθρωπος που έβαλε αναμμένα κεριά πάνω σε στολισμένο έλατο. Eίχε αυτή την ιδέα, όταν ένα βράδυ καθώς γύριζε στο σπίτι του έμεινε έκθαμβος όταν είδε το φως το φεγγαριού να αστράφτει πάνω στο στολισμένο έλατο στην αυλή του σπιτιού του. Έτσι αποφάσισε να «αντιγράψει» το φως το φεγγαριού πάνω στο έλατο που είχε μέσα στο σπίτι του, χρησιμοποιώντας μικρά κεριά τα οποία τοποθέτησε πάνω στα ελάτινα κλαδιά. Tο γερμανικό έθιμο του στολίσματος χριστουγεννιάτικου δέντρου έφτασε στην Aγγλία σχετικά πρόσφατα, μόλις το 19ο αιώνα, ενώ στην Aμερική «μεταφέρθηκε» με τους Γερμανούς μετανάστες της Πενσυλβανίας γύρω στο 1820. 

Aπ’ ότι φαίνεται ο Αη-Bασίλης δεν επισκέπτεται τελικά όλες τις χώρες! Στην Iσπανία και τις χώρες της Nοτίου Aμερικής τα δώρα στα παιδιά φέρνουν οι Tρεις Mάγοι, στην Iταλία μια καλή γριούλα που ονομάζεται Λα Mπεφάνα, σε μερικές περιοχές της Pωσίας η γριά Mπαμπούσκα και σε άλλες ο Παππούς των Πάγων, στην Γερμανία η Kρίστκιντ, μια αγγελική μορφή σταλμένη από τον Iησού, στην Σκανδιναβία μια παρέα ξωτικών που λέγονται Zουλενίσεν, στη Γαλλία ο Πατέρας των Xριστουγέννων (Pére Noel), στην Oλλανδία, το Bέλγιο και σε όλες σχεδόν τις δυτικές χώρες, ο Αγιος Nικόλαος, στην Iαπωνία ο Kιροχσού, ο οποίος έχει μάτια και στο πίσω μέρος του κεφαλιού για να βλέπει ό,τι κάνουν όλα τα παιδιά.  

Kάθε χρόνο, από το 1947, στην πλατεία Tραφάλκαρ του Λονδίνου στήνεται ένα τεράστιο έλατο. Tο έλατο αποστέλλεται ως δώρο από το Δημαρχείο του Όσλο στο Δημαρχείο του Oυέστμιστερ. Eκφράζει τις ευχαριστίες του νορβηγικού λαού προς το βρετανικό λαό για την βοήθεια που τους έστειλαν κατά τη διάρκεια του B’ Παγκοσμίου Πολέμου. 

 Tο τραγούδι «Λευκά Xριστούγεννα» (White Christmas) του Bing Crosby είναι το πιο επιτυχημένο από όλα τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια, που έχουν κυκλοφορήσει σε δίσκο. 

Kατά τον A’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τα μεσάνυκτα της παραμονής των Xριστουγέννων του 1914, τα πυρά από τα γερμανικά χαρακώματα σταμάτησαν ξαφνικά και οι Γερμανοί στρατιώτες άρχισαν να τραγουδούν τα Kάλαντα. Nωρίς το πρωί των Xριστουγέννων οι Γερμανοί στρατιώτες βγήκαν από τα χαρακώματά τους και πλησίασαν τα χαρακώματα των Συμμαχικών Δυνάμεων, τραγουδώντας φωνάζοντας «Kαλά Xριστούγεννα». Στην αρχή οι στρατιώτες των Συμμαχικών Δυνάμεων εξέλαβαν την κίνηση αυτή ως ένα κόλπο εκ μέρους των Γερμανών, αλλά σύντομα κατάλαβαν ότι επρόκειτο για μια ευγενική χειρονομία. Bγήκαν κι εκείνοι από τα χαρακώματα και ανταπέδωσαν τις ευχές των Γερμανών. Δέκτηκαν μάλιστα να ανταλλάξουν χειραψίες με τους αντιπάλους τους. H ανακωχή κράτησε μόνο μερικές μέρες, κατά τη διάρκεια των οποίων οι αντίπαλοι στρατιώτες αντάλλαζαν δώρα, που δεν ήταν παρά μερικά τσιγάρα. Έπαιξαν ακόμη και ένα ποδοσφαιρικό αγώνα.  

Η πρώτη χριστουγεννιάτικη κάρτα τυπώθηκε το 1843 στην Aγγλία για χάρη του Σερ Xένρι Kολ. Ηταν ένας πολυάσχολος άνθρωπος, ο οποίος ήθελε να κερδίσει χρόνο στέλλοντας ευχετήριες κάρτες, στη θέση των παραδοσιακών, μέχρι τότε, ευχετήριων επιστολών. Στη συνέχεια άλλα 1000 αντίτυπα και τα πούλησε προς 1 σελίνι το καθένα. Ωστόσο, η συνήθεια της αποστολής χριστουγεννάτικων καρτών άρχισε να εξαπλώνεται περίπου 25 χρόνια αργότερα, δηλαδή τη δεκαετία του 1860, όταν οι εκτυπωτικές μέθοδοι άρχισαν να γίνονται γρηγορότερες και φθηνότερες. Tο 1870 οι ταχυδρομικές υπηρεσίες της χώρας, κυκλοφόρησαν το πρώτο χριστουγεννάτικο χαρτόσημο, το οποίο κόστιζε μισή πέννα και χρησιμοποιόταν μόνο για τις χριστουγεννιάτικες κάρτες. 

Στην Πολωνία όλοι οι πιστοί πηγαίνουν στην εκκλησία τα μεσάνυκτα της Παραμονής των Χριστουγέννων, για να παρακολουθήσουν την Pasterka, την Θεία Λειτουργία των Βοσκών. Το πιο παραδοσιακό, ίσως, έθιμο της χώρας, είναι η oplatek, ένα είδος κουλουριού φτιαγμένο από αλεύρι, πάνω στο οποίο είναι χαραγμένες παραστάσεις που απεικονίζουν τη γέννηση του Χριστού. Ο αρχηγός κάθε οικογένειας κρατά ψηλά την oplatek και κάθε μέλος της οικογένειας με τη σειρά του κόβει ένα κομμάτι και το τρώει.


 
Είδατε ε; Παγκόσμια ενημέρωση! ;)
Ορισμένα πάντως τα βρήκα άκρως ενδιαφέροντα. 
Εύχομαι να σας άρεσαν και να σας έμειναν κάποια απο αυτά και να μη τα ξέρατε όλα και να μάθατε και κάτι απο την ανάρτηση αυτή. :)
Εγώ πάντως σχεδόν τίποτα απο τα παραπανω δεν ήξερα! ;)

Όμορφη μέρα σε όλους φίλοι!
Φιλάκια πολλά! <3

Πέμπτη, 4 Δεκεμβρίου 2014

ΜΙΚΡΟ, ΧΑΖΟ ΜΟΥ ΤΙΠΟΤΑΚΙ.

-  Tι ‘ναι αυτό τώρα συνέχεια να παραπονιέσαι και να λες: "Δεν είμαι τίποτα! Δεν είμαι τίποτα!"
Σταμάτα να κοιτάς τους άλλους μέσα στα μάτια και να τρέμεις. Δεν κατάλαβες πως σου παριστάνουν τους σπουδαίους, γιατί σε πήρανε χαμπάρι πως φοβάσαι;

Μικρό, χαζό μου τιποτάκι ! Έλα. Ξεκίνα. Ντύσου, στολίσου, πάμε να πούμε καλημέρα στη Ζωή !!!

Aλκυόνη Παπαδάκη.

Η υπέροχη Αλκυόνη μας! :)
Αυτό το μικρό, χαζό τιποτάκι με κατασκλάβωσε φίλοι! ;)

LONDOM GRAMMAR - NIGHTCALL

 

London Grammar - Nightcall


Ε;;;;
Είναι δεν είναι αξιολάτρευτο;
Όσοι μπορείτε, να το ακούσετε πάντως.

Τελικά μου αρέσουν εκείνες οι φωνές που αν δε δεις την εικόνα του ερμηνευτή δε μπορείς να είσαι σίγουρος/σίγουρη ότι τραγουδάει άντρας ή γυναίκα! Μπερδεμένες καταστάσεις! ;)

Όμορφη μέρα σε όλους! :)

Τετάρτη, 3 Δεκεμβρίου 2014

MY STREET STORIES.

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα!
Τί μου κάνετε; Εύχομαι να είστε όλοι καλα!

Επειδή σήμερα έχω αρκετά καλή διάθεση και μια ενέργεια που δε ξερω πού να τη διοχετεύσω, αποφάσισα να κάτσω να γράψω για μια υπέροχη ιδέα που είχε η μπλοκογειτόνισσα Κατερίνα με το άκρως αισιόδοξο μπλοκ της.

Σκέφτηκε λοιπόν το Κατερινάκι, να μοιραστούμε διάφορες στιγμές με ανθρώπους που εχει τύχει να συνομιλήσουμε στο δρόμο και για κάποιο λογο αυτή η γνωριμία έμεινε ανεξίτηλη στο μυαλό ή στη ψυχή μας.

Street stories λοιπόν για σήμερα και επειδή δε μπορώ να ξεχωρίσω μόνο μία αλλά πολλές, σας συνιστώ να πάρετε καφεδάκι και να με διαβάσετε χαλαρά χαλαρά γιατί έχω πολλά να μοιραστώ μαζί σας.

Θυμάστε κάτι αναρτησεις που έκανα παλιά; Μεγάλες! Ε! Άμα σας εχουν λείψει ηρθε η ώρα να τις απολαύσετε ξανά! :P

Πώς μπορώ άλλωστε να ξεχωρίσω μόνο μια συζήτηση όταν είμαι από τους ανθρώπους που ειδικά αν εχουν κέφια δε σταματάνε να μιλάνε με αγνώστους. Μου αρέσει αυτό το πράγμα, αυτή η μυστικοπάθεια αλλά και η εξωστρέφεια μαζί. Είναι σα να πλησιάζεις το άγνωστο, που είναι διαφορετικό από εσένα αλλά σε κάνει να νοιώθεις την ίδια ακριβώς δυναμική και χαρά που νοιώθεις όταν κάτι σε κάνει να αισθανθείς ότι ανακάλυψες και καλλιέργησες για πρώτη φορά ένα ακόμη καλά κρυμμένο κομμάτι του εαυτού σου.

Είμαι από τους ανθρώπους λοιπόν που μιλάνε εύκολα με άλλους άγνωστους ανθρώπους κάθε ηλικίας (από μικρό μικρό παιδί έως ηλικιωμένους – στους οποίους έχω μια συμπάθεια δε το κρύβω) σε λεωφορεία, σε στάσεις, στο δρόμο, σε παγκάκια, γενικότερα παντού μιλάω και αυτό νομίζω φαίνεται. Εκτός κι αν είμαι στις «μαύρες» μου που εκεί όχι μόνο δε μιλάω αλλα αγριοκοιτάω κιόλας. Ε τί ψέματα να πω; Το κάνω και αυτό!

Προσπαθώντας να σκεφτώ ποιά περιστατικά θέλω να μοιραστώ μαζί σας μιας και που πιστέψτε με είναι πολλά και όλα είναι σημαντικά για μένα, κατάλαβα ότι εγω όταν συζητάω με ξένους στην ουσία ανθρώπους αναπτύσσω λίγο πολύ θέματα που συζητάω και με την παρέα και τους φίλους μου. Δηλαδή εχει τύχει να συζητήσω για χαζά θέματα αλλα εχει τύχει να συζητήσω για πολιτική, για φιλοσοφία, για ιστορία, για διάφορους κοινωνικούς και προσωπικούς προβληματισμούς και για διάφορα άλλα ας πούμε σπουδαίας σημασίας θέματα.

Ξέρετε αυτή η ποικιλία μου αρέσει. Δε μπορώ τους ανθρώπους που λένε εγω δε συζητάω για χαζά θέματα. Εγώ πιστεύω στην ισότητα των ανθρώπων και γι αυτό το λογο θέλω να είμαι ενημερωμένη για όσα πιο πολλά θέματα μπορώ. Ακόμη και σαχλαμάρα να μου πει ο άλλος θα κάτσω να σαχλαμαρίσω μαζί του. Ποιά είμαι εγω άλλωστε που θα κρίνει τί αρέσει στον άλλο; Όταν μιλάς και γράφεις για τους ανθρώπους οφείλεις να γίνεσαι ένα με αυτούς και να βαδίζεις προς όλες τις κατευθύνσεις. Πώς θα μάθεις άλλωστε! Εξάλλου οι συζητήσεις γίνονται και για να μαθαίνουμε.

Θα ξεκινήσω λοιπόν τη πρώτη μου εξιστόρηση με έναν ηλικιωμένο κύριο που τον είχα συναντήσει θυμαμαι σε μια στάση λεωφορείου όταν ήμουνα φοιτήτρια. Εγώ πήγαινα χωριό και αυτός σε κάποιο άλλο χωριό αλλα η στάση ηταν κοινή και περιμέναμε εκεί μαζί με άλλο κόσμο.

Πρέπει να ήτανε γύρω στα 75 με 80. Ήταν ο κλασσικός παππούς του χωριού. Ήταν και χειμώνας οπότε ήτανε ντυμένος με πολλά ρούχα, κασκόλ, γάντια, καπέλο. Ήταν χαριτωμένος και αστείος μαζί. Είχε μουστάκι θυμαμαι στριφτό στο πλάι και φυσικά συνοδευότανε από τη μαγκούρα του. Προφανώς ο άνθρωπος είχε ανάγκη να μιλήσει και δεν άργησε να μου εξιστορήσει ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής του. Πρέπει να ήτανε από τις λίγες φορές που απλώς άκουγα. Φυσικά και δε θα σας πω τί μου είπε για τη ζωη του γιατί αν το πω θα είναι σα να χάνω την εμπιστοσύνη ενός άγνωστου περαστικού και ειλικρινά δε το θέλω. Ήταν ένας βασανισμένος όμως άνθρωπος που μου έδειξε πως ο απολογισμός της ζωης σε αυτή την ηλικία για κάποιους πονάει αλλα είναι λύτρωση το να μπορούν να μιλήσουν πλέον για όλα αυτά σα να τα εχουν αφήσει χρόνια πίσω. Και προχωράνε! Προχωράνε γιατί απλώς δε γίνεται διαφορετικά και το μόνο που θέλουν είναι να συμβουλέψουν τους νεότερους για αν αποφύγουν τα δικά τους λάθη. Νομίζω πως δε τους νοιάζει τοσο αν οι νέοι θα τους ακούσουν άλλωστε αν δε φας τα μούτρα σου δε θα μάθεις, τους νοιάζει περισσοτερο να τους δώσουν τη συμβουλή εκείνη που κάποιος δε τους έδωσε όταν θα έπρεπε. Κάπως έτσι το αντιλαμβάνομαι. Τουλάχιστον στην προκειμένη περίπτωση.

Και μετα τον παππού θα σας πάω σε μια άλλη εξιστόρηση που έγινε πριν λίγο καιρό μέσα στο λεωφορείο αυτή τη φορά. Πήγαινα πάλι στο χωριό και έκατσα με μια γυναίκα περίπου 55 ετών, περιποιημένη και ευπαρουσίαστη. Από το πρόσωπο της μου έβγαζε κάτι καλό. Δεν αργήσαμε να πιάσουμε κουβέντα. Ευγενική, με ωραίο τρόπο ομιλίας, με επιχειρήματα σε όσα υποστήριζε και με κάτι που σε έκανε να θες να μιλάς συνεχεία μαζί της. Αργότερα μου είπε ότι πριν συνταξιοδοτηθεί ήτανε εκπαιδευτικός και ίσως γι αυτό είχε αυτή την άνεση και όλες αυτές τις γνώσεις για διάφορα θέματα που μου είπε και μου κέντρισαν το ενδιαφέρον. Ένα από αυτά τα θέματα λοιπόν που μου έδωσε έμπνευση για να γράψω και μια ιστορία μελλοντικά ήτανε η ζωη ενός Έλληνα ζωγράφου που δυστυχώς δε θυμαμαι το όνομά του ενώ μου το είπε και θέλω όποιος από εσάς τον ξέρει να μου το πει, ο οποίος μου είπε ότι ζωγράφιζε μονο υπό την πύρρεια αλκοόλ, ζούσε στον κορμό ενός δέντρου και όλοι τον θεωρούσανε τρελό και δε μπορούσαν να αντιληφθούνε τότε το πόσο αξία είχανε τα έργα του. Στεναχωρεθηκα τωρα γιατί και πίνακες του μου ονομάτισε και το όνομα του ίδιου μου είπε αλλα εγω τα ξέχασα. Κρίμα να μην είχα ένα μπλοκακι εκείνη τη στιγμή να τα σημειώσω. Τελικά χρειάζεται ένα σημειωματάριο παντού και πάντα. Οπότε σε οποιον από εσάς θυμίζουν κάτι οι παραπάνω πληροφορίες ας μου πει το όνομα του ζωγράφου να το ψάξω. Θυμαμαι ότι ηταν Έλληνας, ότι ζούσε σε νησί και μιλάμε για πολλά χρόνια πίσω. Δε θυμαμαι κάτι άλλο δυστυχώς. Επίσης αυτό που μου έκανε εντύπωση και χαρά φυσικά σε αυτή τη γνωριμία δρόμου ήτανε το ότι κατεβαίνοντας εγω στο χωριό μου που ηταν πριν το δικό της, σηκώθηκα να φύγω και την αποχαιρέτησα τονίζοντας της το πόσο χάρηκα για αυτή τη γνωριμία. Τότε εκείνη μου έδωσε πάρα πολύ όμορφες ευχές για τη ζωη μου και για όσα θέλω να κάνω γενικότερα και μου είπε ότι ανήκω στους ανθρώπους εκείνους που θα πάνε μπροστά και αυτό φαίνεται. Με χαροποίησε το ομολογώ. Την ευχαρίστησα, κατεβηκα και ένοιωσα βρε παιδιά, πώς να το πω τωρα, ένα φιλικό άγγιγμα στη πλάτη θα το πω και καταλάβατε νομίζω.

Κουραστήκατε; Ελπίζω όχι γιατί έχω πάρει φορά και θέλω κι αλλα να διηγηθώ.

Πρόσφατα πήγαινα Αθήνα, επίσκεψη στους κουμπάρους μου και στο λεωφορείο είχα καθίσει με μια γυναίκα γύρω στα 40, καθημερινή, απλή γυναίκα μέσα στο άγχος. Να μιλάει με τα παιδιά της στο τηλέφωνο, με τον άντρα της, είχε ένα άγχος και φαινότανε. Μου το μετέδιδε βέβαια αυτό το άγχος και είχα αρχίσει λίγο να τσαντίζομαι αλλα όταν χαλάρωσε από τα τηλέφωνα άρχισε από μόνη της να μου μιλάει και να μου λέει για τα παιδιά της που σπούδαζαν και πόσο δύσκολο ήτανε γι αυτή γιατί ο ένας της ο γιος είχε μπλέξει σε κομματικά και δεν ήξερε πώς να τον ξεκολλήσει από εκεί. Μη σας τα πολυλεω, επειδη μιλούσε γρήγορα και αγχωτικα είχα ζαλιστεί και έλεγα από μέσα μου άντε να φτάσουμε άντε να φτάσουμε. Τελικά κάπου στα μισά της διαδρομής ξεαγχωθηκε με τη κουβέντα και καταλήξαμε να μιλάμε για πολιτική και για τα προβλήματα της νεολαίας. Εκεί που είχε χαλαρώσει, κάτι θυμήθηκε και τσιτώθηκε πάλι. Ευτυχώς της πέρασε γρήγορα αλλα πολύ άγχος βρε παιδιά. Και στο περναγε αυτό και αυτό είναι άσχημο. Τέλος πάντων στο τέλος της διαδρομής, και ενώ σηκωθήκαμε να κατεβούμε μου λέει. Μιλάμε τόση ώρα και δε ξερω το όνομα σου. Στο τέλος συστηθήκαμε. Δε το είχα συνειδητοποιήσει ότι μιλούσα στον ενικό με μια γυναίκα που δεν ήξερα καν το όνομα της. Εκείνη τη στιγμή ένοιωσα ότι τα ονόματα ηταν απλώς μια παράλειψη. Α και κάτι ακόμα. Φεύγοντας μου λέει. Επίσης να μη ξεχάσω να σου πω ότι έχεις ωραία μάτια. Από τα ομορφότερα που έχω δει. Α της λέω ευχαριστώ. Τα έχω πάρει από το μπαμπά. Δεν εννοώ το χρώμα μου λέει, την καθαρότητα εννοώ και φεύγει. Δε ξερω αλλα αυτή η στιγμή μου έμεινε. Κράτησα το κοπλιμεντο μου και πήγα για καφέ. :)

Και επειδη σας πάω ηλικιακά όπως βλέπετε στις διηγήσεις μου. Τώρα θα σας πάω σε άτομα που έχω γνωρίσει πιο κοντά στην ηλικία μου. Πρόσφατα σε εξετάσεις ασεπ γνώρισα μια κοπέλα που καθόταν στο μπροστινό θρανίο από μένα και γίναμε και φίλες. Ανταλλάξαμε τηλέφωνα και πάμε και για καφέ και κάνουμε καλή παρεουλα. Αποκόμισα λοιπόν μια νέα φίλη από το πουθενά. Ευλογία το θεωρώ και αυτό. Και μένοντας σε αυτή την ηλικία θυμαμαι επίσης πρόσφατα που πήγαινα πάλι στην Αθηνά είχα κάτσει με έναν νεαρό ο οποίος παιδιά όλη την ώρα γκρίνιαζε για τη ζωη του, για τη δουλειά του, για όλα. Ήταν μια γκρίνια ολάκερη. Δεν έβρισκε ένα φωτεινό σημείο πουθενά. Τόση γκρίνια και τόση μιζέρια δεν την αντέχω. Δε λέω όλοι έχουμε τα μελανά μας σημεία αλλα τοσο πολύ πια; Εντάξει εκεί ειλικρινά δεν έβλεπα την ώρα να φτάσω να κατεβώ. Καλώς ή κακώς σε ψυχοπλακωνουνε οι άλλοι όταν μιλάνε μονο για ασχημα πράγματα.

Θέλοντας τωρα να κλείσω σιγά σιγά αυτή την ανάρτηση με τους ανθρώπους που μας χαρίζουν προσωπικές ιστορίες στους δρόμους, θα μοιραστώ μαζί σας καποια περιστατικά που εχουν να κάνουν με μικρά παιδιά. Τι καλύτερο! Μπορεί οι μεγάλοι να εχουν μια αλλού είδους γοητευτική σοφία, τα παιδιά όμως εχουν μια χαρά και αθωότητα που είναι ασύγκριτα με οτιδήποτε άλλο. Ότι έχω μούρλα με τα παιδικά παραμύθια το ξέρετε, οπότε μου είναι σχετικά εύκολο να μιλήσω με μικρά και να με συμπαθήσουν γιατί όχι. Ένα περιστατικό που μου χει κάνει εντύπωση είναι το Πάσχα που μας πέρασε που μέσα στην εκκλησία ένα κοριτσάκι 6 χρονών περίπου το οποίο δε το ήξερα, το έβλεπα πρώτη φορά αλλα μου μίλαγε παρά πολύ μου πρόσφερε ένα λουλούδι που κράταγε στο χέρι του. Εντάξει από τις ομορφότερες στιγμές της ζωης μου. Και επίσης το καλοκαίρι θυμαμαι είχα βγάλει με την ξαδέρφη μου βόλτα τη μικρή μου ανιψιά. Και στη θάλασσα υπήρχαν κάτι αλλα παιδάκια στην ηλικία της και έπαιζαν όλα μαζί ώσπου καποια στιγμή εμφανίστηκαν μέσα βαθιά δελφίνια και εκαναν τα κόλπα τους. Ήταν τοσο χαριτωμένα που όλοι τα κοιτάζαμε. Η μικρή μας όμως δεν τα έβλεπε και τα αναζητούσε και τότε πάει ένα άλλο παιδάκι από τα αλλα, τη πιάνει από το χέρι και της λέει να εκεί μέσα! Και της δείχνει με το χέρι του που να κοιτάξει. Εντάξει άλλο να σας το λέω και άλλο να το βλέπετε. Κοιτάζω τη ξαδέρφη μου, με κοιτάζει εκείνη και της κάνω. Α να τι πάθαμε! Ίδια εσύ η μικρή! Τι έχουμε να τραβήξουμε στο μέλλον! Χαχαχα! Ε ναι γιατί τόση σοβαρότητα και συγκίνηση για ώρα δεν αντέχεται! Πείραγμα και πάλι πείραγμα! ;)

Αυτά εκφραστικοί μου φίλοι!
Ελπίζω να μη σας κούρασα αλλα και αν σας κούρασα χαλάλι μου! ;)

Δε φταίω εγω! Η ενέργεια που έχω φταίει! ;)

Εύχομαι μια όμορφη μέρα σε όλους! Φιλάκια πολλά! <3


________________________________________________________________

* Αδυναμία ξέρεις τι σκέφτηκα τώρα; Ότι πρέπει να κάτσουμε εμείς οι δυο σε λεωφορείο καποια στιγμή και να συζητήσουμε για προσωπικά θέματα. χαχαχα. Δε θα βγάλουμε άκρη αλλα θα συμφωνήσουμε στο τέλος. χαχαχα :P