Παρασκευή, 28 Φεβρουαρίου 2014

ΜΟΡΦΟΠΟΙΗΣΗ ΑΝΘΡΩΠΩΝ - ΜΕΡΟΣ ΟΓΔΟΟ.

Εκφραστικοί φίλοι, καλημέρα ξανά.

Για σήμερα σας έχω το τελευταίο μέρος του διηγήματος και ομολογώ πως χαίρομαι πολύ.
Δε θα σας ταλαιρωρήσω άλλο με τις συνέχειες αλλά σίγουρα θα σας ταλαιπωρήσω λίγο με το χρόνο που θα σας πάρει να το διαβάσετε. Με την ησυχία σας βέβαια! :)

Να θυμίσω μόνο πως όσοι δεν το έχετε διαβάσει ή θέλετε να το θυμηθειτε πρέπει να ακολουθήσετε τους παρακάτω συνδέσμους:

Για το πρώτο μέρος της ιστορίας εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2014/02/blog-post_8.html
Για το δεύτερο μέρος της ιστορίας εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2014/02/blog-post.html
Για το τριτο μέρος της ιστορίας εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2014/02/blog-post_12.html.
Για το τεταρτο μέρος της ιστορίας εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2014/02/blog-post_3613.html
Για το πέμπτο μέρος της ιστορίας εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2014/02/blog-post_17.html
Για το έκτο μέρος της ιστορίας εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2014/02/blog-post_6582.html
Για το έβδομο μέρος της ιστορίας εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2014/02/blog-post_22.html


Και πάμε για το τέλος....

Καλή σας ανάγνωση! :)


ΜΟΡΦΟΠΟΙΗΣΗ ΑΝΘΡΩΠΩΝ - ΜΕΡΟΣ ΟΓΔΟΟ.


«Δεν είναι κανείς, δεν βλέπω κάτι». Είπε ο αυλικός κοιτώντας εξονυχιστικά τον ουρανό και δεκάδες πολεμικά αεροσκάφη διέσχιζαν το γαλάζιο δρόμο του ουρανού.

Προς στιγμήν όλοι καθησυχάστηκαν αλλά ένας εκκωφαντικός θόρυβος τους τρόμαξε ξανά.
Το δωμάτιο κουνήθηκε και οι τοίχοι άρχισαν να τρέμουν.

Οι αυλικοί κοιτάχτηκαν στα μάτια και ο σκύλος γάβγιξε πλησιάζοντας την δημιουργό. Εκείνη τον χάιδεψε θέλοντας να τον ηρεμήσει και μηχανικά κοίταξε τα δάχτυλά της. Περίεργο για εκείνη να αγγίζει άλλο δέρμα πέρα από το δικό της και ακόμη πιο περίεργο να εχει αισθήματα για ένα ζώο που μέχρι χθες θεωρούσε μηδαμινό.

«Δες ξανά!» Προέτρεψε τον αυλικό και εκείνος ανοίγοντας ξανά το αόρατο παράθυρο στον τοίχο, έστρεψε το βλέμμα στον ουρανό.
«Τίποτα, δε συμβαίνει τίποτα». Αποκρίθηκε αμήχανα.
«Περίεργο» Τόνισε η δημιουργός και κάνοντάς του νεύμα αποχώρησε για να πάρει εκείνη τη θέση του.
Ο σκύλος την ακολούθησε.

Κοίταξε ψηλά και όλα ηταν ίδια όπως κάθε μέρα.
Κοίταξε χαμηλά και πάλι δεν είδε τίποτα.
Όλα ηταν όπως τα θυμόταν. Είχε βέβαια καιρό να δει τι υπάρχει έξω από το δωμάτιο μεταποίησης αλλά θυμήθηκε αμέσως το πόσο ενοχλητικό ήταν για εκείνη το φως του ήλιου. Με δυσμορφία προσώπου απέφευγε τις ζεστές αχτίδες του ήλιου και πατώντας άυλους κωδικούς στο αέναο παράθυρο έφερε τους τοίχους στο προσκήνιο.

«Δε μπορώ να καταλάβω τι συμβαίνει…» Επισήμανε με έντονο προβληματισμό.
«Μήπως κάποιος σεισμός;» Ακούστηκε μια γυναικεία φωνή στο πλήθος;
«Σεισμός;;; Χαχαχα» Το γέλιο της διαπέρασε το δωμάτιο.
«Δε μας αγγίζουν αυτά αγαπητή μου» Ακούστηκε και πάλι η πειθαρχημένη σκληρή φωνή της.
«Κι αν δεχόμαστε κάποιου είδους επίθεση;» Ακούστηκε μια αντρική φωνή από τα πίσω μέλη του ακροατηρίου.
«Δηλαδή σαν τί είδους επίθεση να δεχόμαστε; Λέτε να υπάρχει περίπτωση να μας ανατρέψουν οι ασήμαντοι; Το αποκλείω! Έχουμε λάβει τα μέτρα μας χρόνια τωρα.» Συνέχισε η δημιουργός.
«Ναι αλλά…..»
«Αλλά τί;» Τα μάτια της κατακεραύνωσαν τους αυλικούς και όλοι σώπασαν.

Κατευθυνόταν προς το γραφείο της όταν ο κρότος συνόδεψε το γνώριμο τρίξιμο του δωματίου.
Το πλήθος πάγωσε, ο σκύλος κάθισε κάτω και η δημιουργός υποπτεύθηκε!

«Σύνδεσέ με με την υποδοχή» είπε σε ένα μηχάνημα του γραφείου της και ένα αντρικό πρόσωπο με τέλειες γωνίες εμφανίστηκε στην οθόνη.
«Υπάρχει κάτι ύποπτο κάτω; Νοιώθουμε κάτι κραδασμούς εδώ. Τί μπορεί να συμβαίνει;» Ρώτησε τον κύριο με μια πνοή.
«Δεν ξέρουμε ακόμη. Είχαμε παρόμοιες κλήσεις και από τα αλλα δωμάτια. Ελέγχουμε το πρόβλημα. Μείνετε ήσυχη» Ακούστηκε η σταθερή φωνή του μα το βλέμμα και η αμηχανία σώματος πρόδιδαν το ψέμα και το φόβο του.
 «Θα μπορούσαμε να δεχτούμε επίθεση επι γης;» Ρώτησε με λύσσα και η δημιουργός έμοιαζε πλέον τρομερά ανήσυχη και αγχωμένη.
«Όλα είναι πιθανά» Απάντησε ο κύριος με ειλικρίνεια.
«Μα μας είχατε πει πως κάτω είμαστε πλήρως προφυλαμένοι. Μας είχατε πει πως ο κίνδυνος μπορεί να έρθει από ψιλά. Φροντίσαμε να λάβουμε τα μέτρα μας για επάνω αλλα κάτω μας καθησυχάσατε. Τα ανέλαβαν άλλοι μας είπατε! Να μη φοβόμαστε! Να αφεθούμε και να κυριαρχήσουμε, μας είπατε!» Συνέχισε με φωνή που μαρτυρούσε «σπάσιμο» σκληρού χαρακτήρα.
«Δεν υπάρχουν άλλοι κυρία μου, όλοι εμείς είμαστε. Και κάνουμε ότι μπορούμε. Θα σας ειδοποιήσουμε σε λίγο.» Πρόλαβε να πει και η συνομιλία διεκόπη.

Η οθόνη έγινε γκρι και η δημιουργός θύμωσε.
«Τόλμησε να διακόψει την συνομιλία μας; Ποιός νομίζει πως είναι; Θα του δείξω εγω!» Φώναξε με πάθος χτυπώντας το χέρι της στο γραφείο.
«Κι αν δεν τη διέκοψε εκείνος;» Ακούστηκε μια φοβισμένη γυναικεία φωνή από τη μεριά των αυλικών.
Η δημιουργός θορυβήθηκε και κάλεσε τον υποδοχέα ξανά.
Καμιά επαφή! Προσπάθησε πάλι. Κανένα αποτέλεσμα.
Κοίταξε τους αυλικούς με τρόμο.

Ξαφνικά ήχοι σειρήνων προειδοποίησης κινδύνου έψελναν τον ύμνο της μάχης.
Οι εκκωφαντικοί θόρυβοι πολλαπλασιάστηκαν στο λεπτό και τα τριξίματα έγιναν ολοένα και πιο δυνατά. Το πάτωμα άρχισε να κουνιέται τοσο πολύ που ηταν θέμα χρόνου να υποχωρήσει.

«Χρειαζόμαστε το δωμάτιο κινδύνου. Υψώστε τους τοίχους προστασίας» Φώναξε η δημιουργός και ένα «μπάχαλο» πανικοβλημένων ανθρώπινων σωμάτων άρχισε να τρέχει από σημείο σε σημείο του δωματίου και να πληκτρολογεί κωδικούς και φράσεις – κλειδιά που μόνο οι ίδιοι μπορούσαν να κατανοήσουν πλήρως.

Ένα πράσινο, αόρατο κλουβί χτίστηκε γύρω τους και ένα δεύτερο κλουβί στο χρώμα της φωτιάς ενίσχυσε το πρώτο στρώμα προστασίας.

Οι σειρήνες «έψελναν» λυσσαλέα και ο θόρυβος έμοιαζε πλέον ως προάγγελος θανάτου.

Το πάτωμα είχε ήδη αρχίσει να υποχωρεί όταν μια γιγαντοοθόνη άνοιξε στο σύστημα προστασίας για να μπορούν να ελέγξουν το τί συμβαίνει στον έξω χώρο.

Εκατοντάδες άνθρωποι, δικοι μας άνθρωποι, γήινοι άνθρωποι με αισθήματα και αυτοσεβασμό εμφανιστηκαν στην πύλη του «μεταλλαγμένου» πύργου τους.

Η δημιουργός τα έχασε. Οι αυλικοί κοιτούσαν μαγνητισμένοι. Ο σκύλος πλησίασε την οθόνη και με τα δυο του πόδια άγγιξε τη μεριά εκείνη που φαίνονταν κάτι σκύλοι.

Νέοι άνθρωποι, ενήλικες άνθρωποι. μεσόκοποι άνθρωποι, παιδιά, ηλικιωμένοι άνθρωποι, άνθρωποι με πόνο, με φόβο, με όνειρα, με ελπίδες που χαθηκαν, με όνειρα που έγιναν ξεφτισμένες αναμνήσεις ηταν εκεί, κάτω στα θεμέλια ενός γιγάντιου πύργου που ηταν γεμάτος με ένα μάτσο σίδερα γιατί οι άνθρωποι που δεν εχουν ψυχή, που δεν εχουν αισθήματα, δεν είναι τίποτα άλλο από ένα μάτσο σίδερα. Μόνο με αυτά μπορούν να παρομοιαστούν πλήρως.
Άνθρωποι με μονο όπλο τον εαυτό τους ηταν έτοιμοι να καταλάβουν το κτίριο και να το κάνουν σπίτι. Ένας πύργος φαντάζει μεγαλειώδης, μα μόνο ένα σπίτι εκπέμπει ζεστασιά και θαλπωρή.

Οι ηλικιωμένοι άνθρωποι χτυπούσαν τα άψυχα ντουβάρια με μαγκούρες. Οι οικοδόμοι χτυπούσαν με καλέμια, οι ναύτες χτυπούσαν με άγκυρες, οι ψαράδες με δίχτυα, οι αμπελουργοί με το κλαδευτήρι, οι αγρότες με τις τσάπες τους, οι νοικοκυρές με τα χέρια τους και ο κάθε άνθρωπος, η κάθε ξεχωριστή οντότητα χτυπούσε τους τοίχους με ότι κι αν διέθετε γιατί σημασία δεν εχει τί διαθέτει ο καθένας, σημασία εχει να το χρησιμοποιεί όταν χρειάζεται.

Χιλιάδες ανθρώπινα σώματα να πάλονται, να μάχονται στο λεπτό για να καταφέρουν να ρίξουν όχι τον πύργο, τη χειροπέδα τους!

Και ξαφνικά το καλώδιο βγαίνει από την μπρίζα, η "καταραμένη" μηχανή σβήνει και η οθόνη μόλις έκλεισε!


  _________________ ΤΕΛΟΣ_________________


Αυτό ήταν φίλοι μου!
Ελπίζω να σας άρεσε. Θα χαρώ να μάθω τις ειλικρινείς απόψεις σας!

Να θυμήσω πως αυτό το διήγημα είναι αφιερωμένο στην Ζωή και στην Πέτρα για τον λόγο που είχα εξηγήσει στο πρώτο μέρος του διηγήματος. :)
Εύχομαι να άρεσε στις φίλες!
 
Και πριν σας χαιρετήσω θα ήθελα να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους τους φίλους που ακολουθήσατε το ταξίδι αυτή της ιστορίας. Συνταξιδέψαμε δηλαδή και νοιώθω πολλή χαρά γι αυτό. Η παρουσία και το ενδιαφέρον σας είναι όπως και να το κάνουμε αρκετά τιμητικό για εμένα! Ευχαριστώ πάρα πολύ!

Καλό υπόλοιπο μέρας σε όλους!
Να είστε πάντα καλά!

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΒΥ ΜΑRΙΑ FE.

Εκφραστικοί φίλοι, καλημέρα.
Χάλασε ο καιρός σήμερα και μόνο τον ερχομό της Άνοιξης δε θυμίζει...
Τι να κάνουμε, όλα στο πρόγραμμα είναι...

Πριν λίγο, με χαρά διαπίστωσα οτι η νέα μου φίλη Maria Fe μου έδωσε ένα βραβείο το οποίο προσωπικά ονομάζω βραβείο των ερωτοαπαντήσεων γιατί έχει να κάνει με πολλές ερωτοαπαντήσεις που ακολουθούν.

Νομίζω πως όλοι καταλάβατε σε ποιο βραβείο αναφέρομαι και επειδή το έχω λάβει πολλές φορες στο παρελθόν είπα να απαντήσω τις ερωτήσεις της φίλης μου στην ανάρτησή της, όμως δε μπορούσα βρε παιδιά γιατί πολύ απλά δεν μου έβγαινε.

Ακόμη και τα πιο μικρά πράγματα μοιάζουν σημαντικά για μένα και ένοιωσα την ανάγκη να κάνω ξεχωριστή ανάρτηση για να απαντήσω εδώ τις ερωτήσεις της φίλης μου. Όπως  ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και ξεχωριστός έτσι και εγώ νοιώθω την ανάγκη να πράξω ανάλογα.

Το βραβείο είναι το liebster word αλλά επειδή το έχω λάβει στο παρελθόν, δε θα τηρήσω όλους τους κανόνες, θα σταθώ όμως στις ερωτήσεις της φίλης για να δώσω τις ειλικρινής μου απαντήσεις. Αυθόρμητες έτσι; Όπως μου βγαινουν αυτή τη στιγμή.

Σε αυτό το σημείο να ευχαριστήσω και απο εδώ την Maria Fe που με σκέφτηκε και με τίμησε με αυτή την κίνησή της.

Πάμε λοιπόν στις ερωτοαπαντήσεις:
  
1. Πόσο από το χρόνο σας διαθέτετε για το blog σας;
Η αλήθεια είναι πως διαθετω αρκετο χρονο. Όχι κάθε μέρα αλλά υπάρχουν μέρες που "βαράω" και πενταωρο περιπου. Όχι όμως στο δικό μου μπλοκ αποκλειστικά, σε όλα τα μπλοκ που περνάω και διαβάζω-σχολιάζω τακτικά.

2. Ποιο είναι για σένα το πιο σημαντικό πράγμα στην ζωή σου;
 Η οικογένειά μου.

 3. Συνέχισε την πιο κάτω φράση.. Σ αγαπώ...
 Σ' αγαπώ... γιατί απλά σ' αγαπώ. 
(Υπάρχουν εξηγήσεις στην αγάπη;)

4. Ένα παλιό όνειρο σου που έμεινε απραγματοποίητο;
Κανένα όνειρο που μπορεί να γίνει πραγματικότητα δεν μένει απρογματοποίητο. Νομίζω πως "κοιμαται" μεχρι να ερθει η καταλληλη στιγμη.

5. Τι σου αρέσει να κάνεις στον ελεύθερο σου χρόνο;
 Να ειμαι με φιλους φυσικα.

 6. Ένα φαγητό που δεν το τρως με τίποτα;
 Πατσα, δεν τον εχω δοκιμασει βεβαια αλλα δε θα θελα.

7.  Αγαπημένος προορισμός για διακοπές;
  Δεν εχω προβλημα. Όλα μου αρεσουν. Παρεα καλη να υπαρχει και ολα καλα.

8. Μια σελίδα που επισκέπτεσαι κάθε μέρα εκτός από το ιστολογιο σου;
 Επισκεπτομαι πολλα φιλικα μπλοκ, δε θελω να ξεχωρισω καποιο.

 9. Πιο είναι το αδύνατο σου σημείο
 Μμμμ δε ξερω, νομιζω πολλα.

 10. Αν ήσουν για μια μέρα αόρατος τι θα ήθελες να κάνεις;
  Τι θα ηθελα να κανω ε;; Το θεμα ειναι τι θα μπορουσα να κανω... Νομιζω πως απλως θα διαβαινα αναμεσα σε τειχη.

 11. Αγαπημένο σου αντικείμενο; 
 Αγαπημένο αντικείμενο δεν έχω.

Αυτά μεχρι στιγμής φίλοι. Καλό υπόλοιπο μέρας εύχομαι! Να είστε καλά!

Πέμπτη, 27 Φεβρουαρίου 2014

ΜΟΝΟ ΓΙΑ 'ΚΕΙΝΗ ΜΗ ΜΟΥ ΛΕΣ - ΠΥΞ ΛΑΞ

Εκφραστικοί φίλοι, καλημέρα.
Σήμερα έχω σκοπό να σας κάνω να τραγουδήσετε και να χαμογελάσετε.

Ομολογώ πως πριν λίγο έλιωσα απο τα γέλια στο σπίτι της Αγριομελιώς απο μια ανάρτησή της και σκέφτηκα να μεταβιβάσω αυτή τη διάθεσή μου και εδώ.

Καταρχάς για το σπίτι του Αγριομελιού διαβαίνεται από εδώ: http://agriomeli.blogspot.gr/2014/02/3.html

Και πάμε τώρα στα δικά μας.

Ένα αγαπημένο μου τραγούδι είναι αυτό:




Και σήμερα ήθελα να το ακούσω. Επειδή "τρώω" κολλήματα, το έχω ακούσει ήδη 3-4 φορές. ;)

Ψιλοτραγουδώντας λοιπόν τους στίχους, στο σημείο εκείνο με τους δυο ταχυδρόμους θυμήθηκα μια προσωπική ιστορία και γέλασα  με τη ψυχή μου.

Σκέφτηκα λοιπόν να τη μοιραστώ μαζί σας και να διασκεδάσουμε παρέα. Βέβαια άλλο να σας το γράφω και άλλο να σας το λέω ή να το βλέπετε. Εσείς κάντε το όλο αυτό που ακολουθεί εικόνα στο νου και θα καταλάβετε:

Γυρίζω το χρόνο πίσω, προ πεντατίας (περίπου) και σας πάω τις πρώτες μέρες που έπιασα δουλειά σε ένα γραφειο.

Όπως καταλαβαίνετε ημουν ψαρωμένη αλλά και ενθουσιασμένη συνάμα. Ήρθα σε ένα ξένο περιβάλλον και δεν γνώριζα κανέναν αλλά προσαρμόστηκα (ας πούμε) σχετικά εύκολα. 

Για να μην τα πολυλογώ, θα χα  καμια βδομαδα στη δουλεια (ισως και λιγο παραπανω) ωσπου μια μερα που ειχε γινει ο χωρος βρωμικος ειπα να το καθαρισω λιγο.
 Και θυμαμαι ειχα πολλη διαθεση για καθαριοτητα.

 Ε οταν πηγα να το σφουγγαρισω, πηρα το κουβα ολο χαρα απο μεσα και βγηκα εξω στη βρυση να τον γεμισω. Και τί βλέπω φίλοι μέσα στον κουβά; Μια κατσαρίδα μεγάλη φτερωτή.  Ανατριχιάζω και μόνο στη σκέψη......

Ε φαντάζεστε τι έγινε, πετάω το κουβά και πέφτει κάτω απο την ανάποδη καπακώνοντας την κατσαρίδα μέσα του.

Εγώ να ξεσκέπαζα το κουβά δεν υπήρχε περίπτωση. Και δεν ήταν και κανένας συνάδελφος εκεί να φωνάξω. Μετά απο λίγα λεπτά έρχεται ο ταχυδρόμος. Δυο φορες τον ειχα δει ολες ολες και λέω απο μέσα μου "μιση ντροπη δικη σου, μιση δικη του."

Μου δινει την αλληλογραφια του γραφειου (εγω εξω λιγο πιο περα απο το κουβα), τη παιρνω και του λεω δειχνοντας τον κουβα.

"Κάτω απο τον κουβά είναι μια κατσαρίδα, μήπως μπορείτε να τη διώξετε;"
Το τι γέλιο έριξε ο άνθρωπος και τί φάτσα είχα πάρει εγώ τη φαντάζεστε. Επρεπε να με ειχα βγαλει φωτογραφια να με βλεπω οταν εχω ακεφιες να γελαω.

Τελικά ο άνθρωπος ελευθέρωσε την κατσαρίδα και εμένα αλλά ομολογώ πως γέλασα όταν ξεκαπάσωσε τον κουβά και κάνοντας "σάλτο" η κατσαρίδα, εκείνος έκανε απότομα προς τα πίσω. χαχαχα

Δε ξέρω αν εσείς "μπορείτε" τις κατσαρίδες αλλά όπου να ναι θα ναι η εποχή τους και θα μας επισκεφτούνε. Τό τί έχω να τραβήξω πάλι (και έγω και όσοι είναι γύρω μου) σκέφτομαι και γελάω μόνη μου.

Εντωμεταξύ να σας πω και το άλλο να γελάσετε. Όταν είπα στο αφεντικό τι συνέβει μου λέει:

"Αμάν ρε Κική, εμείς την εκτρέφαμε από μικρό παιδί και εσύ πήγες και τη σκότωσες;" 
Ναι τελικά ο ταχυδρόμος τη σκότωσε, δεν την έδιωξε τελικά....

Παρόλο που μεγάλωσα σε χωριό τις κατσαρίδες (τις φτερωτές) και τις ακρίδες τις μεγάλες δε τις μπορώ με τίποτα. Και συνήθως βρίσκουν τρόπο να με επισκέπτονται πάντα! Κάθε άνοιξη-καλοκαίρι περνάνε μια βόλτα να δούνε αν είμαι καλά, δεν  έχω παράπονο! ;)

Θυμήθηκα τώρα πως άλλες δυο φορες που με επισκέπτηκαν ακρίδες μεγάλες στο γραφείο, τη μία φώναξα έναν περαστικό να τη βγάλει έξω και την άλλη ένα παππού απο ένα καφενείο παραδίπλα. χαχαχαχα

Για να μη σας πάω πίσω στα φοιτητικά μου χρόνια... εκεί να σας διηγηθώ ιστορίες με κατσαρίδες να γελάσει και ο κάθε πικραμένος. Ψυχολογικό μου δημιούργησαν οι άτιμες. Και σε μένα και στις φίλες μου δηλαδή! ;)

Μήπως πρέπει να μου γράψω ιστορία με τίτλο το "Ζωικό Βασίλειο και εγώ!" ;) χαχαχαχα

Να είστε καλά φίλοι! Καλό υπόλοιπο μερας! :)

Τετάρτη, 26 Φεβρουαρίου 2014

ΜΙΑ ΦΡΕΖΑ ΠΑΡΑΚΑΛΩ?

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα.
Πριν λίγο ήρθαν στα χέρια μου ένα μικρό μπουκετάκι λευκές φρέζες σαν αυτό που ακολουθεί στην φωτογραφία και μοσκοβόλησε ο τόπος όλος.
Μιλάμε, είναι σα να αναπνέεις κάτι ξεχωριστό. Δε μπορώ να το περιγράψω διαφορετικά.
Χαμογελώ που οδεύουμε ολοταχώς προς την Άνοιξη! ;)

Τί λέτε φίλοι; Είστε για μια φρέζα;(Τι όνομα κι αυτό, με παραπέμπει στο μηχάνημα) ;)




Πριν πάρετε τη φρέζα σας και φύγετε, αν έχετε χρόνο ρίξτε μια ματιά σε ένα παλιό μου ποστ που συσχετίζετε κατα κάποιο τρόπο με την σημερινή ανάρτηση. Θα το βρείτε εδω: http://ekfrastite.blogspot.gr/2012/04/blog-post_21.html


Καλή συνέχεια εκφραστικοί φίλοι.
Να περνάτε όμορφα!

Τρίτη, 25 Φεβρουαρίου 2014

ΧΑΜΟΓΕΛΑΤΕ... ΕΙΝΑΙ ΜΕΤΑΔΟΤΙΚΟ! :)

Εκφραστικοί φίλοι, καλησπέρα.
Τι κάνετε;
Σας έλειψα καθόλου; ;)

Λοιπόν, όπως βλέπετε απογευματινή απογευματινή σήμερα και έχω διάθεση για χαμόγελα. Πολλά χαμόγελα. Πάμε για το πρώτο; :)


Ο παπαγάλος  (Και με αυτόν τον τίτλο θυμήθηκα πως σας "χρωστάω" κάτι απο έναν παπαγάλο....)

Ήταν μια γριά που ήθελε να πάρει το παπαγάλο της στην εκκλησία. Έτσι την Κυριακή πήγε στην εκκλησία, αλλά ξέχασε τον παπαγάλο στο σπίτι. Βγαίνει έξω απ την εκκλησία και φωνάζει έναν ταξιτζή και του λέει -Θα πας στην οδό ...και θα πάρεις έναν παπαγάλο που βρίσκεται στην αυλή, του έδωσε τα κλειδιά και του είπε να μην βρίζει. Πάει ο ταξιτζής παίρνει τον παπαγάλο και φεύγει. Στο δρόμο είχε κίνηση και λέει -Κάντε ρε μά***** στην πάντα να περάσω![ο παπαγάλος το ακούει και το μαθαίνει] Πιο πέρα μια γριά έριχνε κάτω νερά, της λέει -Τι ρίχνεις νερά μώρη παλιόγρια![........] Πιο κάτω βλέπει ένα γάιδαρο στη μέση του δρόμου και λέει -Δώστου μια κλοτσιά να δεις πως θα σηκωθεί! πάει και ο παπαγάλος στην εκκλησία και βλέπει πολύ κόσμο και λέει -Κάντε στην άκρη ρε ......................... Λιβανίζει ο παπάς τον παπαγάλο και του λέει -Τι ρίχνεις νερά μ...................... Στο τέλος ο πάπας απο τις πολλές αισχρολογίες λιποθυμάει και ο παπαγάλος λέει –Δώστου μια κλοτσιά να δεις πως θα σηκωθεί!!!!!!


 Λαθραία

Ένας τύπος με μηχανή , πάει να περάσει τα Μεξικανικά σύνορα με δύο σάκους να ισορροπούν στους ώμους του .
Φρουρός : " Τι έχεις στους σάκους ; "
Τύπος : " Αμμο ! "
Ο φρουρός τον κατεβάζει από τη μηχανή , ψάχνει τους σάκους ... γεμάτοι άμμο . Ο τύπος τα μαζεύει , ανεβαίνει στη μηχανή και φεύγει . Μετά από δύο εβδομάδες , πάλι τα ίδια ...
Φρουρός : " Τι έχεις εκεί ; "
Τύπος : " Αμμο ! "
Φρουρός : " Κατέβα να σε ψάξουμε ".
Τα ίδια ... τίποτα παρά άμμος και ο τύπος ανέβηκε στη μηχανή και έφυγε .
Κάθε δύο εβδομάδες , επί έξι μήνες , οι έρευνες συνεχίστηκαν. Τελικά , μια βδομάδα ο τύπος δε φάνηκε . Ωστόσο , τον πέτυχε ο φρουρός στο κέντρο της πόλης και του λέει:
" Κολλητέ , μας είχες τρελάνει . Ξέραμε ότι κάτι πέρναγες λαθραία πάνω - κάτω . Δε θα πω τίποτα σε κανέναν ... τι λαθραία περνούσες απ τα σύνορα ; "
Κι ο τύπος απαντά :
" Μοτοσικλέτες " . 


 Σχολικος ερωτας!

- Μπαμπά, εσύ είχες ερωτευθεί ποτέ καμιά δασκάλα στο σχολείο;
- Τι μου θύμησες τώρα γιέ μου! Φυσικά!
- Και τι έγινε;
- Τίποτα..... Το έμαθε η μάνα σου και σου αλλάξαμε σχολείο...!!!






Συμπτωσεις!

Τρεις φίλοι συζητούν σχετικά με τις συμπτώσεις:
-Η γυναίκα μου διάβαζε την "Ιστορία δύο πόλεων" και γέννησε δίδυμα!
-Η δικιά μου διάβαζε τους "Τρεις σωματοφύλακες και γέννησε τρίδυμα!
Τότε ο τρίτος πετάγεται από τη θέση του πανικόβλητος και φωνάζει:
-Ωχ, πρέπει να πάω αμέσως στο σπίτι μου! Την ώρα που έφευγα η γυναίκα μου διάβαζε το "Ο Αλή Μπαμπά και οι σαράντα κλέφτες"



Ο Γερμανος, ο Ιταλος και ο Ελληνας.


Ήταν μια φορά ένας Γερμανός, ένας Ιταλός κι ένας Έλληνας. Ήθελαν να παντρευτούν γι αυτό πήγαν σε έναν βασιλιά. Ο βασιλιάς τους είπε:
"Θα δώσω μία γυναίκα στον καθένα. Όποιος την κάνει να φωνάξει περισσότερο την πρώτη νύχτα του γάμου, θα του δώσω το μισό βασίλειο."
Μετά την πρώτη νύχτα του γάμου πάνε όλοι στον βασιλιά. Πρώτος ο Γερμανός λέει:
-Εχθές έδωσα στην γυναίκα μου ένα δαχτυλίδι. Αυτή φώναξε και την άκουσε όλη η πολυκατοικία.
Δεύτερος ο Ιταλός λέει:
-Εχθές χάρισα στη γυναίκα μου ένα εξοχικό. Αυτή φώναξε και την άκουσε όλο το τετράγωνο.
Τελευταίος ο Έλληνας λέει:
-Τι λέτε ρε ηλίθιοι; Εγώ έπλυνα τη μηχανή μου, άλλαξα τα λάδια της και μετά σκούπισα τα χέρια μου στις λευκές κουρτίνες. Η γυναίκα μου ακόμα φωνάζει.


Συνοικεσιο βρικολακων


Σε μια ομάδα βρικολάκων ο αρχηγός ανακοινώνει πως την κόρη του θα την παντρευτεί εκείνος που θα επιστρέψει και θα έχει λερωθεί με αίμα περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο. Φεύγει ο πρώτος και γυρίζει στάζοντας με αίμα από το στόμα του.
-Πο, πω πως λερώθηκες τόσο;
-Βλέπεις εκείνον τον πύργο;
-Ναι, λέει ο αρχηγός.
-Από πίσω είναι ένα χωριό, πήγα και ρούφηξα το αίμα όλων των κατοίκων.
Φεύγει ο δεύτερος και επιστρέφει λερωμένος με αίμα μέχρι την κοιλιά του.
-Καλά, τι έγινε και λερώθηκες τόσο; Ρωτάει ο αρχηγός.
-Βλέπεις εκείνον τον πύργο; Πίσω από τον πύργο είναι ένα χωριό και πίσω από το χωριό υπάρχει μια πόλη. Εγώ ήπια το αίμα όλων των κατοίκων της πόλης.
Φεύγει και ο τρίτος και γυρνάει σε λίγο βουτηγμένος στο αίμα.
Έκπληκτος ο αρχηγός τον ρωτά πως τα κατάφερε και έγινε τόσο χάλια.
-Βλέπεις εκείνον τον πύργο; του λέει ο υποψήφιος γαμπρός. Ε, εγώ δεν τον είδα!!!



Αυτά ήταν... :)
Ελπίζω να σας άρεσαν και να διασκεδάσατε!
Καλό βράδυ εκφραστικοί φίλοι!
Να περνάτε όμορφα και να χαμογελάτε! 

Δευτέρα, 24 Φεβρουαρίου 2014

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΕ ΜΙΑ ΦΡΑΣΗ - ΚΛΕΙΔΙ.

Εκφραστικοί φίλοι καλημέρα και καλή εβδομάδα να έχετε!
Για σήμερα άλλο θέμα είχα στο νου να αναπτύξω και άλλο μου βγήκε στη πορεία.

Μπήκα που λέτε στα στατιστικά του μπλοκ μου και στο σημείο εκείνο που αναγράφονται οι λέξεις - κλειδιά που πατάει κάποιος στη μηχανή αναζήτησης και μπαινει στο μπλοκ είδα κάτι που μου έκανε εντύπωση.

Έχει συμβεί και στο παρελθόν κάτι αντίστοιχο αλλά εκείνη η φράση μου είχε δημιουργήσει θετική σκέψη και μου είχε βγάλει ένα όμορφο συναίσθημα, ενώ η σημερινή φράση με προβλημάτισε αρνητικά και στεναχωρέθηκα σκεπτόμενη το άτομο που την είχε πληκτρολογήσει.

Η φράση, η οποία αναφέρομαι είναι η εξής: "πως να ζησεις με αχαριστο ανθρωπο".

Εσείς τί συναισθήματα θα αποκομίζατε απο αυτή τη φράση;
Εγω ειλικρινά στεναχωρέθηκα. 
Τώρα θα μου πεις γιατί; Αλλά έτσι αισθάνθηκα και σας το λέω...

Προφανώς το λινκ που βγήκε στη μηχανή αναζήτησης ήταν αυτό: http://ekfrastite.blogspot.gr/2013/08/blog-post_31.html και όπως είδα στα στατιστικά διαβάστηκε αρκετές φορές, πιθανόν απο το άτομο που έψαχνε να βρει μια απάντηση στο ερώτημά του.

Βασικά, κάνω αυτό το ποστ σήμερα μόνο και μόνο για να πω στο άτομο που ψάχνει αυτή την απάντηση (και ελπίζω να με διαβάσει) πως μάλλον με έναν αχάριστο άνθρωπο δε ζεις.... ίσως να αναπνέεις μονάχα αλλά δε ζεις!

Λυπάμαι που το λέω και ειλικρινά δεν μου αρέσει να κατηγοριοποιώ ανθρώπους γιατί ανέκαθεν πίστευα στην εξέλιξη του καθενός αλλά αν κάποιος άνθρωπος δεν θέλει να αλλάξει σημαίνει πως του αρέσει ή "βολεύεται" με αυτό που είναι, οπότε αντί κάποιος να ψάχνει τρόπο να ζήσει με κάποιον που λογικά δεν αντέχει, ίσως το καλύτερο να είναι να μάθει να ζει μονος του.

Αυτά για σήμερα. Δεν έχω να πω κάτι άλλο. Κάποιες άλλες σκέψεις μου τις κραττώ για μένα!

Να είστε όλοι καλά! Καλη εβδομάδα να έχουμε και να περνάμε όμορφα! Μόνο οι στιγμές μένουν και μας ανήκουν ολοκληρωτικά στη ζωή φίλοι!

Φιλάκια πολλά σε όλους! <3

Σάββατο, 22 Φεβρουαρίου 2014

ΜΟΡΦΟΠΟΙΗΣΗ ΑΝΘΡΩΠΩΝ - ΜΕΡΟΣ ΕΒΔΟΜΟ.

Εκφραστικοί φίλοι καλημέρα.

Λοιπόν, σήμερα σας έχω ευχάριστα νέα. Δε θα σας "ταλαιπωρήσω" άλλο με το διήγημα που ανεβάζω. Ήδη είναι μεγάλο για το μπλοκ, θα σας πω μόνο πως σημερα είναι το πρότελευταίο μέρος του και να μάστε καλά την επόμενη εβδομάδα θα μπορείτε να διαβάσετε το τέλος του.

Δε ξέρω αν έχετε φανταστεί κάτι αλλά νομίζω πως σήμερα θα έχετε μια ανατροπή. Αν δηλαδή μετά το έκτο μέρος με το σκύλο νομίζατε πως θα αλλάξει πλήρως κάτι σας λέω πως αμέσως τώρα θα δείτε αν πέσατε μέσα ή έξω... :)

Να θυμίσω μόνο πως όσοι δεν το έχετε διαβάσει ή θέλετε να το θυμηθειτε πρέπει να ακολουθήσετε τους παρακάτω συνδέσμους:

Για το πρώτο μέρος της ιστορίας εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2014/02/blog-post_8.html
Για το δεύτερο μέρος της ιστορίας εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2014/02/blog-post.html
Για το τριτο μέρος της ιστορίας εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2014/02/blog-post_12.html.
Για το τεταρτο μέρος της ιστορίας εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2014/02/blog-post_3613.html
Για το πέμπτο μέρος της ιστορίας εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2014/02/blog-post_17.html
Για το έκτο μέρος της ιστορίας εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2014/02/blog-post_6582.html

Και πάμε για τη συνέχεια....

Καλή σας ανάγνωση! :)



ΜΟΡΦΟΠΟΙΗΣΗ ΑΝΘΡΩΠΩΝ - ΜΕΡΟΣ ΕΒΔΟΜΟ.



Το βίαιο, κοφτερό βλέμμα της, ράπισμα για τα σώματα και την ψυχή των αυλικών.
Ξεστόμισε τόσες βρισιές από το στόμα της, όσες δεν είχε πει ποτέ στη μέχρι τότε προσωρινή ζωή της.

«Τι φταίμε εμείς; Έτσι είναι οι κανόνες…» πρόφερε μια δυσκολία μια γυναίκα για να εισπράξει ένα χαστούκι δυνατό.
«Όποιος τολμήσει να με αμφισβητήσει ξανά θα εχει να κάνει μαζί μου! Και εκεί θα δει ποιά είμαι και τί πραγματικά μπορώ να κάνω!» Βροντοφώναξε απειλώντας τους αυλικούς για να στραφεί προς τη μεριά του σκύλου και να του χαμογελάσει γλυκά.

«Συνεχίζουμε τη ροή των λειτουργιών μας» Συνέχισε αποκτώντας και πάλι την αυτοκυριαρχία της.
«Φτιάξτε τους χώρους!» πρόσταξε και μέσα σε λίγα λεπτά τα ράφια με τα μηχανήματα χώθηκαν στους τοίχους και το δωμάτιο έγινε παγερό και αδιάφορο όπως ηταν ανέκαθεν.

«Ο επόμενος παρακαλώ». Φώναξε δυνατά για να εισπράξει μια αμηχανία του πλήθους.
«Τι συμβαίνει;» αναρωτήθηκε φωναχτά.
Τότε, ένας αυλικός της έκανε νεύμα για να δει τον σκύλο.
«Ε, τί» αποκρίθηκε.
«Τι θα γίνει με αυτόν;» Ρώτησε με σκυμμένο το κεφάλι ως ένδειξη πειθαρχίας.
«Σαν τί να γίνει δηλαδή;» Τον χλεύασε με ένα βλοσυρό βλέμμα.
«Ήμασταν στη μέση ενός πειράματος. Πρέπει να ….» πρόλαβε να πει πριν αντιληφθεί το καυτερό βλέμμα της και σταματήσει να μιλά.
«Ο σκύλος από αυτή τη στιγμή είναι δικός μου! Μου ανήκει! Δε θα πειραματιστεί κανείς μαζί του για τίποτα!» Αποκρίθηκε με πυγμή.
«Μα…» ακούστηκε μια αντρική φωνή.
«Δε δέχομαι υποδείξεις από κατώτερους!» Τόνισε δυναμικά κόβοντας τη κουβέντα στη μέση.

«Ο επόμενος»! Διέταξε ξανά και το βλέμμα της αντίκρισε τον σκύλο που την κοιτούσε με πίστη και αφοσίωση. Του χαμογέλασε ξανά απορώντας με τον εαυτό της που αυτό το ζώο της έβγαζε γλυκύτητα και ζεστασιά.

Ξαφνικά ένα νεαρό αγόρι γύρω στο 14ο έτος της ηλικίας του έκανε εμφανή τη παρουσία του στο χώρο με τα σκισμένα, βρώμικα ρούχα που έντυναν το ταλαιπωρημένο του κορμί.

«Δεν καταλαβαίνω! Το δικό μου δωμάτιο δεν ασχολείτε με τη μορφοποίηση και εκπαίδευση νέων. Γιατί φέρατε το νεαρό σε μένα;» Ρώτησε με έναν παράξενο μορφασμό έναν άντρα – στρατιώτη που ακολουθούσε κατά ποδας το μικρό αγόρι που τους κοιτούσε όλους με αηδία.

«Τον στέλνουν από το δωμάτιο των εφήβων. Οι αντιλήψεις, το πείσμα, το θάρρος και οι ιδέες του εχουν τοσο γερές βάσεις όσο ενός ενήλικα αγωνιστή. Πρέπει να το δεις αυτό!» Τόνισε δυναμικά και κάνοντας απότομη μεταβολή αποχώρησε από τον χώρο.

«Μάλιστα!» Αποφάνθηκε η δημιουργός για να πλησιάσει το μικρό αγόρι που εξεπλάγην μόλις διαπίστωσε πως του φορούσαν χειροπέδες.
Τα βρώμικα και ματωμένα χέρια του μικρού μαρτυρούσαν αγώνα!

«Τόσο επικίνδυνος είσαι και σου έβαλαν χειροπέδες;» Τον ρώτησε απαλά για να εισπράξει το σάλιο του στο πρόσωπό της.
Ο σκύλος γαύγισε. Οι αυλικοί ταράχθηκαν και η δημιουργός πρόσταξε με την παλάμη του χεριού της να σταματήσουν.

«Μάλιστα! Αυτή τη φορά έχουμε να κάνουμε με επαναστάτη. Δε σου φαίνεται αλλα κρύβεις μεγάλα «κότσια» μέσα σου.»
«Για να δούμε τι μας κρύβεις…» Πρόφερε και η έκφραση της μύτης της έδειξε πως εξερευνούσε τον παρελθόν του, οσμίζοντάς τον.

«Μάλιστα! Εσύ μυρίζεις πράγματι αγώνα. Δουλεύεις από μικρό παιδί και έχεις μάθει να παλεύεις για να επιβιώνεις. Σε λυπάμαι που είχες αυτή τη ζωή αλλα σου υπόσχομαι πως από δω και κάτω όλα θα φτιάξουν.» Ακούστηκε η πειθήνια φωνή της.

«Και εγω σας λυπάμαι γιατί εσείς δεν έχετε ζωή»! Απάντησε το αγόρι δυναμικά κοιτώντας τους αυλικούς, για να εισπράξει τους αρνητικούς μορφασμούς τους.
Η δημιουργός τον πλησίασε κοντά και αυτή τη φορά δεν τρόμαξε όταν είδε πως ο μικρός ηταν έτοιμος να την φτύσει ξανά.

Τον κοίταξε εντονα στα μάτια και ο νεαρός υπνωτίστηκε.
Στα μάτια του εμφανίστηκαν δυο λευκές στρογγυλές γυάλες και μέσα τους καθρεπτίστηκαν διάφορες οικογενειακές και προσωπικές στιγμές. Καθημερινές στιγμές που έδειχναν στοργική αγάπη και αγώνα για την επιβίωση της κάθε μέρας.

Μετά από λίγα λεπτά η δημιουργός πηρε το βλέμμα της από τα μάτια του αγοριού και το αγόρι επανήλθε στη φυσιολογική του συναισθηματική κατάσταση.

Πριν προλάβει να πει το οτιδήποτε είδε την δημιουργό να του γυρνά την πλάτη και να απομακρύνεται.

«Το μονο που χρειάζεται είναι διαγραφή μνήμης! Νέες ιδέες, νέες αντιλήψεις και νέα ζωή! Delete, restart και έτοιμος»! Πρόσταξε η δημιουργός καθώς περπατούσε πλάτη προς το αγόρι και με ένα «κλικ» των δάχτυλων της πρόσταξε τους αυλικούς να ακολουθήσουν τις διαταγές της.

Τρεις αυλικοί πήραν το αγόρι και εξαφανίστηκαν από το χώρο στο λεπτό.
Η δημιουργός πλησίασε το σκύλο και τον χάιδεψε απαλά.

Κατευθύνθηκε στο γραφείο της και φώναξε:

«Επόμενος», όταν ένας εκκωφαντικός θόρυβος διαπέρασε την ησυχία του δωματίου.
Ένα τρίξιμο και έπειτα ένας δεύτερος, δυνατός θόρυβος τους έκανε να κοιταχτούν αμήχανα.

Ένας αυλικός έτρεξε στον τοίχο και πατώντας επάνω του κάτι σαν κωδικό εμφανίστηκε ένα αόρατο παράθυρο. Κοίταξε στον ουρανό και έπειτα στράφηκε προς την αλαφιασμένη δημιουργό του...




 _________________ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ_________________



Αυτά μεχρι στιγμής!
Και οδεύουμε σιγά σιγά προς το τέλος! 
Καλό υπόλοιπο ημέρας φίλοι!
Να περάσετε ένα όμορφο ΣΚ!
Φιλάκια πολλά! Να είστε όλοι καλά!

Παρασκευή, 21 Φεβρουαρίου 2014

ΜΟΡΦΟΠΟΙΗΣΗ ΑΝΘΡΩΠΩΝ - ΜΕΡΟΣ ΕΚΤΟ.

Εκφραστικοί φίλοι, σήμερα δεν είχα σκοπό να γράψω τη συνέχεια της ιστορίας αλλά επειδή στεναχωρέθηκα με τις άσχημες ειδήσεις που διάβασα στο διαδίκτυο, αποφάσισα να γράψω για να βγάλω με αυτό τον τρόπο τα αρνητικά συναισθήματα απο μέσα μου.

Εγώ έτσι εκφράζομαι. Για να νοιώσω καλά ή για να περιορίσω άλλοτε τη χαρά μου δημιουργώ ιστορίες για να έρθω στα "ίσα" μου. Καταλαβαίνετε νομίζω τι εννοώ....

Λοιπόν να σας πω μόνο πως όσοι δεν το έχετε διαβάσει ή θέλετε να το θυμηθειτε πρέπει να ακολουθήσετε τους παρακάτω συνδέσμους:

Για το πρώτο μέρος της ιστορίας εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2014/02/blog-post_8.html
Για το δεύτερο μέρος της ιστορίας εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2014/02/blog-post.html
Για το τριτο μέρος της ιστορίας εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2014/02/blog-post_12.html.
Για το τεταρτο μέρος της ιστορίας εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2014/02/blog-post_3613.html
Για το πέμπτο μέρος της ιστορίας εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2014/02/blog-post_17.html

Και πάμε για τη συνέχεια....

Καλή σας ανάγνωση! :)



ΜΟΡΦΟΠΟΙΗΣΗ ΑΝΘΡΩΠΩΝ - ΜΕΡΟΣ ΈΚΤΟ.



Οι αυλικοί έτρεξαν κοντά της. Προσπάθησαν να την σηκώσουν αλλά εκείνη χτυπώντας τα χέρια που την άγγιξαν, δήλωσε με μανία πως προτιμούσε να μείνει καθισμένη κάτω.
Τα χέρια της έψαχναν και αγκάλιαζαν με μανία τον παγερό αέρα.
Δεν έβλεπε τίποτα μπροστά της. Αυτό που ζούσε ηταν ένας εφιάλτης που όμοιό του δεν είχε ζήσει ποτέ ξανά.

Ο σκύλος τρόμαξε από τις φωνές και τον πανικό που επικρατούσε και πήγε στη γωνία να κρυφτεί.
Πανικόβλητοι άνθρωποι - μηχανές έτρεχαν στο χώρο και προσπαθούσαν να συνεφέρουν την ηγέτη τους.

Οι περισσότεροι κατευθύνθηκαν στους υπολογιστές. Οι τοίχοι του δωματίου άνοιγαν ανεξέλεγκτοι και από μέσα τους εμφανίζονταν δεκάδες γκρι ράφια με πολλά εξελιγμένα συστηματα που όμοιά τους οι άνθρωποι πρώτη φορά θα έβλεπαν.

Οι αυλικοί τρομαγμένοι καθώς ηταν από τις σπαραχτικές φωνές της δημιουργού χώθηκαν κυριολεκτικά στις ρωγμές με τα μηχανήματα και προσπαθούσαν απεγνωσμένα να βρουν κάτι χρήσιμο για αυτή την περίπτωση.

Είχαν περάσει αρκετά λεπτά όταν διαπιστώσαν με λύπη πως δεν είχε συμβεί ποτέ κάτι παρεμφερές και δυστυχώς όσο κι αν έψαξαν στις θεραπείες - οδηγίες τους, δεν βρήκαν τίποτα για αυτό που μόλις είχε συμβεί.

«Δεν είναι δυνατόν!» φώναξε η δημιουργός
«Είστε άχρηστοι! Είστε όλοι ένα μάτσο άχρηστοι! Φωνάξτε μου κάτω έναν ανώτερο». Ούρλιαξε σαν άγριο, πληγωμένο ζώο.

«Τους καλέσαμε ήδη αλλά κανείς δεν έδειξε άμεσο ενδιαφερον» Απάντησε με φόβο ψυχής ένας αυλικός.
Η δημιουργός, σαν παιδί μιας οργισμένης νιότης έσφιξε το σώμα της. Οι φλέβες πετάχτηκαν και η οργή έγινε εμφανής σε κάθε κύτταρο του κορμιού της.

«Βοηθήστε με να σηκωθώ» Πρόσταξε και πριν προλάβει κανείς να την αγγίξει διαπίστωσε πως είχε σηκωθεί μόνη της.

«Είστε καλύτερα;» Ψέλλισε κάπως αμήχανα μια φοβισμένη γυναίκα.
«Πού είναι το ζώο; Τί μου έκανε; Είναι ζωντανό;» Ρώτησε με μια αναπνοή σαν να κρεμόταν η ζωή της από τη κάθε μια λέξη που είχε μόλις προφέρει.
«Είναι στη γωνία κουλουριασμένο. Στέκει εκεί και μας κοιτά.» Συνέχισε η γυναίκα αυλικός κοιτώντας το σκύλο υποχθόνια.
«Είναι ζωντανό; Μου έκανε όλο αυτό το κακό και είναι ζωντανό;»
Κανείς δεν απάντησε.

Η δημιουργός έκανε δυο βήματα μπροστά και οι αυλικοί μαγνητισμένοι ακολούθησαν τις κινήσεις τις.
Ζήτησε από την γυναίκα που στεκόταν δίπλα της να την οδηγήσει στη γωνία του σκύλου.

Ο σκύλος έμοιαζε παγιδευμένος και οι άνθρωποι - μηχανήματα τον πλησίαζαν ολοένα και περισσοτερο.
Περίεργο. Δεν έμοιαζε να φοβάται. Απλώς τους παρατηρούσε υπομονετικά.

Ξαφνικά ένας αλλόκοτος, άσχημος ήχος ακούστηκε από ένα μηχάνημα που έμοιαζε με σάλπιγγα.
Όλοι γύρισαν προς τα πίσω και το κοίταξαν. Όλοι κατάλαβαν πως ηταν μυνημα από τους άνω.

Ένας από τους αυλικούς πλησίασε το μηχάνημα. Πάτησε ένα κουμπί που εμφανίστηκε στην  άκρη της σάλπιγγας και ξαφνικά ένα χαρτί που δεν είχε υλική υπόσταση έκανε την εμφάνισή του.
Γούρλωσε τα μάτια καθώς διάβαζε τα όσα αναγράφονταν ως δια μαγείας πάνω του.
Οι περισσότεροι αυλικοί κατάλαβαν τι έλεγε από την έκφρασή του.
Τους κούνησε θετικά το κεφάλι και εκείνοι στράφηκαν προς την δημιουργό. Την κοίταξαν με λύπη και αμέσως γύρισαν τα κεφάλια τους στον αυλικό που σε λίγα λεπτά θα γινόταν εκ νέου ο δημιουργός τους. Τα μάτια του κοκκίνισαν και ξάφνου το άυλο χαρτί πέταξε σπίθες και εξαφανίστηκε.

Η δημιουργός θορυβήθηκε.
Με απλανές βλέμμα στράφηκε προς τα πίσω. Δεν έβλεπε κανέναν τους αλλα καταλάβαινε πως κάτι κακο για εκείνη είχε πλέον συμβεί.

«Σας ζητάνε να με καταστρέψετε; Δεν τους κάνω πια και σας ζητάνε να με χαλάσετε;» Ρώτησε με τρεμάμενη φωνή και φοβισμένη έκφραση προσώπου.
Απάντηση δε πήρε όμως. Μόνο ένα ψυχρό κύμα αέρα διαπέρασε το σώμα της.

Ο αυλικός που σε λίγο θα βαπτιστεί δημιουργός τους βρέθηκε μπροστά από όλους τους άλλους. Εκείνοι τον ακολούθησαν πειθήνια.

Εκείνος στάθηκε πάνω από το κεφάλι της δημιουργού και τα μάτια του έγιναν ένα μπλε παγερό χρώμα. Μια μπλε, ιριδίζον ράβδος εμφανίστηκε ξαφνικά στα χέρια του και πέταγε κάτι σαν ηλεκτρισμό από τα πλαϊνά της.

Όλοι κατάλαβαν τι επρόκειτο να συμβεί. Όλοι! Ακόμη και ο σκύλος!

Η δημιουργός κουλουριάστηκε και περίμενε να έρθει το τέλος.
Ο σκύλος που στεκόταν μια αναπνοή μακριά της σύρθηκε και έχωσε το μαλλιαρό του κεφάλι κάτω από τα δάχτυλά της.
Ούτε η ίδια κατάλαβε πως χάιδευε τον σκύλο. Όχι μονο τον χάιδευε, της άρεσε κιόλας.

Μια γλυκύτητα, μια ανεξήγητη τρυφερότητα και ζεστασιά πλημμύρισαν τον εαυτό της μέσα από την τριβή των χεριών της στο δέρμα του σκύλου.
Κάτι όμορφο άνθισε μέσα της και ξαφνικά το χαμόγελο επέστρεψε στο πρόσωπό της.

«Βλέπω! Βλέπω ξανά!» βροντοφώναξε και το βλέμμα της πλημμύρισε χαρά και ευτυχία.

Δεν πέρασαν ούτε δυο λεπτά όταν το ίδιο βλέμμα στραφηκε προς τους αυλικούς και έγινε λευκό και παγωμένο σαν κρύσταλλο…..




 _________________ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ_________________


Δε νομίζω να έχετε παράπονο, σας έγραψα αρκετό, έτσι; :)
Αυτά μεχρι στιγμής!
Καλή συνέχεια εκφραστικοί φίλοι!
Να περνάτε όμορφα!
Φιλάκια πολλά!

ΠΩ ΠΩ... ΜΙΑ ΑΣΧΗΜΗ ΕΙΔΗΣΗ... :(

Πριν λίγα δευτερόλεπτα είδα αυτή την άσχημη είδηση: http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=271273&catid=3.
Αναφέρει πως πέθανε ο καλλιτέχνης Σάκης Μπουλάς.
Τι κρίμα.... 
Σοκαρίστηκα. Δεν το περίμενα. Πριν λίγες μέρες τον εδειχναν στην τηλεόραση να τραγουδάει και είχα θεωρήσει πως όλα πάνε καλά με την υγεία του.
Τι να πω...
Δεν υπάρχουν λόγια...
Καλό του ταξίδι και κουράγιο σε όσους μένουν πίσω...
:( :( :(

Πέμπτη, 20 Φεβρουαρίου 2014

ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΠΟΥ ΕΔΙΝΕ.

Εκφραστικοί φίλοι, καλησπέρα.
Έψαχνα να βρω μια ιστορία να σας βάλω στη στήλη με τα "Συναισθήματα" και βρήκα μία που με έκανε να συγκινηθώ πάρα πολύ.
Δεν την είχα ξαναδιαβάσει, εύχομαι το ίδιο και εσείς (έτσι, να την διαβάσετε σε μένα πρώτα χιχιχ :P ) και θέλω να σας παροτρύνω όλους να μη βαρεθείτε να τη διαβάσετε. Είναι άκρως τρυφερή και βγάζει ομορφα συναισθήματα, φαίνετε απο τον τίτλο της άλλωστε.
Για κοπιάστε να διαβάσετε.


ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΠΟΥ ΕΔΙΝΕ.


Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια μηλιά και αγαπούσε ένα αγοράκι.
Και κάθε μέρα το αγόρι θα ερχόταν και θα μάζευε τα φύλλα του και θα έφτιαχνε στέμματα παίζοντας τον βασιλιά του δάσους.
Σκαρφάλωνε στον κορμό του και τραμπαλιζόταν στα κλαδιά του και έτρωγε τα μήλα του.
Και έπαιζαν κρυφτό.
Κι όταν κουραζόταν το αγόρι πλάγιαζε στη σκιά του δέντρου.
Και το αγόρι αγαπούσε το δέντρο πάρα πολύ.
Και το δέντρο ήταν ευτυχισμένο.
Μα ο χρόνος περνούσε.
Και το αγόρι μεγάλωσε.
Και το δέντρο έμενε συχνά μόνο του.
Τότε μια μέρα το αγόρι ήρθε στο δέντρο και το δέντρο είπε "έλα, Αγόρι, έλα και σκαρφάλωσε στον κορμό μου, κάνε κούνια στα κλαδιά μου και φάε τα μήλα μου και παίξε στον ίσκιο μου και γίνε ευτυχισμένο."
"Είμαι πολύ μεγάλο για να σκαρφαλώνω και να παίζω", απάντησε το αγόρι.
"Θέλω να αγοράζω πράγματα και να περνάω καλά. Θα ήθελα κάποια χρήματα. Μπορείς να μου δώσεις μερικά;"
"Λυπάμαι", είπε το δέντρο, "αλλά δεν έχω χρήματα. Μόνο φύλλα και μήλα έχω. Πάρε τα μήλα μου, Αγόρι, και πούλησέ τα στην πόλη. Έτσι θα κερδίσεις χρήματα και θα είσαι ευτυχισμένο."
Και το αγόρι σκαρφάλωσε στο δέντρο και αφού μάζεψε τα μήλα του τα πήρε μαζί του.
Και το δέντρο ήταν ευτυχισμένο. Αλλά το αγόρι έμεινε μακριά από το δέντρο για πολύ καιρό...και το δέντρο ήταν δυστυχισμένο.
Και τότε, μια μέρα, το αγόρι ήρθε πάλι πίσω και το δέντρο τραντάχτηκε από τη χαρά του και είπε
"έλα, Αγόρι, σκαρφάλωσε στον κορμό μου και τραμπαλίσου στα κλαδιά μου και γίνε ευτυχισμένο."
"Έχω πολλές δουλειές για να σκαρφαλώνω σε δέντρα", είπε το αγόρι.
"Θέλω ένα σπίτι για να με ζεσταίνει", είπε.
"Θέλω μια γυναίκα και θέλω και παιδιά, γι' αυτό χρειάζομαι ένα σπίτι. Μπορείς εσύ να μου δώσεις ένα σπίτι;"
"Δεν έχω σπίτι να σου δώσω", απάντησε το δέντρο.
"Το δάσος είναι το σπίτι μου, αλλά μπορείς να κόψεις τα κλαδιά μου και να χτίσεις ένα σπίτι. Τότε θα είσαι ευτυχισμένος."
Και έτσι το αγόρι έκοψε τα κλαδιά του δέντρου και τα πήρε μαζί του για να χτίσει το σπίτι του.
Και το δέντρο ήταν ευτυχισμένο.
Αλλά το αγόρι έλειψε για πολύ καιρό. Και όταν επέστρεψε, το δέντρο ήταν τόσο ευτυχισμένο που μόλις που μπορούσε να μιλήσει.
"Έλα, Αγόρι, έλα και παίξε."
"Είμαι πολύ γέρος και θλιμμένος για να παίξω", είπε το αγόρι. "Θέλω μια βάρκα που να με πάει κάπου πολύ μακριά. Μπορείς να μου δώσεις μια βάρκα;"
"Κόψε τον κορμό μου και φτιάξε μια βάρκα" είπε το δέντρο. "Τότε θα μπορέσεις να ταξιδέψεις και να είσαι ευτυχισμένο."
Τότε το αγόρι έκοψε τον κορμό του δέντρου και έφτιαξε μια βάρκα και ταξίδεψε μακριά.
Και το δέντρο ήταν ευτυχισμένο....αλλά όχι αληθινά.
Μετά από πολύ καιρό το αγόρι ξαναγύρισε.
"Λυπάμαι, Αγόρι, αλλά δεν έχω πια τίποτα να σου δώσω. Τα μήλα μου τέλειωσαν."
"Τα δόντια μου είναι πολύ αδύναμα πια για μήλα", απάντησε το αγόρι.
"Τα κλαδιά μου κόπηκαν. Δε μπορείς να κάνεις κούνια σ' αυτά", είπε το δέντρο.
"Είμαι πολύ γέρος πια για να κάνω κούνια", είπε το αγόρι.
"Ο κορμός μου κόπηκε", είπε το δέντρο, "δε μπορείς να σκαρφαλώσεις"
"Είμαι πολύ κουρασμένος για να σκαρφαλώνω" , είπε το αγόρι.
"Λυπάμαι", απάντησε το δέντρο, "μακάρι να μπορούσα να σου δώσω κάτι. Αλλά δε μου έχει μείνει πια τίποτα. Είμαι μόνο ένα γερασμένο κούτσουρο. Λυπάμαι..."
"Δε χρειάζομαι πολλά πια", είπε το αγόρι, "μόνο ένα ήσυχο μέρος να καθήσω και να ξεκουραστώ. Είμαι πολύ κουρασμένος."
"Τότε" είπε το δέντρο ισιώνοντας όσο μπορούσε τον κορμό του, "ένα παλιό κούτσουρο είναι ένα καλό μέρος να καθήσεις και να ξεκουραστείς. Έλα, Αγόρι, κάθισε. Κάθισε και ξεκουράσου."
Και το αγόρι κάθησε και ξεκουράστηκε.
Και το δέντρο ήταν ευτυχισμένο.

Shel Silverstein (1930 - 1999)




Εύχομαι να σας άρεσε φίλοι!
Δε ξέρω γιατί, αισθάνομαι όμως πως θα δείτε κομμάτια του εαυτού σας σε αυτό το δέντρο! Εύχομαι μόνο να είστε ακόμη ευτυχισμένοι!
Καλό βράδυ σε όλους!
Φιλάκια πολλά! 

ΚΑΛΗ ΤΣΙΚΝΟΠΕΜΠΤΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ.

Εκφραστικοί φίλοι, καλημέρα.
Θέλω να ευχηθώ σε όλους Καλή Τσικνοπέμπτη!
Να περάσετε όμορφα, παρέα με ανθρώπους που σας δίνουν χαρά.

Τη Δευτέρα ήμουν για καφέ με μία καλή φίλη και συζητούσαμε για τις γιορτινές μέρες που ακολουθούν. Πάνω στη κουβέντα μιλήσαμε για το έθιμο της Τσικνοπέμπτης και διαπιστώσαμε πως δεν ξέρουμε το λόγο που υπάρχει και από που προήρθε και γιατί.

Εψαξα στο διαδίκτυο αλλά δυστυχώς δεν κατάφερα να βρω κάτι σημαντικό. Το μόνο που βρήκα είναι κάτι που ήδη ήξερα. Εγώ όμως ήθελα να βρω την ιστορία της. Πώς δημιουργήθηκε, από ποιούς και τί μπορεί να σημαίνει. Δε μου αρκεί οτι καταναλώνουμε κρέας λόγω παράδοσης για τη νηστεία που επρόκειτε να ακολουθήσει. 

Έψαξα αλλά δυστυχώς δεν βρήκα πολλά πράγματα, τό μόνο που βρήκα σχετικά με την ιστορία του εθίμου είναι αυτο: 

"Το έθιμο χάνεται στα βάθη των αιώνων, χωρίς να γνωρίζουμε την προέλευσή του. Εικάζεται, όμως, ότι προέρχεται από τις βακχικές γιορτές των αρχαίων Ελλήνων και Ρωμαίων, που επιβίωσαν του Χριστιανισμού. Σύμφωνα με τον λαογράφο Δημήτριο Λουκάτο, το φαγοπότι και το γλέντι της ημέρας είναι «ομοιοπαθητικές προσπάθειες για την ευφορία της γης".




που δεν είναι ακριβώς ότι ζητούσα.....

Τώρα, άν κάποιος απο εσάς ξέρει ή έχει βρει στο παρελθόν πληροφορίες για την προέλευση του εθίμου θα ήθελα να μάθω. Ευχαριστώ προκαταβολικά! :)

Λογικά θα τα ξαναπούμε σε λίγο!
Να είστε καλά και να περνάτε όμορφα!

Τρίτη, 18 Φεβρουαρίου 2014

FRANKESTEIN TALE(S) - THE END.


Ήρθε η ώρα για το παιχνίδι μας, λοιπόν!! Frankenstein tale(s), που σημαίνει γράφουμε μια κοινή ιστορία που πηγαίνει από blog σε blog, η οποία είναι συρραφή πολλών μικρών ιστοριών. Όπως το ”αγαπημένο” τέρας του Βίκτορ Φράνκενστάιν που υπήρξε συρραφή από πολλά και διαφορετικά μέλη πτωμάτων!!!! Μέχρι να καταλήξει στο τέλος της κανείς μας δεν θα ξέρει πιο θα είναι αυτό!! Έλαβαν συμμετοχή 14 bloggers και με την σειρά που άφησαν σχόλιο στη σχετική ανάρτηση/πρόσκληση, θα εξελίσσεται η ιστορία μας μέχρι το τέλος της! Ο καθένας έχει στη διάθεσή του έως 3 μέρες να αναρτά την συνέχεια της ιστορίας όταν φτάνει η σειρά του, με όριο έως 250 λέξεις!!

Αυτή η όμορφη ιδέα είναι της Μαριλένας μας και δηλώνω περήφανη και ευτυχισμένη που συμμετέχω και εγώ! 

Τα blogs που συμμετέχουν είναι τα εξής:


Κατερίνα από http://apopsitexnis.blogspot.gr/



Μαρία από http://toapagio.blogspot.gr/



Αριστέα από http://princess-airis.blogspot.gr/


Πηνελόπη από http://pineliapin.blogspot.gr/



Μιράντα από http://m-belladonna.blogspot.gr/


Για πάμε να δούμε την ιστορία μας!


Ψυχή. Ξημερώνει κι εκείνος πρέπει να ξεφορτωθεί το άψυχο σώμα χωρίς να τον αντιληφθούν. Κάτω από το κεφάλι του νεκρού οι κηλίδες αίματος έχουν ποτίσει το χώμα κι οι υγρές τούφες των μαλλιών του ξεπροβάλλουν σαν βδέλλες έτοιμες να ρουφήξουν το πηχτό αίμα. Σέρνει το πτώμα από τα πόδια. Μπροστά του ο τοιχος στάζει ακόμα λίγες σταγόνες από το κόκκινο υγρό. Σταματά και συνειδητοποιεί ότι τον παρακολουθεί μια γάτα που ξεπρόβαλε από το σκοτεινό στενό. Οι παλάμες του έχουν ιδρώσει. Αφήνει απότομα τα νεκρά μέλη να χυθούν άχαρα στο χώμα.
Πιέζει το στόμα του στο εσωτερικό του αριστερού του αγκώνα και σφίγγει τα δόντια, σχεδόν πονάει, αλλά στέκεται αδύνατον να κρατήσει το κρασι που έπιναν μαζί μέχρι πριν λίγες ώρες και αναπόφευκτα αδειάζει το περιεχόμενό του στομαχιού του, ένα δύσοσμο μίγμα από κρασί, σάλια και φιστίκια, στη δεξιά σόλα του παπουτσιού.
Το κεφάλι του βαρύ. Ζαλίζεται. Χάνει την ισορροπία του προσπαθώντας να αποφύγει τον εμετό του. Σκουπίζει τα βρώμικα γένια και απομακρύνει τον ιδρώτα από το μέτωπο και τον σβέρκο. Οι ανάσες του, κοφτές και συνεχόμενες προδίδουν την μακάβρια πράξη του. Κανείς δεν θα πιστέψει ότι επρόκειτο για ατύχημα. Η γάτα συνεχίζει και τον παρακολουθεί επίμονα. Με μάτια ορθάνοιχτα, καταπράσινα. Είναι βέβαιος ότι εκείνη αποφεύγει να τα ανοιγοκλείσει μην τυχόν και της ξεφύγει. Κι η γάτα κοιτάζει πότε το ακίνητο σώμα και πότε αυτόν με το ίδιο πάντα βλέμμα που υπνωτίζει.
Αν μπορούσε θα έφτυνε και την γλώσσα του για να ξεφορτωθεί την αηδιαστική πικράδα που πλημμυρίζει τον ουρανίσκο του. (Μαριλένα)

☠☠☠☠☠☠☠

    Στο κεφάλι του βαράνε σφυριά κάτι που δεν κολλάει πολύ με την κατάσταση που ζει, τον ταράζει. «Μα, τι στο καλό;» Ανοίγει τα μάτια του και κοιτάζει γύρω του τους τέσσερις τοίχους του δωματίου. Ο θόρυβος έρχεται απ’ το διπλανό διαμέρισμα. Συνειδητοποιεί πως κοιμόταν. Ένας αναστεναγμός ανακούφισης βγαίνει απ τα σωθικά του. Τι περίεργο όνειρο, αναρωτιέται.
Θυμάται τι μέρα είναι και αρχίζει να ετοιμάζεται με γρήγορους ρυθμούς αλλά με προσοχή σε κάθε λεπτομέρεια. Είναι η μέρα που θα δει την κόρη του. Έχει να την δει δύο εβδομάδες, έτσι αποφάσισε το δικαστήριο. Αυτός ο χωρισμός του κόστισε την ίδια του τη ζωή. Από τότε είναι ένας ζωντανός-νεκρός που περιμένει να περάσουν οι μέρες για να την δει και αυτό με επίβλεψη!  Είπαν πως ήταν επικίνδυνος για την οικογένεια του, πως τους έκανε κακό αλλά εκείνος δεν θυμάται τίποτα από αυτά που τον κατηγορούν.
Το μόνο που ξέρει είναι πως την αγαπά πολύ και θα έκανε τα πάντα για εκείνη. Βάζει το καλό του, καθαρό κοστούμι ενώ τρελές σκέψεις περνούν απ το μυαλό του. «Όχι» μονολογεί, «έτσι θα την χάσω για πάντα». Φορά τα γυαλισμένα του παπούτσια και χτενίζει με μανία τα μαλλιά του. Πολύ σχολαστικά κοιτάζεται στον καθρέπτη πριν φύγει. Όλα πρέπει να είναι τέλεια, σκέφτεται. Τίποτα δεν πρέπει να φανερώσει τον πόνο του.
Φτιάχνει ένα γρήγορο σάντουιτς και βγαίνει από το σπίτι. Συνήθως δεν τρώει τίποτα το πρωί και θυμάται πως είχε βουρτσίσει τα δόντια του αλλά έχει μια άσχημη πικρίλα στο στόμα του που επιμένει….(Κατερίνα)

☠☠☠☠☠☠☠


Το σάντουιτς κάνει το στομάχι του να ανακατεύεται, ενώ η πικρίλα δε φεύγει με τίποτα.
Ξεκλειδώνει το αυτοκίνητο και κοντοστέκεται νιώθοντας περίεργα. Σαν να τον κοιτούν.
Γυρνάει αργά και αντικρίζει τα καταπράσινα μάτια μιας γάτας. Καρφώνονται σαν μαχαίρια στο μυαλό του, σκαλίζοντάς το με άγριες διαθέσεις.
Όλα  γύρω του μπερδεύονται και ζαλίζεται. Παίρνει βαθιές ανάσες και μπαίνει στο αυτοκίνητο, με τη σκέψη στην κόρη του. Στην μονάκριβή του, που δεν τον αφήνουν να πλησιάσει χωρίς επίβλεψη.
Φτάνει στο σπίτι που έμενε μέχρι πριν λίγο καιρό και χτυπάει το κουδούνι.
Του ανοίγει μια άγνωστη γυναίκα. Συγκρατεί τον εαυτό του, τα συναισθήματά του, τη χολή του, μέχρι που τα μάτια του καρφώνονται στα δικά της και η ανάσα του κόβεται.
Πράσινα, σαν της γάτας, σκέφτεται. Γιατί αυτό έχει τόση σημασία;
Εκείνη προσπαθεί να είναι ευγενική, αλλά είναι ψυχρή. Του εξηγεί τον ρόλο της και πηγαίνει να φέρει το παιδί.
Κοιτάζει γύρω του και παρατηρεί με πόνο, πως όλες οι φωτογραφίες που απεικόνιζαν τους τρεις τους λείπουν. Το «τέλος» καρφώνει τα δόντια του στην ψυχή του.
Αρχίζει να τρέμει για άλλη μια φορά, αλλά η φωνούλα της Ελένης που τρέχει ήδη στην αγκαλιά του, τον τραβάει την τελευταία στιγμή από την άβυσσο.
Τη σηκώνει ψηλά και χώνει το πρόσωπο στο λαιμό της να μυρίσει την λατρεμένη μυρωδιά.
Μια άλλη μυρωδιά μεταλλική προσπαθεί φευγαλέα να εισχωρήσει στα ρουθούνια του, αλλά τη διώχνει. Μια μυρωδιά εφιάλτη.
Χαϊδεύει  τρυφερά το πρόσωπο και τα μαλλιά του παιδιού και τότε βλέπει τους λεκέδες γύρω από τα νύχια του. (Μαρία)

☠☠☠☠☠☠☠
 
Έντονο ρίγος τον διαπερνά και οι χτύποι της καρδιάς του δυναμώνουν. Προσπαθεί να βάλει σε μια τάξη το μυαλό του και η εικόνα της κόρης του τον επαναφέρει στην πραγματικότητα. Δεν πρέπει να χάσω τον εαυτό μου, σκέφτεται, όχι τώρα. 
Τον ρωτά που ήταν όλο το βράδυ που του τηλεφωνούσε. Σαστίζει. Είχε βγει μια βόλτα μέχρι το κοντινό δάσος της περιοχής του, να αδειάσει το μυαλό του από τις κακές σκέψεις. Συνάντησε έναν γνωστό του και το μόνο που θυμάται, πως ήπιαν πολύ. Από εκεί και πέρα το απόλυτο σκοτάδι μέχρι που ξύπνησε από τον εφιάλτη. Τα χάπια που του έδωσε ο γιατρός τελικά δεν τον βοηθούν, διαπίστωσε. Ψέλλισε μια δικαιολογία, την φίλησε κι έφυγε βιαστικά χωρίς να κοιτάξει πίσω του. Όχι γιατί φοβόταν μήπως καταλάβουν την αναστάτωσή του αλλά γιατί ένιωθε ακόμα το έντονο βλέμμα εκείνης της γυναίκας να τον διαπερνά. 
Οδήγησε βιαστικά προς το δάσος και ταυτόχρονα καθάριζε τα χέρια του. Ίσως το σημείο εκείνο που καθόταν χθες να του θύμιζε τι συνέβη. Το κεφάλι του κόντευε να εκραγεί μέχρι που άκουσε τις σειρήνες. Περιπολικά και ασθενοφόρο βούϊζαν ασταμάτητα. Ένας αστυνομικός έκανε νόημα σε όλα τα αυτοκίνητα πως δε μπορούν να περάσουν από το δρομάκι που οδηγεί προς το δάσος. Κατέβασε το παράθυρο και ρώτησε έναν ηλικιωμένο περαστικό αν γνώριζε κάτι. " Τι να σου πω άνθρωπέ μου. Φόνος είπαν. Αμερική γίναμε πια. Γύρνα πίσω, θα διακόψουν λένε την κυκλοφορία για αρκετή ώρα."
Κάνοντας απότομα όπισθεν, ένας δυνατός θόρυβος ακούστηκε από το πορτ μπαγκαζ..
Προμηνύεται δύσκολη μέρα.. Και οι δυνάμεις του έχουν ήδη αρχίσει να τον εγκαταλείπουν...  (Κατερίνα Β.)

☠☠☠☠☠☠☠

«Θα πρέπει να χάσατε τις αισθήσεις σας την ώρα που οδηγούσατε.
Ευτυχώς, ήσασταν ακινητοποιημένος κι έτσι αποφύγατε τα χειρότερα».
«Πού βρίσκομαι;» ρώτησε ξέπνοα την ασπροντυμένη γυναίκα που του έπαιρνε το σφυγμό.
Δεν τον άκουσε. Στ’ αυτιά της είχε τα ακουστικά του πιεσόμετρου.
Θα πρέπει να ήταν ανησυχητική η πίεση, γιατί κάρφωσε απότομα τη ματιά της πάνω του. Δυο καταπράσινα σμαράγδια, ένιωσε να τον συνθλίβουν. Κάπου είχε ξαναδεί αυτά τα μάτια. Ήταν αδύνατον όμως να ανακαλέσει τη μνήμη του.
- Άγιο είχατε! Ξέρετε… περάσατε ένα λιποθυμικό επεισόδιο. Αν δεν σας έφερνε εγκαίρως ο φίλος σας στο πρώτο ιατρείο που βρέθηκε μπροστά του, ίσως και να μην ζούσατε. Θα’πρεπε να είχατε υποψιαστεί ότι κάτι τρέχει με την καρδιά σας, απ’ τη δυσχρωμία στα δάχτυλά σας. Δείτε… Είναι σχεδόν μπλε το περίγραμμά τους… Σας έχω γράψει μια σειρά εξετάσεων. Δυστυχώς , πέρα απ’ τις πρώτες βοήθειες, δεν μπορώ να προσφέρω περισσότερα. Θα πρέπει να πάτε κατευθείαν νοσοκομείο!»
- Συγνώμη… είπατε πως μ’ έφερε ένας φίλος... Μα εγώ ήμουν μόνος. Είμαι σχεδόν βέβαιος...
- Έχετε προφανώς κενά μνήμης απ’ το ισχυρό σοκ που περάσατε. Σας έφερε ένας ηλικιωμένος, με μακριά γένια και αρκετά... απεριποίητος. Ήταν πολύ ταραγμένος και σας έσερνε σχεδόν απ’ τα πόδια.
- Μα ... δεν είναι νεκρός;
- Όχι για ονομα του Θεού! Πώς σας ήρθε αυτό; 
- Άκουσα κάτι σειρήνες στην περιοχή... Νόμιζα ότι του συνέβη κάτι...
- Λέτε για το ατύχημα που έγινε το πρωί; Μα όχι, πώς το συνδυάσατε; Μια γυναίκα βρέθηκε νεκρή. Μάλλον πρόκειται για αυτοκτονία… (Μαρία)

☠☠☠☠☠☠☠

.......είπε η γιατρός και βγήκε από το δωμάτιο, ένα λευκό βορινό δωμάτιο, μ' ένα μεγάλο παράθυρο στη μέση και θέα στο δρόμο. Σουρούπωνε και τα φώτα της μικρής πόλης άναβαν σιγά σιγά. "Αυτοκτονία;" σκέφτηκε μόλις έμεινε μόνος κι έπειτα μια τρελή σκέψη άρχισε να ζυμώνεται στο μυαλό του. Δίπλα στο σιδερένιο κρεβάτι, επάνω σε μια καρέκλα, είδε το πανωφόρι του. Με λίγη προσπάθεια σηκώθηκε από το κρεβάτι.    
- Πως είστε; Νιώθετε καλύτερα; ρώτησε η γιατρός από το γραφείο της, στο διπλανό δωμάτιο.
- Ναι, σας ευχαριστώ πολύ, είμαι λίγο καλύτερα, αλλά επειδή με ανησύχησαν τα λόγια σας λέω να ακολουθήσω τη συμβουλή σας και να πάω στο κοντινότερο νοσοκομείο.
- Να σας καλέσω ένα ταξί;
- Ω, μα για όνομα του Θεού, είστε πολύ ευγενική, αλλά πιστέψτε με, νιώθω καλά για να μπορέσω να αναζητήσω ένα ταξί μόνος μου. Θα μου επιτρέψετε όμως να περάσω μια από τις προσεχείς ημέρες, να σας δώσω κάποια χρήματα για τις φροντίδες σας. Βλέπετε, δεν βρήκα επάνω μου πορτοφόλι.
- Ούτε που να το σκέφτεστε! Έκανα απλά το καθήκον μου. Να πάτε στο καλό και να προσέχετε. Αν σας βγάλει κάποτε ο δρόμος, περάστε μόνο να μου πείτε για τις εξετάσεις που σας έγραψα. Εύχομαι να πάνε όλα καλά" είπε, καρφώνοντας επάνω του ένα σμαραγδένιο βλέμμα.
Όταν βγήκε στο δρόμο είχε πια νυχτώσει. Το κρύο ήταν τσουχτερό και σήκωσε το γιακά του παλτού του. Αλήθεια, τι είχε συμβεί άραγε και που να βρισκόταν το αυτοκίνητο του; Κανονικά θα έπρεπε να πάει στην αστυνομία, να ζητήσει να τον βοηθήσουν εκείνοι για να το αναζητήσει.
"Θα ήσουν τρελός!" μουρμούρισε στον εαυτό του, με ένα παγωμένο γέλιο. Κοίταξε γύρω του. Στο βάθος διέκρινε την εκκλησία με το μεγάλο ρολόι. Δεν άργησε να προσανατολιστεί. Πέρασε μέσα από τα σκοτεινά πλακόστρωτα στενά, που οδηγούσαν στο πάρκο. "Έπιστρέφω"! σφύριξε. 
Ο δολοφόνος γυρίζει πάντα στον τόπο του εγκλήματος....... (Petra)

☠☠☠☠☠☠☠

… λένε - αρκεί βέβαια να μπορείς να ανακαλέσεις αν όντως έχεις σκοτώσει άνθρωπο.
Το άψυχο κορμί τον στοίχειωνε. Ίσως το όνειρο, να μην ήταν όνειρο τελικά.
Ξεφύσηξε οργισμένος. Για όλα έφταιγαν τα χάπια…  Έπρεπε πάση θυσία να θυμηθεί τι είχε γίνει εκείνο το βράδυ. Και οπωσδήποτε να μη μπλέξει με την αστυνομία στο μεταξύ.
Πλησίαζε στο πάρκο σαν σκιά μέσα στη νύχτα, όταν πίσω του, μια κόρνα αυτοκινήτου έσκισε βίαια τη σιγαλιά. Αναπήδησε και στράφηκε. Τα φώτα τον τύφλωσαν και ενστικτωδώς, σήκωσε ψηλά τα χέρια του.
Μεμιάς, τα φώτα έσβησαν.
«Τι παιχνίδια μου παίζει πάλι το μυαλό μου;» αναρωτήθηκε.
Ήταν το αυτοκίνητό του. Πριν το συνειδητοποιήσει καλά-καλά, η πόρτα άνοιξε και μια κοπέλα όρμησε πάνω του. Δεν την είχε ξαναδεί.
«Σε έψαχνα παντού!» του είπε. «Μέχρι και στο δάσος πήγα. Εκεί βρήκα το αυτοκίνητο, τα κλειδιά σου στην άσφαλτο… κι εσύ άφαντος. Το πήρα για να έρθω εδώ να περιμένω, ήξερα πως κάποια στιγμή θα ξαναγυρνούσες. Για να το τελειώσεις».
«Ποια είσαι;»
Η κοπέλα θορυβήθηκε.
«Τι; Δεν με θυμάσαι;»
Εκείνος έγνεψε αρνητικά.
«Μετά από όλα αυτά που έγιναν; Που κάναμε; Πώς είναι δυνατόν; Τι έχεις πάθει;»
Τώρα την κοίταζε σαν χαμένος.
«Σύνελθε, δεν έχουμε καιρό» του είπε. «Κινδυνεύουμε! Έλα μαζί μου».
Τον τράβηξε προς το πορτ-μπαγκάζ και το άνοιξε.
«Κοίτα!» του είπε.
Όλα ήταν άνω-κάτω, πασαλειμμένα με ξεραμένο αίμα. Στο βάθος υπήρχε ένα φτυάρι. Δεν θυμόταν να το είχε βάλει εκεί. Μπροστά κειτόταν ένα μενταγιόν: το μισό μιας μεταλλικής καρδιάς, με χαραγμένο πάνω της το γράμμα Κ.
Μια μνήμη αναδύθηκε από το πουθενά… Η κόρη του φορούσε ένα ολόιδιο μενταγιόν. Μια μισή καρδιά. Μα πάνω της είχε χαραγμένο το δικό της αρχικό: Ε.
Από πού τη βρήκε; Και σε ποιον ανήκε το κομμάτι που βρισκόταν στο πορτ-μπαγκάζ του; (Έλλη

☠☠☠☠☠☠☠
                
 -Πάλι το ίδιο όνειρο λοιπόν;
-Γιατρέ μου..αυτή τη φορά προχώρησε. Ξύπνησα μες στην άγρια νύχτα, λουσμένος στον ιδρώτα και οι δυο καρδιές, με τα δυο μονογράμματα καρφώθηκαν σαν πρόκες στη σκέψη μου!
Αν το Ε συμβολίζει την κόρη μου, το Κ σε ποια ανήκει; Και τι ρόλο παίζει αυτή η άγνωστη που παρουσιάστηκε χτες βράδυ στο όνειρο μου;
-Θυμήσου καλά: Είχε μήπως κι αυτή σμαραγδένια μάτια; 
-Δεν με κοίταξε στα μάτια. Με απέφυγε!
-Πρέπει να θυμηθείς. Όλες τις λεπτομέρειες. Αυτά τα όνειρα θα μας βοηθήσουν Άλεξ να τα βάλουμε όλα σε σειρά και να δούμε τι συμβολίζει το κάθε στοιχείο.
Μόνο αν καταφέρεις να γλιτώσεις από τα μανιοκαταθλιπτικά σου επεισόδια έχεις ελπίδες με τις συναντήσεις του παιδιού.
Τα φάρμακα σου τα παίρνεις κανονικά;
-Ναι γιατρέ μου.
-Ίσως δε σε καλύπτει πια το klonopin που παίρνεις. Ίσως χρειαστεί να σου χορηγηθεί ενδοφλεβίως λοραζεπάμη.
Το klonopin είναι που σε ρίχνει διαρκώς στη βαθιά σου υπνηλία!
-Γιατρέ κάνε κάτι. Φοβάμαι να ξανακοιμηθώ. Δεν ξέρω πια τι είναι αλήθεια και τι φαντασία μου. Φοβάμαι να πάω στο αυτοκίνητο μου. Με ταξί ήρθα ως εδώ.
-Ηρέμησε Άλεξ. Θυμήσου αν ποτέ είχες γνωρίσει γυναίκα που το όνομά της άρχιζε από Κ….. Κάθριν, Κέιτ μήπως;
Ο Άλεξ χάζευε και δεν άκουγε τον γιατρό. Κρύος ιδρώτας άρχισε να τον λούζει... Η ματιά του έπεσε στα μπατζάκια του καρό παντελονιού του. Ήταν λασπωμένα και βρεγμένα. Αμέσως έψαξε τα δάχτυλα του. Ξεφύσηξε με ανακούφιση. Δεν είχαν λεκέδες. 
Αναστέναξε και ζήτησε ένα ποτήρι νερό από το γιατρό του. Την ώρα που άπλωνε το χέρι να το πάρει ο γιατρός πρόσεξε λίγη λάσπη κάτω από τα νύχια του Άλεξ.
-Ασχολήθηκες καθόλου με τις γλάστρες σου  Άλεξ πριν έρθεις εδώ; 
-Όχι γιατρέ μου. Με το που ξύπνησα σε πήρα τηλέφωνο και ήρθα τρέχοντας.
-Άλεξ, πρέπει να πάμε μαζί ως το αυτοκινητό σου νομίζω......(@ριστέα)

☠☠☠☠☠☠☠

πως έτσι μόνο θα λύσουμε  το μυστήριο » .
Ο Αλεξ , ένας άνθρωπος που δεν δεχόταν ποτέ παρεμβάσεις στην ιδιωτική του ζωή , άλλοτε θα αδιαφορούσε και θα έβαζε στη θέση του τον διαβολογιατρο « , η δουλειά σου είναι μόνο να ακούς και τίποτα άλλο».. όμως τώρα  απλά πέρασε αμήχανα τις χούφτες του μέσα στα μαλλιά του σηκώθηκε κουρασμένα από την καρέκλα και ψέλλισε «Πάμε  , αν θυμάμαι καλά , το έχω παρκάρει στο μικρό πάρκο , στη δεύτερη γωνία αριστερά και την ώρα αυτή δεν υπάρχει συνήθως ψυχή εκεί  » .
Έφτασαν  με γρήγορο βηματισμό , στο αυτοκίνητο που ήταν παρκαρισμένο  πίσω από μια συστάδα θάμνων . Ξαφνικά ο Αλεξ  έχασε την ισορροπία του  καθώς μια γάτα μπλέχτηκε στα πόδια του  , το πρόσωπό του έγινε κάτασπρο , και σωριάστηκε στην άσφαλτο .
« Πες μου  Αλεξ , τι συμβαίνει »
 « Θυμήθηκα τα γράμματα στις δυο καρδιές Κ και Ε .Ήταν δυο τα μωρά , το ένα ήταν το πιο ωραίο κοριτσάκι που είχα δει ποτέ , με πράσινα μάτια , ροζ μάγουλα , το καημένο . Όταν τα έφερε η νοσοκόμα τους κρέμασα στο λαιμό το ίδιο μενταγιόν , μια καρδιά στα δυο  Κάρμεν και Ελένη . Μετά δεν έμαθα κανείς δεν μου εξήγησε . Ποναω πάλο, σβήνω »  έψαξε για τα χάπια του στη τσέπη του σακακιού του και έβγαλε μαζί και  ένα λεκιασμένο γαλάζιο γάντι. « Λες να έχω παραισθήσεις πάλι  , αυτό δεν είναι δικό μου, δες σου λέω ……. ( Κάτια )

☠☠☠☠☠☠☠

          Αυτές ήταν οι τελευταίες λέξεις που θυμάται να είπε στο γιατρό. Ταυτόχρονα είχε νιώσει ένα ισχυρό τσούξιμο στη μέση,  σαν ένεση. Δε μπορούσε να καταλάβει αν ήταν πρωί ή βράδυ, ένα φως του τύφλωνε τα μάτια. Η πικράδα ξαναεμφανίστηκε στο λαιμό. Συνειδητοποίησε πως ήταν ξαπλωμένος σε ιατρικό κρεβάτι και μία φιάλη με όρο ήταν συνδεδεμένη στο αριστερό του χέρι. Η ιατρική ρόμπα του γιατρού του ήταν βιαστικά πεταμένη σε μια καρέκλα. Ξαφνικά η πόρτα άνοιξε και μπήκε μέσα ο ψυχίατρος του.
        Το βλέμμα του όμως ήταν αλλιώτικο, σκοτεινό. Η συμπόνοια, η κατανόηση, η στήριξη που του έδειχνε στο γραφείο όπου τον επισκέπτονταν είχαν δώσει τη θέση τους σε ένα πρόσωπο σκληρό, δίχως συναίσθημα.
         "Γεια σου Άλεξ. Ελπίζω η επήρεια της αναισθητικής ένεσης να φύγει σύντομα. Πρέπει να μάθεις κάποια πράγματα για τον εαυτό σου. Έχεις επιλεγεί από μία ομάδα στρατιωτικών γιατρών ως το άτομο που πάνω του θα γίνουν κάποια πειράματα. Βρισκόμαστε στην τελειοποίηση ενός νέου φαρμάκου που θα αλλάζει αυτό που οι άνθρωποι θυμούνται ως παρελθόν τους. Θα το χρησιμοποιήσουμε για στρατιώτες που έρχονται από πεδία μάχης, έχουν τραυματικές εμπειρίες και θέλουν να τις ξεχάσουν. Δε μπορείς να αρνηθείς. Είσαι άστεγος, χωρίς οικογένεια και δε σε έχει αναζητήσει κανείς... Να σου γνωρίσω τη συνεργάτιδά μου..."
       Μια γυναίκα με πράσινα εκτυφλωτικά μάτια και ένα μενταγιόν με το μισό μιας μεταλλικής καρδιάς με χαραγμένο το γράμμα Κ...... (Pinelia)

☠☠☠☠☠☠☠

   Δεν είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό. Τώρα που αρχίζουν και δένουν κάποια στοιχεία... τώρα που το γράμμα  (Κ) μαζί με τα σμαραγδένια μάτια βρίσκονται μπροστά του, του ζητάνε να γίνει πειραματόζωο και να  πάψει να θυμάται για χάρη κάποιων που έπρεπε να ξεχάσουν;
   Ήθελε να αντιδράσει, ήθελε να αρνηθεί... μα τα πόδια του τα ένιωθε ξένα πάνω στο σώμα του, το κεφάλι του βαρύ σαν μολύβι και ένα κάψιμο στο στομάχι του δεν έπαυε να εξαπολύει ριπές πικρίλας, που γέμιζαν το στεγνό του στόμα.
   Προσπάθησε να καταπιεί, κατέβασε την πικρίλα και την έδιωξε προσωρινά, τέντωσε τα πόδια του,  τα ένιωσε να μυρμηγκιάζουν και σιγά - σιγά  άρχισε να επανακτά τον έλεγχό τους. Έκλεισε τα μάτια του και ένα πορφυρό χρώμα, σαν αυτό που βλέπεις όταν στρέφεις το βλέμμα σου προς τον ήλιο,  πλημμύρισε το σκοτάδι των κλειστών βλεφάρων του. Μια γλυκιά ζεστασιά ανέβηκε στο κεφάλι του και ξαφνικά  ένιωσε ανάλαφρος.
   Δεν ξέρει πόση  ώρα έμεινε σ' αυτή τη στάση, όμως τώρα που άνοιξε τα μάτια, είναι σκοτάδι έξω και κανείς δεν βρίσκεται μέσα στο δωμάτιο.
   Τράβηξε τον ορό απ' το χέρι του, σκούπισε με το σεντόνι το αίμα που έτρεξε, φόρεσε βιαστικά τα παπούτσια του και κατευθύνθηκε τρέχοντας  προς το ασανσέρ. Κανείς δεν τον αντιλήφθηκε και στη ρεσεψιόν δεν υπήρχε ψυχή. Το ρολόι στον τοίχο έδειχνε 3 και 10. Ο δρόμος έξω ήταν έρημος και τα πυκνά δέντρα απέναντι ανέλαβαν να κρύψουν τη φιγούρα του μέχρι να απομακρυνθεί.  Όμως................ (Φλώρα)

☠☠☠☠☠☠☠

… το αίμα που έρεε από τον καρπό άφησε πίσω του τα ίχνη του. Δέκα λεπτά μετά τη φυγή του η Κάρμεν μπήκε στο δωμάτιο για μια τυπική επίσκεψη. «Δεν είναι δυνατόν», αναλογίσθηκε, «το υπνωτικό που του χορήγησαν μέσω του ορού ήταν πολύ ισχυρό. Είναι αδύνατο να κατόρθωσε να σηκωθεί από το κρεβάτι.». Οι σταγόνες από το αίμα του Άλεξ φανέρωναν την πορεία του και δεν της άφηναν περιθώρια αμφισβήτησης. Πάτησε το κουμπί του συναγερμού και αμέσως ένας αλαφιασμένος φρουρός ξεπρόβαλε από το διάδρομο. «Από εδώ», του είπε και του έδειξε τα δέντρα απέναντι από το κτίριο». «Σίγουρα δεν έχει απομακρυνθεί αρκετά». Τα σμαραγδένια της μάτια καρφώθηκαν στο δάσος απέναντι από το κτίριο.
Ο Άλεξ δεν μπορούσε να σταθεί στα πόδια του. Τρεκλίζοντας  έβαζε όλες του τις δυνάμεις, στηριζόταν στα δέντρα και απομακρύνονταν από το κτίριο. Τα λόγια του γιατρού ενεργοποιούσαν τις λιγοστές του δυνάμεις. «Είσαι άστεγος, χωρίς οικογένεια και δε σε έχει αναζητήσει κανείς...». Άστεγος, αυτός; Χωρίς οικογένεια; Και η κόρη του; Ακόμη ένιωθε τη θέρμη της αγκαλιάς της. Η αγαπημένη του Ελένη,  πού να ήταν άραγε; Πόσος καιρός είχε περάσει από την τελευταία τους συνάντηση; Πόσο χρόνο τον χρησιμοποιούσαν ως πειραματόζωο χορηγώντας του φάρμακα; Αναπάντητα ερωτήματα που όμως έπρεπε να βρει τις λύσεις τους.
Γύρισε πίσω το βλέμμα του και στο βάθος διέκρινε φώτα από φακούς… «Με ψάχνουν…» σκέφτηκε, «Πρέπει να ξεφύγω».. Σκόνταψε και έπεσε…  Απλώνοντας τα χέρια του έπιασε κάτι ζεστό… που κουνήθηκε… «Έπεσα πάνω σε ζώο»..ήταν η πρώτη του σκέψη… όμως...(Kloanna)

☠☠☠☠☠☠☠

  ... καθώς ψηλάφησε καλύτερα με τα παγωμένα δάχτυλα, ένιωσε πως αυτό που κουνιόταν ανάμεσα στην παλάμη του ήταν ζεστό πηχτό αίμα που έρεε,ανακατεμένο με τρίχες και δέρμα.Τράβηξε το χέρι του με αηδία.Η μεταλλική μυρωδιά του θανάτου τυλιγμένη σε νότες σαπίλας του τρυπούσε τα ρουθούνια.Προσπαθούσε με κόπο να σηκωθεί,στηριζόμενος στα τρεμάμενα γόνατά του που ένιωθε να τον εγκαταλείπουν.Μίκρυνε τα μάτια του που έτσουζαν,σε μια προσπάθεια να δει στο πυκνό και αφιλόξενο σκοτάδι και με σύμμαχο το λειψό και διαλυμένο φεγγάρι,αντίκρισε μια εικόνα ανελέητης φρίκης που δεν τη χωρά ανθρώπινος νους ...
  Αυτό που κείτονταν εκεί,δίπλα του σε μια λίμνη από αίμα,ήταν ένα σφαγιασμένο γυναικείο κεφάλι.Έστεκε ακρωτηριασμένο από το υπόλοιπο σώμα,να τον κοιτά με τα σμαραγδένια του μάτια κενά και τρομαγμένα,πίσω από τα ανάκατα καστανόξανθα μαλλιά.Από τις σάρκες του λαιμού της κρέμονταν ακόμη το μενταγιόν με το αρχικό της.Μέσα στην παραζάλη του διάβασε το γράμμα Ε.Η καρδιά του σταμάτησε να χτυπά και ένιωθε το καυτό αίμα να παγώνει στις φλέβες του,μη μπορώντας να συγκροτήσει τις σκέψεις του." Τι στο διάολο είχε να κάνει αυτή η κακόμοιρη γυναίκα με το μενταγιόν της κόρης του ? "
  Με αταίριαστη για την περίσταση δύναμη και τη φρίκη χαραγμένη στο πρόσωπό του,έκανε μία απότομη κίνηση να σηκωθεί ενώ παράλληλα αναρωτιόταν " Ποιο άρρωστο μυαλό θα μπορούσε να διαπράξει αυτό το αποτρόπαιο έγκλημα ? "
  Ένιωθε το χέρι του βαρύ καθώς προσπαθούσε να στηριχτεί. Οι σειρήνες των περιπολικών ηχούσαν μανιασμένα ενώ πλησίαζαν.Πιάνοντας με την άκρη του ματιού του ένα μικρό τσεκούρι κήπου βουτηγμένο στο αίμα,να κρέμεται σαν προέκταση του χεριού του.     
    Το απόκοσμο σπαραχτικό ουρλιαχτό του έσκισε τον υγρό αέρα της νύχτας που θύμιζε κόλαση ... (Μιράντα)
 
☠☠☠☠☠☠☠

... έτοιμη να δεχθεί έναν ακόμη αθώο στα έγκατά της.
Δε μπορούσε να συμβαίνει αυτό! Θα ήταν κάποια παρενέργεια των φαρμάκων!
Έκανε δυο βήματα πίσω προσπαθώντας να σκεφτεί. Έπιασε το μέτωπό του και αισθάνθηκε να καίει. Το μόνο που ήθελε ήταν  ένα σπίτι και μια αγκαλιά.
Ξαφνικά, χιλιάδες σκέψεις τον κατακεραύνωσαν. Εκατοντάδες οικογενειακές στιγμές ευτυχίας και θαλπωρής πέρασαν σαν μικρές εικόνες μπροστά του.
Επιτέλους! Είχε αναμνήσεις! Είχε σκέψεις! Είχε μνήμες και κυρίως είχε ζωή!
Θυμήθηκε τα σμαραγδένια μάτια της γυναίκας του και με αγωνία κοίταξε το σφαγιασμένο κεφάλι.
Ξεφύσησε όλο ανακούφιση όταν διαπίστωσε πως δεν ήταν αυτή. Η κόρη του έτσι κι αλλιώς δε θα μπορούσε να είναι λόγω ηλικίας όμως το μενταγιον ηταν δικό της. Ήταν σίγουρος γι’ αυτό!
Στο λεπτό, το πρόσωπό του έγινε χλωμό και πάνω του σχεδιάστηκε η έκφραση της φρίκης. Κι αν η κόρη του είχε μεγαλώσει και δεν ηταν όπως τη θυμόταν; Αν αυτό το πτώμα άνηκε σε κείνη;
Οι ήχοι των περιπολικών ολοένα και δυνάμωναν.
Έκατσε κάτω στο ματωμένο χώμα και απλώς περίμενε την καταδίκη του.
Ξαφνικά, ένα χέρι τον ακούμπησε στον ώμο και τρόμαξε καθώς γύρισε να δει τον κάτοχό του.
Ήταν ένας ηλικιωμένος ρακοσυλλέκτης.
«Με θυμάσαι;» Τον ρώτησε με τραχιά φωνή.
«Ναι, σε θυμάμαι» Απάντησε έκπληκτος.
« Είσαι ο άντρας που με κουβάλησε στο ιατρείο. Είσαι ο…»
« Είμαι ο Μπιλ και σύντομα θα τα θυμηθείς όλα. Πρέπει να έρθεις μαζί μου». Είπε προσφέροντας το χέρι του.
Ο Άλεξ δίστασε για ένα λεπτό αλλά δίχως δεύτερη σκέψη έπιασε το χέρι του.
Έκαναν να φύγουν όταν ο Αλεξ έσφιξε τον αγκώνα του ηλικιωμένου.
«Αυτό το εκανα εγω; Είπε με φωνή που δήλωνε ικεσία και φόβο, δείχνοντας το ματωμένο χώρο.
«Όχι αγόρι μου!» Τον καθησύχασε
«Τότε ποιός;» Αναρωτήθηκε.
«Είναι μεγάλη ιστορία. Θα στα εξηγήσω όλα λεπτομερώς.»
«Η κοπέλα….Είναι συγγενής μου;» Ψέλλισε σκύβοντας το κεφάλι.
«Όχι! Είναι όλα ένα καλοστημένο σχέδιο πλεκτάνης!»
«Μα γιατί; Ποιός το σκέφτηκε όλο αυτό;»
«Θα στα εξηγήσω όλα. Εμπιστέψου με και όλα θα πάνε καλα!» Αποφάνθηκε ο ηλικιωμένος κύριος με μάτια που δήλωναν αλήθεια και προτροπή.
«Πάμε!» Είπε ο Αλέξ με αποφασισμένη φωνή και μέσα στο λεπτό χάθηκαν στη νύχτα.


……. Δυο στενά πιο κάτω, δυο καταπράσινα μάτια έντρομα κοιτούσαν το γιατρό με φόβο. Εκείνος προσπαθούσε να τα καθησυχάσει μα βαθιά μέσα τους ήξεραν πως ο καιρός της αλήθειας είχε πλέον φτάσει!!! (Κική)


______________ΤΕΛΟΣ______________

 
Αυτό ήταν! Αλλά θέλω κι άλλο! Τί θα κάνουμε τώρα που τελείωσε; Φίλες κανονίστε σύντομα ένα νέο παρεμφερές εγχείρημα! :)
 Ευχαριστώ που με αφήσατε να χρησιμοποιήσω περισσότερες λέξεις για το τέλος και θέλω να πω πως χαίρομαι πολύ που ήμουν κι εγώ κρίκος αυτής της αλυσίδας με τις πολύπλευρες και πολυτάλαντες πτυχές σας!
Δηλώνω χαρά και ευγνομωσύνη!
Να είστε καλά!
Φιλιά πολλά σε όλους! 

* Με συγχωρείτε για τη μορφοποίηση του κειμένου αλλά λόγω όγκου δεν μου έβγαινε όπως θα ήθελα και οι νεκροκεφαλές ανάμεσα στα κενά που δανείστηκα από τη Μιράντα μας δεν εμφανίστηκαν καλά στο δικό μου μπλοκ... 
.... αλλά δε πειράζει καλή καρδιά! :) :)

Καλή συνέχεια εκφραστικοί φίλοι! <3