Σάββατο, 31 Μαΐου 2014

ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΦΙΛΟΙ... (ΣΕ ΑΠΟΔΟΣΗ ΤΟΥ Γ. ΠΙΝΤΕΡΗ).

Εκφραστικοί μου φίλοι θα σας ευχηθώ καλό ΣΚ με μία όμορφη προτροπή της Μαρίας Νι που στόχο έχει να αισθανθούμε όλοι ελεύθεροι μέσα από τους στίχους.

Αντιγράφω απο το μπλοκ της για να καταλάβετε πλήρως τη θεματολογία αυτής της ενότητας:




Ας τολμήσουμε όλοι μας να νιώσουμε ελεύθεροι μέσα απ΄τους στίχους.
Να μοιραστούμε ποιήματα αγαπημένα, να μάθουμε ποιητές, να επιβεβαιώσουμε πως ζούμε στην χώρα αυτών.

Πως;
Δίνω κάθε φορά εγώ την αρχή με μια ανάρτηση.
Ετοιμάζετε την δική σας ανάρτηση διαλέγοντας ένα ποίημα, δικό μας ή κάποιου αλλού.
Το συνδυάζουμε με μια φωτογραφία, δικιά μας ή κάποιου άλλου.
Το συνοδεύουμε με κάποιο τραγούδι που θεωρούμε ότι ταιριάζει.
Ή ότι άλλο θέλουμε σε σχέση με την ποίηση...

Η ιδέα αυτή δεν θα είναι για μια φορά, θα είναι μόνιμη στήλη μια φορά την εβδομάδα και θα κρατά 2-3 μέρες.

σ.σ. Το ''Η στιγμή σου σ΄ένα ποίημα...'' είναι στήλη του Μελωδία FM


Στην δική μου ανάρτηση θα ασχοληθώ με μία διαχρονική αξία που ανέκαθεν είχα, έχω και νομίζω πως πάντα θα έχω στη ζωή μου και αυτή είναι η Φιλία. Απο τα ιερότερα ανθρώπινα αγαθά για μένα φίλοι. Δε μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς φίλους! Καλούς φίλους! 

Για μένα οι φίλοι είναι κυρίως χαρά! Ζωντάνια, θετική ενέργεια, ευχάριστες στιγμές. Είναι δύναμη και ευτυχία μαζί!

Το ποίημα που θα ακολουθήσει μετά τη φωτογραφία το είχα βρει πριν πάρα πολλά χρόνια στο διαδίκτυο αλλά δυστυχώς δεν ξέρω ποιός ειναι ο δημιουργός του (και σε αυτό το σημείο θέλω τη βοήθειά σας - όποιος/όποια ξέρει να με ενημερώσει), ξέρω όμως πως είναι ξενόγλωσσο και έχει μεταφραστεί στην ελληνική διάλεκτο απο τον κ. Πιντέρη.

Εδώ μπρορείτε να βρείτε την πρώτη μου δημοσίευση, πριν χρόνια με αυτό το ποιήμα...

Η φώτο λοιπόν που βρήκα στο google και μου άρεσε πάρα πολύ για να συνοδεψω τούτη την όμορφη στιγμή είναι η ακόλουθη:




Το ποίημα που κυριολεκτικά έχω λατρέψει και χαίρομαι που τόσα χρόνια μετά μπορώ να σας το παρουσιάσω (μιας και τότε δεν είχα πολλούς αναγνώστες) είναι το εξής:


ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΦΙΛΟΙ... 

(ποίημα, δε γνωρίζω τον συγγραφέα, σε απόδοση του Γ. Πιντέρη)


    Ποιος είμαι: Δεν το ξέρω.
    Κάποτε ήμουνα ο τάφος για ένα κουνελάκι,
    ένα καλάθι του μπάσκετ στο γκαράζ,
    ένα λαχανί μπάλωμα,
    θάμνοι και δέντρα πασχαλιάς που τα σκαρφάλωναν μυρμήγκια.
    ήμουνα βραχόσκαλες και μια μυστήρια στέρνα,
    φωτιές από ξερόχορτα,
    ήμουν νεροπόλεμος και πινγκ-πονγκ στο υπόγειο.
    Ήμουνα ένας μικρούλης άσπρος φράχτης,
    ένα κρεβάτι και μια σιφονιέρα σφένδαμνο που μοιραζόμουνα μ' αδέλφια,
    μια σκυλίτσα που τη λέγαν Σάντυ και χόρευε.
    Φίλους ήτανε εύκολο να βρεις.
    Σκαρφαλώναμε δέντρα,
    χτίζαμε χορτοκάλυβα,
    κυνηγούσαμε φίδια -και ονειρευόμαστε πολύ.
    Θα είμαστε φίλοι: Πέρα από χρόνια παιδικά,

    Ποιος είμαι: Δεν το ξέρω.
    Κάποτε ήμουν εύκολος να με προβλέψεις.
    ήμουνα μορφωμένος, εκπαιδευμένος,
    μ' αγαπούσαν -όχι όπως ήμουνα, μα όπως έδειχνα να είμαι.
    Ο ρόλος μου ήταν ο ασφαλής μου τρόπος για να κρύβομαι.
    Δεν είχα λόγο ν' αλλάξω.
    Με παραδέχονταν. Τους ευχαριστούσα.
    Τότε, άξαφνα σχεδόν, άλλαξα.
    Τώρα είμαι λιγότερο σίγουρος, πιότερο ο εαυτός μου.
    Ο ρόλος μου σχεδόν εξαφανίστηκε.
    Οι ρίζες μου δεν είν' στην εκκλησιά μου, τη δουλειά μου, την πόλη μου,
    ούτε καν στον κόσμο μου.
    Είναι μέσα μου.
    Φίλους δεν είναι εύκολο να βρεις -και ονειρεύομαι πολύ.
    Θα είμαστε φίλοι; Πέρα από ρόλους.

    Ποιος είμαι: Δεν το ξέρω.
    Είμαι πιο μόνος από πριν. Κομμάτι ζώο,
    μα όχι προστατευμένο από ένστικτα ούτε περιορισμένο από την όρασή του μόνο.
    Είμαι και κομμάτι πνεύμα, όμως σπάνια ελεύθερο,
    περιορισμένο από τη γεύση, την αφή, το χρόνο -με μια λαχτάρα για τη ζωή ολάκερη.
    Δεν υπάρχει ασφάλεια. Η ασφάλεια είναι επανάληψη και φόβος,
    η αναβολή της ζωής.
    Η ασφάλεια είναι προσδοκίες και δεσμεύσεις
    και πρώιμος θάνατος.
    Με την αβεβαιότητά μου ζω.
    Υπάρχουνε μπροστά βουνά να σκαρφαλώσω, σύγνεφα να καβαλήσω,
    αστέρια να εξερευνήσω, και φίλοι για να βρω.
    Υπάρχω μόνο εγώ -και ονειρεύομαι πολύ.
    Θα είμαστε φίλοι: Πέρα από ασφάλεια.

    Ποιος είμαι: Δεν το ξέρω.
    Δεν ψάχνω μέσα στην ανάγκη, στο κενό,
    μα σ' έναν πόθο που όλο μεγαλώνει.
    Το κενό ψάχνει για οποιαδήποτε φωνή για να γεμίσει,
    για οποιαδήποτε μορφή να διώξει το σκοτάδι.
    Το κενό μας φέρνει πλήθη και σκιές που αναπληρώνονται εύκολα.
    Η ολοκλήρωση μας φέρνει έναν φίλο, μοναδικό, α-ναν-τι-κα-τά-στα-το.
    Δεν είμαι τόσο άδειος όσο πριν.
    Έχω τη θάλασσα, τον άνεμο, τη μουσική και τα βιβλία,
    τη δύναμη και τις χαρές του μέσα,
    και τη νύχτα.
    Δεν είναι ανάγκη η φιλία πια, αλλά πανηγύρι.
    Δεν είναι ιεροτελεστία, αλλά πραγματικότητα.
    Δεν είναι απαίτηση, αλλά προτίμηση.
    Η φιλία είναι εσύ κι εγώ -και ονειρεύομαι πολύ.
    Θα είμαστε φίλοι; Πέρα από ανάγκη.

    Ποιος είμαι; Δεν το ξέρω.
    Ποιος είσαι; Θέλω να μάθω.
    Δεν είπαμε τα κάλαντα μαζί, δεν πήγαμε στο ίδιο το σχολείο.
    Δεν είμαστε από την ίδια πόλη, τον ίδιο Θεό, ούτε καν τον ίδιο κόσμο.
    Δεν υπάρχει ρόλος για να παίξουμε,
    ασφάλεια να προσφέρουμε,
    δέσμευση να κάνουμε.
    Δεν περιμένω απάντηση καμιά
    έξω απ' την παρουσία σου,
    τα μάτια σου,
    εσένα.
    Η φιλία είναι λεύτερη,
    κυλάει,
    είναι σπάνια.
    Δεν θέλει ερεθισμούς,
    είναι ερεθισμός η ίδια.
    Εμπιστεύεται, καταλαβαίνει,
    αναπτύσσεται, εξερευνά,
    χαμογελάει και κλαίει.
    Δεν κρεμιέται ούτε εξουθενώνει,
    δεν περιμένει ούτε απαιτεί.
    Είναι - και αυτό είναι αρκετό -
    και ονειρεύεται πολύ.
    Θα είμαστε φίλοι;

Πηγή: http://www.inkline.gr/yianni/poems.html


Ειλικρινά το αγαπώ αυτό το ποίημα! Το αγαπώ όσο λίγα! 

Και το τραγούδι που για κάποιους λόγους έχω συνδέσει εδώ και χρόνια με τα φοιτητικά μου χρόνια και τους καλύτερους φίλους που είχα και έχω και θα έχω για πάντα θεωρώ είναι το εξής:




Αυτά απο μένα φίλοι! 

Να έχετε ένα τέλειο ΣΚ!

Φιλάκια πολλά σε όλους!

_______________________________________

Χάρη στην αγαπημένη μου Μαριλένα έμαθα τα εξής:

Το ποίημα ονομάζεσαι Will you be my friend? και είναι του James Kavanaugh.
Εδώ είναι και το λινκ της πηγής: http://creative.sulekha.com/will-you-be-my-friend-a-lovely-poem_112848_blog
Επίσης δεν είναι ακριβώς μετάφραση αυτή αλλά ελεύθερη απόδοση του κ Πιντέρη.

Μαριλένα μου σ ευχαριστώ πάρα πολύ! Είχα ψάξει και εγώ να βρω πληροφορίες αλλά δεν το είχα καταφέρει. Πήγα και στο λινκ που μου εδωσες, διαβασα το αγγλικο και νομιζω και εγω πως ειναι το ιδιο.

Σ ευχαριστω και παλι πολυ!

Η ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΧΑΡΑΞΕ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΑΡΔΙΑ. ΕΣΥ;

Και συνεχίζουμε στο ρυθμό του αγαπησιάρικου παιχνιδιού με την αδυναμία πολλών εδω μέσα! :)
Τέτοια συγκίνηση απο μία πέτρα όχι δεν την περίμενα! ;)
Και εδω: http://pistos-petra.blogspot.gr/2014/05/blog-post_31.html? θα βρείτε της αγάπης παιχνίδισμα δοσμένο με ένα υπέροχο τραγούδι και ακόμη πιο υπέροχες αναμνήσεις!

Η ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΑΡΙΣΤΕΑ ΧΑΡΑΞΕ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΑΡΔΙΑ. ΕΣΥ;

Και συνεχίζουμε στο ρυθμό του αγαπησιάρικου παιχνιδιού με την πριγκιπέσσα μας. Όπως μου αρέσει να την αποκαλώ, το λευκό κορίτσι με τα μαύρα, σγουρά μαλλιά μας μιλάει για την αγάπη συνοδεύοντάς την για δεύτερη φορά με ξενόγλωσσο τραγούδι εδώ: http://princess-airis.blogspot.gr/2014/05/blog-post_31.html?! :)

O ΑΓΑΠΗΜΕΝOΣ ΝΙΚΟΣ ΧΑΡΑΞΕ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΑΡΔΙΑ. ΕΣΥ;

Και μια μεγάλη έκπληξη! Ένας αγαπημένος φίλος που δεν περίμενα να λάβει μέρος στο παιχνίδι, έλαβε πριν λίγο και με χαροποίησε ιδιαίτερα. Το τραγούδι που διάλεξε και το υπέροχο παιχνίδισμά του θα το βρείτε εδώ: http://antithetoikosmoi.blogspot.gr/2014/05/blog-post_31.html?

Έτσι λοιπόν έχουμε και δεύτερη αντρική συμμετοχή στο παιχνίδι μας! Άντε βρε παιδιά γιατί είχα αρχίσει να πιστεύω πως η αγάπη θα κατέληγε να είναι στο τέλος καθαρά γυναικεία υπόθεση! :)

Η ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΑΙΣΙΟΔΟΞΗ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΧΑΡΑΞΕ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΑΡΔΙΑ. ΕΣΥ;

Και συνεχίζουμε στο ρυθμό του αγαπησιάρικου παιχνιδιού με την γλυκυτάτη και αισιόδοξη Κατερίνα μας. 
Εδώ: http://positive-thinking-greece.blogspot.gr/2014/05/blog-post_30.html μπορείς να βρεις το αγαπησιάρικο παιχνίδισμά της! :)

Η ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΣΥΛΛΕΚΤΙΚΗ ΜΑΡΙΑ ΧΑΡΑΞΕ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΑΡΔΙΑ. ΕΣΥ;

Εκφραστικοί μου φίλοι καλημέρα!
Πριν λίγο διαπίστωσα την αγαπησιάρικη και άκρως εκφραστική ανάρτηση της Συλλεκτικής Μαρίας για το παχνίδι της Αγάπης.
Το τί τραγούδι επέλεξε και πώς εκφράστηκε θα το βρείτε εδώ: http://www.syllegw-stigmes.gr/2014/05/blog-post_31.html.

Επιστρέφω αργότερα και με άλλη ενημέρωση αγάπης! ;)
Να είστε όλοι καλά!

Παρασκευή, 30 Μαΐου 2014

O ΑΓΑΠΗΜΕΝOΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΑΡΑΞΕ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΑΡΔΙΑ. ΕΣΥ;

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα.
Δροσερή καλημέρα σήμερα αλλά καλά είναι. Ίσως να χρειαζόταν και αυτό.

Πριν λίγο ενημερώθηκα ότι ο μόνος άντρας που μέχρι στιγμής λαμβάνει μέρος στο παιχνίδι μας έκανε την όμορφη ανάρτησή του. Ίσα που τη διάβασα και ήρθα να σας ενημερώσω.

Για την αινιγματική του αγάπη μπορείτε να ενημερωθείτε εδώ:  http://hengeo.blogspot.gr/2014/05/blog-post_30.html.

Όμορφη μέρα σε όλους.

Πέμπτη, 29 Μαΐου 2014

320 ΜΙΛΙΑ ΧΑΜΕΝΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ.

Εκφραστικοί μου φίλοι καλημέρα!
Ειμαι σίγουρη πως διάβαζοντας τον τίτλο της σημερινής ανάρτησης θα πείτε όλοι μα τι όμορφος που είναι! 
Και φυσικά δεν είναι μόνο ο τίτλος μιας δημοσίευσης αλλά ενός βιβλίου που εκδόθηκε πριν λίγο καιρό απο την αγαπημένη Γιαγιά Αντιγόνη (που μόνο για γιαγιά δε φαίνεται), την οποία γνώρισα πριν πολλά χρόνια ερχόμενη στο χώρο του μπλοκ και αγάπησα αμέσως για την μεγάλη αγκαλιά που μου έκανε να αισθανθώ οτι μου δίνει.

Έχω μιλήσει και τηλεφωνικώς αρκετές φορές μαζί της και ομολογώ πως είναι γλυκυτάτη και γεμάτη θετική ενέργεια και άποψη για όλο τον κόσμο.
Δεν εχω καταφέρει ακόμη να τη συναντήσω απο κοντά αλλά νομίζω πως κάπου άμεσα θα γίνει και αυτό.

Θα μπορούσα να γράψω πολλά αλλά δε θα το κάνω διότι οι περισσότεροι τη γνωρίζετε αλλά και όσοι δε τη γνωρίζετε πατώντας επάνω στο όνομά της θα μεταφερθείτε στο προσωπικό της ιστολόγιο και εκεί θα ανακαλύψετε με το καιρό πολλούς απο τους θησαυρούς της.

Θα ήθελα μόνο να πω πως η Αντιγόνη πάνω απ όλα είναι μαχήτρια και αυτό για μένα της προσδίδει επιπλέον κύρος και αξία.

Θυμάμαι πως όταν πρωτοανακάλυψα το μπλοκ της περίμενα πως και πως να αναρτήσει κείμενα στην στήλη "Απο το τετράδιο", στην οποία μας παρουσίαζε διάφορες ιστορίες που έγραφε στο τετράδιό της κυρίως σε νεαρή ηλικία.

Οι Άυγουστοι ήταν το πρώτο της συγγραφικό εγχείρημα.μα σήμερα θα μιλήσουμε για Μίλια.

Το νέο της βιβλίο το γνώριζα ήδη τηλεφωνικώς, το εξώφυλλό του όμως το ανακάλυψα πρόσφατα και μου άρεσε πολυ!.

Τί λέτε, πάμε να ταξιδέψουμε "ελαφρώς" σε 320 μίλια;





Σε αυτές τις γεννημένες σελίδες, ξεδιπλώνεται η ιστορία, ενός κοριτσιού από ένα χωριό των Χανίων. Από εκεί ως τους δρόμους της Τρούμπας, την χώριζαν 320 μίλια.

Προσδοκίες που μπερδεύτηκαν….

Δρόμοι που άνοιγαν παρά την θέληση της…

Συμβιβασμός που έγινε η νέα ζωή της…

Περιπέτειες μπλεγμένες με  τα γεγονότα της εποχής….
Ανθρωποι του περιθωρίου ακροβατούν ρεαλιστικά προσπαθώντας να σωθούν από τα λάθη τους….  

Πρόκειται για ένα οδοιπορικό ζωής, που ξεκινά από τα Χανιά η ηρωίδα και φτάνει στον Πειραιά, ακολουθώντας έναν άντρα που γνώρισε λίγες μέρες. Ηταν το βήμα που την ώθησε να φύγει. Βρίσκεται στα σοκάκια της Τρούμπας, συμβιβάζεται . Δυναμική και εσωστρεφής πορεύεται... Γεγονότα και ιστορίες ανθρώπων , περνούν, φέρνοντας ανατροπές. Μια πορεία που σταματά στα χρόνια της χούντας. Η ανατροπή έρχεται μέσα από μια επιστολή που στέλνει το '89 σε μια κοπέλα που έπαιξε σημαντικό ρόλο στη ζωή της.

  Το θέμα αυτό είχε χαραχτεί, στο μυαλό της πηγαίνοντας στο γυμνάσιο που βρισκόταν πάνω από τους δρόμους της Τρούμπας. Είναι γραμμένο πολλά χρόνια πριν μα πρόσφατα πήρε "σάρκα και οστά".

Ένα νέο παιδί γεννήθηκε και γυρεύει να ανακαλύψει τον κόσμο! Ας το βοηθησουμε και ας του ευχηθούμε Καλή Επιτυχία! Να είναι Καλοτάξιδο!

Αντιγράφοντας απο το μπλοκ της Αντιγόνης:

" Γνωρίζοντας τους δύσκολους καιρούς και έχοντας κατά νου πως κάθε άλλο από «συγγραφέας» είμαι θα ήθελα να απολογηθώ…

Η  τιμή του βιβλίου διαμορφώνεται από τον εκδότη.



Οποιος θελήσει να πορευτεί στα σοκάκια που έζησε η Βιβή, μπορεί να το προμηθευτεί από το κοντινό του βιβλιοπωλείο.

Κάθε άλλου είδους παραγγελία έχει κόστος και το ξεκαθαρίζω για να μη με πάρετε με τις… πέτρες!!! Απλά το ζητάμε με τον τίτλο και τον εκδοτικό οίκο BookStars.


Υ/Γ Ευχαριστώ θερμά τον Κώστα Θερμογιάννη και τον Δήμο Χλωπτσιούδη για την πολύτιμη βοήθεια τους!."
 
Αντιγόνη μου, αγαπημένη μου φίλη, εύχομαι ολόψυχα ότι καλυτερο για όλους τους τομείς της ζωής σου! Εγώ θα είμαι κοντά σου, το ξέρεις άλλωστε αυτό! :)

Να είστε καλά φίλοι! Καλό μεσημέρι σε όλους! <3

Τετάρτη, 28 Μαΐου 2014

Η ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΑΡΙΑ ΧΑΡΑΞΕ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΑΡΔΙΑ. ΕΣΥ;

Και συνεχίζουμε στο ρυθμό του αγαπησιάρικου παιχνιδιού με την γλυκυτάτη Μαρία Fe.
Εδώ: http://maria23f.blogspot.gr/2014/05/blog-post_28.html μπορείς να βρεις το αγγελικό της παιχνίδισμα. :)

Η ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΕΛΕΝΑ ΧΑΡΑΞΕ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΑΡΔΙΑ. ΕΣΥ;

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα.

Πριν λιγο διαπίστωσα πως το κοριτσι με το απολυτο γαλάζιο έπαιξε μαζί μας για την αγάπη.
Εδώ: http://miakalimera.blogspot.gr/2014/05/blog-post_27. θα μπορεσεις να βρεις το γλυκο της παιχνίδισμα! :)

Όμορφη μέρα σε όλους.

Τρίτη, 27 Μαΐου 2014

14 BLOGGERS ΓΡΑΦΟΥΝ ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΚΑΦΕΝΕΙΟΥ - Η ΛΕΓΕΩΝΑ.

Να μαι παλι! :)

Εντάξει, αυτή την ανάρτηση δεν την είχα σχεδιάσει με τίποτα για σήμερα, δε περίμενα καν οτι θα βρω τη διάθεση να ασχοληθω μαζί της τόσο άμεσα, όμως φίλοι ως παρορμητικός και ενθουσιώδης άνθρωπος που είμαι, για άλλη μια φορά με διέψευσα.

Οχι μόνο ασχολήθηκα, όχι μόνο έγραψα αλλά πολύ απλά δε μπορούσα να σταματήσω να γράφω. Μιλάμε με το ζόρι με κράτησα να μη γράψω κι άλλο.

Ελπιζω να μη δυσκολευτουν οι επομενοι αλλα ρε παιδια με το χερι στη καρδια νοιωθω τοσο ωραια τωρα. Φανταστειτε, θελησα να κανω τη δημοσιευση αυριο αλλά ποιός με πιάνει εμένα τώρα. Σιγά μη περιμένω μεχρι αύριο.

Ας εξηγήσω όμως για όσους φίλους δε ξέρουν τί είναι η ιστορια που γραφουμε ομαδικα και αυτη τη φορα.


Το μυστηριο του καφενειου ειναι μια ιστορια που ξεχωρισε στις αυτοτελεις ιστορίες που γράψαμε στο δρώμενο "Οι ιστοριες του καφενέ" και αποφασίσαμε να συνεχίσουμε στην επόμενη ομαδική μας συνεργασία.

Στη μυστήριο αυτό λοιπόν βάζουν και λύνουν τον εκάστοτε γρίφο οι εξής φίλοι:


Εννοείτε οτι για να διαβάσετε τη δική μου συνέχεια πρέπει να ακολουθήσετε πρώτα τη διαδρομή των επάνω συνδέσμων για να καταλάβετε τη ροή της ιστορίας μας.

Πάμε τώρα και στο δικό μου κεφάλαιο - συνέχεια.



Η ΛΕΓΕΩΝΑ.


….. είδε ένα σπίτι γνώριμο και οικείο για κείνον μα συνάμα γερασμένο, μόνο, άδειο, και παγερό, ακριβώς σαν τη «ματωμένη»ψυχή του.
            Ηλικιακά δεν ηταν τόσο μεγάλος, ψυχολογικά όμως ηταν. Όσο και να μην ήθελε να το παραδεχθεί, όσο κι αν προσπαθούσε να πάρει ανάσα και ενέργεια από το καφενέ και τους ανθρώπους που τον αγαπούσαν και περιέβαλαν τη ζωή του, η αλήθεια είναι πως η ψυχή του ηταν πολύ μεγαλύτερη απο την ηλικία του και οι αντοχές του είχαν αρχίσει να τον εγκαταλείπουν προ πολλού.

Κοίταξε τους γκρίζους τοίχους του σπιτιού και σα να μη μπορούσε να ελέγξει τον εαυτό και τις αντιδράσεις του, απλώς τους πλησίασε.
Σήκωσε ευλαβικά το δεξί του χέρι, το τέντωσε σε ευθεία γραμμή και ο δείκτης του χεριού του έκανε να αγγίξει τον τοίχο.
Σαν αστραπή, το μυαλό του κατευθύνεται σε flash back παλιών αναμνήσεων και βλέπει εκείνον νέο, όμορφο και γεμάτο ζωντάνια να κυνηγάει στο ζεστό πλέον χώρο την Ισιδώρα, προσπαθώντας να την αγκαλιάσει και να αντικρύσει για άλλη μια φορά τα όμορφα μάτια της.
Εκείνη τον απέφευγε με διάθεση περιπαικτική και τα δυνατά της γέλια αντηχούσαν σαν νότες πιάνου στο σπίτι που ο πιανίστας είχε επιλέξει να δώσει το ρεσιτάλ του για λίγους μόνο θεατές.
Να! Σε εκείνη ακριβώς τη σημερινή, ψυχρή γωνία την είχε αγκαλιάσει και είχαν δώσει το πρώτο τους φιλί.
Χαμογελάει και ταρακουνά το κεφάλι του προσπαθώντας να επιστρέψει στο τώρα, στην ηλικία του, στο παρόν του.
Κοκκινίζει ελαφρώς και σκέφτεται πως αυτές οι σκέψεις είναι απαγορευμένες για έναν άνθρωπο της ηλικίας του.

Προσπαθώντας να τιμωρήσει τον εαυτό του που του επιτρέπει να ονειρεύεται προχωρά προς το βάθος του δωματίου (πρωην σαλονιού μιας επιβλητικής, αρχοντικής κατοικίας) και βρίσκεται μπροστά σε μια μεγάλη, ξύλινη σκάλα που οδηγούσε παλιά στα δωμάτια της αρχοντικής οικογένειας.
Η σκάλα είναι ίδια. Σκονισμένη αλλα σε καλή κατάσταση. Σκαλιστή, μεγαλοπρεπής, όμορφη και κυρίως τοσο ψιλή που σε κάνει να φαίνεσαι μικρός και ανάξιος για να την διαβείς.
Ακουμπά κάπως άχαρα το αριστερό του χέρι στο σκαλιστό «μπράτσο» της σκάλας και κάνει ένα βήμα για σκαρφαλώσει επάνω της.
Με το ένα πόδι στο πρώτο σκαλί και με το άλλο ακουμπισμένο στο πάτωμα, αφήνει την απογοήτευση να εισβάλει στο μυαλό και στη ψυχή του προσδίδοντάς του έτσι μία όψη ενός πλήρους αποτυχημένου ανθρώπου.
«Όχι όχι είναι λάθος»
«Δε καταλαβαίνω τί συμβαίνει εδώ»
«Τι δουλειά έχω εγώ εδώ;»
«Το «παίζω» τυχοδιώκτης τωρα στα γεράματα;» Ψελλίζει και κατεβάζει και το άλλο πόδι στο πάτωμα.
«Είναι όλα τοσο περίεργα, τοσο ακαταλαβίστικα, τοσο ψεύτικα…»
            «Παράλογα, αυτό είναι! Είναι παράλογα όλα αυτά!
«Ναι αυτό είναι! Παράλογα» Φωνάζει και πείθει τον εαυτό του να κάνει επιτόπου στροφή και να φύγει από αυτόν τον χώρο που δεν ήξερε καν γιατί επισκέφτηκε και γιατί επέτρεψε στον εαυτό του να γίνει τολμηρός και περίεργος όπως όταν ηταν έφηβος και άγουρο ακόμη αγόρι.

            Το πόμολο της πόρτας γύρισε και οι σκουριασμένοι μεντεσέδες βόγκηξαν ξανά.
            Βήματα επιβλητικά και εντονα ήχησαν στο χώρο και η παρουσία πολλών ανθρώπων ηταν  ολοφάνερη.
            Τί άνθρωποι να ηταν άραγε αυτοί; Επιθυμητοί ή ανεπιθύμητοι; Καλοί άνθρωποι ή κάποιοι που δε θα ήθελε ποτέ να μάθει τί κάνουν και τί σκοπούς υπηρετούν;
            Πριν προλάβει να σκεφτεί το οτιδήποτε τους είδε να περνάνε από μπροστά σου σαν μια στρατιά από ελεγχόμενα ρομποτάκια.
            Όλοι περίπου 30 χρονών. Καλοντυμένοι, καθαροί με καλογυαλισμένα παπούτσια και περίπου ίδιο σωματότυπο και ύφος. Όμορφοι μα και κάπως τρομαχτικοί συνάμα.
            Έμοιαζαν πολύ μεταξύ τους εμφανισιακά μα διέφεραν στο ότι κάποιοι από αυτούς φορούσαν μαύρα γυαλιά ενώ κάποιοι άλλοι όχι.
            Μόλις πέρασε και ο τελευταίος άντρας από μπροστά του μόνο τότε κατάφερε να διαπιστώσει πως κρατούσαν όλοι μαύρους χαρτοφύλακες ίδιου ακριβώς μεγέθους. Ήταν ίδιοι με τους χαρτοφύλακες που αντάλλαζαν στον καφενέ του.

            «Πόσοι να ηταν άραγε;» Αναρωτήθηκε ξεφυσώντας σα να πήρε ανάσα μετα από αρκετή ώρα.
            «Να ηταν Πέντε; Δέκα; Είκοσι; Δύο;»
            «Εμένα γιατί μου φάνηκε ολόκληρη λεγεώνα;».
            «Και γιατί δε με είδαν; Αφού πέρασαν από μπροστά μου. Πώς είναι δυνατόν  να μη με είδαν; Εντάξει περπατούσαν σα ρομποτάκια αλλά και πάλι δίπλα τους στεκόμουν πώς είναι δυνατόν να μη με είδαν; Η με είδαν και αδιαφόρησαν;»
            Και κάπου ανάμεσα στον καταιγισμό σκέψεων ένοιωσε τα βλέφαρα του να κλείνουν…..



______________________ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ_____________________


Τη σκυτάλη απο μένα παίρνει η αγαπημένη des tzav.

Καλό μεσημέρι σε ολους! <3

ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΑΡΧΙΝΑ.

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα.
Τί μου κάνετε; Είστε όλοι καλά;

Το παιχνίδι της αγάπης όπως είχα πει στην προηγούμενη ανάρτηση είναι μία σκέψη που γεννήθηκε σε κλάσμα ενός δευτερολέπτου και ζητάει από τους αγαπησιάρικους παίχτες τις ένα τραγούδι, μία μουσική σύνθεση ή οποιοδήποτε βίντεο που θεωρούν πως μιλάει για την αγάπη ή τους τη θυμίζει για κάποιο λόγο, να μας το παρουσιάσουν και ακριβώς απο κάτω να το συνοδέψουν με κάποια δική τους ιστορία, ποίημα, διήγημα, δοκίμιο, λίγα λόγια, οτιδήποτε θέλετε εσείς δηλαδή που να σχετίζεται άμεσα με το περιεχόμενο του τραγουδιού, της σύνθεσης κτλ.

Δε λέω ότι θα είναι εύκολο, μπορεί να ακούγεται εύκολο αλλά νομίζω οτι δε θα είναι, είμαι σίγουρη όμως πως θα το απολαύσετε και οι ίδιοι αλλά και όσοι σας διαβάσουμε και αγαπήσουμε μαζί σας.

Φανταστείτε ένα τραγούδι αγάπης (οποιοδήποτε είδος τραγουδιου και αγάπης είναι δεκτά) και απο κάτω ένα κείμενο βασισμένο στο επανω νόημα. 

Να ακούς το τραγούδι, να διαβάζεις μια ιστορία που δημιούργησε ο άλλος επάνω της και να αισθάνεσαι όλα όσα θέλει να σου μεταδώσει.

Προσωπικά δεν έχω καλύτερο! :)

Θυμίζω σε αυτό το σημείο για όσα μπλοκοσπιτάκια ανέφεραν οτι θέλουν να συμμετάσχουν αλλά δεν ήξεραν αν προλάβουν, ότι δεν υπάρχει κανένας χρονικός περιορισμός για τη δική τους δημιουργία. Όποτε θελήσουν και αν θελήσουν είναι ευπρόσδεκτοι να μοιραστούν μαζί μας μια αγαπησιάρικη στιγμή που οι ίδιοι επέλεξαν να δημιουργήσουν και έπειτα να μας γνωστοποιήσουν.

Η εικόνα που θα συνοδέψει το παιχνίδι μας είναι η εξής:




και έχει δημιουργηθεί από τον apokalipsis999, τον οποίο και Ευχαριστώ για άλλη μία φορά. Η εικόνα αυτή έχει και κίνηση αλλά δε ξέρω αν κατάφερα να την αναρτήσω σωστά. Εύχομαι να φαινεται σε εσάς η κίνηση γιατί σε μένα φαίνεται.

Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να ευχαριστήσω τις φίλες Μαρία Νι και Μαρία Fe,  οι οποίες προθυμοποιήθηκαν να  μου φτιάξουν την εικόνα που θα συνοδεψει το παιχνίδι μιάς και εγώ δεν ήξερα αλλά αφού ο φίλος apokalipsis999, την είχε ήδη φτιάξει, μου άρεσε και πάρα πολύ σκέφτηκα να τη κρατήσω και να μη βάλω σε κόπο τις κοπέλες μας. 

Βεβαια θα ηθελα να δω παρα πολυ τον apokalipsis999, να συμμετέχει στο παιχνίδι αυτό (αν και άφησε ένα μικρό ενδεχόμενο ανοιχτό έτσι;) αλλά αν δε τα καταφέρει χαίρομαι που συμμετέχει με την όμορφη εικόνα του.

Επίσης να Ευχαριστήσω την φίλη onirokosmos που μου πρότεινε να χρησιμοποιήσω το μπανεράκι που έχω στο πλάι του μπλοκ μου "εκφράσου μαζί μου με αγάπη" για το παιχνίδι, κάτι που βρήκα πολύ όμορφο και έξυπνο αλλά προτίμησα την εικόνα διοτι ειναι κατι νεο σαν το παιχνιδι αυτο.

Και για να κλείσω με τις ευχαριστίες, ένα ακόμη μεγάλο Ευχαριστώ σε όσους συμμετέχουν αλλά και σε όσους δε συμμετέχουν αλλά αγκαλιάζουν με τον τρόπο τους την προτροπή αυτή.

Στο παιχνίδι λοιπόν της αγάπης θα χαράξουν τις δικές τους κόκκινες (ραγισμένες ή ενωμένες καρδιές) οι εξής φίλοι:

H Ζήνα Μαρνέζη με το μπλοκ Κοραλένια λόγια.
H Μαρία Παρασκευοπούλου με το μπλοκ Συλλέγω στιγμές.
Η Δέσποινα με το μπλοκ Μαμά σε κρίση.
Η Μαρία με το μπλοκ Μytripsonblog.
Το Πετροκόριτσο με το μπλοκ Ο πιο πιστος φιλος του σκύλου.
Η Αριάδνη με το μπλοκ Only you.
H Ελένη Φλογερά με το μπλοκ Στα μονοπάτια της φαντασίας μου.
Η Εύη Γκάλαβου με το μπλοκ Γυναίκα.
H Aριστέα με το μπλοκ Η ζωή είναι ωραία.
Η Onirokosmos με το μπλοκ Οnirokosmos.
H Έλλη με το μπλοκ  Funky Monkey
Η Μαρία Νι με το μπλοκ Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά...
Η Xris Kat με το μπλοκ Νεραιδοδημιουργίες.
Η Έλενα Λ. με το μπλοκ Μια καλημέρα!
Η Μαριλένα με το μπλοκ Μarilenaspotofart
H Pepi με το μπλοκ Δημιουργίες καρδιάς.
Η Paloma με το μπλοκ Η θάλασσα των ονείρων μου.
Η Vivi με το μπλοκ  Confusedmindblog.
H Μαρθα με το μπλοκ  Γίναμε Γονείς.
Η Flore G. με το μπλοκ Διαβά-ζω
Η Φλώρα με το μπλοκ Texnisstories
H Πεταλουδίτσα με το μπλοκ BUTTERFLY'S WORLD
Η Maria Fe με το μπλοκ  Η ΖωΗ μΑς ΜιΑ ΕιΚοΝα.
H Aμυ με το μπλοκ Ακροβατώντας στις σιωπές της ψυχής. 
Η Μarilise με το μπλοκ Μarilise 2
H Κατερίνα Koko με το μπλοκ Follow me... σκέψεις, απόψεις.
H Κλαυδία με το μπλοκ Κάτω από την Ακρόπολη.
Η Μαρία Έλενα με το μπλοκ Γλυκιά ζωή.
Η Μaria Kat με το μπλοκ Ότι ονειρευόμαστε... είμαστε...
Η Ρένα Χριστοδούλου με το μπλοκ Δια χειρός Ρένας Χριστοδούλου
Η Κατερίνα Βερίγκα με το μπλοκ Positive Thinking Greece 
Η Ωραιοζήλη με το μπλοκ  KAΘE MEPA...!
Ο Νίκους Μous με το μπλοκ Αντίθετοι κόσμοι. 
Η Sofia Sofaki με το μπλοκ  Happiness - bonheur.
Η Βερόνικα με το μπλοκ Λογοκρισία εικοστού πρώτου αιώνα. 
H Αχτίδα με το μπλοκ Έγινα 62! Ε! και... 
H Woman in blogs με το μπλοκ Woman in blogs.
Η Lysippe με το μπλοκ  Οn-the-up-and-up.
Και η κολλητή μου φίλη Barbie που δεν είναι μπλοκερ αλλά θα προσπαθήσει για το χατήρι μου να λάβει μέρος και τη συμμετοχή της θα την φιλοξενήσω στο μπλοκ μου.

Είπαμε χρονικός περιορισμός δεν υπάρχει. Οπότε μη μου αγχώνεστε και πιεστείτε! Εννοείτε πως όποιος άλλος θέλει να λάβει μέρος, μπορεί να συμμετάσχει ανα πάσα στιγμή. 

Και όσοι απο εσάς δηλώσατε μέρος αλλά το ξεχάσετε ή βαρεθείτε δε πειράζει! Το πολύ πολύ να σας μαστιγώσω στη πλατεία για παραδειγματισμό! χαχαχα :P

Kαλή επιτυχία παιδιά! Όταν κάνετε τις αναρτήσεις σας να με ειδoποιείτε με τον λινκ σας για να ενημερώνω και εγώ τους φίλους μου να έρθουν να σας διαβάσουν.

Για ότι άλλο χρειαστείτε ή αν θέλετε να σας στείλω στο μαιλ σας κατι που δε μπορείτε να αντιγράψετε επικοινωνείτε μαζί μου μέσω μαιλ που θα βρείτε στα στοιχεία επικοινωνίας του προφίλ μου!

Σας ευχαριστώ και πάλι πολύ! Αυτά για σήμερα! Να περνάτε όμορφα φίλοι! <3

Σάββατο, 24 Μαΐου 2014

ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ - ΘΑ ΣΥΜΜΕΤΑΣΧΕΙΣ;;;

Εκφραστικοί μου φίλοι καλημέρα.
Τί μου κάνετε είστε όλοι καλα;
Εγώ μια χαρά, τα ίδια πάνω κάτω.

Λοιπόν, σήμερα είχα μια ιδέα. Πριν λίγο δηλαδή μου ηρθε και νομίζω πως εχει ενδιαφερον και εάν με βοηθήσετε να υλοποιηθεί θεωρώ πως θα διαβάσουμε, θα δούμε και θα ακούσουμε όμορφα πράγματα.

Για πάμε όμως να σας εξηγήσω….

Εδώ και δυο μέρες μου εχει κολλήσει στο νου αυτό το τραγούδι (κυρίως η μουσική του):




Και σήμερα θέλησα να το δημοσιεύσω εδώ για να το μοιραστώ μαζί σας. Νομίζω πως φτιάχνει τη διάθεση αρκετά και λίγο πολύ (και λόγω εκλογών) όλοι το χρειαζόμαστε.

Πηγαίνοντας λοιπόν να γράψω στο τίτλο της ανάρτησης: «Το παιχνίδι της αγάπης», σκέφτηκα πως θα ήθελα να γίνει όντως κάτι σαν παιχνίδι στη γειτονιά μας.

Τι λέτε να προσπαθήσουμε; :)

Όσοι θέλετε και έχετε χρόνο φυσικά γιατί ότι όλοι μπορείτε, μπορείτε, αυτό είναι το μονο σίγουρο.

Σας προτείνω λοιπόν όσοι θέλετε να μου γράψετε κάτω στα σχόλια ποιοί θα συμμετέχουν για να τα αναφέρω και εγω αργότερα και το μονο που πρέπει να κάνετε όποτε έχετε χρόνο και θέληση είναι το εξής:

Στην ανάρτηση που θα κάνετε στο μπλοκόσπιτό σας, μας παρουσιάζετε το αγαπημένο σας (αγαπησιάρικο) τραγούδι (σε ότι γλώσσα και είδος θέλετε φυσικά) και από κάτω το συνοδεύεται με κάποιο ποίημα; με κάποιο παραμύθι; με λίγα λόγια για την αγάπη; με κάποιο διήγημα; Ε με ότι εσείς θέλετε τέλος πάντων αρκεί να είναι δικό σας! Ακόμη και με μια φωτογραφία και λίγα λογάκια μαζί. Το αφήνω πάνω σας αυτό!

Αγαπηθείτε και εκφραστείτε ελευθέρα! :) (σα προεκλογικό μήνυμα μου ακούστηκε αυτό) :P

* Αααα, ο μόνος ας πούμε κανόνας που υπάρχει, είναι στα τραγούδια που θα βάλετε να αναφέρετε από κάτω τους δημιουργούς τους. Θεωρώ πως είναι αναγκαίο, δηλαδή όχι αναγκαίο, είναι όμως σωστό.

Και φυσικά το κείμενο που θα συνοδέψετε το αγαπησιάρικο τραγούδι ή και σύνθεση ή και χορό, ότι θέλετε βρε παιδιά να έχει σχέση με το περιεχόμενο του βίντεο, μην το ένα μιλάει για αγάπη που είχε άδοξο τέλος και το κείμενο μιλάει για αγάπη αιώνια.

Η πχ άμα το βιντεο περιγράφει την αγάπη για κάποιον γονέα, το ίδιο να κάνει και το κείμενο. Η πχ άμα το τραγούδι είναι μπαλάντα μη μου γράψετε κανα χιουμοριστικό κείμενο, άμα όμως το τραγούδι είναι εύθυμο να είναι και το κείμενο.

Ε νομίζω πως καταλάβατε τι εννοώ! Το κείμενο να εχει άμεση σχέση με το περιεχόμενου του βίντεο. Να είσαι δηλαδή η ιστορία του ή η έμπνευσή του ας πούμε! Κάτι τέτοιο….

Παίξτε εσείς και θα καταλάβετε! ;)

Ελπίζω να είστε θετικοί και να συμμετάσχετε!

Αυτά από μένα φίλοι! Θα τα πούμε από εβδομάδα! Φιλάκια πολλά!

Και καλό ψόφο! Εεεε με συγχωρείτε ψήφο ήθελα να πω! :P

Α και κάτι ακόμη. Επειδή εγω δε ξερω να φτιάξω εικόνα για να είναι το σλόγκαν του παιχνιδιού μας, όποιος/όποια από εσάς ξέρει, θέλει και μπορεί, ας μας φτιάξει ένα, ναι; Και εννοείτε ότι χρονικός περιορισμός δημοσίευσης για όσους λάβουν μέρος δεν υπάρχει! Όποτε μπορειτε και έχετε χρόνο! Και όσοι είστε άστεγοι μπλοκερς αλλα θέλετε να συμμετάσχετε μπορειτε φυσικά! Ξέρετε εσείς, φιλοξενία όπου επιθυμείτε! :

Άντε φεύγω τωρα! Διώξτε με! :)

Καλό ΣΚ σε όλους! <3

Πέμπτη, 22 Μαΐου 2014

ΚΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΑΣΙΝΟ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα!
Τί μου κάνετε; Είστε όλοι καλά;

Εγώ μια χαρά! :)

Σήμερα φίλοι είχα μια έντονη, εσωτερική επιθυμία να γράψω. Τα χέρια μου δε με "έτρωγαν" ακριβώς όπως λένε κάποιοι, αλλά "πέταγαν", ήθελα έντονα να γράψω κάτι αλλά δεν ήξερα τί και πώς.

Τελικά ήταν πανεύκολο να μάθω τί ήθελα. Απλώς ρώτησα τον εαυτό μου! 
Λέω Κική τί θές να γράψεις; Κάτι για το πράσινο, τη φύση, την ελπίδα μου απάντησε.

(Δε σας κανω πλάκα - μιλάω σε φιλαράκια και οτι λέω το εννοώ)

Ε μετά κατάλαβα τί ήθελα

Ήθελα να γράψω κάτι για τον αγώνα που δίνουνε (δίνουμε) εδώ και καιρό πολλά μπλοκοσπιτάκια (και όχι μόνο), ενάντια στον σκουπιδότοπο που θέλουνε κάποιοι να καταντήσουνε τη Μεσόγειο. Πατωντας ΕΔΩ και ΕΔΩ και ΕΔΩ μπορείτε να ενημερωθείτε πλήρως.

Συμμετέχω και εγώ λοιπόν με το ακόλουθο κείμενο (εφόσον γίνει δεκτό) στην  πράσινη έκδοση που ετοιμάζει το ηλεκτρονικό περιοδικό Ανθρώπων Έργα, για τα χημικά που ετοιμάζονται να ξεφορτωθούν στην θαλάσσια περιοχή της Κρήτης. 

Να πω σε αυτό το σημείο για όσους θέλουν να συμμετάσχουν σε αυτό το πράσινο δημιουργικό κάλεσμα της Αγριμιώς μας οτι μπορουν να ενημερωθουν πλήρως ΕΔΩ και να αποστείλλουν τη συμμετοχή τους ή τις ερωτήσεις τους στο εξής e mail: crete_art@yahoo.com.

Αντιγράφω για την προτροπή της Αγριμιώς από το μπλοκ της:


Η Κρήτη, η Τέχνη, η Επανάσταση κι η Ομογένεια ένωσαν τις Φωνές τους. Προσεχώς στο online περιοδικό τέχνης, Ανθρώπων Έργα, ειδική έκδοση με πράσινα θέματα !!!

Συγγραφείς, ποιητές, μαντιναδολόγοι και καλλιτέχνες με στίχους, τραγούδια, ποιήματα κι ιστορίες ας δείξουμε την εναντίωσή μας στην εγκληματική υδρολύση των χημικών της Συρίας στη Μεσόγειο. Ας στρέψουμε την πλάτη στα media και όσους μας λένε να σωπάσουμε! 

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον κο Σάββα Τριανταφυλλίδη, ο οποίος αγκάλιασε την προσπάθειά μας απ’την πρώτη στιγμή.

(Επικοινωνήστε στο crete_art@yahoo.com για περισσότερες πληροφορίες)


Την Δευτέρα 12/5, με την μαζική ανάρτηση των bloggers, ενώσαμε τις φωνές μας πάνω από 60, 70 blogs για να εκφράσουμε την αντίθεσή μας όσον αφορά την ταφή των χημικών στον θαλάσσιο χώρο της Κρήτης. Διαβάσανε πολλοί, κάποιοι θα δώσαν σημασία, κάποιοι θα αδιαφόρησαν.. Όσο μπορούμε θα υψώνουμε την φωνή μας κι αν ήμαστε μαζί σίγουρα θα ακουστούμε!!

Δημιουργικό κάλεσμα λοιπόν ενάντια σε αυτήν την αποτρόπαια αθλιότητα.. Αντιδρούμε γράφοντας κείμενα, ποιήματα ή μαντινάδες… Ετοιμάζεται ειδική πράσινη έκδοση από το ηλεκτρονικό περιοδικό Ανθρώπων Έργα !!



Η δική μου συμμετοχή είναι η εξής:



 ΚΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΑΣΙΝΟ!


Κι ειναι το πράσινο!
Είναι η ελπίδα, η χλωροφύλλη των ανθρώπινων ιστών μας.
Είναι η κάθαρση, το οξυγόνο του "σάπιου" μονοδειξίου μας.

Κι ειναι το πράσινο!
Το ηλιόλουστο γρασίδι της λασπωμένης ψυχής μας.
Το φύκι που ξέρασε στην αμμουδιά η αιματοβαμμένη θάλασσα.

Κι ειναι το πράσινο!
Μια κάμπια που έσκασε και θα γίνει πεταλούδα.
Ένα λουλούδι που φύτρωσε στη γη και σύντομα θα ανθίσει.

Κι ειναι το πράσινο!
Μια εύηχη λέξη, μια κομπανία έγχορδων οργάνων που στόχο εχει
να μάθει να παίζει μουσική σαν τσοπανόπαιδο απο τα φύλλα ενός δέντρου!

Κι ειναι το πράσινο!
Ένα χρώμα, ένας συμβολισμός, ένα συσπειρωμένο θέλω τόσων ανθρώπων!
Μια αλυσίδα ανθρώπινων αντιδράσεων που στόχο εχει να ανακάμψει έναν βρώμικο αέρα που χρόνια τώρα αναπνέουμε.

Κι ειναι το πράσινο!
Μια βροχή απο συντονισμένες συνιστώσες ανθρώπων που προσπαθούν , δεν επαναπαύονται. Δεν ειναι οικολόγοι επειδή κάποιοι τους έμαθαν να αγαπάνε τη φύση μόνο όταν ειναι εντός της. Αγαπούν τη φύση γιατί ξέρουν να κάνουν χώρο στην επόμενη γενιά που θα κατοικήσει.

Κι ειναι το πράσινο!
Μια θύελλα αντιδράσεων που όλοι μπορούν να νοιώσουν και κυρίως να συμβάλλουν.
Μια διαδικασία φωτοσύνθεσης που οι ίδιοι μπορούμε να δημιουργήσουμε.

Κι ειναι το πράσινο!
Η ανάσα της φύσης!
Η αγκαλιά της προς τους ανθρώπους και τα είδη που κατοικούνε σε αυτή!

Κι ειναι το πράσινο!
Το πράσινο που μπορεί να ανθίζει πάνω στο χώμα και να φυτρώνει ξανά στις περιοχές που μυρίζει κάρβουνο και μπαρούτι!

Και εσύ αυτό το πράσινο θες να το καταστρέψεις;
Σκέψου!

Πάς να το καταστρέψεις!
Σταμάτα!

Συγκρατήσου!
Όσο ειναι νωρίς ακόμη, συγκρατήσου!

Κι ειναι το πράσινο!
Είναι Ζωή!

Θα την καταστρέψεις;

Κι ειναι το πράσινο!
Τα φύλλα δάφνης, το λάφυρο μιας ακόμη μισοτελειωμένης μάχης!

Θα νικήσουμε!


__________________ ΤΕΛΟΣ _______________


Αυτό ήταν φίλοι. Ελπίζω να σας αρέσει.
Αισιόδοξο φουλ γιατί έτσι είμαι ή τουλάχιστον προσπαθώ να είμαι στη ζωή μου.

Να είστε όλοι καλά και να έχετε μία όμορφη μέρα! :)
Φιλάκια πολλά σε όλους! <3 

Τετάρτη, 21 Μαΐου 2014

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΚΑΛΟΣΥΝΗΣ ΣΤΗ ΠΡΑΞΗ.

Εκφραστικοί μου φίλοι καλημέρα!
Τι κάνετε; Είστε όλοι καλα;

Χρονιά πολλά στους εορτάζοντες! Μεγάλη γιορτή σήμερα και όλοι θα έχετε στο κοντινό σας περίγυρο κάποιον / κάποια που γιορτάζει!

Να τους χαιρόσαστε και να σας χαιρόμαστε λοιπόν! :)
Υγεία – ευτυχία – αγάπη και όλα τα αλλα θα γίνουν με το καιρό!

Σήμερα αποφάσισα να κάτσω να γράψω για μια πολύ όμορφη προτροπή της πεταλουδίτσας μας με τον τίτλο που είδατε στην επικεφαλίδα της ανάρτησης και εχει να κάνει με το πιο αγνό συναίσθημα του κόσμου, την καλοσύνη!

Αντιγραφώ τα λόγια της πεταλουδίτσας για το τοσο όμορφο και γλυκό σκεπτικό της:

« Διαβάζοντας τα υπέροχα σχόλια σας στην προηγουμένη ανάρτηση, μου ηρθε μια ιδέα!
Όλοι μας έχουμε να διηγηθούμε τουλάχιστον μια ιστορία καλοσύνης. Μια καλή πράξη που κάναμε, που δεχτήκαμε, που είδαμε να γίνεται, που μας ενεπνευσε η εμπνεύσαμε μέσω αυτής κάποιον άλλο.
Σκέφτηκα λοιπόν, να μοιραστούμε μεταξύ μας αλλα και με όλους τους υπολοίπους τις ιστορίες αυτές!

Το concept ειναι η διάδοση της ελπίδας. Διαβάζοντας πολλές τέτοιες περιπτώσεις, ίσως συνειδητοποιήσουμε ότι δεν ειναι και τοσο "μεμονωμένες". Ότι το καλό τελικά ίσως και να υπερισχύει του κακού. Ότι ΟΛΑ ειναι πιθανά και δυνατά. Ότι εντέλει, δεν πρέπει να χάνουμε την πιστή μας και την αυθεντικότητα της ψυχής μας. Πιστεύω πως θα κάνουμε καλό σε εμάς, αλλα και σε όλους όσους το διαβάσουν. Είναι φορές που ένα μικρό φωτεινό παράδειγμα μπορεί να Στάθη η αφορμή για να αλλάξει μια ολόκληρη ζωη! Ας ειναι αυτή η δική μας πράξη καλοσύνης, η δική μας μινι επανάσταση!»


Η αλήθεια είναι ότι παρόλο που μπορεί να νομίζετε πως θα μπορούσα να γράψω πολλά πράγματα για την καλοσύνη ή να σας διηγηθώ αρκετά περιστατικά καλοσύνης που είδα να διαδραματίζονται μπροστά στα μάτια μου θα σας γράψω λίγα λόγια, στα οποία θα εξηγώ με τον δικό μου τρόπο, τί είναι η καλοσύνη για μένα και πόσο σημαντική είναι για τον δικό μου τουλάχιστον κόσμο.

Για μένα φίλοι η καλοσύνη είναι οπτική γωνία! Είναι να μάθεις να βλέπεις το κόσμο με μία κάπως πιο αγνή και άδολη ματιά! Δε λέω πως είναι εύκολο, είναι όμως αρκετά προσιτό και ελπιδοφόρο για ένα καλύτερο παρόν και μέλλον! Και φυσικά το παρελθόν δε μένει εκτός, διότι αν έχεις μάθει να βλέπεις κάπως πως φωτεινά τα πράγματα και να βάφεις τις αναμνήσεις και τα όνειρα με χρώματα που εσύ επιθυμείς τότε ακόμη και τις λερωμένες αναμνήσεις μπορείς να τις φωτίσεις και να τις κάνει να μοιάζουν με τοπία που κάποτε ονειρεύτηκες αλλα δεν έζησες όπως θα ήθελες. Δεν έγινε και κάτι κακό! Σιγά! Η ζωη προχωρά και εμείς μαζί της!

Νομίζω πως αν οι άνθρωποι είχαν μάθει από πολύ μικροί να βλέπουν τον κόσμο και τους συνανθρώπους τους με καλοσύνη τότε όλα θα ηταν αλλιώς!!!

Εντάξει, ξερω, δύσκολο αλλα η αγωγή των ανθρώπων μαθαίνεται από πολύ νωρίς! Και σίγουρα για να μάθεις στον άλλο την οπτική γωνία της καλοσύνης που εγω έχω ονειρευτεί θέλει συνεχή αγώνα και κόπο διότι δεν υπάρχει διαδικασία μάθησης, υπάρχει όμως διαδικασία μεταβίβασης. Να προσπαθείς δηλαδή με το τρόπο σου να του μάθεις να βλέπει κάπως πιο καλοσυνάτα τον συνάνθρωπο. Και κάθε φορά που για κάποιο λογο παρασύρεται και φεύγει εκτός εαυτού και ορίων να μη του δείχνεις το πόσο λάθος είναι γιατί αυτά τα λάθη πάντα κακό στον ίδιο μας τον εαυτό κάνουν, αλλα αντίθετα εσύ να τον αγκαλιάζεις με τον τρόπο σου και να του δείχνεις πόσο ανάγκη έχουμε όλοι μας ενίοτε την αγκαλιά του παραστρατήματος. Αν μπορώ να τη θέσω έτσι φυσικά.

Εντάξει, δε θα συνεχίσω, νομίζω πως όλοι καταλάβατε τί βλέπω εγω ως καλοσύνη και πως την έχω κατά κάποιο τρόπο οραματιστεί!

Να!  Είναι σαν ένα λευκό γλάρο που αρμενίζει σε έναν γαλάζιο, καθάριο ουρανό. Μια φορά να τον δεις, θα τον θυμάσαι και θα τον καμαρώνεις για πάντα!

* Α και μη ξεχασω! Για μενα η καλυτερη πραξη της καλοσυνης ειναι τα κρατημενα χερια! Προσφορά, αλληλουχία, δύναμη! Θέλετε κι άλλα; ;)

Αυτά από μένα φίλοι!

Και για το τέλος να πω πως στην όμορφη ιδέα της πεταλουδίτσας συμμετέχουν οι εξης φίλοι:

 http://toapagio.blogspot.gr/ της Μαριας Κανελλακη
http://lisaandothers.blogspot.gr/ της Λιζας
http://miakalimera.blogspot.gr/ της Ελενας Λ.
http://mamadesekrisi.blogspot.gr/ της destzav
http://pistos-petra.blogspot.gr/ της Joan-Petra
http://swanocean.blogspot.gr/ της Μαριας Νακα
http://dimiourgiesstoxeri.blogspot.gr/ της Nικολ
http://ginamegoneis.blogspot.gr/ της Μαρθας
http://logokrisiaikostuprotueona.blogspot.gr της Βερονικα
http://texnistories.blogspot.gr της Φλωρας
http://princess-airis.blogspot.gr/ της Αριστεας
http://mytripssonblog.blogspot.gr/ της Μαριας
http://smaragdenia-roula.blogspot.gr/ της Ρουλας
http://monopatistasteria.blogspot.gr/ της Τονιας
http://ekfrastite.blogspot.gr/  της Κικης
http://antithetoikosmoi.blogspot.gr/  του Νικου
 http://maria23f.blogspot.gr  της Μαριας Φε
http://katitimou.blogspot.gr/ της Μαριλίζ

 Να είστε όλοι καλα και να έχετε μια όμορφη και καλοσυνάτη μέρα!

Δευτέρα, 19 Μαΐου 2014

ΆΤΡΟΠΟΣ.

Eκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα!
Καλή εβδομάδα να έχουμε!

Δε θα σταθώ σε ψήφους και σε εκλογές, θα σταθώ όμως σε ένα υπέροχο διήγημα (αν και είναι πολλά περισσότερα από αυτό) που διάβασα πρόσφατα στο μπλοκ της αγαπημένης μου Μαριλένας και ξετρελλάθηκα!

Ειλικρινά το αγάπησα αμέσως και είπα μέσα μου: "Αυτό το αγαπώ τόσο που το νοιώθω δικό μου! Το θέλω επειγόντως στο μπλοκ μου!"

Ε, όπως καταλαβαίνεται, το ζήτησα και να το σήμερα να το φιλοξενώ και στο δικό μου εκφραστικό μπλοκόσπιτο:

Απολαύστε! ;)


Kandice Dickinson, A Veiled Tale


Ακόμα μια μαθουσάλεια μορφή περιπλανιέται. Τις νύχτες βγαίνουν από τις κρυψώνες τους οι γέροι. Τις νύχτες καταπίνουν τα δόντια του καρχαρία. Δίπλα της είναι κι άλλοι. Σιωπηλοί συνοδοί σωρού. Εναλλάξ γεννάνε τα παιδιά του καρχαρία. Απόψε είναι η σειρά της. Απόψε θα κρυφτεί κάτω από τα δόντια του. Θα κολλήσει την γλώσσα της στα ούλα του και θα καταπιεί αθόρυβα το καυτερό του σάλιο.

Η Ε. ανοίγει τα μάτια. Σκοτάδι. Είναι πάνω στο κρεβάτι. Αν κάποιος την ρωτούσε ποιο ήταν το χειρότερο όργανο βασανισμού θα του έλεγε, το κρεβάτι. Τριγύρω απουσία. Απουσία χρώματος. Μαύρο. Απουσία γεύσης. Πυρετός. Απουσία του. Ασφυξία. Η Ε. είναι διακοσμητικό μπιμπελό στο κρεβάτι. Τώρα θα ήθελε να ξύσει με το χέρι την μύτη της. Οι φακίδες της, μικρές σταγόνες κεχριμπάρι στόλιζαν την μύτη της. Έτσι της έλεγε αυτός.

Κοιτάει το ταβάνι. Σκέφτεται ότι λογικά επάνω της είναι το ταβάνι. Θα πρέπει να είναι λευκό. Προσπαθεί να το φανταστεί. Ένα λευκό χρώμα, ένας λευκός τοίχος. Κάποιος της είχε πει το λευκό δεν είναι χρώμα. Τώρα θα ήθελε να ξύσει με το χέρι την μύτη της. Την Ε. έρχονται πότε πότε και την χαϊδεύουν. Στο κεφάλι. Αλλά η Ε. δεν είναι αδέσποτο. Ούτε κατοικίδιο όμως είναι. Αλλά και πάλι μπορεί να το φαντάζεται. Η Ε. είναι διακοσμητικό μπιμπελό στο κρεβάτι.

Απόψε είναι η σειρά της. Απόψε θα κρυφτεί κάτω από τα δόντια του. Θα κολλήσει την γλώσσα της στα ούλα του και θα καταπιεί αθόρυβα το καυτερό του σάλιο. Αυτό ήταν. Αύριο θα έχει άλλος σειρά. Εκείνη θα βγει στον δρόμο. Πέλμα γυμνό χωρίς ηχώ στο κράσπεδο.

Η Ε. καταλήγει στο συμπέρασμα ότι μάλλον την έχουν βαλσαμώσει και την έχουν κρατήσει όμορφα τοποθετημένη στο κρεβάτι για γούρι. Κάποτε είχε κρατήσει κι εκείνη για γούρι το τελευταίο δοντάκι που έβγαλε. Τότε ήταν απερίγραπτη η χαρά της. Είχε ακούσει ότι αν το κρατούσε και το έκρυβε για χρόνια χωρίς να το δει ποτέ κανείς, θα μπορούσε να της πραγματοποιήσει μια ευχή.

Και το φύλαξε κρυφό από όλους η Ε. Από όλους και σε κανέναν δεν το έδειξε. Σαν να μην υπήρξε ποτέ. Και κάθε βράδυ έβλεπε στον ύπνο της ότι την κυνηγούσαν να της το κλέψουν κι εκείνη έτρεχε. Έτρεχε. Και το πρωί ξυπνούσε μούσκεμα στον ιδρώτα κι έκανε με τρόμο ταξίδι την γλώσσα της σε όλο το στόμα πολλές φορές, πολλές φορές, γύρω-γύρω, γύρω-γύρω, να σιγουρευτεί ότι και τα υπόλοιπα δόντια είναι στη θέση τους.Μπροστά στον καθρέφτη ένα-ένα μέτραγε και ξαναμέτραγε. Ένα, δύο, τρία, τέσσερα να σιγουρευτεί ότι τα δόντια είναι στη θέση τους.

Αύριο θα έχει άλλος σειρά. Εκείνη θα βγει στον δρόμο. Πέλμα γυμνό χωρίς ηχώ στο κράσπεδο. Θα προσπεράσει πεζούς και ρόδες να προλάβει να γεννήσει στο αλμυρό νερό.

Μόνο σε αυτόν το είχε πει αλλά αυτός την κορόιδευε. Της έλεγε τάχα πως κανένα δόντι ή δοντάκι δεν θα της πραγματοποιούσε καμία ευχή. Διαφορετικοί κι οι δυο. Σαν να έσμιξε η πεταλούδα με τον σκορπιό και φτιάξανε καινούριο είδος. Ζεύγος γελοίων. Όχι έρωτας. Ούτε συνήθεια. Προσκόλληση. Και σύγκρουση. Γεννήθηκαν έτσι. Διαφορετικοί κι οι δυο. Κυανοί αποκομμένοι. Εσώκλειστοι στο τραγικό τους δέρμα. Καμιά φορά η Ε. τον θυμάται να παίζει με τα μαλλιά της, να σβήνει το φως και να της λέει ότι από προφίλ, η γάτα της του θύμιζε τον παππού του. Κι η Ε. γελούσε και του έλεγε θα θυσίαζε για κείνον το δοντάκι.

Η Ε. τώρα έχει γείρει το κεφάλι στο ζεστό μαξιλάρι και πολύ θα ήθελε να χαϊδέψει λίγες τούφες από τα μαλλιά της. Η Ε. δεν νιώθει. Μίσος, αγάπη. Φθόνο. Πολύ απλά η Ε. δεν νιώθει. Χωρίς κάποιον συγκεκριμένο λόγο. Μια μέρα πήρε στα χέρια της το δοντάκι, το έγλυψε λίγο και μετά το έσφιξε με δύναμη στη χούφτα κι ευχήθηκε πολύ. Πολύ πολύ όμως. Τώρα δεν μπορούσε να θυμηθεί, αλλά θυμάται ότι ευχήθηκε πολύ. Και μετά άνοιξε την χούφτα και δεν υπήρχε πουθενά το δοντάκι και φαντάστηκε ότι η ευχή της πραγματοποιήθηκε, αλλά τελικά δεν είχε πραγματοποιηθεί. Κι από τότε η Ε. δεν νιώθει. Μίσος, αγάπη. Φθόνο. Απλά η Ε. δεν νιώθει. Αυτός γέλαγε τότε και της έλεγε ότι το κατάπιε άθελά της το δοντάκι όταν το έγλυψε αλλά η Ε. το αρνήθηκε και προσδοκούσε με υπομονή την δίκαιη ανταμοιβή της.

Θα προσπεράσει πεζούς και ρόδες να προλάβει να γεννήσει στο αλμυρό νερό. Όπου να ναι γεννάει. Όπου να ναι θα γεννήσει το δοντάκι. Κι αυτό θα επιπλέει μπροστά της, στην άκρη της θάλασσας. Και δεν θα πηδήξει ποτέ να το πιάσει. Φτάνει να ναι εκεί και να επιπλέει.

Τώρα η Ε. καταλήγει στο συμπέρασμα ότι μάλλον την έχουν βαλσαμώσει και την έχουν κρατήσει όμορφα τοποθετημένη στο κρεβάτι για γούρι. Καμιά φορά έρχονται πότε πότε και την χαϊδεύουν. Στο κεφάλι. Αλλά η Ε. δεν είναι αδέσποτο. Ούτε κατοικίδιο όμως είναι. Αλλά και πάλι μπορεί να το φαντάζεται. Η Ε. είναι διακοσμητικό μπιμπελό στο κρεβάτι. Αν κάποιος την ρωτούσε ποιο ήταν το χειρότερο όργανο βασανισμού θα του έλεγε, το κρεβάτι. Κι απ’ όλους, αυτός πιο δικός της. Απ’ όλους, αυτός πιο δικός της. Που να ναι τώρα; Έτσι έλεγε η Ε. Δεν θα τον άλλαζε με τίποτα και με κανέναν. Αλλά καμιά φορά έτσι ακίνητη, αν την ρωτούσαν, εκεί που κλείνει τα μάτια, εκεί που την χαϊδεύουν στο κεφάλι, και δεν μπορεί να ξύσει την μύτη, ευχαρίστως θα αντάλλαζε το δοντάκι, με μια πιπίλα.

Και δεν θα πηδήξει ποτέ να το πιάσει. Φτάνει να ναι εκεί και να επιπλέει.


     Kristamas Klousch, Chapel veil





Θα κλείσω τούτη την ανάρτηση με τα λόγια της Μαριλένας για το επάνω έργο της:

 
Γραμμένο τον Αύγουστο του 2013. Αφορμή ένας διαγωνισμός με 7 υποχρεωτικές  λέξεις. Πρώτη δημοσίευση bibliotheque.
κόστος: κείμενο/3 ξημερώματα, τίτλος/1 απόγευμα
κέρδος: το πιο αγαπημένο μου διήγημα. Δεν ξέρω γιατί…


Μαριλένα μου νομίζω πως όταν δε ξέρουμε γιατί αισθανόμαστε έτσι, η καρδιά μας πάντα ξέρει! ;)
Να ξερεις πως εχει γινει και δικο μου αγαπημενο πια! Ξερω ομως γιατι! Ειναι μοναδικό!


Καλό υπόλοιπο μέρας σε όλους! <3