Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου 2015

ΤΑ ΛΑΦΥΡΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ.

Ε ναι λοιπόν, κυκλοφορήσαμε!


Και να θυμάσαι, πως τα λάφυρα,
είναι δανεικά, «κλεμμένα» άλλων…



Μπορείτε να δείτε στη μακέτα αυτή το εξώφυλλο, το οπισθόφυλλο και τα δύο αυτάκια του βιβλίου. Τα "Λάφυρα της Ψυχής μου" είναι το πρώτο μου βιβλίο και εύχομαι να ακολουθήσουν πολλά ακόμη.

Ευχαριστώ τις εκδόσεις mystory.gr για το όμορφο αποτέλεσμα και για τη συνολική τους στήριξη. Ευχαριστώ επίσης όσους γνώριζαν, στήριξαν και με βοήθησαν, ο καθένας με τον τρόπο, τις ιδέες, τις προτάσεις, τα θερμά λόγια και την θετική του ενέργεια.




  • ISBN-13: 978-960-93-6807-0
  • Ιδιωτική Έκδοση, 2015, Θεσσαλονίκη
  • 1η έκδ.
  • € 10.00 (περ ΦΠΑ 6%)
  • Χαρτόδετο
  • Mοντέρνα Ποίηση
  • 21.0 x 14.0 cm, 98 σελ. 

 

Περιγραφή

Το βιβλίο είναι μία ποιητική συλλογή που περιλαμβάνει 13 μοντέρνα, στοχαστικά, ανθρωποκεντρικά ποιήματα ποικίλης θεματολογίας που στρέφονται γύρω από τον άξονα των ανθρώπινων συναισθημάτων και προσπαθούν με τον δικό τους τρόπο να συλλάβουν και να αποδώσουν το θαύμα και το μεγαλείο του Ανθρώπου και της Ζωής.

Προσφιλείς εκφραστικοί μου τρόποι με τους οποίους επιτυγχάνεται ζωντάνια και παραστατικότητα είναι η θεατρικότητα (αποστροφή του ποιητικού υποκειμένου σε β ενικό, κινητικότητα των ηρώων και μια γενικότερη σκηνοθετική οργάνωση του χώρου και των προσώπων), η εικονοπλασία, το πεζολογικό ύφος, η απλή και καθημερινή σύνταξη και λεξιλόγιο.




Όσοι έχετε ζήσει αυτή τη στιγμή, ξέρετε σίγουρα πώς είναι αυτό το συναίσθημα που δεν μπορείς να ερμηνεύσεις με λόγια, όσοι πάλι δεν ξέρετε και θέλετε να ζήσετε αυτό το "απερίγραπτο" εύχομαι σύντομα να βρεθείτε στη θέση μου, πραγματοποιώντας το δικό σας όνειρο, όποιο κι αν είναι αυτό και όση χρονική ισχύ κι αν επιθυμείτε να έχει!
Για 'μένα ο Φεβρουάριος αν και βροχερός θα κλείσει με έναν ήλιο λαμπρό, φωτεινό, υπέρλαμπρο, σαν αυτόν που φιλοξενώ στο πρώτο ποίημα του βιβλίου μου.
Αποσπάσματα και φωτογραφίες είπαμε θα ακολουθήσουν απο την ερχόμενη εβδομάδα.


Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους! Να περάσετε όμορφα εκφραστικοί μου φίλοι!

Πέμπτη, 26 Φεβρουαρίου 2015

STRING DEMONS.

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα!
Εύχομαι να είστε όλοι καλά!

Για σήμερα επέλεξα να κάνω μια ανάρτηση για να σας "συστήσω" εάν δεν τους ξέρετε ήδη, ένα συγκρότημα εγχόρδων οργάνων διαφορετικό απο αυτά που υπάρχουν πληθώρα στις μέρες μας.

Για να είμαι ειλικρινής τους ανακάλυψα πρόσφατα, μου άρεσαν πάρα πολύ και θέλησα να μοιραστώ μαζί σας κάποια κομμάτια της μεχρι τώρα δουλειάς τους.

Ο βιολοντσελίστας Κωνσταντίνος Μπουντούνης και η βιολονίστα αδερφή του Λυδία Μπουντούνη, ή αλλιώς «Δαίμονες των Εγχόρδων», ξεκίνησαν να συνεργάζονται το 2010, μετά από μια πορεία με σπουδές, βραβεύσεις σε διαγωνισμούς, ηχογραφήσεις, συμμετοχές σε cd και συναυλίες στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Τα τελευταία χρόνια γραφουν τραγούδια. Μαζί με τη Βασιλική Καρακώστα ηχογράφησαν το 2012 το δίσκο «Τα επικίνδυνα». Έχουν ασχοληθεί με όλα τα στυλ της μουσικής, αφού το πρόγραμμά τους, έκτος από δικά τους έργα (Ποντιακό καζίνο, Πειρατικό, Βίος και Αλητεία κ.ά.), περιλαμβάνει διασκευές τους που ξεκινούν από τον Bach, το Vivaldi, το Χατζιδάκι και φτάνουν στους Iron Maiden, τους Queen, τo Βαμβακάρη και τον Τσιτσάνη δίνοντας πάντα στα δυο αυτά παμπάλαια όργανα τη ροκ, κλασσική, λαϊκή άλλα και ποπ «μορφή» που τους αξίζει και ενώνοντας γερά την ελληνική μουσική παράδοση με την ευρύτερη δυτική μουσική.

Εδώ είναι η προσωπική τους σελίδα: https://www.facebook.com/string.demons/info?tab=page_info και κάποια δείγματα ενορχηστρόσεων δικών τους που μου άρεσαν πολύ είναι τα εξής:


Demons-Κωνσταντίνος & Λυδία Μπουντούνη
Διασκευή-Ενορχήστρωση.........String Demons
Εγγραφή Βίντεο και Επεξεργασία.......Πάνος Ζενίδης & Τίνα Ψαρρού
Ηχογράφηση και Μίξη................Δημήτριος Ντούλιας
String Demons - Konstantinos & Lydia Boudounis
Video Recording and Editing: PANOS ZENIDIS & TINA PSARROU
Adaptation by LYDIA & KONSTANTINOS BOUDOUNIS
Sound Recording Mixing and Mastering: DIMITRIOS DOULIAS


 

Music by VASSILIS TSITSANIS
Adaptation by LYDIA & KONSTANTINOS BOUDOUNIS (String Demons)
Video Recording and Editing: PANOS ZENIDIS & TINA PSARROU
Sound Recording Mixing and Mastering: DIMITRIOS DOULIAS
Οι String Demons διδάσκουν στο Ωδείο Ραζή




Andrew Lloyd Webber - Phantom of the Opera-Lydia and Constantinos Boudounis Violin-Cello Live
Sarah Brightman & Antonio Banderas



STRING DΕMONS ''ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΤΩΝ ΕΓΧΟΡΔΩΝ''
FACEBOOK [9https://www.facebook.com/string.demon...]
Violin - Cello IRON MAIDEN Live - Lydia and Constantinos Boudounis
Iron Maiden - Fear of the Dark
Sound Recording Mixing and Mastering: DIMITRIOS DOULIAS



Music by Lydia & Konstantinos BOUDOUNIS (String Demons)
Video Recording and Editing: PANOS ZENIDIS & TINA PSARROU
Sound Recording Mixing and Mastering: DIMITRIOS DOULIAS


Music by Konstantinos Boudounis
Video Recording : PANOS ZENIDIS & TINA PSARROU
Editing : PANOS ZENIDIS
Sound Recording Mixing and Mastering: DIMITRIOS DOULIAS

Δε νομίζω να έχετε παράπονο! Και ενορχηστρώσεις σας έβαλα και δικές τους συνθέσεις, οι δύο τελευταίες! :)

Ελπίζω να τα χαρείτε όλα όσο εγώ! 

Να έχετε μία όμορφη μέρα φίλοι! :) <3
 - Πηγή: Ogdoo.gr - http://www.ogdoo.gr/diskografia/videoclips/string-demons-ta-kagkelia-allios
 - Πηγή: Ogdoo.gr - http://www.ogdoo.gr/diskografia/videoclips/string-demons-ta-kagkelia-allios
 - Πηγή: Ogdoo.gr - http://www.ogdoo.gr/diskografia/videoclips/string-demons-ta-kagkelia-allios

Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2015

ΚΑΛΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΕ ΔΙΑΦΟΡΑ ΜΙΚΡΑ ΝΕΑ.

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα!
Καλή Σαρακοστή να έχουμε με υγεία και ταπεινοφροσύνη! 

Πέρασα απο τα μπλοκοσπιτάκια σας και ενημερώθηκα για το πως περάσατε και γενικώς για όσα θέλετε να μοιραστείτε μαζί μας.

Εγω πέρασα πολύ ομορφα αυτές τις μέρες, παρέα με καλούς φίλους και γέλασα πάρα πολύ, τόσο πολύ που βράχνιασα αλλά δεν παραπονιέμαι γιατί θα περάσει. 

Θυμάστε που είχα κάνει μια ανάρτηση πριν λίγο καιρό και σας είχα πει για μία "κρυφή" κλήρωση που είχα κάνει και είχε ανακηρυχθεί νικήτρια το Μαρινάκι μας; Εάν δε θυμάστε μπορείτε να ενημερωθείτε πλήρως πατώντας ΕΔΩ!

Σας είχα πει τότε οτι το δωράκι σχετίζεται με το μπλοκ, είναι χειροποίητο και το έφτιαξε ο μπαμπάς μου, δεν είχα μπορέσει όμως τότε να το μοιραστώ μαζί σας γιατί θα χαλούσε η έκπληξη στη Μαρίνα μας.  Τωρα όμως μπορώ, ορίστε:


Λεπτομέρειες πολλές δεν ξέρω να σας πω γιατί δεν τις θυμάμαι καλά, θυμάμαι μόνο οτι το έφτιαξε επάνω σε ξύλο, οτι  γυρω γυρω σκαλισε το ξυλο για να του δωσει μια ωραια μορφη και οτι τα γράμματα μέσα τα χάραξε με ξυραφάκι και γι αυτό έχουν μια άνιση κατανομή. Επίσης μπορώ να σας πω οτι κρεμιέται και οτι στέκεται και σαν κορνίζα. Και απο κοντά είναι πολύ όμορφο! :) 

Το συνόδεψα και με μια καρτούλα που αφορούσε τον αγαπημένη μου Μαρίνα 


και χάρηκα πολύ όταν έμαθα οτι το έλαβε και οτι της άρεσε. :)

Αυτά απο μένα μέχρι στιγμής εκφραστικοί μου φίλοι!
Σύντομα θα απαντήσω σε όλα τα σχόλιά σας που δεν έχω προλάβει μέχρι στιγμής! 
Ευχαριστώ για την κατανόηση! :)

Φιλιά πολλά σε όλους! Να περνάτε καλά και να διασκεδάζετε!

Παρασκευή, 20 Φεβρουαρίου 2015

KΑΛΟ ΤΡΙΗΜΕΡΟ! ΚΑΛΑ ΚΟΥΛΟΥΜΑ! :)

Εκφραστικοί φίλοι κάνω αυτή την ανάρτηση για να σας αποχαιρετήσω για σήμερα και να σας ευχηθώ ένα υπέροχο και άκρως διασκεδαστικό τριήμερο! Να περάσετε όμορφα με άτομα που σας αγαπάνε ειλικρινά! :)

Πάμε τώρα και στο κομμάτι των "γνώσεων" για την ημέρα της Καθαράς Δευτέρας! :)

Η Καθαρά Δευτέρα σηματοδοτεί την έναρξη της Σαρακοστής και παράλληλα το τέλος της Αποκριάς. Πήρε την ονομασία της από τους Χριστιανούς, γιατί με την έναρξη της νηστείας «καθαρίζονταν» πνευματικά και σωματικά. Η νηστεία διαρκεί για 40 μέρες, όσες ήταν και οι μέρες νηστείας του Χριστού στην έρημο.
Οπως γράφει και η wikipedia, την Καθαρά Δευτέρα συνηθίζεται να τρώμε λαγάνα (άζυμο ψωμί που παρασκευάζεται μόνο εκείνη τη μέρα), ταραμάς και άλλα νηστίσιμα φαγώσιμα, κυρίως λαχανικά, όπως και φασολάδα χωρίς λάδι. Επίσης, συνηθίζεται το πέταγμα χαρταετού.
Η Καθαρά Δευτέρα εορτάζεται 48 ημέρες πριν την Κυριακή της Ανάστασης του Χριστού, το χριστιανικό Πάσχα.
Τα έθιμα της Καθαράς Δευτέρας στην Ελλάδα
Από παλιά, η Καθαρά Δευτέρα πέρασε στη συνείδηση του λαού σαν μέρα καθαρμού. Οι βυζαντινοί την Καθαρά Δευτέρα την ονόμαζαν Απόθεση -Απόδοση και τελούσαν δρώμενα. Τραγουδούσαν σχετικά άσματα, από τα οποία έχουν σωθεί μικρά μέρη μέχρι στις μέρες μας. «Ίδε το έαρ το καλόν πάλιν επανατέλλει, φέρον υγείαν και χαρά και την ευημερίαν».
Το πέταγμα του χαρταετού είναι ένα έθιμο μεταγενέστερο. Κούλουμα ονομάζεται η καθαροδευτεριάτικη έξοδος στην εξοχή και το πέταγμα του αετού. Οι χριστιανοί, παρέες παρέες, βγαίνουν στην εξοχή, παίρνοντας μαζί τους νηστίσιμα φαγητά και το ρίχνουν στη διασκέδαση και το χορό.
Σε όλη η Ελλάδα οι κάτοικοι υποδέχονται τη Σαρακοστή με τα δικά της ξεχωριστά έθιμα. Μερικά από αυτά τα παρουσιάζει το Visit Greece. Σε όλη σχεδόν την Ελλάδα –και σε διάφορες παραλλαγές– το χορευτικό δρώμενο, το λεγόμενο Γαϊτανάκι, έθιμο που έφεραν μαζί τους οι πρόσφυγες της Μικράς Ασίας, ξεσηκώνει μικρούς και μεγάλους.

  • Ο βλάχικος γάμος της Θήβας, πανάρχαιο έθιμο που πραγματοποιείται παραδοσιακά με το ξύρισμα του γαμπρού και το στόλισμα της νύφης, η οποία στη πραγματικότητα είναι άνδρας.
  • Το έθιμο του Αγά –με ρίζες στην Τουρκοκρατία– αναβιώνει στα Μεστά και στους Ολύμπους της Χίου. Ο Αγάς, αυστηρός δικαστής, δικάζει και καταδικάζει με χιούμορ και πειράγματα τους θεατές του εθίμου.
  • Στην Αλεξανδρούπολη, ένας κάτοικος μεταμφιέζεται σε Μπέη και περιδιαβαίνει την πόλη μοιράζοντας ευχές για το καλό.
  • Στο Λαϊκό Δικαστήριο Ανήθικων Πράξεων στην Κάρπαθο ανταλλάσσονται απρεπείς χειρονομίες μεταξύ των θεατών, και γι' αυτό οδηγούνται στο «δικαστήριο» από τους Τζαφιέδες (χωροφύλακες), προς απονομή δικαιοσύνης από τους σεβάσμιους του νησιού.
  • Το έθιμο του αλευρομουτζουρώματος συναντάμε στο Γαλαξίδι, με τους καρναβαλιστές να χορεύουν κυκλωτούς χορούς αλευρωμένοι και μουτζουρωμένοι!
  • Του Κουτρούλη ο Γάμος στη Μεθώνη –η αναβίωση ενός πραγματικού γάμου που άφησε εποχή κατά τον 14ο αιώνα– συντελείται κάθε Καθαροδευτέρα με έντονη σατυρική διάθεση και πειράγματα για τη νύφη.
  • Το έθιμο του Αχυρένιου Γληγοράκη στη Βόνιτσα, όπου ένας αχυρένιος ψαράς δεμένος σε γάιδαρο γυρνάει σε όλο το χωριό για να καταλήξει σε μια φλεγόμενη βάρκα ανοιχτά της θάλασσας.

Τι εννοούμε λέγοντας Κούλουμα
Τα κούλουμα από τόπο σε τόπο γιορτάζονται διαφορετικά, με διάφορες εκδηλώσεις. Παντού, όμως, επικρατεί κέφι, χορός και τραγούδι. Για την ετυμολογία της λέξης κούλουμα υπάρχουν πολλές εκδοχές. Κατά τον Νικόλαο Πολίτη, πατέρα της ελληνικής λαογραφίας, η λέξη προέρχεται από το λατινικό Cumulus (κούμουλους) που σημαίνει σωρός, αφθονία αλλά και το τέλος. Εκφράζει δηλαδή το τέλος, τον επίλογο της Απόκριας. Σύμφωνα με μία άλλη εκδοχή, προέρχεται από μία άλλη λατινική λέξη, τη λέξη «κόλουμνα», δηλαδή «κολώνα». Κι αυτό, επειδή το πρώτο γλέντι της Καθαράς Δευτέρας στην Αθήνα έγινε στους Στύλους του Ολυμπίου Διός.

Και επειδή Καθαρά Δευτέρα χωρίς χαρταετό δεν υπάρχει ας μάθουμε και την δική του ιστορία:

Η ιστορία του χαρταετού έχει βαθιές ρίζες στην αρχαία Κίνα ξεπερνώντας τα 2.400 χρόνια ζωής. Αρχικά, βέβαια, υλικό κατασκευής των χαρταετών δεν υπήρξε το χαρτί, αλλά το ξύλο. Οι λαοί της Ανατολής χρησιμοποιούσαν τους χαρταετούς σε μαγικές τελετές, θρησκευτικές εκδηλώσεις και σε τελετουργίες για τον εξορκισμό του κακού. Πίστευαν ότι όσο ψηλότερα ανεβεί ο αετός τόσο πιο τυχεροί θα είναι.
Ο αυτοκράτορας της Κίνας Γουέν Χσουν έκανε πειράματα πτήσεων με αετούς φτιαγμένους από μπαμπού, χρησιμοποιώντας για επιβάτες τους κρατούμενούς του. Οι τυχεροί που επιζούσαν κέρδιζαν την ελευθερία τους.
Μια από τις πιο εντυπωσιακές γιορτές με χαρταετούς που ''χορεύουν'' στους αιθέρες πραγματοποιείται εδώ και χιλιάδες χρόνια στη Βόρεια Ινδία, για την υποδοχή της άνοιξης, με εντυπωσιακές τελετές που έχουν τις ρίζες τους στην ινδουιστική μυθολογία. Για τον ίδιο λόγο, στη Λαχώρη του Πακιστάν κάθε Φεβρουάριο γίνονται πανηγυρικές εκδηλώσεις, που επαναφέρουν στη μνήμη παγανιστικές συνήθειες του παρελθόντος.
Αλλά και στην ελληνική αρχαιότητα, ο χαρταετός δεν ήταν άγνωστος. Αναφέρεται ότι ο αρχιμηχανικός Αρχύτας του Τάραντα -4ος αι. π. Χ.- χρησιμοποίησε στην αεροδυναμική του τον αετό, ενώ υπάρχει και ελληνικό αγγείο της κλασικής εποχής με παράσταση κόρης, η οποία κρατά στα χέρια της μια μικρή λευκή σαΐτα (είδος αετού) με το νήμα της, έτοιμη να την πετάξει.
Πιθανότατα βέβαια, τα πειράματα ή τα παιχνίδια των Αρχαίων Ελλήνων με τους "αετούς" θα πρέπει να γίνονταν με πανί τουλάχιστον ως το Μεσαίωνα, καθώς η χώρα μας δεν διέθετε σε αφθονία το χαρτί.
Πολύ αργότερα ο Μάρκο Πόλο γυρίζοντας από τα ταξίδια του, φέρνει το χαρταετό στην Ευρώπη του Μεσαίωνα, όπου τον περιγράφει και για τις επικίνδυνες επανδρωμένες πτήσεις του.
Τα νεότερα χρόνια, πολλές λεπτομέρειες για την παρουσία του χαρταετού στη Γηραιά Ήπειρο έχουμε το 1450 στη Γερμανία και το 1606 στην Ισπανία. Στη δεύτερη περίπτωση, ένας κληρικός αναφέρει στο ημερολόγιό του ότι χρησιμοποιούσαν τον χαρταετό σαν παιχνίδι χαράς την ημέρα του Πάσχα.
Ακολουθούν οι χρόνοι της επιστημονικής χρησιμοποίησης των χαρταετών (ή και υφασματαετών) ώσπου το 1752 στην Αμερική ο Βενιαμίν Φραγκλίνος εκτέλεσε το διάσημο πείραμά του, διαπιστώνοντας με τεχνητό αετό τον ηλεκτρισμό της ατμόσφαιρας και του κεραυνού, οπότε και κατασκεύασε το αλεξικέραυνο. Το 1880 ο Αυστραλός Hargrave σχεδίασε έναν τεράστιο αετό για μετεωρολογικές παρατηρήσεις.
Υπάρχει προφορική παράδοση που αγγίζει τα όρια του μύθου, ότι τη μεγάλη γέφυρα του Νιαγάρα την άρχισαν, ρίχνοντας απέναντι με χαρταετό το πρώτο σχοινί.
Ο Χαρταετός έφθασε στην Ελλάδα πρώτα από τα λιμάνια Ανατολής (Σμύρνη-Χίο-Κωνσταντινούπολη), τα λιμάνια της Επτανήσου, της Σύρας, των Πατρών και ακολούθησαν τα αστικά κέντρα, όπου μπορούσε κανείς να αγοράσει σπάγκο και χρωματιστό χαρτί. Η κατασκευή ενός χαρταετού σήμερα είναι σχετικά εύκολη υπόθεση καθώς υπάρχουν όλα τα τεχνικά μέσα.
Απαιτείται βέβαια κοφτερό μυαλό από τον κατασκευαστή, επιδέξια χέρια και φυσικά φαντασία! Ο χαρταετός στη μακραίωνη ιστορία του χρησιμοποιήθηκε με διάφορους τρόπους, για τη μέτρηση της θερμοκρασίας και της ταχύτητας των ανέμων, για μελέτες της ατμόσφαιρας και του ηλεκτρισμού, αλλά ακόμα και για αεροφωτογραφίσεις.
Για το πέταγμα του χαρταετού πρέπει με προσοχή να επιλέγουμε ανοιχτούς χώρους χωρίς ηλεκτροφόρα καλώδια. Ακόμη να είναι μακριά από γκρεμούς και ποτέ σε ταράτσες, εξ αιτίας των δυστυχημάτων από τις πτώσεις. Πάντως, είτε ως άθυρμα ή συνήθεια του χθες, του σήμερα αλλά και του αύριο, έχει τη δύναμη, σε διαφορετικές χρονικές περιόδους για κάθε χώρα, να ξεσηκώνει όλο τον κόσμο, μικρούς και μεγάλους και να τους παρασύρει σ' ένα διαφορετικό παιχνίδι, επίπονο και επίμονο, αγωνιώδες και πολύχρωμο, με επιτυχίες ή απογοητεύσεις, αλλά πάντοτε ένα πανηγύρι συγκινήσεων, συναγωνισμού και χαράς.


Και θα κλείσω την ανάρτηση αυτή με ένα παραμύθι που έχω γράψει εγω και που ταιριάζει με τις μέρες που διανύουμε και το έχω δημοσιεύσει και στο παρελθόν στο μπλοκ, οπότε μπορεί να το έχετε ήδη διαβάσει, αν δε το έχετε όμως ή αν θέλετε να το θυμηθείτε ξανά μπορείτε να το διαβάσετε μόλις:


                                         «ΕΝΑΣ ΜΙΚΡΟΣ ΚΟΥΤΣΟΣ ΧΑΡΤΑΕΤΟΣ.»


-         Ωχ ωχ, ακούστηκαν δυνατά τα βογκητά του πράσινου χαρταετού, που μόλις έπεσε από τον ουρανό και βρέθηκε ανάμεσα σε κάτι βάτια, τα οποια τρυπησαν και λερωσαν την ομορφη <<φορεσια>> του.
-         Βοήθεια…, είναι κανείς εδώ; Μ’ ακούει κανείς; Φώναξε δυνατά αλλά το μόνο που άκουσε ήταν ο αντίλαλός του.
-         Είναι κανείς εδώ; Έπεσα και δε μπορώ να σηκωθώ, μ’ ακούει κανείς; Συνέχισε να φωνάζει δυνατά, διχως όμως να λαβει κάποια απάντηση πέρα από την ηχώ της φωνής του.
-         Όχι ρε γαμώτο, αποκρίθηκε απογοητευμένος που τόση ώρα που βρισκόταν εκεί κάτω δεν είχε περάσει κανένας για να τον βοηθήσει να σηκωθεί και να πετάξει ψηλά, που τόσο πολύ επιθυμούσε.
-         Και τι θα κάνω τώρα; Ρώτησε τον εαυτό του και ήταν έτοιμος να βάλει τα κλάματα τη στιγμή που κάποιες παιδικές φωνές έκαναν την εμφάνισή τους στο αγρόκτημα μέσα στο οποίο είχε πέσει.
-         Εδώ παιδιά εδώ, εδώ κάτω βρίσκομαι, μ’ ακούει κανείς; Εδώ κάτω από τη μεγάλη ελιά κοιταξτε…, βοήθεια.., ελάτε να με βοηθήσετε, που είστε; Φώναζε με ενθουσιασμό όσο πιο δυνατά μπορούσε.
Τα παιδιά όταν τον αντίκρισαν ξαπλωμένο χάμω έτρεξαν κοντά του για να δουν σε τι κατάσταση βρισκόταν αλλά όταν διαπίστωσαν πως από τη πτώση του είχε κάποιες σοβαρές εκδορές στο «σώμα» του και ήταν και «κουτσός» μιας και η μισή του ουρά είχε μείνει πάνω σε ένα κλαδί της ελιάς, κούνησαν απογοητευμένα το κεφάλι τους και έφυγαν χωρίς να του δώσουν και ιδιαίτερη σημασία, παρ’ όλο που ο χαρταετός τους ικέτευε να μην τον αφήσουν εκεί, αλλά δυστυχώς τα παιδιά δε μπορούσαν να ακούσουν τη φωνη του μικρου χαρταετου και έτσι έφυγαν τρέχοντας απο εκεινο το χωραφι.
-         Εεεεε… που πάτε…, μη μ’ αφήνετε μόνο μου εδώ! Γυρίστε πίσω να με βοηθήσετε! Μη με παρατάτε εδώ! Δε θέλω να μείνω μόνος μου… φοβάμαι και θέλω να πετάξω ξανά, ψέλλισε με θλίψη τη στιγμη που παιδικα σωματα χαθηκαν πισω απο το πρασινο των δεντρων.

Ειχε περασει κανα μισαωρο, οταν ο χαρταετος επεισε τον εαυτο του πως θα εμενε για παντα ξαπλωμενος σε εκεινο το βρωμικο χωραφι, οταν ακουσε μια αγοριστικη, γνωρικη για εκεινον φωνη.
-         Μπαμπά μπαμπά να τος, εδώ είναι, είπε όλο χαρά ο Πετράκης, ο ιδιοκτήτης του χαρταετού από τον οποίο και είχε πέσει πρωτύτερα και από εκείνη τη στιγμή που τον έχασε έφαγε όλο το τόπο για να τον  ξαναβρεί.
-         Πετράκη εδώ είμαι αγόρι μου, Εδώ κάτω από την ελιά έλα! φώναξε περιχαρής ο χαρταετός!
Ο Πετράκης τον πλησίασε χαρωπά αλλά όταν αντίκρισε τη κατάστασή του έμεινε εκεί αποσβωλομένος να τον κοιτάζει δίχως να τον πλησιάσει για να τον σηκώσει ξανά.
-     Πετράκη, εγώ είμαι ο πρασινούλης σου, τι έπαθες; Δε με γνωρίζεις πια; Δε θα έρθεις να με σηκώσεις; Φώναξε ο χαρταετός δίχως φυσικά να τον ακούσει ο μικρός.
-      Μπαμπά δεν έχει ουρά…., είπε με απογοήτευση.
-    Ναι αγόρι μου, το είδα κι εγώ! Η μισή του ουρά είναι σχεδόν πάνω στη κορυφή της ελιάς και δε μπορώ να τη πιάσω. Λυπάμαι αλλά τώρα δε μπορεί να πετάξει ο χαρταετός. Αχρηστεύτηκε! Θα σου πάρω άλλον όμως μη στεναχωριέσαι.
-     Τι λες κυριε Μιχάλη; Αχρηστεύτηκα; Μια χαρά είμαι, σήκωσέ με και θα δεις! Άκου εκεί αχρηστεύτηκα…, τόνισε οργισμένα ο πρασινούλης.
-     Μα μπαμπά αυτός ήταν ο χαρταετός μου πέντε χρόνια τώρα, δε θέλω άλλον! Ακουστηκε το παραπονο και η θλιψη του μικρου αγοριου.
-    Αγόρι μου δε μπορεί να πετάξει. Τώρα είναι «κουτσός». Θα σου πάρω εγώ άλλον, μεγαλύτερο και με περισσοτερα χρώματα και σχέδια. Θα είναι πολύ πιο όμορφος. Τονισε ο αντρας.
-   Τι λέει αυτός; Φωναξε ο χαρταετος με συνοφρυωμένο  προσωπο.
-   Πετράκη μη τον ακούς, αγορι μου. Είμαι δυνατός και μπορώ να πετάξω ξανά. Σήκωσέ με και θα δεις! Φώναξε με ολη του τη δυναμη ο χαρταετός, δίχως κανείς να τον ακούσει.
            Ο Πετράκης έπιασε από το χέρι το μπαμπά του και έκαναν να φύγουν από το σημείο, δίχως να ακούν τα παρακάλια του πρασινούλη.
 -    Φεύγετε; Με παρατάτε εδώ; Μα γιατί; Ρώτησε λυπημένα ο πρασινούλης…. Μα απάντηση δε πήρε καμιά…. και τα μάτια του βουρκωσαν.

-         Μπαμπά να σε ρωτήσω κάτι; Ρώτησε γλυκά ο μικρός καθως εφευγαν απ το σημειο.
-         Ναι αγόρι μου, ότι θες… Ακουστηκε η τρυφερη φωνη του πατερα.
-         Αν εγώ ήμουνα κουτσός θα με παρατάγατε; Θα με θεωρούσατε άχρηστο;
-         Όχι παιδί μου, τι είναι αυτά που λες; Ποτέ δε θα παρατάγαμε το παιδί μας που είναι για εμας ο κόσμος όλος! Απαντησε κοιταζοντας τον μικρο στα ματια με ειλικρινεια και τον αγκαλιασε θερμα.
-         Τότε είναι λάθος να παρατήσουμε εδώ το πρασινούλη! Μπορεί να πετάξει ξανά μπαμπά! Μπορεί! Θυμάσαι και εγώ τότε που είχα σπάσει το πόδι μου και μετα από λίγους μήνες έπαιξα ξανά ποδόσφαιρο; Όπως μπόρεσα κι εγώ, μπορεί κι αυτός! Είπε με υπερηφάνεια ο μικρός και το χαμόγελο του πατέρα του έδειξε πως συμφωνούσε και μαζί του.

Όπως καταλάβατε μπαμπάς και γιος επέστρεψαν πίσω, πήραν αγκαλιά το πρασινούλη ο οποίος έκλαιγε από τη χαρά του όταν τους είδε να επιστρέφουν για να τον πάρουν μαζί τους και στη συνέχεια έφυγαν για να ανεβούν ξανά στο ύψωμα που ήταν συγκεντρωμένη η οικογένειά τους που πετούσαν το χαρταετό.
Και να σας πω και την  αλήθεια ο παρασινούλης πέταξε ψηλά την ίδια ημέρα! Ναι την ίδια ημέρα! Ο μπαμπάς του Πετράκη του έφτιαξε νέα μεγάλη ουρά από την εφημερίδα που είχε πάρει μαζί του για να διαβάσει εκεί στη εξοχή και ο πρασινούλης ήταν ο μόνος σε σχέση με τους άλλους χαρταετούς που κατάφερε να αλωνίσει τόσο ελευθερα, τόσο όμορφα, τόσο ψηλά και τόσο υπερήφανα τα σύννεφα του ουρανού…..


_______________ ΤΕΛΟΣ_____________

Αυτά απο μένα φίλοι!
Να έχετε ένα όμορφο βράδυ και ένα ακόμη ομορφότερο τριήμερο! :)
Φιλάκια πολλά σε όλους! :)
Και να πετάξετε ψηλά τους "προσωπικούς" χαρταετούς σας! :)

ΤΟ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ ΤΟΥ ΡΙΟ ΝΤΕ ΤΖΑΝΕΙΡΟ.

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλησπέρα!
Ε τί, έτσι θα σας άφηνα εγω;
Είπαμε τόσα για τα καρναβάλια, θα αφήναμε εκτός αυτό της Βραζιλίας;
Δε νομίζω.... ;) 

Καρναβάλι του Ρίο.

  Παγανιστικής προέλευσης ευρωπαϊκή γιορτή, το καρναβάλι αφομοιώθηκε από τους μαύρους που είχαν μεταφερθεί ως σκλάβοι στη Βραζιλία και οι οποίοι προσέθεσαν σε αυτό τα στοιχεία των δικών τους προγονικών εορτών. Η εκδήλωση, με το πλήθος κόσμου που χορεύει και τραγουδά στους δρόμους, μοιάζει να είναι μια ευκαιρία για ολοκληρωτική απελευθέρωση, για την οποία οι συμμετέχοντες ετοιμάζονται μήνες. Το ετήσιο καρναβάλι του Ρίο διαρκεί τέσσερις ημέρες και τέσσερις νύχτες, με αποκορύφωμα την παρέλαση των σχολών σάμπα. Οι μαύροι και οι μιγάδες των λαϊκών συνοικιών, των μόρος και των φαβέλας, κατεβαίνουν μαζικά στο κέντρο της πόλης για να καταλάβουν τις λεωφόρους (αβενίδας) των πλουσίων συνοικιών ντυμένοι με ακριβά κοστούμια και χτενισμένοι ανάλογα με την ενδυμασία.


Συνήθως οι μουσικοί και τα όργανα είναι των καντόμπλες. Η σάμπα του Ρίο είναι αποτέλεσμα αυτοσχεδιασμού των μουσικών και των συντρόφων τους, που σε στιγμές ευφορίας έχουν να μιλήσουν για κοινά πράγματα απ’ την καθημερινή τους ζωή. Αυτού του είδους η μουσική, καθώς και τα μάρσας που έχουν πιο γρήγορο και εύθυμο ρυθμό, συνοδεύουν όλο το καρναβάλι, όπου το πλήθος από μουσικές μπάντες δίνουν το ρυθμό για τις παρελάσεις των μεταμφιεσμένων που οργανώνουν οι διάφορες εταιρίες και οι σχολές της σάμπα. Κάθε παρέλαση είναι ένα κορντάο, μια σειρά δηλαδή από μεταμφιεσμένους, οι οποίοι στην πολυτελή στολή τους έχουν προσθέσει και μια παραμορφωτική μάσκα και κινούνται ζωηρά στο ρυθμό της μουσικής, καλώντας τους θεατές να πάρουν μέρος στον ξέφρενο χορό τους. Έτσι, η σάμπα από τραγούδι γίνεται μια παντομίμα, δημιουργεί καινούργια βήματα στο χορό που οι σαμπίστας έχουν μελετήσει από καιρό. Η γιορτή φτάνει στο αποκορύφωμά της όταν αρχίζουν να περνούν τα άρματα μπροστά απ’ τις δημοτικές αρχές και τις επιτροπές. Αυτό διαρκεί μέχρι τα ξημερώματα, καθώς συνήθως περισσότερες από 50 σχολές, μερικές από τις οποίες είναι ιδιαίτερα φημισμένες όπως η Πορτέλα, η Μανγκέιρα, η Ιμπέριο Σεράνο κ.ά. , παρουσιάζουν τις δημιουργίες τους.


Λέγεται ότι για τους κατοίκους του Ρίο η χρονιά ξεκινά μετά το τέλος του καρναβαλιού. Στη Λατινική Αμερική και συγκεκριμένα στην πόλη του Ρίο οι κάτοικοι και οι επισκέπτες, από κάθε γωνιά του κόσμου, γιορτάζουν μέρα νύχτα επί οκτώ ή εννιά μέρες. Το περσινό καρναβάλι θα μείνει στην ιστορία, αφού στις 22 Απριλίου η Βραζιλία γιόρταζε τα 500ά της γενέθλια. Οι κάτοικοι λοιπόν του Ρίο αλλά και αυτοί που βρέθηκαν εκεί ξεφάντωσα όσο ποτέ άλλοτε. Το καρναβάλι της Λατινικής Αμερικής βασίζεται εξ ολοκλήρου στη μουσική και στο χορό. Άνδρες και γυναίκες κατακλύζουν τους δρόμους και χορεύουν σε τρελούς ρυθμούς σάμπα. Ο ρυθμός της είναι 2/3 και χρειάζεται εκπαιδευμένους χορευτές που έχουν έφεση στον αυτοσχεδιασμό και κάθε τους κίνηση χαρακτηρίζεται από φαντασία και πρωτοτυπία.



Το πρώτο καρναβάλι του Ρίο έλαβε χώρα το 1723. Είχε πολλά στοιχεία από τους σαρακοστιανούς εορτασμούς των Πορτογάλων, που αναμειγνύονταν όμως με τις παγανιστικές τελετές των ιθαγενών. Το μείγμα ήταν εκρηκτικό: χρώμα, χορός, εκστατική διάθεση.
Σήμερα στο Ρίο λειτουργούν περίπου 200 σχολές σάμπας, χωρισμένες σε 5 κατηγορίες. Μιλάμε για κανονικό πρωτάθλημα. Δεν μπορείς να συμμετάσχεις στο καρναβάλι, που από το 1984 γίνεται σε ένα δρόμο που σχεδιάστηκε ειδικά γι' αυτό, το Σαμποδρόμιο, αν δεν είσαι μέλος κάποιας σχολής. Κάθε μια διαλέγει τη δική της θεματική και ντύνεται αναλόγως και μπορεί να φτάσει σε μέλη ως και τους 4.000 χορευτές και μουσικούς! 



Κανονικά τώρα θα έπρεπε να σας βάλω και ένα βιντεάκι με τις σέξι βραζιλιάνες αλλά άσε γιατί μας διαβάζουν και παιδιά! χαχαχαχα

Καλό απόγευμα εκφραστικοί φίλοι! :)

ΤΟ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ ΤΗΣ ΒΕΝΕΤΙΑΣ.

Εντάξει, ξακουστό και εντυπωσιακό καρναβάλι κυρίως για τις μάσκες και τις φορεσιές τους!
Αρχοντικές στολές και μάσκες! Θεωρώ οτι σε όλους αρέσουν!
Την ιστορία του όμως δεν την ήξερα, την έμαθα και τη μοιράζομαι μαζί σας!


Η ιστορία αναφέρει ότι το καρναβάλι της Βενετίας ξεκίνησε μετά από μια νίκη της ΄΄Γαληνοτάτης Δημοκρατίας΄΄, προηγούμενο όνομα της Βενετίας, επί του Πατριάρχη της Ακουιλέια, Ούλρικο, το 1162. Μετά τη νίκη αυτή ακολούθησε ξέφρενος χορός και εκδηλώσεις στην πλατεία San Marco. Κατά την περίοδο της αναγέννησης το καρναβάλι της Βενετίας καθιερώθηκε ως επίσημος θεσμός και γιορταζόταν με μεγαλοπρέπεια, με αποτέλεσμα τη γρήγορη διάδοσή του.

Κύριο χαρακτηριστικό του καρναβαλιού είναι οι γνωστές Βενετσιάνικες μάσκες, τις οποίες χρησιμοποιούσαν οι κάτοικοι της Βενετίας κατά τη διάρκεια των εκδηλώσεων. Οι αρχικές μάσκες είχαν πολύ απλό σχεδιασμό. Ωστόσο, με την πάροδο του χρόνου οι μάσκες του καρναβαλιού εξελίχθηκαν σημαντικά τόσο σε θεματολογία, όσο και σε κατασκευή (υλικά).

Το 1797 ο Βασιλιάς της Αυστρίας, απαγόρευσε τόσο τη χρήση μάσκας, όσο και το θεσμό του καρναβαλιού. Ο θεσμός επανήλθε σποραδικά στις αρχές του 19ου αιώνα, όταν και παρατηρήθηκαν οι πρώτες εκδηλώσεις. Επίσημα, το καρναβάλι της Βενετίας επέστρεψε ως θεσμός το 1979, όταν και αποφασίστηκε από την Ιταλική Κυβέρνηση η επάνοδος του καρναβαλιού και η κατασκευή μασκών.



Η ιστορία της μάσκας στο Βενετσάνικο Καρναβάλι:


Η ιστορία της μάσκας γενικά, χάνεται στα βάθη των αιώνων, από τους πρωτόγονους λαούς, μέχρι εκείνους που χάραξαν τα μεγάλα βήματα του πολιτισμού της ανθρωπότητας. Πέρα όμως από τη γενικότερη χρήση της, η μάσκα αποτελεί και σήμα κατατεθέν της Αποκριάς.

Το Καρναβάλι και οι λόγοι που δημιούργησαν τη μάσκα και τα κουστούμια μεταμφίεσης, είναι απόρροια διαφόρων κοινωνικών συνθηκών και η χρήση τους άλλαζε ανά τους αιώνες. Η βενετσιάνικη μάσκα, εμφανίστηκε κατά το Μεσαίωνα, όταν οι άνθρωποι φοβούνταν να δείξουν τα πραγματικά τους συναισθήματα και να αποκαλύψουν την ταυτότητά τους. Προκειμένου να περιοριστεί η αμείλικτη ηθική παρακμή της Βενετίας, οι τοπικές αρχές σε αρκετές περιπτώσεις όρισαν κανόνες για το Καρναβάλι και ρυθμίσεις για τη χρήση της μάσκας και τις μεταμφιέσεις.

Υπάρχουν πολύ λίγα στοιχεία που να εξηγούν το κίνητρο υιοθέτησης της μάσκας στη Βενετία. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι η κάλυψη του προσώπου σε δημόσιους χώρους, ήταν η ιδιαίτερη βενετσιάνικη απάντηση σε μία από τις πιο άκαμπτες ιεραρχίες τάξεων στην ευρωπαϊκή ιστορία.
Σύμφωνα με αρχειακό υλικό, οι βενετσιάνικες μάσκες φοριούνταν στην πόλη της Βενετίας, από τον Μεσαίωνα, τον 12ο και 13ο αιώνα. Τις φορούσαν διάφορα πρόσωπα για να κρυφτούν από οποιαδήποτε παράνομη δραστηριότητα: τυχερά παιχνίδια, χορούς, παράνομες σχέσεις ή ακόμα και πολιτικά σκάνδαλα.

Το 1268 είναι η χρονιά κατά την οποία υπάρχει η αρχαιότερη καταγραφή ενός νόμου που περιορίζει την κατάχρηση της μάσκας. Στο εν λόγω έγγραφο απαγορευόταν στους άνδρες με μάσκες -που ονομάζονταν Mattaccini- να παίζουν το παιχνίδι κατά το οποίο έριχναν στις γυναίκες αυγά με ροδόνερο, από ψηλά κτήρια. Από τις αρχές του 1300, πολλοί νόμοι και διατάγματα άρχισαν να εκδίδονται για τον περιορισμό και τον έλεγχο της υπερβολικής χρήσης μάσκας από τους ελευθεριάζοντες Βενετσιάνους.

Ένας άλλος νόμος του 1339, απαγόρευε στους Βενετούς να φορούν χυδαίες φορεσιές και να επισκέπτονται μοναστήρια με καλόγριες, μεταμφιεσμένοι. Ο νόμος απαγόρευε επίσης στα άτομα να ζωγραφίζουν τα πρόσωπά τους ή να φορούν γενειάδες ή περούκες. 

Κοντά στο τέλος της Δημοκρατίας, η χρήση μάσκας στην καθημερινή ζωή, δέχτηκε αυστηρούς περιορισμούς. Μέχρι το 18ο αιώνα, περιορίστηκε μόνο σε περίπου τρεις μήνες από τις 26 Δεκεμβρίου, καθώς συχνά χρησιμοποιούνταν για να κρύψει την ταυτότητα αυτού που τη φορούσε και παράνομες δραστηριότητές του. Ήταν ένα σύμβολο της ελευθερίας και της καταπάτησης όλων των κοινωνικών κανόνων που επιβάλλονταν από την Ενετική Δημοκρατία. 

Η κατασκευή χειροποίητων βενετσιάνικων μασκών, ήταν μια ιδιαίτερα διαδεδομένη δραστηριότητα και υπήρχαν χιλιάδες τέτοια καταστήματα. Η ζήτηση για μάσκες και η χρήση τους ήταν τόσο μεγάλη, που οι απλές μαύρες μάσκες άρχισαν να μετατρέπονται σε πιο περίτεχνες κατασκευές και να εξαπλώνονται και σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Το 1776, ένας νέος νόμος, αυτή τη φορά για την προστασία της ξεχασμένης «τιμής της οικογένειας», απαγόρευε στις γυναίκες να πηγαίνουν στο θέατρο χωρίς μάσκα «Bauta» που κάλυπτε το πρόσωπό τους.

Με την έναρξη της αυστριακής κατοχής, μετά την πτώση της Δημοκρατίας, η Βενετία έχασε τον αυθεντικό χαρακτήρα του καρναβαλιού της, καθώς οι ενετές κυρίες, άφησαν στην άκρη τις μάσκες, προσαρμοζόμενες στο γεγονός ότι η αυστριακή κυβέρνηση δεν επέτρεπε την χρήση τους, με εξαίρεση τους ιδιωτικούς χορούς.

Η ιταλική κυβέρνηση ήταν πιο «ανοικτή» πλέον, αλλά αυτή τη φορά οι Βενετοί ήταν άτολμοι. Η Βενετία δεν ήταν πλέον η πόλη του καρναβαλιού, αλλά μια αυτοκρατορική επαρχία χωρίς προσωπική ελευθερία. Κατά τη διάρκεια της δεύτερης αυστριακής κυβέρνησης, επιτρεπόταν να χρησιμοποιούνται οι μάσκες κατά τη διάρκεια της Αποκριάς.

Μόνο δύο αιώνες αργότερα, το Καρναβάλι επέστρεψε για να παραμείνει, αλλά με ένα νέο ρόλο, δηλαδή ως καλλιτεχνική και δημιουργική έκφραση, που κάθε χρόνο πρωταγωνιστεί στην εκπληκτική πλατεία San Marco.


Οι πιο γνωστές βενετσιάνικες μάσκες:

Οι βενετσιάνικες μάσκες κατασκευάζονται από δέρμα, papier mache, πορσελάνη ή με μια πρωτότυπη τεχνική από γυαλί. Αρχικά ήταν μάλλον απλές στο σχέδιο και τη διακόσμηση, ενώ σήμερα είναι ζωγραφισμένες στο χέρι και διακοσμούνται με φυσικά φτερά, πολύτιμα μέταλλα και λίθους.
Μερικές από τις πιο γνωστές μάσκες είναι οι:

Bauta: μια μάσκα που καλύπτει όλο το πρόσωπο. Ήταν από παλιά ένα παραδοσιακό κομμάτι τέχνης, με έντονο πηγούνι, χωρίς στόμα και πολλά επίχρυσα μέρη. Η μάσκα έχει τετράγωνο σαγόνι με κλίση προς τα πάνω για να επιτρέπει στο χρήστη να μιλά, να τρώει και να πίνει εύκολα χωρίς να χρειάζεται να την βγάζει, διαφυλάσσοντας έτσι την ανωνυμία του. Η Bauta συχνά συνοδεύεται από μια κόκκινη κάπα.

Colombina: είναι μισή μάσκα (καλύπτει μόνο τα μάτια), συχνά με περίτεχνη διακόσμηση από χρυσό, ασήμι κρύσταλλα και φτερά. Κρατιέται στο πρόσωπο με ένα μπαστούνι ή δεμένη με κορδέλα, όπως και οι περισσότερες άλλες βενετσιάνικες μάσκες

Medico della Peste (γιατρός της πανούκλας): Η μάσκα αυτή έχει ένα μακρύ ράμφος και είναι μία από τις πιο παράξενες και αναγνωρίσιμες βενετσιάνικες μάσκες. Ο εντυπωσιακός σχεδιασμός της έχει μακάβρια ιστορία: προέρχεται από τον 17ο αιώνα, όταν ο γάλλος γιατρός Charles de Lorme, την υιοθέτησε μαζί με άλλες υγειονομικές προφυλάξεις, ενώ θεράπευε θύματα της πανούκλας. Η μάσκα είναι λευκή και αποτελείται από ένα κοίλο ράμφος ενώ γύρω από τα μάτια διακοσμείται με κρυστάλλους.

Moretta: πρόκειται για μια οβάλ μάσκα με μεγάλες τρύπες για τα μάτια, που φοριούνταν από τις γυναίκες των πατρικίων. Η μάσκα διαθέτει επίσης πέπλο που κρέμεται στο λαιμό. 

Larva ή Volto: Είναι μια μάσκα που καλύπτει όλο το πρόσωπο. Παλιότερα ήταν συνήθως λευκή και με έναν… τρισδιάστατο σχεδιασμό που την έκανε πιο άνετη σε σχέση με άλλες μάσκες. Συνοδεύεται από ένα τριγωνικό καπέλο και μανδύα έτσι ώστε να αυξάνεται η αύρα του μυστηρίου.

Βέβαια υπάρχουν πολλές ακόμη μάσκες όπως οι: Arlecchino, Brighella, Burrattino, Pantalone, Pierrot, Pulcinella, Gatto κ.ά..



Και φυσικά οι φαντασμαγορικές αυτές μάσκες όπως θα ξέρετε ήδη συνοδεύονται απο πανάκριβες και πανέμορφες παραδοσιακές στολές εποχής και με το ανάλογο χτένισμα μαλλιών και μακιγιάζ φυσικά στα σημεία που δεν κρύβει η μάσκα.

Εντυπωσιακή ιστορία και ακόμη πιο εντυπωσιακή η αμφίεση! Πολύ μ' άρεσε αυτό το θέμα σήμερα! Ελπίζω και εσάς φίλοι! Να είστε καλά και να έχετε μία όμορφη μέρα! :)

Πέμπτη, 19 Φεβρουαρίου 2015

ΠΑΤΡΙΝΟ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ.

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλησπέρα!
Πατρινό καρναβάλι για πάντα όπως λέει και το τραγούδι!
Έχετε παρακολουθήσει ποτέ ή έχετε συμμετάσχει; Εγώ όχι αλλά σίγουρα θα είναι ενδιαφέρον!
Έχω παρακολουθήσει της Ξάνθης όμως, που είναι επίσης ξακουστό και ήταν πολύ όμορφα.

Για πάμε να μάθουμε την ιστορία του όμως! :)

Το Πατρινό καρναβάλι είναι η μεγαλύτερη αποκριάτικη εκδήλωση στην Ελλάδα. Μετρά 180 χρόνια ιστορίας. Οι εκδηλώσεις αρχίζουν στις 17 Ιανουαρίου και διαρκούν μέχρι την Καθαρή Δευτέρα. Το καρναβάλι της Πάτρας δεν είναι μόνο μια συγκεκριμένη εκδήλωση αλλά ένα σύνολο εκδηλώσεων που περιλαμβάνουν χορούς, παρελάσεις, κυνήγι κρυμμένου θησαυρού, καρναβάλι των μικρών κ.ά. Κορυφώνεται το τελευταίο Σαββατοκύριακο της Αποκριάς με τη νυχτερινή ποδαράτη παρέλαση των πληρωμάτων του Σαββάτου, τη φαντασμαγορική μεγάλη Παρέλαση αρμάτων και πληρωμάτων της Κυριακής και τέλος το τελετουργικό κάψιμο του βασιλιά καρνάβαλου στο μώλο της Αγίου Νικολάου στο λιμάνι της Πάτρας. Χαρακτηριστικές αρχές του είναι ο αυθορμητισμός, ο αυτοσχεδιασμός, η πηγαία έμπνευση και ο εθελοντισμός.


Ιστορία

Οι περισσότερες απόψεις συγκλίνουν στο ότι αφετηρία του Πατρινού Καρναβαλιού υπήρξε ο πρώτος αποκριάτικος χορός μετά την απελευθέρωση, που δόθηκε το 1829 στην οικία του εμπόρου Μωρέττη. Όμως το καρναβάλι, όπως και οι περισσότερες αποκριάτικες εκδηλώσεις στη Μεσόγειο και τα Βαλκάνια συνδέονται με αρχαίες παγανιστικές εκδηλώσεις και ιεροτελεστίες, όπως αυτές προς τιμή του Διονύσου. Μέσα στην καρδιά του χειμώνα, οι πιστοί με ειδικές γιορτές επικαλούνται τη θεότητα, η οποία ξαναγεννιέται για να φέρει και πάλι την Άνοιξη. Για να γυρίσουμε στη σύγχρονη περίοδο, ρόλο στην δημιουργία του Πατρινού Καρναβαλιού φέρονται να είχαν και οι γαλλικές δυνάμεις του στρατηγού Μαιζών, οι οποίες στάθμευαν στην πόλη μετά την απελευθέρωση από τους Τούρκους. Θεωρείται δηλαδή ότι μετέφεραν τα αποκριάτικα έθιμα της πατρίδας τους και τον καρναβαλικό τρόπο διασκέδασης τον οποίο προσέλαβαν οι ντόπιοι. Καθοριστική συνεισφορά στην εξέλιξη του θεσμού θεωρείται πως είχαν οι Επτανήσιοι, οι οποίοι συνέρρευσαν στην Πάτρα μετά την ένωση των Ιονίων Νήσων με την Ελλάδα το 1864. Πιστεύεται ότι με το κέφι τους, την ευρηματική τους διάθεση και τη ζωντάνια τους οι νησιώτες έδωσαν άλλο χρώμα στις αποκριάτικες διασκεδάσεις στην Πάτρα, που λάμβαναν τότε χώρα σε ταβέρνες και καφενεία. Επιπλέον, η ίδια η θέση της πόλης με την αυξανόμενη ακμή του λιμανιού της και τις συχνές επαφές με τη Δύση και ιδίως με την Ιταλία, με τα περίφημα καρναβάλια της όπως αυτό της Βενετίας συνέβαλαν με τα χρόνια στη διαμόρφωση του καρναβαλιού ώστε ακόμα και σήμερα να διαθέτει αρκετά μεσογειακά και δυτικότροπα χαρακτηριστικά.


Στη συνέχεια και ως συνέπεια της ευμάρειας της πόλης στα τέλη του 19ου αιώνα οι καρναβαλικές εκδηλώσεις παίρνουν πιο σταθερά χαρακτηριστικά. Η εμφάνιση των πρώτων καρναβαλικών αρμάτων τοποθετείται χρονικά στη δεκαετία του 1870. Τα άρματα τότε ήταν αποκλειστικά κατασκευές ιδιωτών, μόνο αργότερα ανέλαβε ο Δήμος Πατρέων έναν μεγάλο αριθμό κατασκευών. Στην ίδια δεκαετία, το 1872 οικοδομείται με συνεισφορές πλούσιων σταφιδεμπόρων το Θέατρο "Απόλλων" και φιλοξενεί αποκριάτικους χορούς, όπως ακριβώς και σήμερα, που συνεχίζει να έχει κεντρικό ρόλο στις καρναβαλικές εκδηλώσεις. Το 1880 την ημέρα του Αγίου Αντωνίου κάνουν την εμφάνισή τους οι πρώτες μπούλες (ομάδες μεταμφιεσμένων που τριγυρίζουν στις γειτονιές και με χιουμοριστική διάθεση κάνουν πλάκα σε φίλους, γνωστούς αλλά και άγνωστους). Το έθιμο αυτό τείνει στις μέρες μας να εκλείψει. Όπως μαρτυρεί ο ιστορικός του Πατρινού Καρναβαλιού Νίκος Πολίτης την εποχή της Μπελ Επόκ διοργανώνονται ωραία καρναβάλια όπως τις χρονιές 1900, 1907, 1909 με τη συμμετοχή για πρώτη φορά ατόμων κάθε κοινωνικής τάξης και καταγωγής. Την εποχή εκείνη τοποθετείται και η εμφάνιση του εθίμου του αυγοπολέμου με κέρινα αυγά γεμάτα κομφετί (κατασκευασμένα σε ειδικές μηχανές) τα οποία έριχναν οι καρναβαλιστές από τα μπαλκόνια. Αν και το έθιμο αυτό έχει εξαφανιστεί σήμερα, θεωρείται πως αποτελεί πρόδρομο του σοκολατοπολέμου. Την αμέσως επόμενη δεκαετία τα πράγματα δεν είναι ευνοϊκά για το καρναβάλι, οι συνεχείς πόλεμοι και συγκρούσεις (Βαλκανικοί πόλεμοι, Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, Εθνικός Διχασμός, Μικρασιατική εκστρατεία)στέλνουν τους άνδρες στο μέτωπο και φέρνουν στην πόλη οικονομική στενότητα και δυστυχία. Στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια η κατάσταση δεν βελτιώνεται αισθητά, μόνο σποραδικές εκδηλώσεις μαρτυρούν την έλευση του Καρναβαλιού. Προφανή εξαίρεση αποτελούν τα εντυπωσιακότατα και ωραιότατα καρναβάλια των ετών 1938 και 1939. Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και ο συνακόλουθος εμφύλιος θα φέρουν μια δεκαετή αναγκαστική διακοπή.


Στις αρχές της δεκαετίας του 1950 γίνονται οι πρώτες διστακτικές σκέψεις για αναβίωση του καρναβαλιού. Οι πλέον απαισιόδοξοι προεξοφλούν την αποτυχία: "τίποτα δεν θα είναι όπως παλιά". Κι όμως το καρναβάλι ξαναγεννιέται. Οι πρωτοπόροι μουσικοί όμιλοι "Ορφέας" και "Πατραϊκή Μαντολινάτα" έχουν τα ηνία της προσπάθειας.[1] Το πατρινό καρναβάλι επιστρέφει στις ζωές των πατρινών αλλά και όλων των Ελλήνων, ιδίως όμως όσων είχαν την οικονομική δυνατότητα (κυρίως εύποροι Αθηναίοι) να ταξιδέψουν στην Πάτρα για να συμμετάσχουν στο καρναβάλι, όπως και στα περίφημα μπουρμπούλια. Την ίδια περίοδο ο κινηματογραφικός φακός αποτυπώνει στιγμιότυπα του καρναβαλιού σε ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου. Ακόμα πιο ιστορικές σκηνές βέβαια υπάρχουν και σε ιστορικά προπολεμικά επίκαιρα. To 1956 το καρναβάλι γίνεται στόχος επιθέσεων χριστιανικών[2] και άλλων ηθικιστικών οργανώσεων, που παραπληροφορημένες καταφθάνουν στην Πάτρα από άλλες περιοχές της Ελλάδας μεσούντος του καρναβαλιού για να καταγγείλουν όργια, διαφθορά, "Σόδομα και Γόμορρα" αλλά εμποδίζονται από την αστυνομία.[3] Οι εντελώς ανυπόστατες κατηγορίες συναντούν την αδιαφορία ή την ενόχληση των Πατρινών και των επισκεπτών του καρναβαλιού. Είναι χαρακτηριστικό πως η τοπική εκκλησία δεν συμμερίζεται τις απόψεις των ταραξιών αφού γνωρίζει πως το καρναβάλι είναι μια εντελώς αθώα ψυχαγωγική εκδήλωση. Ακόμα, την ίδια εποχή σε ορισμένες περιπτώσεις επιβάλλεται άνωθεν λογοκρισία σε ορισμένες καρναβαλικές κατασκευές των οποίων το καυστικό πνεύμα έθιγε τα κακώς κείμενα. Τέλος το 1964 χρονιά θανάτου του βασιλιά Παύλου το Καρναβάλι θα ματαιωθεί.


Οι λιγοστές παραφωνίες με κανέναν τρόπο δεν σκιάζουν τη μεγαλοπρέπεια του καρναβαλιού το οποίο γνωρίζει πια μέγιστη πανελλαδική καταξίωση ενώ προσελκύει και το βλέμμα ορισμένων διεθνών ΜΜΕ. Το 1966 το καρναβάλι τίθεται σε νέες βάσεις. Ο δημοσιογράφος Νίκος Μαστοράκης φέρνει στην Πάτρα το Κυνήγι του Κρυμμένου Θησαυρού στο οποίο παίρνουν μέρος 94 Πατρινοί και επισκέπτες με τα αυτοκίνητα τους. Πρώτη νικήτρια αναδεικνύεται η ομάδα ενός φίλου του καρναβαλιού από τη Θεσσαλονίκη, του Άλκη Στέα ο οποίος θα δεχτεί να παρουσιάσει το παιχνίδι την επόμενη χρονιά. Έτσι, ο αείμνηστος πια Στέας γίνεται για δεκαετίες ο θρυλικός παρουσιαστής του καρναβαλιού το οποίο μπαίνει σε κάθε ελληνικό σπίτι από τις τηλεοπτικές συχνότητες της ΕΡΤ. Εκφράσεις του όπως "η καρναβαλούπολη της Ελλάδας", για την Πάτρα και "συνεχίστε να χορεύετε" προς τους καρναβαλιστές θα μείνουν ιστορικές. Το 1974 ξεκινά η σύγχρονη φάση του καρναβαλιού, οι καρναβαλιστές πείθονται να εγκαταλείψουν τα αυτοκίνητά τους και να παρελάσουν πεζή στους δρόμους (ως τότε μόνο τα άρματα παρήλαυναν). Το θέαμα κορυφώνεται, το καρναβάλι γιγαντώνεται και η Πάτρα κατακλύζεται από εκατοντάδες χιλιάδες επισκέπτες.


Διοργανωτής

Ψυχή του καρναβαλιού αποτελούν οι δεκάδες χιλιάδες καρναβαλιστές Πατρινές, Πατρινοί, επισκέπτες και φίλοι του Πατρινού Καρναβαλιού άνθρωποι κάθε ηλικίας οι οποίοι συμμετέχουν αυθόρμητα στις καρναβαλικές εκδηλώσεις τόσο στις επίσημες όσο και σε εκατοντάδες άλλες ανεπίσημες όπως αποκριάτικοι χοροί, μπαλ μασκέ και γλέντια σε σπίτια, γειτονιές, κλάμπ, καφέ, εστιατόρια κτλ. Ωστόσο, τις τελευταίες δεκαετίες ένα μεγάλο μέρος της διοργάνωσης αναλαμβάνει σταθερά ο Δήμος Πατρέων μέσω της Δημοτικής Επιχείρησης Πολιτιστικής Ανάπτυξης Πάτρας (ΔΕΠΑΠ) η οποία εποπτεύει και το καρναβαλικό εργαστήρι, μοναδικό χώρο στην Ελλάδα όπου κατασκευάζονται τα μεγαλειώδη άρματα του βασιλιά Καρνάβαλου και της συνοδείας του καθώς και άλλες κατασκευές που κοσμούν την πόλη στη διάρκεια της Αποκριάς. Το καρναβάλι ενίοτε λαμβάνει την οικονομική στήριξη του ΥΠΠΟ και άλλων φορέων. Όμως η επίσημη στήριξη είτε δημοτική είτε κρατική ήρθε να ενισχύσει έναν πατροπαράδοτο θεσμό και όχι να δημιουργήσει κάτι εκ του μη όντος όπως συμβαίνει με τις αποκριάτικες εκδηλώσεις άλλων ελληνικών δήμων.

 

Τελετή Έναρξης

Στις 17 Ιανουαρίου κάθε χρόνο, κάνει την εμφάνισή του στους δρόμους της Πάτρας ο τελάλης του Πατρινού Καρναβαλιού, τα τελευταία χρόνια μια ειδική κατασκευή με τη μορφή μουσικού άρματος. Ο τελάλης αναγγέλλει με κάθε καρναβαλική επισημότητα την έναρξη του Καρναβαλιού με ένα σκωπτικό μήνυμά του και καλεί τους Πατρινούς να συγκεντρωθούν το βράδυ της ίδιας μέρας στην Τελετή Έναρξης, στην κεντρική πλατεία της πόλης, την Πλατεία Γεωργίου. Εκεί κατά τη διάρκεια μιας φαντασμαγορικής γιορτής με στοιχεία έκπληξης, μιας και το περιεχόμενό της κρατιέται μυστικό ως την τελευταία στιγμή, κηρύσσεται η έναρξη του Πατρινού καρναβαλιού από τον Δήμαρχο Πατρέων από τον εξώστη του Δημοτικού Θεάτρου Απόλλων.

 

Τσικνοπέμπτη

Η γιορτή της Τσικνοπέμπτης έχει ιδιαίτερο χρώμα στην Πάτρα εξαιτίας και της επιρροής του καρναβαλιού. Την ημέρα εκείνη εκατοντάδες Πατρινοί στήνουν ψησταριές σε κάθε σημείο της πόλης. Όμως επίκεντρο των εκδηλώσεων αποτελεί η Άνω Πόλη, η παλιά συνοικία Τάσι και κυρίως η οδός Γερμανού και οι δρόμοι γύρω από αυτή. Λαϊκά και καρναβαλικά δρώμενα, μουσικές κομπανίες συμπληρώνουν τη βραδιά της άφθονης κατανάλωσης ψητού κρέατος και οινοποσίας. Άλλοτε εκείνες της ημέρες πριν την Αποκριά στην Πάτρα αναβίωνε μια χαρακτηριστική παράδοση, "ο γάμος της Γιαννούλας της κουλουρούς". Η Γιαννούλα ήταν υπαρκτό πρόσωπο, επρόκειτο για μια φτωχή γυναίκα της Άνω πόλης που έζησε στην περίοδο πριν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και κύρια δραστηριότητά της ήταν η πώληση κουλουριών που της εξασφάλιζε τα προς το ζην. Ορισμένοι Πατρινοί εκμεταλλευόμενοι την αφέλειά της και το ευφάνταστο του χαρακτήρα της, της έταζαν πως θα την παντρέψουν με τον πρόεδρο της Αμερικής Ουίλσον. Η σχετική φάρσα περιλάμβανε άφιξη του Ουίλσον με πλοίο στο λιμάνι και άνοδό του στην Άνω πόλη όπου θα τελούνταν και ο γάμος με τη Γιαννούλα. Η εύπιστη κουλουρού υποδεχόταν τον υποτιθέμενο Ουίλσον, Ιούλσο όπως τον πρόφερε η ίδια, και που φρόντιζαν πάντα να τον ντύνουν με φράκο και ημίψηλο, αλλά ώσπου να αντιληφθεί την ειρωνεία της στιγμής, το πλήθος των συγκεντρωμένων για το γάμο είχε διασκεδάσει με την ψυχή του. Το θέαμα επαναλήφθηκε αρκετές χρονιές.

Καρναβάλι των Μικρών
Σημαντική καινοτομία της τελευταίας δεκαετίας -με ρίζες όμως στο baby rally που πρωτοδιοργανώθηκε το 1968 με πρωτοβουλία του Φυσιολατρικού Συνδέσμου Πατρών[4]- και πανευρωπαϊκή αποκλειστικότητα του Πατρινού Καρναβαλιού αποτελεί το "Καρναβάλι των Μικρών" που κορυφώνεται με την Μεγάλη Παρέλαση των Μικρών κάθε Κυριακή του Ασώτου. Εκείνη την ημέρα χιλιάδες μικροί καρναβαλιστές από την Πάτρα, τη Δυτική Ελλάδα αλλά και από όλη την Ελλάδα παρελαύνουν στους κεντρικούς δρόμους της Πάτρας σε ομάδες ανάλογα με το νηπιαγωγείο, το σχολείο τους, το φροντιστήριό τους, τη σχολή χορού τους. Μαζορέτες και η νεανική μπάντα του Δήμου συνοδεύουν τα παιδιά. Με την πάροδο των χρόνων το Καρναβάλι των Μικρών ακολουθεί τη δική του επιτυχημένη πορεία συναγωνιζόμενο επάξια εκείνο των μεγάλων. Ειδικά τραγούδια γράφονται γι αυτό, διεξάγονται ειδικοί διαγωνισμοί και παιχνίδια, ενώ το Καρναβαλικό Συνεργείο του Δήμου κατασκευάζει ειδικά άρματα εμπνευσμένα από δημοφιλή παραμύθια. Στην πλατεία Υψηλών Αλωνίων στήνεται συνήθως η καρναβαλούπολη, ογκώδεις χαρούμενες κατασκευές καρναβαλικού χαρακτήρα με τις οποίες μπορούν να παίξουν τα παιδιά. Αξιοσημείωτο είναι πως το καρναβάλι των Μικρών διεξάγεται σε συνθήκες απόλυτης ασφάλειας για τα παιδιά καθώς παρελαύνουν μαζί τους και οι δάσκαλοι, επιβλέποντες και οι κηδεμόνες τους. Το καρναβάλι των μικρών αποτελεί βασικό στοιχείο της καρναβαλικής διαπαιδαγώγησης των παιδιών και "φυτώριο" καρναβαλιστών.

 

Παιχνίδι Κρυμμένου θησαυρού

 Οι ομάδες του Κρυμένου Θησαυρού συγκροτούνται είτε από μόνιμες συντροφιές καρναβαλιστών είτε από παρέες στα γυμνάσια και τα λύκεια της πόλης, συνάδελφους στη δουλειά ή γνωστούς στη γειτονιά. Έχουν ένα όνομα ως ομάδα και ένα θέμα - που δίνει και το όνομα κάθε χρονιάς- για τη μεταμφίεσή τους.Ανάλογα με την καρναβαλική θητεία- παιδεία των μελών και τον χρόνο που διαθέτουν προσανατολίζονται είτε μόνο στη συμμετοχή στις παρελάσεις είτε και στη συμμετοχή στα παιχνίδια και τους διαγωνισμούς του κρυμμένου θησαυρού. Αυτά τα παιχνίδια περιλαμβάνουν ερωτήσεις από ιστορία, φιλολογία, μαθηματικά ή από πρακτικές γνώσεις, ασκήσεις πλοήγησης μέσα από κρυμμένα ενδεικτικά στοιχεία διασκορπισμένα σε ολόκληρη την πόλη, καλλιτεχνικούς διαγωνισμούς ζωγραφικής, παντομίμας, θεατρικών στιγμιοτύπων κι ότι άλλο βάλουν στο μυαλό τους οι διοργανωτές του παιχνιδιού. Οι επιδόσεις των ομάδων στις διάφορες φάσεις του παιχνιδιού βαθμολογούνται κι έτσι αναδεικνύεται ο μεγάλος νικητής. Αρκετές ομάδες διατηρούν γραφεία και λέσχες στη διάρκεια της καρναβαλικής περιόδου, πολλές διοργανώνουν πάρτυ και χορούς ή και δημόσιες εκδηλώσεις σε δρόμους και πλατείες. Μερικές μετέχουν στη παρέλαση έχοντας κατασκευάσει και καρναβαλικό άρμα σχετικό με το θέμα της μεταμφίεσής τους. Ο αριθμός των μελών μιας ομάδας κυμαίνεται από 50 άτομα έως 300, συχνά και περισσότερα. Στο καρναβάλι του 2006 πήραν μέρος 239 ομάδες. Τα τελευταία χρόνια στα μέλη τους περιλαμβάνονται κι άτομα από άλλες πόλεις που θέλουν όχι απλά να παρακολουθήσουν το πατρινό καρναβάλι άλλα και να συμμετάσχουν στις εκδηλώσεις του.

 

Μπουρμπούλια

Παραδοσιακό, αποκλειστικά Πατρινό, έθιμο. Απογευματινοί χοροί στους οποίους οι ντάμες προσέρχονται ελεύθερα, χωρίς εισιτήριο και χωρίς συνοδό αλλά με μαύρο φαρδύ και μακρύ ντόμινο και μάσκα ώστε να μην αναγνωρίζονται και έχουν την πρωτοβουλία στην εκλογή καβαλιέρου στο χορό.
Στα χρόνια που οι σχέσεις των δυο φύλλων ήταν υπό αυστηρή επιτήρηση το μπουρμπούλι ήταν μια ετήσια απόδραση και τόπος πραγματικών αλλά και φανταστικών ερωτικών περιπετειών. Γίνονται και σήμερα για να διατηρείται η παράδοση.


Νυχτερινή Ποδαράτη παρέλαση

Λέγεται και ποδαράτη επειδή δεν συμμετέχουν άρματα αλλά μόνο οι ομάδες του κρυμμένου θησαυρού.
Η νύχτα, οι φωτισμοί, η γρήγορη ροή, τα χρώματα και το κέφι συνδυάζονται δίνοντας ένα φαντασμαγορικό θέαμα.

 

Μεγάλη Παρέλαση

Η κορυφαία εκδήλωση του Πατρινού Καρναβαλιού. Προηγούνται τα καρναβαλικά άρματα του Δήμου κι ακολουθούν χωρίς τελειωμό οι ομάδες του κρυμμένου θησαυρού. Παρά την ικανοποιητική ροή που επιτυγχάνεται η παρέλαση, λόγω του μεγάλου αριθμού των συμμετεχόντων ( 35-40.000 τα τελευταία χρόνια), διαρκεί αρκετές ώρες. Διασχίζει την πόλη, παρακολουθείται από δεκάδες χιλιάδες θεατές στα πεζοδρόμια, τα μπαλκόνια των σπιτιών και τις κερκίδες και μεταδίδεται τηλεοπτικά, όπως κι αυτή του Σαββάτου, από το εθνικό δίκτυο.

 

Τελετή Λήξης

Διεύρυνση της παραδοσιακής καύσης του άρματος του Καρναβάλου με συναυλίες, χορούς, αποχαιρετισμό στο καρναβάλι που τέλειωσε, αναγγελίες για το επόμενο και πολλά- πολλά πυροτεχνήματα. Γίνεται στο λιμάνι το βράδυ της Κυριακής και μεταδίδεται, επίσης, τηλεοπτικά.

 

Πηγή: http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%BD%CF%8C_%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%BD%CE%B1%CE%B2%CE%AC%CE%BB%CE%B9

Καλό βράδυ σε όλους φίλοι! :) 

ΑΠΟΚΡΙΑΤΙΚΑ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ ΕΘΙΜΑ.

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημερα!
Μιλήσαμε εχθές για την Γιορτή της Αποκριάς και σήμερα σκέφτηκα να μιλήσουμε για τα έθιμά της!
Και πιστέψτε με τα έθιμα ανα πόλεις είναι πάρα πολλά και ωραία!
Τι λέτε; Θέλετε να ενημερωθείτε μαζί μου;
Αρκετά τα γνώριζα διότι αναπαρίστονται και στα μέρη μου, κάποια άλλα όμως όχι και ομοιλογώ πως έχουν το ενδιαφέρον τους.
Για πάμε να δούμε:

Πλέκοντας κορδέλες στο Γαϊτανάκι! 

Από τα πιο γνωστά πανελλαδικά έθιμα, που διατηρούνται αυτούσια ως τις μέρες μας, είναι το γαϊτανάκι. Το γαϊτανάκι είναι ένας χορός που δένει απόλυτα με το χρώμα και το κέφι της απόκριας.
Δεκατρία άτομα χρειάζονται γι’ αυτόν το χορό. Ο ένας κρατά ένα μεγάλο στύλο στο κέντρο, από την κορυφή του οποίου κρέμονται 12 μακριές κορδέλες, διαφορετικού χρώματος η καθεμιά. Οι κορδέλες αυτές λέγονται γαϊτάνια και δίνουν το όνομά τους στο έθιμο. Οι υπόλοιποι δώδεκα χορευτές κρατούν από ένα γαϊτάνι και χορεύουν σε ζευγάρια. Καθώς κινούνται γύρω από το στύλο, κάθε χορευτής εναλλάσσεται με το ταίρι του κι έτσι πλέκουν τις κορδέλες πάνω του δημιουργώντας χρωματιστούς συνδυασμούς. Όταν πια οι κορδέλες τυλιχτούν στο στύλο και οι χορευτές χορεύουν όλο και πιο κοντά σε αυτόν, τότε ο χορός τελειώνει και το στολισμένο γαϊτανάκι μένει να θυμίζει το αποκριάτικο πνεύμα.



ΞΑΝΘΗ

Το κάψιμο του Τζάρου στην Ξάνθη 
Το έθιμο αυτό το έφεραν οι πρόσφυγες από το Σαμακώβ της Ανατολικής Θράκης και αναβιώνει κάθε χρόνο από τους κατοίκους του συνοικισμού, ο οποίος βρίσκεται στη γέφυρα του ποταμού Κόσυνθου. Ο Τζάρος ή Τζάρους, σύμφωνα με την τοπική παράδοση, ήταν ένα κατασκευασμένο ανθρώπινο ομοίωμα τοποθετημένο πάνω σε ένα σωρό από πουρνάρια.
Την τελευταία Κυριακή της Αποκριάς καιγόταν σε κέντρο αλάνας, πλατείας ή σε υψώματα για να μην έχουν το καλοκαίρι ψύλλους. Η ονομασία «Τζάρος» προήλθε από τον ιδιόρρυθμο ήχο που δημιουργούσε η καύση του θάμνου «τζ,τζ,τζ…». Μετά την ολοκλήρωση του εθίμου, ακολουθεί ένα φαντασμαγορικό θέαμα με πυροτεχνήματα.


ΔΙΔΥΜΟΤΕΙΧΟ
Στα χρόνια της τουρκοκρατίας σε πολλές περιοχές της Ελλάδας υπήρχαν πολλοί Τούρκοι. Κάποιοι από αυτούς είχαν μεγάλες περιουσίες και οι κάτοικοι τους ονόμαζαν «Μπέηδες». Ο Μπέης εκείνη την εποχή ζούσε όπως ένας Αγάς. Είχε πάντα στο σπίτι του, την καλύτερη κοπέλα του χωριού, το γιατρό του, τη νοσοκόμα, τους σωματοφύλακές του και κάποιον έμπιστο δικαστικό για να τιμωρεί τους παραβάτες. Οι συνθήκες εκείνης της εποχής ήταν πάρα πολύ δύσκολες και για να επιβιώσει κανείς, πήγαινε και δούλευε στις δουλειές του Μπέη για ένα κομμάτι ψωμί. Πολλοί από τους κατοίκους του χωριού αντιδρούσαν σ’ όλη αυτή την εκμετάλλευση οπότε και ξεσηκώθηκαν να διαμαρτυρηθούν να σταματήσει αυτό το καθεστώς που επικρατούσε, πράγμα που το κατάφεραν.
Οι Τούρκοι δεν επέτρεπαν στους Έλληνες να συγκεντρώνονται και να μιλάνε ελεύθερα. Μετά από προσπάθειες τους επέτρεπαν να συγκεντρώνονται την Αποκριά, να μιλούν ελεύθερα και να λύνουν τα προβλήματά τους. Σιγά-σιγά μπορούσαν να σατιρίζουν τους Τούρκους και να τους πειράζουν, μόνο εκείνη τη μέρα. Το έθιμο συνεχίστηκε, και μετά την απελευθέρωση γινόταν σαν γιορτή για την απελευθέρωση από την εκμετάλλευση των Τούρκων. Κράτησε, και με τα χρόνια αύξησε το σατιρικό και περιπαικτικό χαρακτήρα του.
Το έθιμο του «Μπέη», περιέχει διονυσιακά στοιχεία και έχει σατιρικό χαρακτήρα. Ο Μπέης είναι ώριμος άντρας με μουστάκι, ντυμένος με «γούνα», βαμμένος με κοκκινάδι, πολλά στολίδια, φέσι, μπότες και φέρει μαζί του ραβδί, πιστόλια και ναργιλέ. Φυσικά δεν είναι μόνος του, έχει και τη συνοδεία του. Προηγείται όλων ο τελάλης, ακολουθεί η φρουρά του Μπέη, έπειτα ο ίδιος, οι αυλικοί και οι γεωργοί. Το ντύσιμο σχεδόν όλων των προσώπων βασίζεται σε ρούχα παλαιότερων εποχών και στον αυτοσχεδιασμό. Αφού τελειώσει η «γύρα» του μπέη, γίνεται αναπαράσταση των τοπικών εργασιών (όργωμα, θερισμός) από τους γεωργούς. Ακολουθεί γαϊδουροδρομία και ρωμαϊκή πάλη. Μετά την ολοκλήρωση της ρωμαϊκής πάλης, ο κόσμος μαζεύεται στις ταβέρνες και μαζί με το προσωπικό του Μπέη πίνει και διασκεδάζει με παραδοσιακά όργανα της περιοχής.



ΚΑΣΤΟΡΙΑ

Οι Μπουμπούνες της Καστοριάς! 
Την τελευταία Κυριακή της Αποκριάς, στις πλατείες της Καστοριάς και στα χωριά στήνονται μεγάλες φωτιές, τηρώντας ένα προχριστιανικό έθιμο που ακούει στο όνομα Μπουμπούνες.
Οι μεγαλύτερες μπουμπούνες είναι της πλατείας Ντουλτσού, της γειτονιάς του Απόζαρι, της πλατείας Ομονοίας και της γειτονιάς του παλαιού Νοσοκομείου. Γύρω από την αναμμένη μπουμπούνα, οι παρευρισκόμενοι πίνουν και γεύονται εδέσματα της μέρας της Αποκριάς, που καταναλώνονται εν όψει της Καθαράς Δευτέρας. Λαϊκές ορχήστρες παίζουν τοπικούς παραδοσιακούς σκοπούς και ακολουθεί χορός μέχρι να σβήσει η μπουμπούνα  και να πάρει μαζί της τα κακά πνεύματα, ώστε ο εξαγνισμός της Σαρακοστής να ξεκινήσει χωρίς αυτά.
Στα σπίτια, οι νοικοκυραίοι τηρούν το έθιμο του “Χάσκαρη”. Είναι ένα συμβολικό έθιμο που πραγματοποιείται στα σπίτια της Καστοριάς επίσης την τελευταία Κυριακή της αποκριάς. Μετά το βραδινό φαγητό διασκεδάζουν όλοι με τις προσπάθειες που καταβάλουν όλα τα μέλη της οικογένειας για να “πιάσουν” με το στόμα ολάνοιχτο το βρασμένο αυγό που τους προσφέρεται με τη βοήθεια ενός ξύλινου ραβδιού και μιας κλωστής στην οποία δένεται το αυγό. Ο συμβολισμός του χάσκαρη έχει να κάνει με τη σαρακοστή. Με αυγό κλείνει το στόμα για την νηστεία, με αυγό ανοίγει ξανά το βράδυ της ανάστασης.

Τετάρτη, 18 Φεβρουαρίου 2015

ΑΠΟΚΡΙΕΣ..! ΕΤΣΙ ΓΕΝΙΚΑ ΚΙ ΑΟΡΙΣΤΑ;

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα!
Καλή Αποκριάτικη εβδομάδα να έχουμε!

Άργησα να μπω και γι' αυτό σας εύχομαι σήμερα! 

Ξέρετε ποτέ δεν κατάλαβα γιατί σε μια καθαρά θρησκευτική εορτή οι άνθρωποι μασκαρευόμαστε. Δεν είχα καταλάβει την πλήρη αν θέλετε συσχέτιση διασκέδασης-αμφίεσης με τον θρησκευτικό αν θέλετε χαρακτήρα!

Δε λέω, μου αρέσουν οι Απόκριες αλλά δεν είχα καταλάβει που κολλάει η αμφίεση με τη θρησκεία. Ψάχνοντας για πληροφορίες βρήκα πως η μεταμφίεση παραμένει από παλιές γιορτές της Ρωμαικής εποχής αλλά και πάλι δεν νοιώθω να βρήκα τις πλήρως τις απαντήσεις στις ερωτήσεις που έψαχνα!

Θα μοιραστώ μαζί σας πράγματα που έμαθα μόλις και ελπιζω να αν έχετε και εσεις τις ίδιες απορίες με εμένα να τις λύσετε, γιατί εγώ νοιώθω και πάλι κάπως μετέωρη αλλά δε πειράζει.

Για πάμε να δούμε τί ακριβώς γιορτάζουμε:

Απόκριες ονομάζονται οι τρεις εβδομάδες πριν από τη Μεγάλη Σαρακοστή. Ταυτίζονται με την περίοδο του Τριωδίου, μια κινητή περίοδο στην Ορθόδοξη Χριστιανική παράδοση από την Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου μέχρι την Κυριακή της Τυροφάγου ή Τυρινής.
 
Η περίοδος του Τριωδίου είναι εκκλησιαστική περίοδος δέκα εβδομάδων, που ξεκινά από την Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου και φτάνει μέχρι και το Μεγάλο Σάββατο. Μέσα στην περίοδο αυτή περιλαμβάνεται και η Μεγάλη Τεσσαρακοστή καθώς και η Μεγάλη Εβδομάδα.
Την πρώτη εβδομάδα γίνεται «κατάλυση στα πάντα», δηλαδή τρώγεται ελεύθερα κάθε φαγητό ακόμα και την Τετάρτη και Παρασκευή. Για το λόγο αυτό ονομάζεται «ελεύθερη» ή «απολυτή».
Την δεύτερη εβδομάδα του Τριωδίου γίνεται «κατάλυση στα πάντα» όλες τις ημέρες εκτός της Τετάρτης και Παρασκευής όποτε απέχουμε ακόμα και από τα λαδερά φαγητά όπως και τις ημέρες της Μεγάλης Σαρακοστής. Την Πέμπτη της δεύτερης εβδομάδας στην Ελλάδα υπάρχει το έθιμο της Τσικνοπέμπτης, κατά την οποία καταναλώνονται κρεατικά, δεδομένου ότι μετά από τρεις ημέρες αρχίζει ουσιαστικά η νηστεία της Σαρακοστής.
Η τρίτη εβδομάδα του Τριωδίου είναι αυτή της Τυροφάγου ή Τυρινής, οπότε όλες τις ημέρες γίνεται κατάλυση σε όλα τα γαλακτοκομικά προϊόντα, του αυγού, των ψαριών και φυσικά του ελαιολάδου, απαγορεύεται όμως η κρεοφαγία.
Την τρίτη Κυριακή της Αποκριάς, πριν την Καθαρά Δευτέρα, αρχίζει η περίοδος της Μεγάλης Σαρακοστής, δηλαδή της νηστείας των σαράντα ημερών που προηγείται του χριστιανικού Πάσχα.

Απόκριες στην Ελλάδα

Τις μέρες αυτές γίνεται το έθιμο του γλεντιού, της ψυχαγωγίας και του «μασκαρέματος», της μεταμφίεσης, που έχει παραμείνει από παλιές γιορτές της ρωμαϊκής εποχής, τις γιορτές αφιερωμένες στην έκπτωση του θεού Σατούρνους από τον Ήλιο τα Κρόνια «Λουπερκάλια» και «Σατουρνάλια» και από τις αρχαιότερες «Διονυσιακές γιορτές» των Ελλήνων, όπου οι άνθρωποι μεταμφιέζονταν, χόρευαν, τραγουδούσαν πίνοντας κρασί και το κέφι έφτανε στο κατακόρυφο προς τιμή του Διόνυσου.
Παλιότερα το καρναβάλι γινόταν παντού στην Ελλάδα με μασκαράτες ομαδικές, χορούς, γλέντια, σάτιρα και διάφορα ιδιαίτερα έθιμα σε κάθε μέρος. Ήταν ευκαιρία για ξεφάντωμα, κρασί και χίλια δυο πειράγματα. Μεγαλύτερα κέντρα τέτοιου ξεφαντώματος ήταν, όπως και σήμερα, η Πάτρα με το περιβόητο Πατρινό καρναβάλι, που έχει τις ρίζες του στις αρχές του 19ου αιώνα, η Ξάνθη με το ξακουστό πλέον Ξανθιώτικο Καρναβάλι, που γίνεται πόλος έλξης αφού έχει το μεγαλύτερο καρναβάλι των Βαλκανίων με πολλά λαογραφικά στοιχεία, η Πλάκα των Αθηνών, και η Θήβα με τον περίφημο «βλάχικο γάμο» της. Στη Θήβα γίνεται και σήμερα ο «βλάχικος γάμος» που αρχίζει από την Τσικνοπέμπτη και αποτελείται από το προξενιό, το γάμο δυο νέων και τελειώνει με την πορεία των προικιών της νύφης και το γλέντι των συμπεθέρων. Όλες αυτές οι διαδικασίες είναι γεμάτες από σατυρική αθυροστομία, κέφι, γλέντι και χορό. Στην Πάτρα γίνεται το μεγαλύτερο καρναβάλι της Ελλάδας με διάρκεια δύο μηνών και τη τελευταία Κυριακή της αποκριάς γίνεται παρέλαση αρμάτων με επικεφαλής το ομοίωμα του θεού της αποκριάς του «Καρνάβαλου» και ακολουθία διάφορων άλλων έξυπνων μασκαρεμάτων, με τη συμμετοχή 40.000 καρναβαλιστών, και πλήθους επισκεπτών ενώ το κέφι δίνει και παίρνει. Στην Κοζάνη γίνεται το έθιμο του φανού, κατά το οποίο φωτιές και υπαίθρια γλέντια στήνονται σε διάφορες γειτονιές της πόλης. Ένα από τα πιο φημισμένα παραδοσιακά καρναβάλια στον ελλαδικό χώρο είναι και οι "Μπούλες" στη Νάουσα Ημαθίας. Το έθιμο έχει τις ρίζες του στην αρχαιότητα και πιθανότατα έχει σχέση με τελετές φυλετικής μύησης όπως η τελετή ενηλικίωσης κατά την οποία ο νέος, ντυμένος με γυναικεία ρούχα και οδηγούμενος από ανύπανδρους άντρες της φυλής, θα μυηθεί με τη σειρά του στα μυστικά της, θα αποβάλλει τη γυναικεία ενδυμασία και θα μεταμορφωθεί σε άνδρα. Σήμερα μπορούμε να παρατηρήσουμε ότι στη μακραίωνη ιστορία του το έθιμο μεταπλάθει και παράλληλα ενσωματώνει στα επί μέρους στοιχεία του, την τοπική παράδοση, τους μύθους, τους θρύλους, τα τραγούδια και τους ηρωικούς αγώνες της Νάουσας.
Στην Πλάκα, καθώς και σ' όλα γενικά μέρη, γυρνούν στους δρόμους οι άνθρωποι μεταμφιεσμένοι, μικροί και μεγάλοι, μπαίνουν στα κέντρα, πίνουν, χορεύουν, πειράζονται και γλεντούν. Τα τελευταία χρόνια το Καρναβάλι του Μοσχάτου καταλαμβάνει τη πρώτη θέση μεταξύ των δήμων του λεκανοπεδίου Αττικής.

Διεθνώς

Μόνο οι Καθολικοί και οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί γνωρίζουν τις απόκριες, ενώ στην προτεσταντική βόρεια Ευρώπη δεν υπάρχουν. Στην Κολωνία και άλλες πόλεις του Ρήνου και στην Γερμανία, το Καρναβάλι είναι σημαντικό κομμάτι της τοπικής παράδοσης και της κριτικής εναντίον της πολιτικής. Σύλλογοι και οργανώσεις προετοιμάζονται όλο το χρόνο για αυτές τις ημέρες. Επίσης σημαντικό Καρναβάλι παρουσιάζουν η Βενετία και η Νίκαια στη Γαλλία. To Καρναβάλι του Ρίο ντε Τζανέιρο θεωρείται το μεγαλύτερο του κόσμου και πολυπληθέστερο σε μια φαντασμαγορική κάθε φορά παρουσίαση όπου συνδυάζεται με παραδοσιακούς ξέφρενους χορούς όπως η Σάμπα.


Η ελληνική αποκριά έχει τις ρίζες της στην αρχαία Ελλάδα. Συνδέεται µε την λατρεία του ∆ιονύσου, θεού του κρασιού και των εορτασµών. Η αγγλική λέξη «carnival» προέρχεται από το λατινικό «carnem levare» ή «carnis levamen», που σηµαίνει «διακοπή της βρώσης κρέατος». Στα ελληνικά χρησιµοποιείται η λέξη «αποκριά» και σηµαίνει ακριβώς το ίδιο.  Αυτή η δηµοφιλής παράδοση προέρχεται από τις παγανιστικές τελετουργίες των αρχαίων Ελλήνων και τις γιορτές προς τιµή του ∆ιονύσου, θεού του κρασιού και της ευθυµίας. Οι άνθρωποι µεταµφιέζονταν σε σατύρους ή φορούσαν µάσκες και ξεχύνονταν στους δρόµους και στις γειτονιές συµπεριφερόµενοι «προκλητικά» µε τολµηρές φράσεις και πράξεις. Αυτό εξυπηρετούσε το σκοπό να επιτρέπεται να εκφράζονται ελεύθερα ερωτικές σκέψεις ενώ έκρυβαν την αληθινή τους ταυτότητα πίσω από τις µάσκες.

Αυτή η παράδοση τελικά εξαπλώθηκε και σε άλλα µέρη του κόσµου µέσω της Ρωµαϊκής Αυτοκρατορίας και την ανακάλυψη του Νέου Κόσµου. Όµως, οι παγανιστικές πρακτικές ήταν τόσο βαθιά ριζωµένες που δεν καταργήθηκαν τελείως . Αργότερα, όταν εµφανίστηκε ο χριστιανισµός, αν και οι άνθρωποι σταµάτησαν να λατρεύουν τους θεούς του Ολύµπου, οι συνήθειες των Ελλήνων να µεταµφιέζονται και να γιορτάζουν στους δρόµους παρέµειναν.

Μια φορά τον χρόνο, τα καρναβάλια συµβαίνουν σε πολλές πόλεις και χωριά της χώρας µας. Στην πραγµατικότητα, η αποκριά διαρκεί τρεις εβδοµάδες, και ξεκινάει 60 µέρες πριν το Πάσχα. Ονοµάζεται Τριώδιο. Η λέξη προέρχεται από το «τρεις ωδές» που σηµαίνει οι τρεις ύµνοι που συνηθίζουµε να λέµε στην εκκλησία. Ξεκινά την πρώτη Κυριακή, που αναφέρεται στο Ευαγγέλιο του «Τελώνη και Φαρισαίου». Την δεύτερη Κυριακή , στο Ευαγγέλιο του «Ασώτου Υιού». Η τρίτη είναι της «Απόκρεω « και η τελευταία Κυριακή της αποκριάς, κατά την οποία οι εορτασµοί και οι εκδηλώσεις φτάνουν στο απόγειο τους, είναι η «Τυρινή» (τυροφάγου). Το τέλος της αποκριάς είναι την αυγή της επόµενης µέρας: η πρώτη µέρα της Σαρακοστής, που ονοµάζεται Καθαρά ∆ευτέρα. Κατά την διάρκεια αυτών των ηµερών, γιορτές και εκδηλώσεις οργανώνονται παντού και οι άνθρωποι διασκεδάζουν πολύ, και κυρίως τα παιδιά. Οι ενήλικες και τα παιδιά µεταµφιέζονται µε αστεία κουστούµια, χορεύουν, τραγουδούν και παρακολουθούν παρελάσεις καρνάβαλων καθώς και άλλες δραστηριότητες, που οργανώνονται από τους δήµους όλων σχεδόν των πόλεων της Ελλάδας. Κατά την διάρκεια όλων αυτών έχουµε κάποια πολύ ιδιαίτερα έθιµα.


Απόκρεω ή αποκριά, χαρακτηρίζεται η περίοδος των τριών εβδομάδων πριν από την Καθαρά Δευτέρα, κατά την οποία επικρατεί το έθιμο του μασκαρέματος. «Αποκρεά» σημαίνει την αποχή από το κρέας (από-κρεώ).
Συνώνυμη της λέξης Αποκριά είναι και η λέξη Καρναβάλι (Carnival) που προέρχεται από το λατινικό carnem levare (αποχή από το κρέας).
Οι ρίζες των εκδηλώσεων αυτών βρίσκονται στην αρχαία Ελλάδα, στη Διονυσιακή λατρεία. Ο Διόνυσος, κατά το δωδεκάθεο, ήταν ο θεός της γονιμότητας και οι αρχαίοι `Ελληνες τον τιμούσαν με μεγάλους εορτασμούς, τα Διονύσια. Κατά τους εορτασμούς αυτούς, στην αρχαία Αθήνα, γινόταν παρέλαση άρματος που ξεκινούσε από τη θάλασσα (συμβόλιζε τον ερχομό της Άνοιξης ).
Οι επιβαίνωντες στο άρμα – άμαξα,  περιφερόμενοι τους δρόμους  χυδαιολογούσαν κατά του παρευρισκομένου πλήθους (εξού και η έκφραση » άκουσε τα εξ’ αμάξης»). Το άρμα ακολουθούσαν χορευτές και τραγουδιστές μεταμφιεσμένοι με προσωπίδες που τραγουδούσαν σατυρικά (μυλλομένα) τραγούδια. Οι εορτασμοί αυτοί, πέρασαν από πολιτισμό σε πολιτισμό δεχόμενοι επιρροές από διάφορες κουλτούρες και ιστορικά γεγονότα.
Με την επικράτηση του χριστιανισμού, στοιχεία της αρχαιοελληνικής λατρείας συνδυάστηκαν στη συνείδηση και τις παραδόσεις του λαού με την περίοδο πριν από τη Σαρακοστή. Από το 19ο αι. μέχρι σήμερα το καρναβάλι ξεκινά κάθε χρόνο την Κυριακή του Τελώνη και Φαρισαίου και λήγει την Κυριακή της Τυροφάγου.
Παλιότερα,  παρέες μεταμφιεσμένων (πελλόμασκες) κυκλοφορούσαν στους δρόμους και γύριζαν τα βράδια στις γειτονιές τραγουδώντας άσεμνα και σκωπτικά τραγούδια. Αυτού του είδους, όμως, οι καρναβαλικές εκδηλώσεις χάθηκαν σε μικρό ή μεγάλο βαθμό με το πέρασμα του χρόνου για να επικρατήσουν οργανωμένες από τις τοπικές κοινωνίες και τυποποιημένες εορταστικές εκδηλώσεις με αποκριάτικες στολές και άρματα.
Οι Απόκριες αποτελούν ουσιαστικά  μια περίοδο εκτόνωσης , πριν αρχίσει η Σαρακοστή,  την Καθαρά Δευτέρα. Με τη νηστεία της Σαρακοστής οι πιστοί προετοιμάζονται ψυχικά και σωματικά για να παρακολουθήσουν τα Θεία Πάθη κατά τη Μεγάλη Εβδομάδα.

Τι είναι το Τριώδιο;

Με τον ευρύτερο όρο Αποκριά, ονομάζουμε τη χρονική περίοδο τριών εβδομάδων πριν από τη Μεγάλη Σαρακοστή, το γνωστό μας τριώδιο.
Οι τρεις Κυριακές που κλείνουν την κάθε εβδομάδα του τριωδίου είναι:
  • η Κυριακή του Ασώτου,
  • η Κυριακή της Απόκρεω (μικρή αποκριά) και
  • η Κυριακή της Τυροφάγου (Μεγάλη Αποκριά).
Η περίοδος του Τριωδίου καλύπτει:
α. Τις τρεις εβδομάδες πριν από τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή (22 ημέρες).
β. Τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή (40 ημέρες, από την Καθαρά Δευτέρα μέχρι την Παρασκευή πριν από το Σάββατο του Λαζάρου).
γ. Τις δυο ήμερες Σάββατο του Λαζάρου και Κυριακή των Βαΐων (συνδετικές ήμερες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής με τη Μεγ. Εβδομάδα).
δ. Τη Μεγάλη Εβδομάδα (6 ημέρες).
Τσικνοπέμπτη – Η αρχή του καρναβαλιού 
Οι τρεις εβδομάδες πριν την αρχή της Σαρακοστής ονομάζονται Προφωνή, Κρεατινή και της Τυροφάγου.
Στο μέσο της Κρεατινής (της 2ης) εβδομάδας βρίσκεται η Τσικνοπέμπτη, κατά την οποία παραδοσιακά καταναλώνεται μεγάλη ποσότητα κρέατος, εν είδει προετοιμασίας για τη νηστεία της Σαρακοστής. Για την ορθόδοξη παράδοση, οι νηστείες της Τετάρτης και της Παρασκευής είναι σημαντικές, οπότε η Πέμπτη θεωρούνταν η καταλληλότερη μέρα για κραιπάλες.

Η Τσικνοπέμπτη θεωρείται η αρχή της αποκριάς – είσοδος του βασιλιά καρνάβαλου – έναρξη των αποκριάτικων εκδηλώσεων.

 

Γιατί φοράμε μάσκες;

Μαζί με την Τσικνοπέμπτη έχει καθιερωθεί πλέον και η ειδωλολατρική παράδοση του μασκαρέματος που υποτίθεται ότι διώχνει τα κακά πνεύματα του χειμώνα και βοηθάει έτσι στην εξασφάλιση μιας επιτυχημένης σοδειάς.



Επίσης, βρήκα και ένα σάιτ στο οποίο αναφέρει οτι οι Απόκριες είναι μια θρησκευτική μέρα αλλά όχι Χριστιανική. Συγκεκριμένα έλεγε οτι είναι ένα είδος ειδωλολατρείας. Τώρα τι να πω, δε ξέρω...

Θα ήθελα όμως την άποψή σας επάνω σε αυτό!

Αυτά απο εμένα για σήμερα εκφραστικοί φίλοι!
Εύχομαι να περνάτε όμορφα και να διασκεδάζετε!