Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2015

Σάββατο, 10 Οκτωβρίου 2015, σελίδα 21, Στήλη: Ομογενειακά Νέα - Εφημερίδα Ομογενών της Νέας Υόρκης, GR Press - Η πρώτη μου έντυπη συνέντευξη. Ευχαριστώ θερμά τον κύριο Διονύση Κονταρίνη, τον δικό μας Denni Kontarini. Το "Ευχαριστώ" μου μοιάζει μικρό μα πηγάζει κατευθείαν απο τη καρδιά μου. :)



Η αλήθεια είναι πως το Εκφραστικό μου μπλοκάκι με βοήθησε πάρα πολύ σε αρκετά πράγματα στη ζωή μου. Μου έφερε ανθρώπους, Εκφραστικούς και Διαφορετικούς Ανθρώπους, που ο καθένας με τον τρόπο του είχε κάτι να δώσει μα και κάτι να πάρει (θέλω να πιστεύω) απο μένα, γιατί στη ζωή, η σωστή "διαδικασία", η ανθρώπινη αλληλουχία αν θέλετε, είναι να δίνουμε μα και να παίρνουμε συνάμα. Η ανατροφοδότηση των χεριών μας είναι το λεγόμενο "Δούναι και λαβείν"

Χάρη στο μπλοκ Εκφράσου λοιπόν ήρθαν και εύχομαι να έρθουν κι άλλοι άνθρωποι στη ζωή μου, που με στήριξαν, με αγάπησαν τολμώ να πω και ξεκίνησαν να είναι κοντά μου απο το πρώτο μικρό βήμα έως ότου πάει, θέλω να πιστεύω και εύχομαι.

Πρόσφατα λοιπόν, σε αυτό τον χώρο της μπλοκόσφαιρας, μίλια μακριά απο εμένα, κάπου εκεί στο εξωτερικό, στη Νέα Υόρκη, ανακάλυψα τα μπλοκ του αγαπητού σε όσους τον γνωρίζουμε και τον παρακολουθούμε, Ντένι Κονταρίνη,  ο οποίος μέσω των  Εφτανήσων αλλά και του Καφενείον η Ελλάς, φρόντισε και φροντίζει να μας δείχνει τακτικά την αγάπη του για Πατρίδα και τους Συμπατριώτες τους.

Ο αγαπητός Dennis Κοntarinis, με τις Κεφαλονίτικες ρίζες, το πλούσιο ενεργητικό του επάνω σε πολλές δραστηριότητες και τομείς, που μπορείτε να διαβάσετε στο προφίλ του, με πλησίασε με έναν πάρα πολύ όμορφο τρόπο και μου πρότεινε να κάνουμε μία συνέντευξη για το βιβλίο μου στην εφημερίδα Gr Press, των Ελλήνων Ομογενών της Νέρας Υόρκης. Μου είπε χαρακτηριστικά πως τον συγκίνησε η προσπάθειά μου για το να ταξιδέψω τα Λάφυρα σε όλο το κόσμο που θέλησε με τόση γενναιοδωρία να με βοηθήσει.

Το πόσο τιμητικό είναι για εμένα να με στηρίζουν και να με βοηθάνε άτομα σαν τον Ντένι, καταλαβαίνεται πως δε μπορώ να σας το περιγράψω μα λόγια, όμως συγκινούμαι και νιώθω ευγνωμοσύνη για όλους τους ανθρώπους που τόσο απλόχερα μου χαρίζει κάτι, το οτιδήποτε, απο τη ψυχή τους.

Μιας και που είναι συγγραφέας και ο ίδιος, έχει άλλωστε εκδώσει τρία βιβλία, την συλλογή διηγημάτων "Οι 'Αγκυρες" το ιστορικό ¨Στα χρόνια της Δόξας" και το οδοιπορικό ¨Η Γειτονιά του Κάστρου", ομολογώ πως ένιωσα μια ακόμη ιδαίτερη τιμή και χαρά για τη πρόταση αυτή, που εννοείτε πως με τόση χαρά και ενθουσιασμό, υλοποίησα με το καλύτερο τρόπο που μπορούσα, δηλαδή με το να είναι ο εαυτός μου.

Το Σάββατο λοιπόν, στις 10 Οκτωβρίου του 2015, κυκλοφόρησε η πρώτη μου συνέντευξη σε έντυπο μέσο και αφήστε με να ονειρευτώ και άλλες. :)

Ξέρετε, σκέφτομαι, πως ξεκίνησα "αντίστροφα", μιας και που το πιο πιθανό είναι να δώσει κάποιος του τη πρώτη του συνέντευξη σε μέσο της περιοχής του, σε τοπική δηλαδή εφημερίδα και μου αρέσει πάρα πολύ αυτό το "αντρίστροφο".

Συνηθίζω να λέω στους φίλους μου και να μου λένε κι εκείνοι, πως όσο απλός και συνηθισμένος άνθρωπος φαίνομαι, τόσο αντιστρόφως ανάλογα λειτουργούν τα πράγματα στη δική μου ζωή.

Δε χρειάζεται να σκεφτώ κάτι για να ξεχωρίσω, νιώθω πως οι στιγμές απο μόνες του ξεχωρίζουν μόνο και μόνο για να μη χρειαστέι να αλλάξω εγώ.

Δε ξέρω αν έγινα πλήρως κατανοητή αλλά θα κλείσω αυτό τον μικρό πρόλογο θέλοντας να πω όσο τυχερή, ευλογημένη μα πάνω απ' όλα ευγνώμων νιώθω για όλους εσάς που σας έχω στη ζωή μου (ιντερνετικά και μη) και προχωραμε μαζί, ο καθένας με το σκοπό και το όνειρό του μα όλοι με την χαρά και τη κατανόηση προς τους στόχους και τα όνειρα του συνανθρώπου.

Αν δε λέγεται αυτό Ανθρωπιά, τι άλλο θα μπορούσε να θεωρηθεί;

Ο τίτλος της ανάρτησης, τα είπε όλα.  Δε χρειάζεται να τα επαναλάβω, θα ήθελα μόνο να πω πως ο αριθμός 21 που είναι η σελίδα της συνέντευξης, είναι για μένα αρκετά σημαντικός γιατί μ' αρέσει σαν νούμερο και τον θεωρώ καλότυχο. Δεν ήξερα βέβαια τη σελίδα που θα φιλοξενηθώ, χάρηκα όμως και εντυπωσιάστηκα όταν είδα οτι θα βρίσκομαι εκεί τελικά.

Σας έχω εδώ το εξώφυλλο της εφημερίδας της Νέας Υόρκης, Gr Press, την οποία και παρέλαβα εχθές απο το ταχυδρομείο διότι ο αγαπητός μου Ντένις, προθυμοποιήθηκε να μου στείλει ένα αντίτυπο για να το δω απο κοντά και να το έχω ως ενθύμιο και συγκινήθηκα πάρα πολύ. Πρώτον γιατί πάντα συγκινούμαι με τον απόδημο Ελληνισμό και τα έργα του και δεύτερον γιατί εεεε... πως να το κάνουμε, όταν προσωπικότητες τόσο ενδιαφέρουσες και αξιόλογες μπαίνουν στη διαδικασία να κάνουν κάτι για σένα, είναι άκρως ανθρώπινο να νιώθεις όμορφα, τιμητικά, να χαίρεσαι και να συγκινείσαι. :)





Kαι ακριβώς απο κάτω σας έχω τη σελίδα με τη συνέντευξη 





που εντάξει δε θα μπορέσετε να διαβάσετε, την έχω "φτιασιδώσει" άλλωστε αλλά και πάλι δε θα μπορούσατε να τη διαβάσετε άμεσα απο εδώ, όμως μη σας αγχώνει καθόλου αυτό, διότι άμεσα στο μπλοκ θα ανεβάσω το πρόλογο, τα λόγια του Διονύση μας, τις ερωτήσεις του και τις απαντήσεις μου.

Η σχετική ανάρτηση δε θα αργήσει να γίνει, μεχρι στιγμής όμως απολαύστε μαζί μου τις φωτογραφίες που εχθές ανέβασα και στους προσωπικούς μου λογαριασμούς στο facebook.

Θα μου επιτρέψετε να κλείσω την ανάρτηση τούτη με ένα ακόμη μεγάλο Ευχαριστώ στον Διονύση Κονταρίνη για πολύτιμη στήριξή τους γιατί η αλήθεια είναι πως για μένα αυτή η συνέντευξη ήταν ένα ανέλπιστο δώρο ειδικά για τα πρώτα μου βήματα, και πόσο μάλλον η ολοσέλιδη αφιέρωση στο έργο των Λαφύρων και να ευχηθώ μέσα απο τη καρδιά μου τη χαρά που μου έδωσε να τη λάβει πίσω εις διπλούν και να έχει στη ζωή του ότι πραγματικά επιθυμήσει.

Οι Άνθρωποι που βοηθούν τόσο θερμά είναι Άνθρωποι. Δε χρειάζονται τίποτε άλλο από αυτό το Α το κεφαλαίο! :)

Την αγάπη και την εκτίμησή μου όλη για αυτό το ανέλπιστο και ανεκτίμητο δώρο!


__________________________________


Και επειδή ποτέ δε κουράζομαι να λέω ευχαριστώ θα μου επιτρέψετε να τα προφέρω και για τρία ακόμη site που φιλοξένησαν τα Λάφυρα στις λογοτεχνικές τους στήλες:

Το Μεγαλείο των Τεχνών της Γιώτας Παπαδημακοπούλου: http://www.culture21century.gr/2015/10/blog-post_144.html

Το Κείμενο της δικής μας Μαρίας Νικολάου: http://tokeimeno.blogspot.gr/2015/10/blog-post_17.html


Αυτά απο μένα εκφραστικοί μου φίλοι. 
Να είστε πάντα καλά και να έχετε ένα όμορφο μεσημέρι.

Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2015

ΚΑΠΟΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ, ΑΥΤΟΚΤΟΝΕΙ.



Έτσι έγραφε ένα status εχθές που διάβασα στο facebook και συνοδευόταν απο τη φωτογραφία μιας γυμνόστηθης γυναίκας που κρατούσε τη σημαία κατηφορικά και είχε σκυμμένο το κεφάλι της.

Το πόσο πολύ με επηρέασε συναισθηματικά και με έβαλε σε σκέψεις το παραπάνω status, είναι κάτι το οποίο δε μπορώ να σας το περιγράψω με λόγια.

Η Ελλάδα μας αυτοκτονεί. Οι άνθρωποί της, οι δικοί μας συνάνθρωποι, η χώρα μας, διότι χώρα χωρίς ανθρώπους για μένα δεν υπάρχει, σκύβει το κεφάλι, κυματίζει κατηφορικά τη σημαία και μοιάζει να δηλώνει υποταγή. 

Για πόσο όμως;
Για πόσο;

Στ' αλήθεια, για πόσο;
Πόσο κρατάει η μαυρίλα; Η αρνητική σκέψη;
Ο εξευτελισμός; Τα όσα "άσχημα" μας έβαλαν και μας ανάγκασαν να ζήσουμε;

Μπορεί μια χώρα και ένας λαός, όταν έχει πολεμήσει ανα τους αιώνες για την Ελευθερία, να σκύψει το κεφάλι και να δηλώσει υποταγή;
Μπορεί να προσκυνήσει τον οποιονδήποτε προδότη; (διότι οι προδότες πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν)
Μπορεί να ζήσει στον ζυγό μιας ακόμη καλοσχηματισμένης πλάνης;
Κι αν ναι για πόσο;

Πρόσφατα, σε μια συνομιλία που είχα με μία πάρα πολύ αξιόλογη προσωπικότητα στο χώρο των τεχνών που δε χρειάζεται να σας αποκαλύψω το όνομά της, μου είπε το εξής:

"Τα παιδιά και μόνο τα παιδιά είναι εκείνα που μπορούν να ανακαλύψουν το κακό, εκείνο το κακό που οι μεγάλοι προσκυνάνε και μπορούν να το αντικρύσουν και  να το ξεγυμνώσουν μέσα σε έναν καλά "κοιμισμένο" όχλο, διαλύοντάς το μέχρι το τελευταίο του κύτταρο. Αυτό που μπορεί να αντιληφθούν τα παιδιά, δε μπορεί να το αντιληφθεί κανένας μεγάλος"

Κι ευτυχώς για εμάς,υπάρχουν πολλοί ακόμη που φυλάνε ζωντανό στη ψυχή τους το παιδί, που σε "κόκκινο φόντο", δείχνει να αργοπεθαίνει.

Ξέρω πως δεν είναι εύκολο και δε θα είναι ποτέ, ίσως για όσους έχουν μάθει να πολεμούν για να ζήσουν τη κάθε τους μέρα, όμως πιστεύω πως αυτά τα παιδιά, τα σωστά και τίμια παιδιά όχι ό,τι δεν έχουν γεννηθεί ακόμη, δεν έχουν βρει όμως τον ακριβή τους στόχο στη δική μας περίπτωση.

Καμία μάχη δε κερδίθηκε ποτέ αμέσως.
Καμία υποταγή δε μας σκλαβώνει, ώθηση μας δίνει και πάλι εις τα μπροστά.

Όλα είναι στο μυαλό.
Όταν το μυαλό υποκύπτει, βρες τη δύναμη και κάν' το να σηκωθεί ξανά.


Κι ως γνωστόν, πάντα υψηλά και υπερήφανη να κυματίζεις.






Και θα κλείσω τούτη την ανάρτηση εκφραστικοί μου φίλοι, με ένα απόσπασμα του ποιήματος σε ελεύθερο στίχο "Αδικοχαμένη Κοινωνία", της πρώτης μου ποιητικής συλλογής "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου" για να δείτε και τη δική μου αναφορά στο όραμα της δικής μου τουλάχιστον πατρίδας.


"Κι ύστερα τί;

Μπορείς να βάψεις τη θάλασσα; Τον ουρανό; τα αστέρια; Μπορείς να σχηματίσεις και πάλι το φεγγάρι; Τη πανσέληνο; Τα βουνά; Τα όρη; Τις κοιλάδες;

Τί μπορείς να κάνεις καημένε άνθρωπε που θαρρείς πως μπορείς να κάνεις τα πάντα σε έναν κόσμο που μόνος σου κατάντησες ένα τίποτα;

Τί μπορείς να κάνεις κάθε φορά που βάζεις ένα τούβλο στον προσωπικό σου τοίχο ενώ κάποιος άλλος βυθίζεται δίπλα σου σε ένα σκουληκιασμένο χώμα; Εκτός από το να φοβάσαι μη λερώσει τον λευκό, καλοσχηματισμένο τοίχο σου, τί άλλο μπορείς να κανείς;

Πες μου! Σε ρωτάω!

Τί μπορείς;

Μπορείς να ζωγραφίσεις χαμόγελα στα χείλη των ανθρώπων; Μπορείς να χαράξεις ένα ουράνιο τόξο μετά τις καταστροφικές καταιγίδες; Μπορείς να φυτέψεις δάση σε όλα τα μέρη που καήκανε; Μπορείς να φέρεις στη ζωή ανθρώπους που χάθηκαν άδικα και θυσιάστηκαν για ανούσιες αξίες, δοξασίες άλλων;

Μπορείς να παρηγορήσεις μια μάνα, έναν πατέρα, έναν αδερφό; Μπορείς να τους προσφέρεις νέα, διαπιστευτήρια πορεία;

Μπορείς να πολεμήσεις για ένα αύριο που κάποιοι ονόμασαν διαρκές πεδίο μάχης;

Τι μπορείς να κάνεις αν είσαι μόνος, αν είσαι εχθρός, αν είσαι αντίπαλος κάποιου άλλου; Γιατί για κάθε σύμμαχο που έχεις να ξέρεις πως αυτόματα αυξάνονται οι αντιπάλοι!

Εκτός από το να σκέφτεσαι τη δική σου μέρα, το δικό σου παρόν και μέλλον, τί άλλο μπορείς να κάνεις;

Κι όμως!
Ας μη γελιόμαστε!
Μπορείς!
Το ξέρω!
Το ξέρεις!
Όλοι ξέρουμε, απλώς ποτέ δε θα είναι αρκετό!

Δεν είμαστε ίδιοι! Δεν έχουμε τα ίδια όνειρα, τους ίδιους στόχους, τις ίδιες κρυμμένες αυταπάτες.

Είμαστε διαφορετικοί μα ίδιοι στην ισότητα που κάποιοι αιώνες τώρα τείνουν να εξαφανίσουν.

Και το καταφέρνουν!
Κι είμαστε υπεύθυνοι!
Κι εσύ! Κι εγώ! Κι όλοι!

Και πριν  μιλήσεις για γενικότητες και αερολογίες σκέψου την τελευταία φορά που αδίκησες, ειρωνεύτηκες, χλεύασες, ομαδοποίησες, κατηγοριοποίησες, ζήλεψες, φθόνησες κάποιον συνάνθρωπό σου.

Για κάθε φορά που εκανα κάτι από τα παραπάνω μπορώ ακόμη και σήμερα να ντρέπομαι!

Εσύ;

Αναρωτήσου μόνο μήπως θα έπρεπε!

Αναλογίσου μήπως προσπαθώντας να διαφέρεις από τη συνήθη μάζα, είσαι πλέον ένα καλά συνδεδεμένο κομμάτι της!

Είναι γνωστό!

Δεν μπορείς να αλλάξεις το κόσμο όλο, δε μπορείς να αλλάξεις καν τον  εαυτό σου δίχως πραγματική, πνευματική προσπάθεια και δίχως να το θέλεις πραγματικά ο ίδιος. Μπορείς όμως, να ψάξεις μέσα σου, να ανοίξεις το σεντούκι της ψυχής σου και να βγάλεις έξω ότι πραγματικά καλό έχεις μέσα σου!

Γιατί έχεις, όλοι έχουμε! Πλαστήκαμε έτσι, αλλά κάπου στην πορεία χάσαμε έναν από τους κύριους λόγους της ύπαρξής μας.

Χάσαμε το νόημα της ανθρωπιάς, της αγάπης, της γενναιοδωρίας. Μάθαμε να απαιτούμε να εισπράττουμε όμορφες, αγνές αρετές από τους συνανθρώπους μας, μα για τα δικά μας άσχημα σημεία ούτε λόγος, ούτε αναφορά! Ούτε καν μια καλοστημένη απάτη! Τίποτα!

Γιατί θέλει μαγκιά φίλε μου να παραδεχτείς τα κουσούρια σου όταν έχεις μάθει να αναδεικνύεις τα φαινομενικά κουσούρια των άλλων!

Θέλει μαγκιά φίλε μου να παραδεχτείς πως δεν είσαι τέλειος σε μια κατεξοχήν αδικοχαμένη κοινωνία που από τη μία σου προσφέρει άνεση, τεχνολογία και από την άλλη με το έτσι θέλω σου στερεί τη ζωή που μια Μάνα και ένας Πατέρας σου έδωσε!

Θέλει μαγκιά να δεχτείς πως ο κόσμος μας πάντα θα βρομάει! Ότι κι αν κάνεις εσύ, εγώ, εκείνος, εκείνη,  με όποιον τρόπο κι αν καταφέρεις να δηλώσεις τον πόνο και το όχι σου σε όλα όσα σε κάνουν να φοβάσαι, να θυμώνεις, να στεναχωριέσαι και να απειλείς, να ξέρεις πως πάντα θα υπάρχουν κι άλλοι που με το ίδιος πάθος θα υποστηρίζουν όσα πραγματικά κι εκείνοι πιστεύουν! Και μπορεί να είναι τα ακριβώς αντίθετα από τα δικά σου όνειρα και τις δικές σου πεποιθήσεις!

Μάχεσαι για την Ειρήνη! Κι όμως, κάποιος άλλος την ίδια στιγμή μάχεται για τον Πόλεμο!

Διεκδικείς την Ελευθερία! Κι όμως, κάποιος άλλος την ίδια στιγμή φυλακίζει εκατοντάδες ανθρώπους σε υπόγεια μπουντρούμια!

Πολεμάς τη διαφθορά! Κι όμως, ζεις ήδη σε μια διεφθαρμένη κοινωνία!

Διαδίδεις, εξαπλώνεις, προσφέρεις την Αγάπη! Κι όμως καθημερινά πάμπολοι την εξαλείφουν!

Ονειρεύεσαι ένα καλύτερο αύριο! Κι όμως αυτό το αύριο πολλοί στο στερούν, μα το χειρότερο είναι πως βάφουν το σενάριό του με χρώμα κόκκινο, μουντό! Να θυμίζει, μάχη, πόλεμο, αίμα και θυσία!

Σαν την τραμπάλα της παιδικής χαράς είναι φίλε μου η ζωή! Μόνος στο ένα κάθισμα δε μπορείς να παίξεις!"

_____________________________________


Κι επειδή όντως δε μπορείς, είθε στη ζωή μας να έχουμε πολλούς μα καλούς Ανθρώπους και όλα θα πάνε καλά. 

Ο Άνθρωπος είναι ένα πλάσμα μαγικό, νιώθω πως απο μόνος του δεν το αντέχει και ξεφτίζει. Το παιδί, ξυπνήστε το παιδί.


Χρόνια Πολλά για την Εθνική μας Επέτειο εχθές, μιας και σήμερα κατάφερα να ανεβάσω τη συγκεκριμένη ανάρτηση και εύχομαι στον καθένα σας προσωπικά, το Όχι του, να είναι πάντοτε το βήμα προς την Ελευθερία, σε όλους τους τομείς της ζωής του.

Αυτά απο μένα εκφραστικοί μου. Να είστε πάντα καλά!


* Αυτοκτονεί; 
Μπα οχι, ανασταίνεται!

Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2015

ΤΑ ΔΙΑΓΓΕΛΜΑΤΑ ΤΗΣ 28ΗΣ ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΤΟΥ 1940.



Στη πηγή που κατέφυγα για τη προηγούμενη ανάρτηση, βρήκα τα διαγγέλματα εκείνης της ημέρας και θέλησα να τα μοιραστώ μαζί σας.

Για ελάτε να μάθουμε:

 

Διάγγελμα του Ιωάννη Μεταξά προς τον ελληνικό λαό (28-10-1940)

 

Προς τον ελληνικόν λαόν,
Η στιγμή επέστη που θα αγωνισθώμεν διά την ανεξαρτησίαν της Ελλάδος, την ακεραιότητα και την τιμήν της. Μολονότι επεδείξαμεν την πλέον αυστηράν ουδετερότητα και ίσην, προς όλους, η Ιταλία μη αναγνωρίζουσα εις ημας το δικαίωμα να ζώμεν ως ελεύθεροι Έλληνες μου εζήτησεν σήμερον την 3ην πρωινήν ώραν, την παράδοσιν τμημάτων του εθνικού εδάφους κατά την ιδίαν αυτής βούλησιν ότι προς κατάληψιν αυτών η κίνησις των στρατευμάτων της. θα ήρχιζε την 6ην πρωινήν. Απήντησα εις τον Ιταλόν Πρέσβυν ότι θεωρώ και το αίτημα αυτό καθ' εαυτό και τον τρόπον με τον οποίον γίνεται τούτο ως κήρυξιν πολέμου της Ιταλίας κατά της Ελλάδος.
Έλληνες,
τώρα θα αποδείξωμεν εάν είμεθα άξιοι των προγόνων μας και της ελευθερίας, την οποίαν μας εξησφάλισαν οι προπάτορές μας. Όλον το Έθνος ας εγερθή σύσσωμον, αγωνισθήτε διά την Πατρίδα, τας γυναίκας, τα παιδιά σας, και τας ιεράς μας παραδόσεις.
Νυν υπέρ πάντων ο αγών
Ο Πρόεδρος της Κυβερνήσεως
Ιωάννης Μεταξάς



Διάγγελμα του Βασιλιά Γεωργίου Β΄ προς τον ελληνικό λαό (28-10-1940)

 


Προς τον ελληνικόν λαόν,
Ο πρόεδρος της Κυβερνήσεως ανήγγειλε προ ολίγου υπό ποίους όρους ηναγκάσθημεν να κατέλθωμεν εις πόλεμον κατά της Ιταλίας, επιβουλευθείσης την ανεξαρτησίαν της Ελλάδος.
Κατά την μεγάλην αυτήν στιγμήν είμαι βέβαιος, ότι κάθε Έλλην και κάθε Ελληνίς θα επιτελέση το καθήκον μέχρι τέλους και θα φανή αντάξιος της ενδόξου ημών ιστορίας.
Με πίστιν εις τον Θεόν και εις τα Πεπρωμένα της φυλής, το Έθνος σύσσωμον και πειθαρχούν ως εις άνθρωπος θα αγωνισθή υπέρ βωμών και εστιών μέχρι της τελικής νίκης.
Εν τοις ανακτόροις των Αθηνών τη 28η Οκτωβρίου 1940
Γεώργιος Β΄


Μήνυμα Αρχιεπισκόπου Αθηνών προς τον ελληνικό λαό (28-10-1940)

 

Τέκνα εν Κυρίω αγαπητά
Η Α.Μ. ο Βασιλεύς και ο πρόεδρος της εθνικής ημών κυβερνήσεως καλούν ημάς πάντας ίνα αποδυθώμεν εις Άγιον υπέρ Πίστεως και Πατρίδος αμυντικόν αγώνα. Η Εκκλησία ευλογεί τα όπλα τα ιερά και πέποιθεν ότι τα τέκνα της Πατρίδος ευπειθή εις το κέλευσμα Αυτής και του Θεού θα σπεύσουν εν μιά ψυχή και καρδιά ν΄ αγωνισθούν υπέρ βωμών και εστιών και της Ελευθερίας και τιμής και θα συνεχίσουν ούτω την απ΄ αιώνων πολλών αδιάκοπον σειράν των τιμίων και ενδόξων αγώνων και θα προτιμήσουν τον ωραίον θάνατον από την άσχημον ζωήν της δουλείας. Και μη φοβούμεθα από των αποκτεινόντων το σώμα, την δε ψυχήν μη δυναμένων αποκτείναι, ας φοβούμεθα δε μάλλον τον δυνάμενον και ψυχή και σώμα απωλέσαι.
Επιρρίψωμεν επί Κύριον την μέριμναν ημών και Αυτός θα είναι βοηθός και αντιλήπτωρ εν τη αμύνη κατά της αδίκου επιθέσεως των εχθρών. Ούτοι εν άρμασι και ούτοι εν ίπποις, ημείς δε εν ονόματι Κυρίου του Θεού και εν τη γενναιότητι και ανδρεία μεγαλυνθησόμεθα.
Η χάρις του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και η αγάπη του Θεού και Πατρός είη ματά πάντων ημών.
Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Χρύσανθος.

 

Ημερήσια Διαταγή Αρχιστράτηγου (28-10-1940)




Η Α.Μ. ο Βασιλεύς και η Εθνική Κυβέρνησις μου ενεπιστεύθησαν την αρχηγίαν του Στρατού.
Αναλαμβάνων αυτήν, καλώ τους Αξιωματικούς και οπλίτας του Ελληνικού Στρατού εις την εκτέλεσιν του υψίστου προς την Πατρίδα καθήκοντος με την μεγαλυτέραν αυταπάρνησιν και σταθερότητα. Ουδείς πρέπει να υστερήσει.
Η υπόθεσις του αγώνος, τον οποίον μας επέβαλεν ο αχαλίνωτος ιμπεριαλισμός μιας Μεγάλης Δυνάμεως, η οποία ουδέν είχε ποτέ να φοβηθή από ημάς, είναι η δικαιοτέρα υπόθεσις, την οποίαν είναι δυνατόν να υπερασπισθή ένας Στρατός. Πρόκειται περί αγώνος υπάρξεως. Θα πολεμήσωμεν με πείσμα, με αδάμαστον εγκαρτέρησιν, με αμείωτον μέχρι τελευταίας πνοής ενεργητικότητα. Έχω ακράδαντον την πεποίθησιν ότι ο Ελληνικός Στρατός θα γράψη νέας λαμπράς σελίδας εις την ένδοξον ιστορίαν του Έθνους.
Μή αμφιβάλλετε ότι τελικώς θα επικρατήσωμεν με την βοήθειαν και την ευλογίαν του Θεού και τας ευχάς του Έθνους.
Έλληνες Αξιωματικοί και οπλίται φανήτε ήρωες!

                                                                                                       Αρχιστράτηγος Αλέξανδρος Παπάγος


Τηλεγράφημα Τσώρτσιλ προς Ι. Μεταξά (28-10-40)



Προς Πρωθυπουργόν Ελλάδος κ. Ι. Μεταξά
Λονδίνο 28 Οκτωβρίου 1940
Αι απειλαί και αι εκφοβιστικαί προσπάθειαι της Ιταλίας απεδείχθησαν ανίσχυροι προ του ηρέμου θάρρους σας. Δι΄ ο και προσέφυγεν αύτη εις απρόκλητον επίθεσιν κατά της πατρίδος σας, αναζητούσα εις αβασίμους κατηγορίας την δικαίωσιν της επαισχύντου πράξεώς της. Ο τρόπος κατά τον οποίον ο ελληνικός λαός, υπό την ανταξίαν αυτού ηγεσίαν σας, αντιμετώπισε τους κινδύνους και τας προκλήσεις των τελευταίων μηνών, προκαλεί τον θαυμασμόν του Βρεττανικού λαού διά την Ελλάδα. Αι μεγάλαι αρεταί του ελληνικού λαού θα τον στηρίξουν και κατά την παρούσαν δοκιμασίαν.
Θα σας παράσχωμεν πάσαν δυνατήν συνδρομήν, θα πολεμήσωμεν μαζί σας τον κοινόν εχθρόν και μαζί θα μοιρασθώμεν την νίκην μας.

                                                                                                                                  Ουΐνστων Τσώρτσιλ

Oι πηγές των άνω ιστορικών εγγράφων είναι οι εξής: 

 

https://el.wikisource.org/wiki/%CE%94%CE%B9%CE%AC%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%BC%CE%B1_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%99%CF%89%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7_%CE%9C%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%BE%CE%AC_%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%82_%CF%84%CE%BF%CE%BD_%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C_%CE%BB%CE%B1%CF%8C_%2828-10-1940%29 


https://el.wikisource.org/wiki/%CE%94%CE%B9%CE%AC%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%BC%CE%B1_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%92%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CE%AC_%CE%93%CE%B5%CF%89%CF%81%CE%B3%CE%AF%CE%BF%CF%85_%CE%92%CE%84_%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%82_%CF%84%CE%BF%CE%BD_%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C_%CE%BB%CE%B1%CF%8C_%2828-10-1940%29

https://el.wikisource.org/wiki/%CE%9C%CE%AE%CE%BD%CF%85%CE%BC%CE%B1_%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B9%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%83%CE%BA%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85_%CE%91%CE%B8%CE%B7%CE%BD%CF%8E%CE%BD_%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%82_%CF%84%CE%BF%CE%BD_%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C_%CE%BB%CE%B1%CF%8C_%2828-10-1940%29

https://el.wikisource.org/wiki/%CE%97%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%AE%CF%83%CE%B9%CE%B1_%CE%94%CE%B9%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%B3%CE%AE_%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B9%CF%83%CF%84%CF%81%CE%AC%CF%84%CE%B7%CE%B3%CE%BF%CF%85_%2828-10-1940%29


https://el.wikisource.org/wiki/%CE%A4%CE%B7%CE%BB%CE%B5%CE%B3%CF%81%CE%AC%CF%86%CE%B7%CE%BC%CE%B1_%CE%A4%CF%83%CF%8E%CF%81%CF%84%CF%83%CE%B9%CE%BB_%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%82_%CE%99._%CE%9C%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%BE%CE%AC_%2828-10-40%29


28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ - Η ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΤΟΥ ΟΧΙ.


Όχι πως δε ξέρουμε τι γιορτάζουμε αύριο αλλά μια "υπενθύμιση" του παρελθόντος, πάντα βοηθάει:

Η Επέτειος του ΟΧΙ μνημονεύει την άρνηση της Ελλάδας στις ιταλικές αξιώσεις που περιείχε το τελεσίγραφο που επιδόθηκε στις 28 Οκτωβρίου του 1940 στον Έλληνα Δικτάτορα που έφερε τίτλο Πρωθυπουργού, Ιωάννη Μεταξά. Συνέπεια της άρνησης αυτής ήταν η είσοδος της Χώρας στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και η έναρξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940. Η ημερομηνία αυτή καθιερώθηκε να εορτάζεται στην Ελλάδα και την Κύπρο κάθε χρόνο ως επίσημη εθνική εορτή και αργία. Επίσης, σε πολλές χώρες του κόσμου, Ελληνικές κοινότητες γιορτάζουν την Επέτειο του Όχι.

Περίπου στις 3 τα ξημερώματα της 28 Οκτωβρίου του 1940 η τότε Ιταλική Κυβέρνηση απέστειλε στην Ελλάδα τελεσίγραφο, δια του Ιταλού Πρέσβη στην Αθήνα Εμανουέλε Γκράτσι, ο οποίος και το επέδωσε ιδιόχειρα στον Ιωάννη Μεταξά, στην οικία του δεύτερου, στην Κηφισιά, με το οποίο και απαιτούσε την ελεύθερη διέλευση του Ιταλικού στρατού από την Ελληνοαλβανική μεθόριο προκειμένου στη συνέχεια να καταλάβει κάποια στρατηγικά σημεία του Βασιλείου της Ελλάδος, (λιμένες, αεροδρόμια κλπ.), για ανάγκες ανεφοδιασμού και άλλων διευκολύνσεών του, στη μετέπειτα προώθησή του στην Αφρική.
Μετά την ανάγνωση του κειμένου ο Μεταξάς έστρεψε το βλέμμα του στον Ιταλό Πρέσβη και του απάντησε στα γαλλικά (επίσημη διπλωματική γλώσσα) την ιστορική φράση: «Alors, c'est la guerre», (προφέρεται από τα γαλλικά, αλόρ, σε λα γκερ, δηλαδή, Λοιπόν, αυτό σημαίνει πόλεμο), εκδηλώνοντας έτσι την αρνητική θέση επί των ιταμών ιταλικών αιτημάτων.
O ίδιος ο Γκράτσι στα απομνημονεύματά του, που εξέδωσε το 1945, περιγράφει τη σκηνή: «Έχω εντολή κ. πρωθυπουργέ να σας κάνω μία ανακοίνωση και του έδωσα το έγγραφο. Παρακολούθησα την συγκίνηση εις τα χέρια και εις τα μάτια του. Με σταθερή φωνή και βλέποντάς με κατάματα ο Μεταξάς μου είπε: αυτό σημαίνει πόλεμο. Του απήντησα ότι αυτό θα μπορούσε να αποφευχθεί. Μου απήντησε ΟΧΙ. Του πρόσθεσα ότι αν ο στρατηγός Παπάγος..., ο Μεταξάς με διέκοψε και μου είπε: ΟΧΙ! Έφυγα υποκλινόμενος με τον βαθύτερο σεβασμό, προ του γέροντος αυτού, που προτίμησε την θυσία αντί της υποδουλώσεως».
Ο Μεταξάς εκείνη τη στιγμή είχε εκφράσει το ελληνικό λαϊκό συναίσθημα, την άρνηση της υποταγής, και αυτή η άρνηση πέρασε στον τότε ελληνικό δημοσιογραφικό τύπο με την λέξη «ΟΧΙ». Σημειώνεται πως αυτούσια η λέξη «ΟΧΙ» παρουσιάσθηκε για πρώτη φορά ως τίτλος στο κύριο άρθρο της εφημερίδας «Ελληνικό Μέλλον» του Ν. Π. Ευστρατίου στις 30 Οκτωβρίου του 1940.
Δύο ώρες μετά την παραπάνω επίδοση, ξεκίνησε ο Ελληνοϊταλικός Πόλεμος με εισβολή των ιταλικών στρατευμάτων στην Ήπειρο, οπότε η Ελλάδα αμυνόμενη ενεπλάκη στον πόλεμο.

Το λεγόμενο «Έπος του Σαράντα», το οποίο ακολούθησε, και οι μεγάλες νίκες που ο ελληνικός στρατός κατήγαγε εις βάρος των Ιταλών, καθιερώθηκε να γιορτάζονται κάθε χρόνο στις 28 Οκτωβρίου, την ημέρα της επίδοσης του ιταλικού τελεσιγράφου και της άρνησης του Ιωάννη Μεταξά να συναινέσει.
Η Ελλάδα γιορτάζει με την 28η Οκτωβρίου την είσοδό της στον πόλεμο, ενώ οι περισσότερες άλλες χώρες γιορτάζουν την ημερομηνία λήξης του πολέμου.
Κάθε χρόνο αυτή τη μέρα γίνεται στη Θεσσαλονίκη, η επίσημη εορτή με κάθε λαμπρότητα, παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας και άλλων επισήμων, με μεγάλη στρατιωτική παρέλαση, η οποία συμπίπτει με τον εορτασμό της απελευθέρωσης της πόλης κατά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο και τη μνήμη του πολιούχου της Αγίου Δημητρίου. Στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις γίνονται μαθητικές παρελάσεις, ενώ δημόσια και ιδιωτικά κτίρια υψώνουν την ελληνική σημαία.
Κατά στην επέτειο του «ΟΧΙ», τηλεόραση και ραδιόφωνο προβάλλουν επετειακές εκπομπές μνήμης και κάνουν ιδιαίτερη μνεία στην «τραγουδίστρια της νίκης» Σοφία Βέμπο, η οποία με τα πατριωτικά της τραγούδια εμψύχωνε τους στρατιώτες και μετέδιδε τον ενθουσιασμό της προέλασης των ελληνικών δυνάμεων στη Βόρεια Ήπειρο. Σχετικό επίσης επετειακό υλικό παρουσιάζει και όλος ο ελληνικός έντυπος τύπος (εφημερίδες και περιοδικά).
Η επέτειος του «ΟΧΙ» γιορτάστηκε για πρώτη φορά στα χρόνια της Κατοχής. Στο κεντρικό κτίριο και στον προαύλιο χώρο του Πανεπιστημίου Αθηνών πραγματοποιήθηκε ο πρώτος εορτασµός στις 28 Οκτωβρίου 1941. Γίνονταν ομιλίες από τους φοιτητές, ενώ μίλησε για την επέτειο την παραμονή και ο καθηγητής Κωνσταντίνος Τσάτσος, ο οποίος αρνήθηκε να κάνει µάθηµα την ηµέρα της επετείου με αποτέλεσμα να απολυθεί από το Πανεπιστήμιο. Στην δεύτερη επέτειο (28/10/1942), ο εορτασμός έγινε στην Πλατεία Συντάγµατος με πρωτοβουλία των οργανώσεων ΕΠΟΝ και ΠΕΑΝ. Υπήρχε ανησυχία για το πώς θα αντιδράσουν οι ιταλικές δυνάμεις κατοχής, οι οποίοι όμως δεν παρενέβησαν. Εκδηλώσεις και διαδηλώσεις εκείνη την ημέρα έγιναν και σε άλλες πόλεις. Στον Πειραιά πραγματοποιήθηκαν ολιγοπληθείς συγκεντρώσεις, ανέβαινε κάποιος σε μια καρέκλα, έβγαζε ένα σύντομο λόγο, και κατόπιν διαλύονταν, για να αποφύγουν επέμβαση των καραμπινιέρων. Δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες για το τι έγινε στις 28 Οκτωβρίου 1943[εκκρεμεί παραπομπή]. Σύμφωνα με τον Ηλία Βενέζη γιορτάστηκε η επέτειος στο κτίριο της Εθνικής Τράπεζας, στην πλατεία Κοτζιά (ο Βενέζης ήταν τότε υπάλληλος της τράπεζας). Κατέφθασαν όμως οι Γερμανοί, που είχαν την ευθύνη της αστυνόμευσης πλέον, υποχρέωσαν όσους συμμετείχαν να σταθούν με τα χέρια ψηλά μέχρι το βράδυ, ενώ έστειλαν και είκοσι περίπου από αυτά τα άτομα σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Κάποια δεν επέστρεψαν.
Για πρώτη φορά η επέτειος γιορτάστηκε επίσημα στις 28 Οκτωβρίου 1944 με παρέλαση ενώπιον του πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου.
Η Εκκλησία της Ελλάδος αποφάσισε, το 1952, η γιορτή της Αγίας Σκέπης από την 1η Οκτωβρίου να μεταφερθεί στις 28 Οκτωβρίου, με το αιτιολογικό ότι η Παναγία βοήθησε τον Ελληνικό Στρατό στον πόλεμο της Αλβανίας.



  

Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2015

ΠΙΣΣΑ, ΚΑΘΕ ΒΗΜΑ ΚΑΙ ΠΙΣΣΑ.





Πάντα υπνοβατούσα ανάμεσα σε ένα μαύρο, ένα κόκκινο
και ένα λευκό.
Κοίτα να δεις που το λευκό μοιάζει πιο μαύρο από ποτέ.
Πίσσα, κάθε βήμα και πίσσα.
Μόνο πίσσα.
Αιωρούμαι.


Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα και καλή εβδομάδα.
Χρόνια πολλά σε όλους τους εορτάζοντες, να τους χαιρόμαστε.

Το παραπάνω ολιγόλεκτο ήταν η συμμετοχή μου στο λογοτεχνικό δρώμενο "25 λέξεις", της Μαρίας Νικολάου από το λογοτεχνικό ιστολόγιο "το Κείμενο". 

Συγχαρητήρια σε όλες τις υπέροχες συμμετοχές και στο νικητήριο ολιγόλεκτο. 
Ευχαριστούμε τη Μαρία για την φωτογραφία - έμπνευση που μας χάρισε.

Να είστε όλοι καλά και να έχετε μία όμορφη μέρα.  

Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2015

ΈΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΠΟΥ ΖΗΤΗΣΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΤΙΤΛΟ.



Εγώ τη Πατρίδα μου τη βάφτισα Χαρά
να μου θυμίζει πως μπορεί να δακρύζει από συγκίνηση η Ελπίδα.

Της φόρεσα ένα πέπλο λευκό και της στόλισα με ένα κλαδί ελιάς τα καστανά μαλλιά της. Της έδωσα να κρατά στο χέρι έναν υδάτινο σταυρό και ράντισα τους ώμους της με λίγες στάλες μύρο.

Της είπα να πάψει να με ακολουθεί και να με αφήσει να ζήσω με το τρόπο που επέλεξα μα εκείνη θέλοντας να με αγκαλιάσει μου χάρισε ένα σκοινί χρώματος μπλε.
Ήξερα πως ήθελε να με ξεγελάσει μα μέσα μου ένιωθα πως δεν ηταν κακιά, ίσως  όμως να ήταν ένα παιδί που ήθελε να παίξει.

Μια γάτα λευκή είδα να κυνηγά ένα μαύρο κουφάρι και σκέφτηκα πως
θα ήθελα να ήταν αντίστροφοι οι ρόλοι.
Έτσι για μια αλλαγή, για μια ουτοπική παράσταση που λίγοι, ίσως μόνο εγώ να είχα την τύχη να πληρώσω, να κοιτάξω.

Είδα κι ένα γιασεμί να μαραίνεται σε μια αυλή που κάποτε άνηκε στη γειτονιά μου
μα τώρα πια δε με πείραξε, σκέψου δε με πείραξε.
Κι ας αγαπώ ακόμη τόσο πολύ τα γιασεμιά, τα κρίνα, τις δάφνες και τ’ αλώνια.

Τ’ αλώνια ναι…
Υπάρχουν άραγε ακόμη εκεί τα άλογα που από παιδί θυμάμαι;
Υπάρχουν οι άνθρωποι που ανέβαιναν σε αυτά και κατακτούσαν τον δικό τους κόσμο;
Κι αν υπάρχουν τη σημασία έχει;
Κανείς δεν ιππεύει με την ίδια χαρά και το ίδιος πάθος όπως παλιά.

Άσπρισαν τα μαλλιά σου μα οι κάλτσες σου είναι ακόμη παιδικές.
Σε μια φτωχογειτονιά έχω ανάγκη να φτιάξω απόψε λάσπη.
Πρέπει να μπαλώσω τόσες λακκούβες που στη σκέψη και μόνο κουράζομαι.
Μήπως να τρέξω να αγοράσω το τελευταίο, εκείνο παξιμάδι;

Προλαβαίνω άραγε Πατρίδα μου;
Προλαβαίνω;

Κι αν είναι ήδη αργά;
Κι αν το σήμερα δεν άρχισε ακόμα;


_______________________________________________


Εκφραστικοί μου φίλοι, τι κάνετε;
Εύχομαι να είστε όλοι καλά.

Το παραπάνω ποίημα ήταν η συμμετοχή μου στο 9ο Συμπόσιο Ποίησης που διοργάνωσε η Αριστέα μας και είχε ως θέμα τη Πατρίδα. Αυτή η λέξη δημιούργησε πολλές καταθέσεις ψυχής θα τολμήσω να πω.
Υπέροχες συμμετοχές, καταπληκτικοί συνάνθρωποί μας που έγραψαν, διάβασαν, σχολίασαν. Μια γιορτή, μια γιορτή χαράς, ποίησης, συναισθημάτων, ζωής.

Θα μου επιτρέψετε να σας πω δυο λόγια για το συγκεκριμένο ποίημα που όπως είδατε στο τίτλο θέλησε να είναι Άτιτλο

Για να καταλάβετε, έχω πει και στο παρελθόν πως έχω τη τάση μου να συνομιλώ με ότι γράφω. Το ρωτάω δηλαδή τι θέλει και εγω συνήθως υπακούω. Το συγκεκριμένο λοιπόν δεν ήθελε τίτλο. "Βρε, πες του έλεγα", τίποτα εκείνο αδιαφορούσε, ε δε πειράζει λέω αφού θες άτιλτο, άτιλτο, σιγά μη κάτσω να σκάσω.

Μάλλον αυτό το ποίημα είναι ένας μικρός επαναστάτης. Πολύ μ' άρεσε που μου έφερε αντιρρήσεις.

Αυτά απο μένα εκφραστικοί μου.
Συγχαρητήρια σε όλους τους συμμετέχοντες, στο νικητήριο ποίημα και στην Αριστέα που ήταν για ακόμη μία φορά μια άψογη οικοδέσποινα.

Καλό ΣΚ σε όλους. Να περάσετε όμορφα και προσοχή με τη κακοκαιρία.

ΚΑΙ ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ.



Των Λαφύρων φυσικά:



Απόσπασμα από το ποίημα σε ελεύθερο στίχο "Ελευθέρια Πορεία", της ποιητικής συλλογής "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου".



Απόσπασμα από το ποίημα σε ελεύθερο στίχο "Μέρα", της ποιητικής συλλογής "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου"


Aπόσπασμα από το ποίημα σε ελεύθερο στίχο "Το Κυνήγι", της ποιητικής συλλογής "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου".


Aπόσπασμα από το ποίημα σε ελεύθερο στίχο "Δείπνο", της ποιητικής συλλογής "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου".



 Απόσπασμα από το ποίημα "Η Φυγή" της ποιητικής συλλογής σε ελεύθερο στίχο "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου".



Απόσπασμα από το ποίημα σε ελεύθερο στίχο "Δείπνο", της ποιητικής συλλογής "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου"


Αυτά για την ώρα εκφραστικοί.
Θα τα ξαναπούμε. ;)
 

Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου 2015

TA ΛΑΦΥΡΑ ΘΕΑΤΡΙΝΟΙ.


Ώρες ώρες απορώ και εγώ με κάτι ιδέες που έχω...

Να, σαν αυτή:

Άλλοτε με φόντο πράσινο και μπλε, άλλοτε σε μέρα με φως και άλλοτε σε νύχτα με σκοτάδι. Τα Λάφυρα φορούν "χρυσούς" μανδύες, απολαμβάνουν "μακιγιάζ", θαμπώνονται ενίοτε απο τα φλας μα μονολογούν και λενε..:



Η Μεγαλοσύνη των λαών δεν μετριέται με το στρέμμα. Με της καρδιάς το πύρωμα μετριέται και με το αίμα.

Κωστής Παλαμάς, 1859-1943, Ποιητής




Αν θες να είσαι ευτυχισμένος, βάλε ένα στόχο που θα οδηγεί τις σκέψεις σου, θα απελευθερώσει την ενεργητικότητά σου και θα σου δώσει ελπίδες.

Andrew Carnegie, 1835-1919, Αμερικανός μεγιστάνας 



Πίστη είναι να ξεκινάς ανεβαίνοντας το πρώτο σκαλοπάτι, χωρίς να βλέπεις ολόκληρη τη σκάλα.

Martin Luther King, 1929-1968, Αφροαμερικανός ηγέτης



Μη μένεις κάτω στη γη και μην ανεβαίνεις πολύ ψηλά!
Ωραιότερος φαίνεται ο κόσμος από ένα ύψος στα μισά.

Φρήντριχ Νίτσε, 1844-1900, Γερμανός φιλόσοφος


Πάντως εκφραστικοί μου φίλοι, στ' αλήθεια τώρα, ότι αγαπάς πολύ και σου δίνει χαρά και ενέργεια, δε μπορεί παρά να σε βοηθάει να βρεις πολλούς τρόπους για να το προωθήσεις και να το μοιραστείς με όλο το κόσμο.

Για όσους δε κατάλαβαν, πήρα τις φωτογραφίες που μου έστειλαν το καλοκαίρι οι Συριανοί γείτονες μιας και που έχω κι άλλες νέες να μοιραστώ μαζί σας με το καιρό, τις επεξεργάστηκα σε ένα πρόγραμμα που μου έμαθε μία κοπέλα που μου έφτιαχνε εικόνες για τα αποσπάσματα του βιβλίου, τις συνόδεψα με ένα γνωμικό που κατα τη γνώμη μου τις εκφράζει και τσουπ, μόλις είδατε και εσείς εδώ το αποτέλεσμα.

Ελπίζω να σας αρέσουν όσο εμένα.

Συριανοί μου ευχαριστώ ξανά για όλα.

Καλή συνέχεια εκφραστικοί μου. Να είστε πάντα καλά.  
 

Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2015

ΤΑ ΛΑΦΥΡΑ ΤΑΞΙΔΕΥΟΥΝ ΣΤΟ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΓΛΥΚΙΑ ΚΑΙ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΕΙΡΗΝΗ.


Συντροφιά με την Ειρήνη, μία άκρως χαμογελαστή και ευγενική παρουσία, η οποία να σας θυμήσω μου είχε χαρίσει κι αυτές τις εικόνες εδώ:  http://ekfrastite.blogspot.gr/2015/09/blog-post_23.html


Πάμε να δούμε τη βόλτα των Λαφύρων στο Μεσολόγγι.



Βλέποντας τη θέα της γλυκιάς Ειρήνης από τον τόπο κατοικίας της.



Σε μια σημαντική και ευλαβική γωνιά για πολλούς απο εμάς.



Στη θάλασσα, για μία ακόμη στιγμή περισυλλογής και ευτυχίας.




Κάτω απο ένα φανάρι, μέρα, να μας θυμίσει πως αν χάσουμε το δρόμο μας, δεν έγινε και κάτι, μπορούμε εκ νέου να χαράξουμε μια άλλη διαδρομή. Κι αυτή η διαδρομή απ' οτι βλέπω είχε και πράσινο και μπλε και καφέ που αγαπώ να βλέπω.



Στη θάλασσα ξανά, να φανεί καλύτερα, ο καθαρός γυαλός της.



Κι ύστερα απ' όλα αυτά., ξεκούραση στο τόσο γνώριμο αυτό παγκάκι με τις χαρακιές που ξέρω: http://ekfrastite.blogspot.gr/2015/08/reserve.html.


Ειρήνη μου, ευχαριστώ απο τα βάθη της καρδιάς μου για όλα!
Να είσαι πάντα καλά και να χέρεσαι την οικογένειά σου!


Για το τέλος, κάτι σαν υστερόγραφο σας έχω μια εικόνα που μου έστειλε η Ειρήνη και τη λάτρεψα.



Το να ζεις μόνο δεν είναι αρκετό, είπε η πεταλούδα. Πρέπει να έχεις λιακάδα, ελευθερία και ένα μικρό λουλούδι.

Hans Christian Andersen, 1805-1875, Δανός συγγραφέας παραμυθιών


Δε θα μπορούσα να μη κλείσω με την άνω εικόνα και τη συνοδεία του γνωμικού για τους λόγους που όλοι πιστεύω πως καταλαβαίνετε.

Καλή συνέχεια σε ότι κάνετε εκφραστικοί μου!  
 

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΜΑΣ ΓΑΛΗΝΗ - ΕΥΗΜΕΡΙΑ.


Και μόνο οι εικόνες κάποιες φορές αρκούν... 
Σαν τους ήχους κι αυτές, διαπεραστικές μα γαλήνιες ενίοτε. 
Όσο για τα λόγια άλλοτε μαχαίρι μα άλλοτε μετάξι.



Για να ασκείς την τέχνη της γαλήνης: Ηρέμησε το πνεύμα σου και γύρισε πίσω στην πηγή. Καθάρισε το σώμα και την ψυχή αποβάλλοντας κάθε κακία, εγωισμό και επιθυμία. Να είσαι ευγνώμων για τα δώρα του σύμπαντος, την οικογένεια τη φύση, τους συνανθρώπους σου.

Morihei Ueshiba, 1883-1969, Γιαπωνέζος ιδρυτής του Aikido



Αφιέρωσε χρόνο για να ακούσεις αυτό που λέγεται χωρίς λόγια, να υπακούσεις το νόμο που είναι πολύ αδιόρατος για να γραφεί, να λατρέψεις το ασήμαντο και να αγκαλιάσεις το άμορφο.

Λάο Τσε, 6ος αιώνας π.Χ., Κινέζος φιλόσοφος


Kάτι μικρό, για τη γενναιοδωρία και την ευγνωμοσύνη που συχνά νιώθω στη ζωή μου.

Καλημέρα εκφραστικοί μου.
Και προσοχή, ομπρελίτσα γιατί θα βρέξει σήμερα!   

Τρίτη, 20 Οκτωβρίου 2015

Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ AMELIE.



Την έχουν χαρακτηρίσει και όχι αδικαιολόγητα ως μία από τις καλύτερες ταινίες όλων μέχρι στιγμής των εποχών.

Η μουσική της επιμέλεια κατά τη δική μου ταπεινή άποψη είναι από τις καλύτερες που έχουν δημιουργηθεί ποτέ για ταινία.

Επηρεασμένη από τη "Χοροέκφραση Βαλς" που μοιράστηκα μαζί σας πριν λίγο καιρό, κάνω την ανάρτηση τούτη σήμερα όχι για να σταθώ τόσο στη ταινία, όσο στη μουσική της σύνθεση.

Για πάμε να διαβάσουμε τη πλοκή της παραμυθένιας θα πω ταινίας και προχωράμε στις ρομαντικές και όχι μόνο συνθέσεις τις.



Αμελί (αγγλικά: Amelie, γαλλικά: Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain ) είναι γαλλική ρομαντική κομεντί παραγωγής 2001 σε σκηνοθεσία Ζαν-Πιερ Ζενέ και σε σενάριο του ίδιου μαζί με τον Γκιγιόμ Λοράν. Τη μουσική έγραψε ο Γιαν Τιρσέν και πρωταγωνιστεί η Οντρέ Τοτού.
Η ταινία αφηγείται την ιστορία μιας ντροπαλής σερβιτόρας που αποφασίζει να αλλάξει τις ζωές των ανθρώπων του περιβάλλοντός της προς το καλύτερο, ενώ παλεύει με τη δική της απομόνωση.
Το Αμελί έλαβε διθυραμβικές κριτικές σε όλο τον κόσμο και απέσπασε πολλά βραβεια και υποψηφιότητες σε ευρωπαϊκές και αμερικανικές διοργανώσεις.


Πλοκή

Η Αμελί Πουλέν είναι ένα κορίτσι που μεγάλωσε απομονωμένη από τα υπόλοιπα παιδιά. Ο πατέρας της Ραφαέλ, ένας πρώην στρατιωτικός γιατρός, πιστεύει ότι πάσχει από υπέρταση λόγω του γρήγορου ρυθμού της καρδιάς της. Αυτό όμως συμβαίνει κάθε φορά που έρχεται σε επαφή με τον πατέρα της, καθώς η μόνη φορά που την αγγίζει είναι όταν την εξετάζει. Η μητέρα της, Αμαντίν πεθαίνει όταν η Αμελί είναι μόλις 6 ετών. Από τότε ο πατέρας της αποτραβιέται ακόμα περισσότερο και αφιερώνει τη ζωή του στο να φτιάξει στον κήπο του ένα μάλλον εκκεντρικό μνημείο για την Αμαντίν. Ακόμα πιο μόνη η Αμελί, αναπτύσσει μια παράξενη φαντασία.
Σήμερα, γυναίκα πλέον, η Αμελί εργάζεται ως σερβιτόρα, σε μια μικρή καφετέρια στη Μονμάρτη. Η πελατεία του μαγαζιού είναι συχνά πολύ εκκεντρική. Στα 23 της χρόνια, έχοντας ζήσει αποτυχημένες σχέσεις, η Αμελί βρίσκει τη χαρά της ζωής σε απλές απολαύσεις, αφήνοντας τη φαντασία της να καλπάζει.
Στις 31 Αυγούστου 1997, η Αμελί σοκάρεται όταν ακούει το θάνατο της Πριγκίπισσας Νταϊάνα και γλιστράει από τα χέρια της το μπουκάλι που κρατούσε, το οποίο σπάει το πλακάκι. Κάτω από το πλακάκι, βρίσκει ένα μεταλικό κουτί με παιδικά αναμνηστικά σουβενίρ από ένα αγόρι που κάποτε ζούσε στο διαμέρισμά της, δεκαετίες πριν. Εντυπωσιασμένη από την ανακάλυψή της, αποφασίζει να εντοπίσει τον τώρα ενήλικο άντρα και να του επιστρέψει το κουτί, κάνοντας μια συμφωνία με τον εαυτό της: αν τον βρει και τον κάνει ευτυχισμένο, θα αφιερώσει ολόκληρη τη ζωή της στο να κάνει τους ανθρώπους χαρούμενους.
Καταφέρνει να εντοπίσει τον κάτοχο του κουτιού. Τοποθετεί το κουτί σε έναν τηλεφωνικό θάλαμο και καθώς αυτός περνάει, τηλεφωνεί, ώστε να τον οδηγήσει εκεί. Ανοίγοντας το κουτί, ο άντρας, βάζει τα κλάματα και θυμάται τα παιδικά του χρόνια. Έτσι κερδίζει το στοίχημα που έβαλε με τον εαυτό της.
Ενώ κάνει τους άλλους ευτυχισμένους, η Αμελί παρατηρεί έναν άντρα που μαζεύει πεταμένες φωτογραφίες αγνώστων από έναν φωτογραφικό θάλαμο. Όταν κατά λάθος πέφτει πάνω του, το μάτι της πέφτει στο φωτογραφικό άλμπουμ, που έπεσε από τον άγνωστο άντρα κατά τη σύγκρουση. Τότε κάνει άνω κάτω το Παρίσι ώστε να τον εντοπίσει και να του επιστρέψει το άλμπουμ. Ανακαλύπτει ότι ονομάζεται Νίνο, τον εντοπίζει, του επιστρέφει ανώνυμα το άλμπουμ, αλλά ντρέπεται πολύ να τον προσεγγίσει. Τελικά ο καλός της φίλος Ρέιμοντ της δίνει κουράγιο και τελικά τον συναντά, περνούν τη νύχτα μαζί και έτσι αρχίζει η σχέση της μαζί του.






Λίστα Κομματιών από τον Γιαν Τιρσέν για την ταινία

01. J’y Suis Jamais Alle (1:34)από το album «Rue Des Cascades»
02. Les Jours Tristes (Instrumental) (3:33)από τo album «L’ Absente»
03. La Valse d’Amιlie (2:15)
04. Comptine d’Un Autre Ete: L’Aprθs Midi (2:20)
05. La Noyιe (2:03) – από το album «Le Phare»
06. L’Autre Valse d’Amιlie (1:33)
07. Guilty (3:13)
08. A Quai (3:32) – από τo album «L’ Absente»
09. Le Moulin (4:27)
10. Pas Si Simple (1:52) – από το album «Rue Des Cascades»
11. La Valse d’Amelie (Version Orchestre) (2:00)
12. La Valse des Vieux Os (2:20)
13. La Dispute (4:15) – από το album «Le Phare»
14. Si Tu n’ιtais Pas Lΰ (Frebel) (3:29)
15. Soir de Fete (2:55)από το album «Rue Des Cascades»
16. La Redecouverte (1:13)
17. Sur le Fil (4:23) – από το album «Le Phare»
18. Le Banquet (1:31) – από το album «La Valse Des Monstres»
19. La Valse d’Amelie (Version Piano) (2:38)
20. La Valse des Monstres (3:39) – από το album «La Valse Des Monstres»
*Με bold επισημαίνονται τα κομμάτια που ξεχωρίζουν
 Πρωτότυπες συνθέσεις του Υann Tiersen για την ταινία






Και για το τέλος της ανάρτησης θα κλείσω με τέσσερις, τις πιο αγαπημένες μου συνθέσεις, με την ευχή να σας παρασύρω στον όμορφο και ρομαντικό κόσμο της Αμελί. 






                                                                       (Είναι με την εκδοχή του πιάνου εδώ)



Αυτά για την ώρα εκφραστικοί μου.
Τα λέμε άμεσα.

Καλό μεσημέρι σε όλους.