Πέμπτη, 31 Μαρτίου 2016

Ο ΑΓΓΛΟΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΤΗΣ DANTE GABRIEL ROSSETI ΓΡΑΦΕΙ ΜΕ ΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ - ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ.


Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα.
Σήμερα σας έχω ετοιμάσει μία ιδιαίτερη και ξεχωριστή ανάρτηση.

Θεωρώ πως οι περισσότεροι απο εσάς γνωρίζετε τον Έλληνα μεταπολεμικό ποιητή, Μίλτο Σαχτούρη  και κάποια στιγμή της ζωής σας όλο και κάποιο απο τα έργα του έχει πέσει στα χέρια ή στην αντίληψή σας, μιας και που στο διαδίκτυο μπορεί κανείς να διαβάσει ελεύθερα και μάλιστα δωρεάν πολλά απο τα έργα  δημοφιλών και όχι μόνο, ποιητών και συγγραφέων.

Με αφορμή λοιπόν τα έντεκα χρόνια που πέρασαν απο την ημέρα που έφυγε απο την ζωή, πριν τρις μέρες έψαξα στο διαδίκτυο για να βρω και να διαβάσω νέα ποιήματα, ποιήματά του δηλαδή που δεν γνώριζα μέχρι στιγμής.

Κάνοντας αυτή την αναζήτηση, βρήκα ένα ποίημά του το οποίο κυριολεκτικά με μαγνήτισε. Θες ο ευρηματικός και συνάμα αινιγματικός τίτλος; Θες τα μηνύματα που περνάει; Η δομή του; Ο νοερός διάλογος που υπάρχει μέσα του; Ίσως όλα τα παραπάνω και άλλα τόσα με έκαναν να το ξεχωρίσω, να το αγαπήσω, να το διαβάσω ξανά και ξανά φτάνοντας στο σημείο να θέλω να το μοιραστώ με όλο το κόσμο.

Βέβαια δεν στάθηκα μόνο στο ποίημα, αυτό που μου κέντρισε το ενδιαφέρον ήταν το να μάθω ποιος ήταν ο  ζωγράφος Dante Gabriel Rosseti που έδωσε τέτοιου είδους έμπνευση στον δικό μας Μίλτο Σαχτούρη (πατώντας επάνω στα ονόματά τους μπορείτε να διαβάσετε τα βιογραφικά τους).

Εντυπωσιάστηκα με το πλούσιο βιογραφικό του καθώς επίσης και με τα έργα του, κυρίως με τους πίνακές τους που μεχρι στιγμής δεν είχε τύχει να ανακαλύψω κάποιον απο αυτός. Επέλεξα μάλιστα έναν για να συνοδέψω το ποίημα που μόλις ακολουθεί:


Ο ΑΓΓΛΟΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΤΗΣ DANTE GABRIEL ROSSETI ΓΡΑΦΕΙ ΜΕ ΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ - ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ.


Τhe Damsel of the Sanct Grael


Άκου!
Σου έλεγα τότε την αλήθεια
την ήξερα τότε την αλήθεια


– Όχι, μου έλεγες
τα πουλιά φυτρώνουν
τα γουρούνια πετάνε
τα λουλούδια περπατάνε
οι άνθρωποι, λένε πάντα ψέματα


σου έδειχνα ένα πουλί
έλεγες – Είναι λουλούδι
σου έδειχνα ένα λουλούδι
όχι, έλεγες – Είναι πουλί


κι οι άνθρωποι λένε πάντα ψέματα

τώρα εγώ βλέπω το φεγγάρι
αυτό το σπασμένο σπαστικό
παιδί
που ο Ιούλιος Βερν
έλεγε κάποτε:

– Οι άνθρωποι θα το κατοικήσουν
βλέπω
αυτό το μεγάλο χιονισμένο φέρετρο
που ρίχνουν κάθε μέρα με κρότο
πάνω του πρόκες
κι επιμένουνε
να τ’ ονομάζουν


ΓΗ

ίσως να είχες δίκιο τότε
γι’ αυτό μπόρεσες και έζησες
γι’ αυτό μπόρεσα και έζησα


ΑΥΓΗ



από τη συλλογή ΧΡΩΜΟΤΡΑΥΜΑΤΑ (1980)
Μίλτος Σαχτούρης (Αθήνα, 29 Ιουλίου 1919 – Αθήνα, 29 Μαρτίου 2005)



Αυτά για την ώρα εκφραστικοί μου.
Αν κάποιος ξέρει περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τον λόγο δημιουργίας του συγκεκριμένου ποιήματος, θα ήθελα να μου τις στείλει. Έψαξα για περισσότερες πληροφορίες αλλά δεν βρήκα κάτι. Θα ήθελα για παράδειγμα να μάθω γιατί επέλεξε τον συγκεκριμένο ζωγράφο και όχι κάποιον άλλο. 
Καλή συνέχεια στην μέρα σας.

Τρίτη, 29 Μαρτίου 2016

TA ΛΑΦΥΡΑ ΣΤΟ ΣΠΗΛΑΙΟ ΤΟΥ ΔΡΑΚΟΥ.


Ναι ναι, ακόμη κι εκεί πήγαμε.

Χάρη στην αγαπημένη μου Αλεξάνδρα Μουριοπούλου, τα "Λάφυρα" κατάφεραν να παρευρεθούν σε ένα ακόμη ιδιαίτερο μέρος.

Για ελάτε να δούμε:



Το σπήλαιο βρίσκεται στη βόρεια πλευρά της πόλης στο 2ο χλμ της παραλίμνιας οδού Σουγγαρίδη και λίγο πριν από την Μονή της Παναγίας Μαυριώτισσας. Η είσοδος απέχει περίπου είκοσι (20) μέτρα από τις όχθες της λίμνης και 14 μέτρα από τον δρόμο. Στο εσωτερικό του υπάρχουν μεγάλα χερσαία και λιμναία τμήματα με εντυπωσιακό σταλακτικό διάκοσμο καθώς περιλαμβάνει επτά (7) υπόγειες λίμνες, δέκα (10) αίθουσες, πέντε (5) διαδρόμους – σήραγγες. Η μεγαλύτερη αίθουσα του σπηλαίου έχει διαστάσεις 45Χ17 μέτρα με το κεντρικό της τμήμα υπερυψωμένο και τις πλευρές της να καταλήγουν σε λίμνες. Η μεγάλη λίμνη του σπηλαίου που είναι και η βαθύτερη βρίσκεται δυτικά. Η θερμοκρασία εντός του Σπηλαίου είναι σταθερή όλες τις εποχές στους 16-18Οc, ενώ η υγρασία φτάνει στο 90%.

Στο εσωτερικό του σπηλαίου του Δράκου εντοπίστηκαν παλαιοντολογικά κατάλοιπα, με κυριότερα τα οστά σπηλαίας άρκτου ή αρκούδας των σπηλαίων (Ursus Speleaus). Το είδος αυτό έζησε στην Ευρώπη κατά τη διάρκεια του Πλειστόκαινου και εξαφανίστηκε πριν από περίπου 10.000 χρόνια. Το όνομά της οφείλεται στο γεγονός ότι τα απολιθωμένα λείψανά της εντοπίζονται σχεδόν αποκλειστικά μέσα σε σπήλαια, όπου προφανώς διέμενε για περισσότερο χρονικό διάστημα, σε αντίθεση με την καφέ αρκούδα η οποία χρησιμοποιούσε τα σπήλαια μόνο κατά την διάρκεια της χειμερίας νάρκης. Υπολογίζεται ότι το βάρος των αρσενικών ζώων έφτανε τα 400-500 κιλά και των θηλυκών τα 200-250 κιλά. Ήταν κατά βάση φυτοφάγο και περιστασιακά σαρκοφάγο ζώο.

Είναι σημαντικό ότι έχει ληφθεί κάθε απαραίτητο μέτρο για την ασφάλεια των επισκεπτών και οι επεμβάσεις στο εσωτερικό έγιναν με τρόπο ώστε να μη θιχθεί η φυσική κατάσταση του Σπηλαίου.

 
Η Ανακάλυψη - Ιστορικό Αξιοποίησης

Η ύπαρξη του σπηλαίου δεν φαίνεται να ήταν γνωστή έως τα νεώτερα χρόνια. Στις γραπτές μαρτυρίες της εποχής της τουρκοκρατίας δεν υπάρχει καμία αναφορά στο σπήλαιο, αλλά ούτε και στις παλαιότερες ιστορικές μαρτυρίες. Πιθανολογείται ότι ή είσοδος του σπηλαίου μέχρι κάποια εποχή δεν ήταν ορατή λόγω προσχώσεων, αλλά και λόγω ότι η παραλίμνια διαδρομή ήταν δύσβατη και προσπελάσιμη μόνο από την λίμνη.

Καστοριανοί ερασιτέχνες εξερευνητές, άνθρωποι με περιβαλλοντικές ευαισθησίες στην δεκαετία του ‘40, την εποχή που διανοίχθηκε και ο παραλίμνιος δρόμος από τον στρατηγό Σουγγαρίδη, ήταν οι πρώτοι που ανακάλυψαν και περιέγραψαν το απαράμιλλης ομορφιάς σπήλαιο και έριξαν την πρώτη ιδέα για την αξιοποίησή του. Την εποχή αυτή καταγράφεται και ο μύθος γύρω από τον «Δράκο» της σπηλιάς απ’όπου και το όνομά της.

 
Ιστορικό Αξιοποίησης

Η Καστοριά οφείλει πολλά στους συμπολίτες μας Νίκο Πιστικό, Κώστα Φράσια, Αναστάσιο Μπασακύρο, Θ. Μορφίδη καθώς και πολλούς άλλους και αργότερα, το 1954 στον Σουηδό εξερευνητή Linberg, που περιηγήθηκαν στο σπήλαιο και ενημέρωσαν την τοπική κοινωνία για τον απαράμιλλης ομορφιάς λιθωματικό διάκοσμό του. Το 1963 Καστοριανοί Πρόσκοποι σε συνεργασία με την Ελληνική Σπηλαιολογική Εταιρεία μας έδωσαν την πρώτη αδρή χαρτογράφηση και τις πρώτες φωτογραφίες του εσωτερικού του, ενώ αργότερα το σπήλαιο καταγράφηκε στο επίσημο ετήσιο Δελτίο της Ελληνικής Σπηλαιολογικής Εταιρείας.

Η πρώτη σοβαρή προσπάθεια έγινε το 1963 από τον Τζώνη Ζερβουδάκη και την Ε.Σ.Ε για την ολοκλήρωση της συλλογής στοιχείων και για την εκπαίδευση νέων σπηλαιολόγων. Επαναλήφθηκε το 1964 και 1965. Η έρευνα και χαρτογράφηση του σπηλαίου του Δράκου κλιμακώθηκε το 1966 και ολοκληρώθηκε το 1969 από κλιμάκιο της Ε.Σ.Ε. με επικεφαλής τον Κ. Παλληκαρόπουλο, ο οποίος παράλληλα εκπόνησε προμελέτη τουριστικής αξιοποίησης του σπηλαίου.

Ακολούθησαν και άλλες εξερευνήσεις, οι οποίες ενίσχυαν πάντα την άποψη περί καταλληλότητας του σπηλαίου για αξιοποίηση.

Αρχίζει έτσι σιγά-σιγά να ωριμάζει στην τοπική κοινωνία η άποψη για την ανάγκη αξιοποίησης της σπηλιάς και με συνεχή δημοσιεύματα να ασκείται πίεση προς την κατεύθυνση αυτή.

Το 1995, αρμόδιοι υπάλληλοι της Εφορείας Σπηλαιολογίας του Υπ. Πολιτισμού, προσκεκλημένοι από τον Δήμο, διενεργούν ερευνητική είσοδο στην σπηλιά και με βάση την παλαιότερη προκαταρκτική μελέτη τουριστικής αξιοποίησής από τον πολιτικό μηχ. κ. Παλληκαρόπουλο, ερασιτέχνη σπηλαιολόγο σε συνεργασία με τον Σύλλογο «Φίλοι του Περιβάλλοντος», υποβάλλουν επίσημο πόρισμα για την καταλληλότητα και την δυνατότητα αξιοποίησης.

Στην συνέχεια ο Δήμος Καστοριάς στρέφεται στην αναζήτηση πόρων για την εκπόνηση της οριστικής μελέτης. Οι πόροι εξασφαλίστηκαν από το Υπουργείο Μακεδονίας Θράκης και ανατέθηκε η εκπόνηση της μελέτης με επικεφαλής καστοριανούς μελετητές και επιβλέποντες της τεχνικής υπηρεσίας του Δήμου.

Η μελέτη περιλάμβανε όλες τις απαραίτητες επί μέρους κατηγορίες μελετών, τοπογραφική, αρχιτεκτονική, στατική, ηλεκτρομηχανολογική, μελέτη ειδικών στερεωτικών εργασιών, υδραυλική, περιβαλλοντική και διαχείρισης.

Στην συνέχεια το έργο «Αξιοποίηση Σπηλαίου Δράκου Καστοριάς», εντάχθηκε στο Π.Ε.Π. Δυτ. Μακεδονίας.

Το 1998 εγκρίθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού η προμελέτη τουριστικής αξιοποίησης και οι εργασίες ξεκίνησαν τελικά το 2007. Την κατασκευή του έργου ανέλαβε η Κοινοπραξία «Τελιγιωρίδης-Φελεκίδης ΑΤΕ» με συνεπίβλεψη της Εφορείας Παλαιοανθρωπολογίας – Σπηλαιολογίας Βόρειας Ελλάδος.

Όλες οι προβλεπόμενες εργασίες, προκειμένου το σπήλαιο να γίνει επισκέψιμο καθώς και η διαμόρφωση του περιβάλλοντος χώρου και των κτισμάτων που εξυπηρετούν την όλη λειτουργία του Σπηλαίου, υλοποιήθηκαν με ήπιες μεθόδους παρέμβασης ειδικά στο εσωτερικό προκειμένου να μην αλλοιωθεί ο πλούσιος σταλακτιτικός διάκοσμος, ενώ οι εξωτερικές παρεμβάσεις έχουν αρχιτεκτονικό χαρακτήρα που σέβεται την ντόπια αρχιτεκτονική παράδοση με χρήση ντόπιων υλικών στις όψεις, πέτρα ξύλα και ένθετα διακοσμητικά κεραμικά.

Το Σπήλαιο του Δράκου άνοιξε τις πύλες του για το κοινό στις 13 Δεκεμβρίου 2009 και εγκαινιάστηκε στις 29 Δεκεμβρίου 2009 από τον Υπουργό Πολιτισμού και Τουρισμού κ. Γερουλάνο και τον Πρόεδρο της Βουλής κ. Πετσάλνικο.




ΜΥΘΟΣ ΣΠΗΛΑΙΟΥ ΔΡΑΚΟΥ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ

Πριν από πολλούς αιώνες η μεγάλη σπηλιά που βρίσκεται πριν από το μοναστήρι της Μαυριώτισσας ήταν χρυσορυχείο και το φύλαγε ένας δράκος που ανέπνεε και έβγαζε από το στόμα του φλόγες και δηλητηριασμένους ατμούς.

Ύστερα από το κτίσιμο της Καστοριάς (Ή’ ή Ι’ αιώνας) ο πρώτος βασιλιάς ο Κάστωρ, θέλοντας να διασκεδάσει τον φιλοξενούμενο αδελφό του Πολυδεύκη και τον πεθερό του Κέλι ιερέα του θεού, απεκάλυψε το τεράστιο αυτό σπήλαιο. Η παρουσία όμως του δράκου τους εμπόδιζε την προσέγγιση στη σπηλιά.. Τότε ο βασιλιάς υπεσχέθη μεγάλα δώρα σ’αυτόν που θα σκότωνε τον δράκο. Ένας νέος δυνατός παρουσιάστηκε. Επηκολούθησε άγρια πάλη με τον δράκο. Χτυπώντας τον με το κοντάρι του έτρεμαν οι γύρω βράχοι και αναταράζονταν τα νερά της λίμνης. Το τέρας κτυπήθηκε και έπλεε νεκρό επάνω στα νερά της λίμνης. Πανηγύρισαν το γεγονός και ευχαριστίαι ανεπέμφθησαν στον Πάνα. Και κατόπιν με αναμμένους δαυλούς προχώρησαν στη σπηλιά με σκυφτά τα κεφάλια τους για να μην κτυπήσουν τους σταλακτίτες. Το βάθος εκτεινόταν σε χιλιόμετρα και η ατμόσφαιρα γινόταν πνιγηρή από έλειψιν οξυγόνου. Σε ένα μέρος που η σήραγγα στενεύει έσβησαν οι δαυλοί και πηχτό σκοτάδι τους σφιχταγκάλιασε όλους. Τότε άκουσαν μια απόκοσμη φωνή να λέει : ΄΄ εκείνος που θα σκύψει να πάρει μια χούφτα της λάσπης που πατάει θα μετανοιώσει ΄΄. Οι πιο θαρετοί έσκυψαν και επήραν λάσπη και εγέμισαν τους κόρφους τους. Οι άλλοι φοβήθηκαν και δεν τόλμησαν να πάρουν. Όταν βγήκαν στο φως του ηλίου εκείνοι που κρατούσαν τη λάσπη είδαν με έκπληξη πως κρατούσαν υγρή χρυσόσκονη…

Έτσι περιγράφει ο λαογράφος Δ. Γιαννούσης ( Ακρόπολη, 11-7-54) την παράδοση σχετικά με το Σπήλαιο του Δράκου.
 


Mπορείτε να δείτε περισσότερες πληροφορίες και εσωτερικές εικόνες του σπηλαίου εδώ: http://www.spilaiodrakoukast.gr/index.php.


Δε μπορείτε να πείτε ε;
Φωτογραφίες, πληροφορίες, όλα τα μοιράζομαι μαζί σας.

Ξέρετε τι είναι αυτό που απολαμβάνω περισσότερο απο αυτές τις φωτογραφίσεις; Το οτι μπαίνω στην διαδικασία να μάθω και να μοιραστώ στη συνέχεια μαζί σας, πληροφορίες για πανέμορφους τόπους της Ελλάδας μας, που υπο άλλες συνθήκες δε θα είχα είχα ψάξει να μάθω.

Νιώθω πως γνωρίζω κομμάτια του τόπου μας με έναν ξεχωριστό τρόπο. Ελπίζω να σας αρέσουν και εσάς οι πληροφορίες.
  

Για το τέλος, ένα μεγάλο Ευχαριστώ στην Αλεξάνδρα μου που πραγματικά έχει κάνει για μένα πάρα πολλά πράγματα με τόση αγάπη και ενθουσιασμό.

Εύχομαι μέσα απο την καρδιά μου τα καλύτερα!

Καλημέρα να έχουμε εκφραστικοί μου.

Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2016

Τ' ΌΝΕΙΡΟ ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΚΑΛΟΣΥΝΑΤΟΥ ΜΙΚΡΟΥ ΠΡΙΓΚΙΠΑ.


Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα.
Καλημέρα και καλή εβδομάδα.
Τι μου κάνετε; Εύχομαι να είστε όλοι καλά.
Να περάσατε όμορφα το τριήμερο, να ξεκουραστήκατε και σήμερα γεμάτοι ενέργεια και καλή διάθεση να ξεκινάτε μία όμορφη και διαφορετική, προς το καλύτερο ελπίζω, εβδομάδα.

Ξέρετε, τον μήνα που διανύουμε και τον μήνα που πέρασε, δε θα μπορούσα να τους συγκαταλέξω στους πιο αγαπημένους μου, αντίθετα μάλιστα, μιλώντας τόσο προσωπικά όσο και ως μέλος μιας κοινωνίας, θα προτιμούσα να μας χαιρετήσουν οριστικά και οι μήνες που θα ακολουθήσουν να είναι ιδιαίτερα καλοί και ευνοϊκοί μαζί μας.
Τώρα θα μου πείτε γίνετε αυτό; Μπορούν οι μήνες να είναι για όλους μας καλοί; Να κρύβουν μόνο εκπλήξεις; Για όλο το κόσμο; 
Εμ δε γίνετε αλλά το να ελπίζουμε και να ευχόμαστε είναι κι αυτό κάτι. Ανθρώπινο ίσως....

Σήμερα εκφραστικοί μου θα μιλήσουμε για την Καλοσύνη. Αυτή την τόσο εύηχη λέξη, αυτό το τόσο ολοκληρωτικά, ανθρώπινο συναίσθημα.

Είναι εύκολο να είσαι καλός άνθρωπος; Σε αφήνουν άραγε;
Ποιος μπορεί να επεξηγήσει τα συναισθήματα, όταν αυτά υπάρχουν μόνο για να τα νιώθει ο κάθε άνθρωπος με τον τρόπο του;

Ο κάθε άνθρωπος με τα χαρακτηριστικά του αλλά μη ξεχνιόμαστε, ο κάθε άνθρωπος και με τα συναισθήματά του. 

Μπορεί οι αυλακιές της γλώσσας να είναι τα ξεχωριστά αποτυπώματα του κάθε ανθρώπου μα φανταστείτε στις αυλακιές της καρδιάς τι γίνετε, στα συναισθήματά μας. Παρόμοια με άλλων πολλές φορές, νιώθοντάς τα διαφορετικά και με άλλο παλμό ο καθένας.

Προσωπική υπόθεση του καθενός για εμένα ήταν πάντα ότι αφορούσε τα συναισθήματά του.
Όσο πιο πολύ συγκλίνουν προς το κοινό όφελος, τοσο καλύτερα για όλους μας.

Πως μου ήρθε να μιλήσω για καλοσύνη σήμερα;

Πρώτον γιατί δόξα το Θεό μεχρι στιγμής στη ζωή μου έχω λάβει αρκετή και προσπαθώ όσο μπορώ να προσφέρω ή να ανταποδίδω κι εγώ με τη σειρά μου και δεύτερον γιατί τόσο η εικόνα του "Μικρού Πρίγκιπα" που θα δείτε σε λίγο, όσο και το ποίημα της Φωτεινής που μου ζήτησε να αναρτήσω μιας και είναι η δική της φωνή ενάντια στα όσα φρικαλέα, ανήμποροι και αμέτοχοι τον τελευταίο καιρό παρακολουθάμε, με παραπέμπουν στην καλοσύνη.

Για κάποιο λόγο, έχω συνδέσει στο μυαλό μου τον "Μικρό Πρίγκιπα" το διάσημο και διαχρονικό θα έλεγα  βιβλίο του Γάλλου συγγραφέα Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ με αγνά και άδολα, καθάρια συναισθήματα, όπως της καλοσύνης, της αγάπης, της γαλήνης, της φροντίδας, της προσφοράς. Μου βγάζει κάτι πολύ ανθρώπινο η ιστορία του βιβλίου, όσο και οι εικόνες του καθώς και οι εικόνες που δημιουργήθηκαν με αφορμή την ταινία του.

Για τους επάνω λόγους λοιπόν και επειδή ο "Μικρός Πρίγκιπας", ο ήρωας του βιβλίου, ήταν καλοσυνάτος, αποφάσισα τη σημερινή ανάρτηση να την κάνω κάτι σαν ύμνο στην καλοσύνη.  

Αρχή εβδομάδας, με καλοσυνάτη ανάρτηση, μπορώ να έχω κάτι καλύτερο;
Φανταστείτε ακόμη δεν έχω ολοκληρώσει την ανάρτηση και νιώθω πλήρης.
Μιλάς ή γράφεις για την καλοσύνη και νιώθεις τόσο όμορφα, φαντάσου πόσο υπέροχα και ασφυχτικά γεμάτος νιώθεις κάνοντας και πράξεις.

Ξέρετε πολλές φορές, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν είναι ικανοποιημένοι με πράξεις καλοσύνης των συνανθρώπων τους και τις δικές τους τις προάγουν και τις κάνουν να μοιάζουν τεράστιες και διθυραμβικές.

Την απάντησή μου προς όλους αυτούς την έχω δώσει μέσα από το πρώτο μου βιβλίο "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου" αλλά θα ήθελα να την μοιραστώ και εδώ μαζί σας γιατί πραγματικά κάποιες φορές απορώ με την απροκάλυπτη αυτοπροβολή ορισμένων:


"Οι άνθρωποι που θέλουν σώνει και καλά να κάνεις ότι σου ζητήσουν να ξέρεις πως βαθιά μέσα τους γνωρίζουν πως είναι αποτυχημένοι ηγέτες! Κι αυτό τους πονάει!
Μην ακολουθείς τις οδηγίες άλλων! Χάραξε με τις δικές σου πατούσες τη μία και μόνη διαδρομή! Εκείνη που οδηγεί στην πλήρη Ελευθερία!
Αποδημητικά πουλιά είμαστε φίλε μου! Ας είναι το πέταγμά μας ελαφρύ σε μια αδικοχαμένη κοινωνία! Γιατί την κοινωνία δε την ορίζει ο άνθρωπος ως μονάδα αλλά το σύνολο, σαν μια προκαθορισμένη οντότητα!
Και το σύνολο είναι αυτό που πάντα θα αλλάζει! Με χαρακτηριστικά, με απόψεις, με πεποιθήσεις, με χίλιες δυο αναφορές.
Αλλάζει! Με μία ευχή, με ένα θέλω, με μία προσευχή!
Ας είναι! Ως προς το καλύτερο!"

Αυτό που διαβάσατε είναι ένα μικρό απόσπασμα από την "Αδικοχαμένη Κοινωνία" και πραγματικά νιώθω το ίδιος πάθος αυτή τη στιγμή που το διαβάζω με εκείνη τη στιγμή που το έγραψα.

Και πάμε τώρα στο "Όνειρο του Πρίγκιπα" που δημιούργησε η Φωτεινή. Όσοι παρακολουθείτε το μπλοκ γνωρίζετε πως η Φωτεινή είναι ένας νέος άνθρωπος που αγωνίζεται για τα δικά του όνειρα, της αρέσει να γράφει και να μοιράζεται με τον κόσμο τις όποιες σκέψεις, τοποθετήσεις της.

Θέλοντας να μοιραστεί λοιπόν μαζί μας κάτι απο την καρδιά της μου έστειλε το εξής ποίημα με την εικόνα που το συνοδεύει:


Τ' όνειρο του Πρίγκιπα - Φωτεινή Κοροβού




Ρίξε Θεέ μου έναν βράχο
τώρα που αλλάξαν οι καιροί,
στην Ακρόπολη αντίκρυ
να χτίσω ναό υπομονής...


Δώστε τη γνώση σας να πιούμε
απο 'κείνο το νερό το Θείο,
διψάει η γη να πιει αλήθεια
στον κόσμο τον ψεύτικο που ζούμε!

Χάρισέ μας έναν κύκνο
να ομορφύνει η θάλασσά μας
Κι απο πάνω έναν ήλιο
για να παίζουν τα παιδιά μας!

Εμένα δως μου ένα αστέρι,
να φέγγει μόνο τον εχθρό μου,
να ξερω ποιόνε πολεμάω
στην αφάνεια του κόσμου...

Βρέξε θάρρος, σπαθιά κι ασπίδες,
ν' αναστηθούν τα όνειρά μας,
τους αγέρες κλείσε μέσα
να μη σπάσουν τα φτερά μας!

Κι όταν φτιάξεις καινούργιο κόσμο,
 να του χαρίσεις ζωή Αιώνια,
να νιώσει της χαράς τον χτύπο
 που το' χει κλέψει η νύχτα χρόνια!


Εμένα δως μου ένα αστέρι....


_____________________

Φωτεινή μου σε ευχαριστώ πολύ για την φιλοξενία και εύχομαι πάντα να μοιράζεσαι όμορφα και δημιουργικά πράγματα μαζί μας.

Μου άρεσε πάρα πολύ το κλείσιμο του ποιήματος σου και καπου εδώ νιώθω την ανάγκη να ευχηθώ σε όλους μας απο ένα αστέρι....!

Τι κι αν είναι μέρα; Σύντομα θα νυχτώσει.... 

Για  το κλείσιμο της ανάρτησης φίλοι, σας έχω δύο υπέροχα αποφθέγματα που δε χρειάζεται να πω κάτι αφού τα λένε όλα μέσα στις λίγες λέξεις τους. Εσείς άλλωστε θα καταλάβετε:


Δειλία που αναδεικνύει ένα ανώτερο θάρρος: Όταν είπανε στους Χιώτες στρατιώτες «Πυρ», για να πυροβολήσουν τον εχθρό, αυτοί απάντησαν: «Ίντα πυρ και ξεπύρ, εν θωρείτε ότι είναι μπρος αθρώποι;»
Γιάννης Τσαρούχης, 1910-1989, Έλληνας ζωγράφος


Σ' αυτόν τον κόσμο υπάρχει μόνο ένα πράγμα στο οποίο πρέπει να υποκλινόμαστε, η μεγαλοφυΐα, και ένα πράγμα στο οποίο πρέπει να πέφτουμε στα γόνατα, η καλοσύνη
Βίκτωρ Ουγκώ, 1802-1885, Γάλλος συγγραφέας


Καλή συνέχεια στην μέρα σας, φίλοι.
Βάλτε όσο περισσότερη καλοσύνη μπορείτε σε αυτή διότι το "τώρα", είναι η μόνη δεδομένη μας στιγμή.

Τρίτη, 22 Μαρτίου 2016

ΓΙΑ ΔΑΚΡΥ, ΖΩΓΡΑΦΙΣΑ ΧΑΜΟΓΕΛΟ. ΠΙΟ ΨΕΥΤΗΣ ΔΕ ΘΑ ΑΝΤΕΧΑ ΝΑ 'ΜΑΙ.


Εκφραστικοί μου, καλησπέρα.

Εν μέσω πολλών δυσάρεστων συμβάντων και χθεσινών ειδήσεων, γίνεται μια ανάρτηση που στα χρώματά της τουλάχιστον, βλέπω το γκρι με το πολύχρωμο, που πράγματι μου θυμίζει πολλές στιγμές βγαλμένες από την ζωή...
στιγμές, συναισθήματα, όψεις, απόψεις.. κτλ κτλ...

Σάμπως σαν μια εικόνα δεν είναι οι σκέψεις, ενίοτε και η ζωή όλων μας;

Να... σαν την ευκαιριακή παράσταση ενός κλόουν...



Φόρεσα τη στολή του κλόουν
Μου ταίριαζε·

'Εβαψα το πρόσωπό μου
στα χρώματα της ουτοπικής του μάσκας
Μου άρεσε·
Για δάκρυ, ζωγράφισα χαμόγελο.
Πιο ψεύτης δε θα άντεχα να 'μαι.
 

____________

Ήταν η συμμετοχή μου στο λογοτεχνικό δρώμενο των "25 λέξεων" που διοργανώνει η αγαπημένη Μαρία Νικολάου από το λογοτεχνικό ιστολόγιο: http://tokeimeno.blogspot.gr/

Εδώ: http://tokeimeno.blogspot.gr/2016/03/25-6_22.html μπορείτε να απολαύσετε τόσο τις ξεχωριστές συμμετοχές όλων μας όσο και την νικητήρια συμμετοχή απο την αγαπημένη μας Μαριλένα. 
Συγχαρητήρια χαρισματικό μου κορίτσι!  

Μπράβο σε όλους μας και στην Μαρία που με τις τόσο όμορφες λήψεις μας ανατροφοδοτεί με σκέψεις, έμπνευση, δημιουργία. 

Καλό βράδυ σε όλους.

Τετάρτη, 16 Μαρτίου 2016

ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ - ΦΩΤΕΙΝΗ ΚΟΡΟΒΟΥ.


Eκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα.
Τι μου κάνετε; Εύχομαι να είστε όλοι καλά.

Για σήμερα σας έχω μια φιλοξενία, μια ιδιαίτερη και άκρως "αγωνιστική" θα πω φιλοξενία.
Παρακάτω θα διαβάσετε ένα κείμενο που γράφτηκε απο την Φωτεινή Κοροβού, της οποίας ποίημα δημοσίευσα πριν λίγο καιρό εδώ:  http://ekfrastite.blogspot.gr/2016/03/blog-post_7.html και χάρηκα ιδιαίτερα για την προσοχή και την αγάπη που με τον τρόπο σας της δώσατε. Σας ευχαριστώ και εκ μέρους της πολύ.

Σήμερα λοιπόν η Φωτεινή μοιράζεται μαζί μας ένα κείμενο, κινητήριο θα το πω, που γράφτηκε με σκοπό να δώσει δύναμη σε πολλούς απο τους συνανθρώπους μας, ενίοτε και στον εαυτό μας.

Έχει και ειδική αφιέρωση στο τέλος αλλά αυτά θα τα ανακαλύψετε σε λίγο μόνοι σας.
Ένα ευχαριστώ στην Φωτεινή για την εμπιστοσύνη.



Είναι φορές που κραυγάζεις στη ζωή κι εκείνη φαντάζει βουβή...βουβή και σκοτεινή...
Θαρρείς πως είναι τόσο απασχολημένη ενώ εσύ ανυπόφορα καταβεβλημένη... Στέκεσαι ώρες μες στη σκέψη και τη ζάλη σα να πολεμάς την άκρη σου να βρεις... Να πιάσεις το νήμα και να ξετυλιχτούν μπρος σου όλοι οι λαβύρινθοι που ’χες χαθεί...
Δεν είναι η πρώτα φορά που βλέπεις τον εαυτό σου να βυθίζεται ολοένα κ πιο πολύ...Ξέρεις καλά πως στην πλάτη του ο καθένας έχει βαρύ φορτίο...Μα εσύ δεν φοβάσαι να το σηκώσεις. Ποτέ δεν το φοβήθηκες άλλωστε..
Τώρα όμως δεν έχεις να κάνεις με ανηφοριές αλλά με σταυροδρόμι. Και σ’ αυτό το σταυροδρόμι εσύ πρέπει να διαλέξεις το σωστό...
Και εκεί φωνάζεις στη ζωή να σ’ ακούσει... Μα η ζωή δεν έφυγε, ούτε έστεκε ποτέ σιωπηλή... Απλώς εσύ δεν ήξερες πως και οι σιωπές μιλούν...
Πάντα μιλούν...και συνήθως τότε ακούς και τις μεγαλύτερες αλήθειες...
Αλήθειες ποτισμένες Κόκκινο και Μπλε..
Και όταν τις ακούσεις τότε θα ξέρεις πως ειναι η στιγμή να διαβείς το μονοπάτι σου...Αυτό που για σένα έχει οριστεί...
Για το καλό σου...
Πάντα για το καλό σου...
Σ' αυτό το Κόκκινο επάνω, θα ξαναγυρίσεις να περπατήσεις θριαμβευτικά για να πάρεις το λάβαρό σου...
            Το ~στεφάνι~ σου θα σε περιμένει...Όχι το αγκάθινο..! Όχι αυτή τη φορά...Μα το λουλουφορεμένο...Το ανθοστολισμένο στεφάνι που θα κοσμήσει περίτρανα το φωτεινό σου πρόσωπο... Είναι που ο αγώνας σου δεν προοριζόταν για δόξα και τιμές, ούτε διψούσε μεγαλεία...
            Θα ’ναι τότε η στιγμή που το Κόκκινο της καρδιάς σου θα ανταμώσει το μπλε τ’ ουρανού για πρώτη φορά και τότε θα γίνουν ένα!... Κι εσύ θα λουστείς με νέο φως.. Απαστράπτουσα και λαμπερή με το στεφάνι σου να στέκει περήφανο και να σκορπά ευωδία κ αναγέννηση...
Ω θεέ μου!...
Σε βλέπω να βαδίζεις αγέρωχη και φωτεινή σαν τον αθλητή σε βάθρο νικητή ύστερα απο σκληρή αναμέτρηση...Δεν χρειάζεσαι επευφημίες...Κάθε άλλο...Ξέρεις καλά το έργο σου όπως έμαθες πλέον ότι ακόμα και οι σιωπές μιλούν..
Αρκεί να μη ξεθωριάσουν μέσα σου, το κόκκινο και μπλε...

______________

Σ' αυτούς τους ανθρώπους που μέσα στην πάλη της ζωής εξακολουθούν να δίνουν φως απ' το φως τους, να οραματίζονται κ να διεκδικούν τα όνειρά τους, όχι μονάχα για προσωπική ευτυχία μα για ένα καλύτερο μέλλον συνολικά...

Φωτεινή Κοροβού

xxx//xxx


Καλή συνέχεια εκφραστικοί μου.
Να αγωνίζεστε και όσο μπορείτε να νικάτε. Κι αν δε νικάτε δεν έγινε κάτι, ξαναπροσπαθήστε.

Τρίτη, 15 Μαρτίου 2016

H ΒΟΛΤΑ ΤΩΝ ΛΑΦΥΡΩΝ ΣΤΗΝ ΛΑΡΙΣΑ ΕΦΤΑΣΕ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ. ΑΥΤΗ Η ΞΕΝΑΓΗΣΗ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΧΑΡΗ ΣΤΗΝ ΠΟΛΥΤΙΜΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΑΓΑΠΗΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΜΟΥΣΑΒΕΡΕ.


Εκφραστικοί μου φίλοι, καλησπέρα.
Χρόνια πολλά, Καλή Σαρακοστή να έχουμε.
Με υγεία και ευλάβεια.

Υποθέτω πως λόγω των ημερών θα φάγατε πολύ, οπότε ελάτε να σας πάω μια βολτούλα μαζί με τον Νίκο Μουσαβερέ για να κάψουμε τις θερμίδες ;)

Να σας θυμίσω πως ξεκινήσαμε αυτό το ταξίδι κάπως έτσι:

Ξεκινήσαμε το οδοιπορικό μας (ναι έτσι θέλω να το πω) με το ιστορικό Γιοφύρι της Άρτας  
Και συνεχίσαμε αυτό το ιδιαίτερο ταξίδι στην όμορφη πόλη της Λάρισας, με το πάρκο Αλκαζάρ και το σήμα κατατεθέν της, "το αλογάκι".

Φτάσαμε λοιπόν στο τέλος του ταξιδιού μας με τις εξής όμορφες φωτογραφίες που κράτησα για το τέλος:



Αυτό το παγκάκι είναι Reserve.
Όχι, όχι μην κάτσεις!
Είναι Reserve.

Είναι δικό μου και είναι Reserve.

Πάντα θα είναι δικό μου και θα είναι Reserve.

Αυτό το γέρικο και χαλασμένο για κάποιους παγκάκι
ειναι γεμάτο από γαρύφαλλα και ανθρώπους που «αγαπούν» τα ζώα.
Σήμερα είναι εδώ και «ραντίζουν» με δάκρυα τα πέταλα των μαραμένων λουλουδιών.
Μιλούν για μένα και δείχνουν να υποφέρουν!
Τι υποκρισία! Δεν με ξέρουν καν! Δεν προσπάθησαν ποτέ να με γνωρίσουν! Δε μου έστρεψαν καμία φορά το βλέμμα!
Τους κοιτάζω από ψηλά και ομολογώ πως με κάνουν να γελάω μαζί τους!
Αυτή τη φορά Εγώ τους βλέπω και μπορώ να χαίρομαι που δεν είμαι στη θέση τους!
Είχα συνηθίσει να περισυλλέγω ματιές που έδειχναν να με λυπούνται! Σήμερα όμως μπορώ να λυπάμαι εγώ για όλους εσάς! Και λυπάμαι όντως πολύ!

Αυτό το παγκάκι ήταν Reserve.
Ήταν δικό μου και ήταν Reserve.

Σήμερα ελευθερώθηκε.
Αύριο θα έχει ήδη χρεωθεί σε κάποιον άλλο!

Αυτό το παγκάκι ηταν Reserve.
Αν κοιτάξεις καλά θα δεις χαραγμένο με αίμα το όνομά σου!

Τι περίμενες να σου πω ότι θα δεις το δικό μου όνομα;
Κι όμως! Το δικό σου βρισκόταν ανέκαθεν εκεί!
Απλώς το παράβλεψες…
Όπως είθισται να κάνεις τη ζωή που σου δόθηκε!

Αυτή τη φωτογραφία δε γινόταν να μη τη συνοδέψω με ένα απόσπασμα από το ποίημα σε ελεύθερο στίχο "Παγκάκι Reserve", της ποιητικής συλλογής "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου" για λόγους ευνόητους.





Αγαπημένη μου φωτογραφία διότι θεωρώ πως με αυτή την πόζα ο φίλος Νίκος  έδωσε μια άλλη "εικόνα" του οπισθόφυλλου των "Λαφύρων". Με φόντο αυτή την υπέροχη πετρόχτιση βρύση που βρίσκεται στην κοίτη του ποταμού Πηνειού, στην όμορφη πόλη της Λάρισας "απογειώθηκε" το οπισθόφυλλό μας. :)
Να σας πω μάλιστα πως λατρεύω όλου του είδους τις πετρόχτιστες κατασκευές και ειδικά τις βρυσούλες που μου θυμίζουν κάτι απο τα παιδικά μου χρόνια.
Ξέρετε, όσοι έχετε μεγαλώσει σε χωριά ή τα αγαπάτε και τα επισκέπτεστε συχνά, σίγουρα θα έχετε πιει νερό αρκετές φορές απο τις "κούπες" τέτοιων βρυσών, που το νερό τους είναι αρκετά παγωμένο και δροσιστικό. Βέβαια καλό είναι να ξέρετε απο που κάνει να πιείτε νερό και απο που όχι αλλά και σαν αξιοθέατο αυτού του είδους οι κατασκευές βρυσών είναι υπέροχες. Προσωπικά μου αρκεί να τις κοιτάζω και να προσέχω τις λεπτομέρειές της κατασκευής τους. 


Ευχαριστώ θερμά τον Νίκο Μουσαβερέ για όλες αυτές τις όμορφες φωτογραφίες καθώς επίσης για το υπέροχο βίντεο που έφτιαξε για το βιβλίο:


Κική Κωνσταντίνου: Τα λάφυρα της ψυχής μου.
Αποσπάσματα από την ποιητική συλλογή της Κικής Κωνσταντίνου, Τα Λάφυρα της ψυχής μου...
σειρά κήπος- επιμέλεια έκδοσης: mystory
Επιμέλεια βίντεο: Νίκος Μουσαβερές
Η μουσική επένδυση του βίντεο ανήκει στον Αμερικανό συνθέτη και ράπερ Zack Hemsey και φέρει τον τίτλο "The Way"(2011).

Αν αποφασίσετε να δείτε το βίντεο, να ακούσετε οπωσδήποτε και την μουσική επιμέλεια, υπάρχει λόγος, συμβαδίζει απόλυτα. Θα το δείτε κι εσείς.

Τα ιστολόγια του Νίκου, για όσους θέλουν να τον γνωρίσουν, είναι τα εξής:


Παντού υπάρχουν αντιθέσεις... η αγάπη, τ' όνειρο κι η ελπίδα όμως δεν τελειώνουν ποτέ..!

Όταν τα λόγια συναντούν τις εικόνες, παίρνουν τροφή και γίνονται σκέψεις κι εκείνες με τη σειρά τους λεύτερες πλέον και χωρίς δεσμά, ιχνηλατούν μόνες τους την αυλή των θαυμάτων..!Καλωσήρθες λοιπόν μαζί μου σε τούτη τη μαγική αυλή.. 

  
Για καλοσυνάτες και όχι μόνο, επαναστάσεις που συνδυαχειρίζεται με την γλυκιά Χριστίνα μας


Ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για όλα! Κάτι παραπάνω απο πολύτιμα τα όσα μου πρόσφερες!

Καλό βράδυ σε όλους. Να είστε όλοι καλά!

Παρασκευή, 11 Μαρτίου 2016

ΤΟ ΠΡΟΤΖΕΚΤ ΤΗΣ 25ης ΏΡΑΣ ΈΓΙΝΕ E - BOOK.


Εκφραστικοί μου φίλοι, καλησπέρα.
Xαρούμενη σήμερα για την κυκλοφορία ενός νέου e - book που συμμετέχω και εγώ.
Ένα συλλογικό έργο με κοινό θέμα την "25η ώρα".
Τι μπορεί να είναι άραγε αυτή η ώρα που στην ουσία δεν υπάρχει;
Τι μπορεί να κρύβει, να δηλώνει, να φανερώνει ενίοτε;


Το όμορφο εξώφυλλό μας

Μέσα στις σελίδες του e - book θα ανακαλύψετε 365 κείμενα για μια “έννοια” που ουσιαστικά δεν υπάρχει μα κατα κάποιον τρόπο δημιουργήθηκε ξανά και ξανά. Πήρε ζωή μέσα απο τα κείμενά μας και είναι τόσο όμορφο αυτό.
Για τους φίλους που δεν γνωρίζουν και θέλουν να μάθουν πως ακριβώς ξεκίνησε και τι είναι αυτό το λογοτεχνικό δρώμενο, αντιγράφω απο το μπλοκ του συγγραφέα και ιδρυτή όλης αυτής της ιδέας και μετέπειτα έκδοσης Giorgos Iatridis


“25th hour” project – 365 συμμετοχές

Το “25th hour” project ήταν ένα λογοτεχνικό εγχείρημα που διήρκησε για έναν ολόκληρο χρόνο. Η διάθεση του project αυτού ήταν να ανεβαίνει κάθε μία μέρα και ένα κείμενο από διαφορετικό συγγραφέα. Υπήρχε μόνο μία βασική προϋπόθεση, πως ο τίτλος θα είναι ίδιος για όλους: “25η ώρα”. Γράφτηκαν δηλαδή 365 κείμενα για μια “έννοια” που ουσιαστικά δεν υπάρχει! Από τις 15 Μαΐου 2014 που ανέβηκε το πρώτο κείμενο, μέχρι και τις 14 Μαΐου 2015 που ανέβηκε το τελευταίο, αναρτήθηκαν αδιαλείπτως συμμετοχές στο ειδικά διαμορφωμένο blog 

Ιδέα – επιμέλεια έκδοσης:
Γιώργος Ιατρίδης

Εκδόσεις:
updot.gr
ISBN: 978-960-93-7626-6


Kαι κάπως έτσι λοιπόν φτάσαμε στο e - book που διανέμεται δωρεάν με άδεια Creative Commons και μπορείτε να το κατεβάσετε ελεύθερα.
Πιστεύω μάλιστα πως για τους ανθρώπους που αγαπάνε τα βιβλία και την ανάγνωση γενικότερα, το να μπορούν να προμηθευτούν και μάλιστα δωρεάν ένα συλλογικό έργο με 365 συμμετοχές είναι πολύτιμο. Ναι αυτόν τον χαρακτηρισμό θα του δώσω, οπότε καλή σας ανάγνωση.
Ένα ιδιαίτερο ευχαριστώ στον Giorgos Iatridis που με την ιδέα του με βοήθησε να δημιουργήσω την δική μου "25η ώρα" και να νιώσω αρκετά υπερήφανη για αυτή. Χαρά και τιμή για εμένα η συνύπαρξή μου με τόσους πολλούς, εκφραστικούς και δημιουργικούς ανθρώπους.
Ακόμη μεγαλύτερη χαρά και συγκίνηση η κυκλοφορία του e - book μας. Καλοτάξιδο να είναι. Μπράβο μας και καλή του επιτυχία.

Μπορείτε να το κατεβάσετε ή να το διαβάσετε online απο εδώ: http://updot.gr/2016/03/10/25th-hour/

Τη δική μου "25η ώρα" τη συναντά κανείς στις σελίδες 199 - 205. 
Ανέβηκε στις 13/08/2014 και νιώθω σαν να ήταν χθες...

Θα κλείσω λοιπόν με ένα απόσπασμα, το κλείσιμο δηλαδή του διηγήματος που έγραψα τότε και σήμαινε, εξακολουθεί μάλιστα να σημαίνει πολλά, για εμένα:


«Εσύ;» Ρωτά υποδύοντας τον ανήξερο, έναν ακόμη καμουφλαρισμένο ρόλο!
«Ναι! Εγώ!» Ακούστηκε μια λεπτή, γυναικεία, μυστηριώδες φωνή.
Ο άντρας δεν απάντησε. Το βλέμμα του όμως είπε πολλά.
«Με περίμενες, έτσι δεν είναι! Ήξερες πως θα 'ρθω! Όλοι ξέρετε πως καποια στιγμή θα έρθω!»

Ο άντρας σάστισε. Ήξερε αλλά δεν ήθελε να το παραδεχτεί, δεν ήθελε να το πιστέψει. Δεν είναι και εύκολο να παραδεχτείς πως είσαι μια κινούμενη μαριονέτα στον προσωπικό σου θίασο…
Το δεξί του χέρι χάιδεψε νευρικά την αριστερή πλευρά του λαιμού του. Η δυσμορφία στο πρόσωπο και η συνοφρύωση των φρυδιών του μαρτυρούσαν αγωνία, φόβο και πίεση.
Παρατήρησε πως η πόρτα ηταν μισάνοιχτη. Την άνοιξε προσεκτικά προς τα πίσω και το περιεχόμενο που κρυβόταν ή φανερωνόταν πίσω από το κατώφλι της εισόδου ήταν όμορφο μα άκρως επιβλητικό και παράξενο.

Μια ψιλόλιγνη γυναικεία φιγούρα στεκόταν σαν ορόσημο μπροστά του.
Ήταν ψιλή, αρκετά ψιλή για γυναίκα. Υπερβολικά αδύνατη μα με ένα μακρύ εκρού φουστάνι που θύμιζε δαντελένια νυχτικιά.
Πρόσεξε τα κόκαλά της. Προεξείχαν σχεδόν από παντού.
Τα μάτια της ηταν μικρά, στρογγυλά και καφέ. Οι βλεφαρίδες μακριές και πυκνές. Τα χείλη της κοραλλί και λεπτά.
Τα γυμνά σημεία του σώματός της, τα χέρια, ο λαιμός και το πρόσωπό της φανέρωναν την χλωμή της επιδερμίδα.
Το φόρεμα κυριολεκτικά αγκάλιαζε το πάτωμα γύρω της. Ένοιωσε άβολα που είδε στην άκρη του φορέματος να αχνοφαίνονται κάποια δάχτυλα από τα κάτω άκρα της. Μα πιο άβολα ένοιωσε όταν παρατήρησε κάτι καφέ «σχοινιά» να πλαισιώνουν σαν χορδές οργάνων το φόρεμά της.
Κοίταξε από κάτω προς τα πάνω και ακολούθησε κατά μήκος αυτά τα σκοινιά που όχι μόνο «έγλυφαν» το πάτωμα αλλά έμοιαζαν να το εξουσιάζουν κιόλας.
Ανέβηκε σιγά σιγά με το βλέμμα και κατέληξε στην κορυφή της κεφαλής της.
Αυτά τα σχοινιά, αυτές οι χορδές δεν ήταν τίποτε άλλο από τα μαλλιά της. Περίεργα μαλλιά. Μαλλιά σαν ρίζες!

«Όμορφη μα και κάπως φοβιστική σκέφτηκε κοιτάζοντάς την εξονυχιστικά.
«Ξέρεις ποιά είμαι, έτσι δεν είναι; Με περίμενες άλλωστε» Ακούστηκε η λεπτή φωνή της.
«Ναι νομίζω πως ξέρω ποιά είσαι και ομολογώ πως άργησες!». Σχεδόν τη μάλωσε με το βλέμμα.
«Κι όμως έρχομαι πάντα τη κατάλληλη στιγμή» Συνέχισε.
«Και τί ήρθες να μου δώσεις;» Ρώτησε με φωνή και βλέμμα που μαρτυρούσαν λαγνεία.
«Να δώσω; Όχι δεν ήρθα να δώσω!» Τον αποστόμωσε.
«Αλλά;» Ρώτησε αποσβολωμένος.
«Είμαι η 25η ώρα και ήρθα να πάρω!» Η φωνή της βούηξε και τράνταξε στο χώρο.
«Να πάρεις;» Αναρωτήθηκε με μάτια που μαρτυρούσαν φόβο.
«Ποτέ δε κατάλαβα γιατί οι άνθρωποι θεωρείτε πως πάντα η ζωή σας χρωστάει και εσείς δε της χρωστάτε τίποτα, τη στιγμή που σας χάρισε το μεγαλύτερο δώρο!» Η φωνή της πιο τρανταχτή από ποτέ αντήχησε στα αυτιά του.

Έκανε ένα βήμα πίσω! Όχι δε το περίμενε αυτό και δεν το ήθελε!
Το δεξί χέρι της γυναίκας τεντώθηκε προς τη μεριά του. Η παλάμη της τον προέτρεψε να την ακολουθήσει.
Το κάλεσμά της ήταν σαφές!
Κούνησε το κεφάλι του αρνητικά. Το χέρι της 25ης ώρας έμεινε εκεί να τον κοιτά κατάματα. Το βλέμμα της πυρακτωμένο τον έκαψε.
Ο νεαρός άντρας γνωρίζοντας πως δε μπορεί να κάνει τίποτα για να αποτρέψει το κάλεσμα της γυναίκας ανταποκρίθηκε διστακτικά και προσφέροντας το χέρι του έκλεισε τα μάτια.

Τικ…. 
Τακ…
Τικ…
Τακ…
Οι πατούσες μαρτυρούσαν το δρόμο…..

Με δυσκολία άνοιξε τα μάτια και είδε μπροστά του μια φωτεινή ευθεία. Δεξιά κι αριστερά υπήρχαν πολλά ακαταβίστικα πράγματα και θόρυβος που μαρτυρούσε ανθρώπινη ύπαρξη και ζωή. Ήταν θολά όμως και δε μπορούσε να διακρίνει τίποτα εκτός από σκιές και θορύβους.
Μόνο μπροστά μπορούσε να διακρίνει φώτα. Φώτα που όσο πλησίαζε κοντά τους γινόντουσαν ολοένα και πιο εκτυφλωτικά.
Ξαφνικά το φως τον θάμπωσε. Πήρε το χέρι του από το χέρι της 25ης ώρας και το έφερε στο πρόσωπό του για να το προφυλάξει από το έντονο φως.
Άκουσε κορναρίσματα. Φανέρωσε τα μάτια με δυσκολία και μέσα σε μια κατάσταση με πυκνό λευκό χρώμα είδε ένα αυτοκίνητο να κατευθύνεται με μεγάλη ταχύτητα επάνω σε ένα μικρό παιδί.
Δίχως να σκεφτεί τίποτα και κανέναν έτρεξε προς τη μεριά του παιδιού, το έσπρωξε και παίρνοντας τη θέση του έκλεισε και πάλι τα μάτια του γιατί δεν άντεχε άλλο το έντονο φως που τον ζάλιζε ολοένα και περισσότερο.

Και ξαφνικά ανοίγει τα μάτια, ένας δυνατός κρότος βγαίνει από το λαιμό του και συνειδητοποιεί πως στέκει ολομόναχος μπροστά στον καθρέπτη του μπάνιου.
Πιάνει το λαιμό του και τρομαγμένος συνειδητοποιεί πως νοιώθει σα να ανασαίνει για πρώτη φορά.
Περνάνε λίγα λεπτά ώστε να ανακτήσει τον έλεγχο και να ηρεμήσει. Έπειτα αποφασίζει να κατευθυνθεί στο σαλόνι.
Έκπληκτος συνειδητοποιεί πως η πόρτα του σπιτιού είναι ανοιχτή. Είχε όντως επισκέψεις….
Ατενίζει το βλέμμα στη μισάνοιχτη βεράντα! Θυμάται τη γλάστρα, τη γλάστρα με τα γεράνια! Στο νου του έρχεται η εικόνα της μητέρας του! Πόσο τα αγαπούσε!
Κατευθύνεται βιαστικά προς τη βεράντα! Βγαίνει έξω και με πια πνοή κοιτάει στο τέλος της. Είναι εκεί! Τη βλέπει!
Πλησιάζει τη γλάστρα και έκπληκτος συνειδητοποιεί πως δίπλα από το μαραμένο φυτό, εχει ανθίσει ένας νέος, πράσινος βλαστός.
Σκύβει, τον μελετά προσεκτικά και χαμογελάει μουδιασμένα. Τον αγγίζει απαλά και λέει:
«Τώρα ξέρω! Η 25η ώρα είναι η ώρα που ξεπληρώνουμε στη Ζωή, τη Ζωή με μία νέα Ζωή!».
Ένα μικρό αεράκι σαν ανάσα ήχησε στο χώρο και σχεδόν απαλά του φίλησε το μάγουλο...

Kαλό τριήμερο να έχετε εκφραστικοί μου.
Καλές Απόκριες και καλή Καθαρά Δευτέρα.
Μου αρέσουν τα Κούλουμα με τα έθιμα και τα φαγώσιμά τους.
Ο καιρός δε θα είναι σύμμαχος αλλά αν υπάρχει καλή διάθεση και καλή παρέα όλα θα γίνουν.
Περάστε όμορφα! 
 

Πέμπτη, 10 Μαρτίου 2016

TA ΛΑΦΥΡΑ ΣΤΗΝ ΛΑΡΙΣΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ ΑΛΚΑΖΑΡ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΜΟΥΣΑΒΕΡΕ.


Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα.
Εχθές στην περιοχή που μένω, απο το απόγευμα και μετά, έβρεξε πολύ.
Πάρα πολύ.
Σα να ήθελε να ξεπλύνει την πόλη όλη ένιωσα.
Ενίοτε και πολλούς ανθρώπους της μαζί...

Είχα καιρό να ακούσω την βροχή να χτυπάει τόσο δυνατά στις στέγες μας.
Στάθηκα τυχερή που απόλαυσα τους ήχους της βροχής σε μια καφετέρια πίνοντας ζεστό τσάι.
Κάποτε "σιχαινόμουν" το τσάι και μάλιστα στις καφετέριες.
Εχθές το απόλαυσα πολύ.

Αυτό όμως που μου άρεσε περισσότερο απο όλα ήταν η βροχή που κυλούσε επάνω στους μουσαμάδες της καφετέριας και  έμοιαζε με δάκρυ που έλαμπε όταν ακτινοβολούσε κατα έναν περίεργο τρόπο το φως επάνω στο "δάκρυ της βροχής". 
Ηταν τόσο όμορφο αυτό το "ηλιοστάλαχτο πετάρισμα", που στη θύμησή μου, υπάρχει τόσο έντονα ακόμα.

Σήμερα όμως έχει ήλιο, όμορφο και λαμπρό ήλιο που μου θυμίζει εκείνο το περίεργο "ηλιοστάλαχτο πετάρισμα" που είδα εχθές και δεν το είδα μόνη.
Ηταν άραγε ο φωτισμός ή και εγώ που ήθελα να το δω έτσι;;;

Δεν έχει σημασία πια....
Ισως να αρκεί και μόνο που κατάφερα και το είδα... και που το μοιράζομαι μαζί σας φυσικά....

Έχετε όρεξη για βόλτα;
Φωτογραφική βόλτα, ενημερωτική, συντροφική θα έλεγα.

Για ελάτε να θυμηθούμε και να δούμε και κάτι νέο σήμερα, φτάνοντας σιγά σιγά προς στο τέλος αυτής της όμορφης και ξεχωριστής για εμένα βόλτας που μου πρόσφερε με τόση χαρά ο φίλος και συνοδοιπόρος μπλόκερ και άνθρωπος, Νίκος Μουσαβερές. 


Σήμερα είναι ο προτελευταίος μας σταθμός, ακολουθεί ακόμη ένας.
 

Ξεκινήσαμε το οδοιπορικό μας (ναι έτσι θέλω να το πω) με το ιστορικό Γιοφύρι της Άρτας  
Και συνεχίζουμε αυτό το ιδιαίτερο ταξίδι σήμερα στην όμορφη πόλη της Λάρισας, με το πάρκο Αλκαζάρ και το σήμα κατατεθέν της, "το αλογάκι" που ξέρετε πιστεύω και θα δείτε παρακάτω:


Τα Λάφυρα στη Λάρισα και συγκεκριμένα στο Πάρκο Αλκαζάρ.



Ο Άγιος Αχίλλιος, ο πολιούχος της πόλης, το «αγναντεύει» από ψηλά, ενώ ποταμός Πηνειός έχει την τύχη να «ακουμπά» ακριβώς δίπλα του. Υπό την προστασία τους, το Πάρκο Αλκαζάρ εξακολουθεί να είναι μια πραγματική όαση δροσιάς για τη Λάρισα, ένας μικρός πράσινος πνεύμονας.

Στέκεσαι στα σκαλιά του Αγίου Αχιλλίου και με μια μόνο ματιά συνειδητοποιείς πως θέλεις να «φυλακιστείς» στο Αλκαζάρ! Μεμιάς γίνεσαι δραπέτης από την καθημερινότητα, διαγράφοντας πορεία προς το διάσημο πάρκο στο βορειοδυτικό άκρο της πόλης. Το όνομά του, που στα αραβικά σημαίνει κάστρο, αν και παραπέμπει στο διαβόητο σωφρονιστήριο Αλκατράζ, είναι συνώνυμο ενός μικρού, φυσικού ζωντανού πνεύμονα για την πόλη.

Εκεί που τελειώνουν τα σκαλιά της εκκλησίας του πολιούχου της Λάρισας, αφού απαθανατίσεις το σήμα κατατεθέν, το άλογο (που θα το δείτε σύντομα σε επόμενη φωτογραφία), και δεις να ξεδιπλώνονται μπροστά σου «πράσινες» εικόνες στην αριστερή όχθη του Πηνειού, τότε είσαι σίγουρος πως αρχίζουν τα όριά του.

Παιδική χαρά, αναψυκτήρια, καφετέριες, ποδηλατόδρομοι, σιντριβάνια, mini golf κι ένα κηποθέατρο έχουν διατεθεί στη διάθεση κατοίκων κι επισκεπτών! Δεν έχεις παρά να βάλεις τα αθλητικά σου παπούτσια, τα πιο άνετα ρούχα σου και να ξεκινήσεις για έναν νωχελικό περίπατο πλάι στην τεχνητή λίμνη του πάρκου.

Αν βέβαια ακολουθείς πιστά το ρητό «νους υγιής εν σώματι υγιεί», μπορείς να κάνεις jogging ή να κινηθείς σε δύο ρόδες, αφού η περιοχή προσφέρεται για ποδήλατο και άσκηση. Κάπου εκεί θα συναντήσεις και τους νέους του Κολυμβητικού Συλλόγου Λάρισας Λαρισαϊκός-Τιτάνες, στο πλαίσιο της καθημερινής τους προπόνησης. Θα αποτίσεις φόρο τιμής μπροστά στο μνημείο της Εθνικής Αντίστασης διά χειρός του γλύπτη Φιλόλαου Τλούπα και θα συνεχίσεις την ξέγνοιαστη βόλτα σου μαζί με τόσους άλλους...

Το Κηποθέατρο του Αλκαζάρ θα βρεθεί στο διάβα σου και τότε θα τεθεί ένα δίλημμα: παράσταση ή καφές; Η πρώτη εναλλακτική θα σου δώσει την ευκαιρία να παρακολουθήσεις μια παράσταση του Θεσσαλικού Θεάτρου, μουσική συναυλία ή κάποια από τις εκδηλώσεις που διοργανώνει ο Πολιτιστικός Οργανισμός Λάρισας, σε ένα ανοιχτό θέατρο χωρητικότητας 2.500 ατόμων. Σε πολύ κοντινή απόσταση, το γήπεδο Αλκαζάρ «προσμένει» τους φιλάθλους της ΑΕΛ. Είναι σχετικά μικρό για τις ανάγκες της ομάδας (χωρητικότητας 14.360 θεατών), ωστόσο πρόκειται για το «ναό» της αγαπημένης τοπικής αθλητικής ένωσης.




Καλπάζεις!
Είσαι πάνω στη νιότη σου και θέλεις να καλπάζεις.
Το βλέπω. Καλπάζεις!

Ένας άνεμος διαρκής Ελευθερίας δέρνει το πρόσωπό σου και εσύ συνεχίζεις να ιχνηλατείς επάνω σε στοιβαγμένα, μύρια όνειρα που έκλεισες εχθές σε ένα καφετί χιλιομπαλωμένο σάκο.


Ακούω τα πέταλα του αλόγου να βυθίζονται στο σκληρό χώμα και ξέρω πως επίτηδες επέλεξες αυτή τη διαδρομή για να ποδοπατήσεις τα θέλω και τα όνειρα που έμειναν απραγματοποίητα κάτω από ένα μεταξωτό σεντόνι.
Να ξέρεις όμως πως τα όνειρά σου ήταν πλεγμένα με ροδοπέταλα και αυτή τη στιγμή χρειάζονται ανθόνερο για να αναβιώσουν πάλι!
Αν μου επιτρέψεις! Θα τα ραντίσω εγώ!
Φοβάμαι πως δε θα με αφήσεις όμως!

Σε βλέπω από μακριά, σαν καλός παρατηρητής να τρέχεις με μανία επάνω στο λευκό σου άλογο που μεγάλωσε και μια μέρα έτσι ξαφνικά ονομάτισες Κεραυνό! Σε βλέπω να κατευθύνεσαι προς το γνώριμο λιβάδι και από πάνω σου να σε ακολουθεί ένα τεράστιο, μαύρο σύννεφο που προμηνύει καταστροφική καταιγίδα.
Φοβάμαι τόσο πολύ!
Δείχνεις να μη φοβάσαι καθόλου!

Φτάνεις στη μέση του λιβαδιού, προστάζεις το άλογο να σταματήσει και κοιτώντας τον ουρανό σηκώνεις τα χέρια ψηλά και τα τραντάζεις.
Σε ακούω να συλλαβίζεις ασυναρτησίες και να ωρύεσαι με ύβρεις και λέξεις που τσαλακώνουν τον απαράμιλλο εγωισμό σου.
Σε ακούω να προκαλείς τη βροχή να σε ραπίσει μα βλέπω την αδιαφορία χαραγμένη στο σύγνεφο!
Παρακαλάς να ξεσπάσει όλη αυτή η μανία επάνω σου μα νιώθω πως ο καιρός εχει άλλα σχέδια για σένα!

Κι εσύ συνεχίζεις να φωνάζεις!
Να προκαλείς!
Κι έπειτα να παρακαλάς!
Να ικετεύεις να ρίξει όλο το νερό που κουβαλά επάνω σου!

Χμμμ….
Ένα νερό δε θα σε καθαρίσει φίλε μου!
Έστω κι αν προέρχεται από ένα τόσο μεγάλο σύννεφο!
Ένα νερό δε θα σε κάνει να ανασάνεις ξανά!
Έστω κι αν έτσι έχεις πιστέψει!
Ένα νερό το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να ξεπλύνει τα παχουλά σου δάκρυα που αυτή τη στιγμή μπήγονται στο σώμα του αλόγου.
Έστω κι αν δεν το έχεις παρατηρήσει!

Καταριέσαι τη ζωή! Τους νόμους! Τη φύση! Τους ανθρώπους! Την καταιγίδα που προκάλεσες μα δεν σου έκανε τη χάρη να αναμετρηθείτε!
Σκουπίζεις τα δάκρυα! Χαϊδεύεις απαλά τον Κεραυνό και φεύγεις για άλλους βίους και άλλες πολιτείες.


 
Αυτή τη φωτογραφία των Λαφύρων δε θα μπορούσα να μη τη συνοδέψω με ένα απόσπασμα απο το βιβλίο και συγκεκριμένα, απο το τελευταίο και μεγαλύτερο σε έκταση ποίημα σε ελεύθερο στίχο και με τίτλο "Καλπάζεις", διότι όπως μπορείτε και εσείς να δείτε, στίχοι και εικόνα μπορούν να συμβαδίσουν και να γίνουν ένα μεταξύ τους.

 
Αυτή η υπέροχη πόζα των Λαφύρων είναι επίσης στο Πάρκο Αλκαζάρ της Λάρισας και έχει ως φόντο το γνωστό αλογάκι που είναι και το σήμα κατατεθέν της όμορφης αυτής πόλης.



Θα μπορούσε σίγουρα να είναι το επίσημο έμβλημα μιας υποτιθέμενης σημαίας του νομού Λάρισας, αντίστοιχο με εκείνα των γερμανικών κρατιδίων ή των ελβετικών καντονίων.
Τόσο μεγάλη η ιστορία των περήφανων θεσσαλικών αλόγων , όσο μεγάλη και παλιά η ιστορία της ευρύτερης περιοχής της Λάρισας.
Από τα τέλη του 7ου αιώνα π.Χ., η Λάρισα αλλά και η ευρύτερη περιοχή της αναπτύσσεται οικονομικά με γρήγορο ρυθμό λόγω της εκτροφής των αλόγων .
Τον 5ο αιώνα π.Χ. το Κοινό των Θεσσαλών (ομοσπονδία των πόλεων-κρατών της Θεσσαλίας που συστήθηκε τον 4ο αιώνα  π.Χ.), ξεκινάει και εκδίδει κοινό νόμισμα, από την μια πλευρά του οποίου αποτυπωνόταν το περήφανο άλογο. Η μορφή του αλόγου από εδώ και στο εξής καθιερώνεται στα νομίσματα των επόμενων αιώνων. Αξιοσημείωτα τα χρυσά νομίσματα κατά την μακεδονική κυριαρχία της Θεσσαλίας, που το νόμισμα από τη μία πλευρά φέρνει το περήφανο θεσσαλικό άλογο και από την άλλη το πρόσωπο του Μέγα Αλέξανδρου.
Στην περιοχή της Θεσσαλίας όχι μόνο έρχονταν από πόλεις-κράτη και διάλεγαν τα καλύτερα άλογα για το ιππικό τους αλλά και τα εξήγαγαν στα υπόλοιπα Βαλκάνια για την βελτίωση των δικών τους αλόγων μέσα από διασταυρώσεις. ‘’Θεσσαλός’’ ήταν και ο Βουκεφάλας, το ρωμαλέο άλογο του Μέγα Αλεξάνδρου που μόνο αυτός μπόρεσε να το τιθασεύσει, και ειδικότερα από τα Φάρσαλα, που το αγόρασε ο βασιλιάς Φίλιππος για τον γιο του από τον έμπορο αλόγων Φιλόνικο τον Θεσσαλό.
Η Θεσσαλία εκτός από σπουδαία ιπποτρόφος έγινε και σπουδαίο κέντρο ιπποδρομιών. Οι αγώνες ιπποδρομιών που διοργανώνονταν στη Λάρισα ανά τακτά χρονικά διαστήματα ήταν φημισμένοι ενώ ο μεγάλος ιππόδρομος της Θεσσαλίας λογίζεται, σύμφωνα με ιστορικές πηγές, πως βρισκόταν στο σημερινό άλσος Αλκαζάρ. Οι αγώνες ιπποδρομίας της Λάρισας έφτασαν στο απόγειο τους κατά την περίοδο της ρωμαϊκής κυριαρχίας της περιοχής.
Το διάστημα της τουρκοκρατίας όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά των προηγούμενων αιώνων ατόνησαν ενώ μόλις το 1911, μετά την ολοκληρωτική αποτίναξη του τούρκικου ζυγού και τις πρώτες προσπάθειες αναδιοργάνωσης του Ελληνικού Κράτους, καθιερώθηκαν στη Λάρισα οι πρώτοι πανελλήνιοι ιππικοί αγώνες, μαζί με άλλους γυμναστικούς και ποδηλατικούς αγώνες.
Γιατί ,όμως, όλη αυτή η φήμη γύρω από τα άτια της «φυλής της Θεσσαλίας»;
Μα για τις τρομερές ιδιότητες που αυτά συγκέντρωναν: κίνηση, ταχύτητα, μέγεθος, διάθεση, αντοχή , προσαρμογή στις δύσκολες καιρικές συνθήκες, μακροζωία. Οι φυλές των αλόγων, εκτός από ντόπια θεσσαλικά, προέρχονταν και από διασταυρώσεις με άλλα είδη αλόγων, είτε ελληνικά, όπως την Πίνδου, είτε περσικά και ιβηρικά.
Σήμερα, το περήφανο άλογο είναι αυτό που ενέπνευσε και αποτέλεσε έμβλημα ,φυσικά, της ομάδας της ΑΕΛ. Ενώ  το «αλογάκι που στέκει σούζα» μπροστά από το γήπεδο Αλκαζάρ καθώς και το άλογο του γλύπτη Μίλτου Παπαστεργίου που στέκει περήφανο κάτω από τον Ναό του Αγίου Αχίλλειου υπενθυμίσει την πορεία και τον συμβολισμό αυτού του ιστορικού εμβλήματος για την πόλη της Λάρισας.

Όπως καταλαβαίνετε, τα Λάφυρα, δε φωτογραφίζονται όπου κι όπου, ταξιδεύουν, ανακαλύπτουν, ζουν, κάνουν νοητούς διαλόγους με άψυχα και έμψυχα όντα γύρω τους και κυριολεκτικά ζουν τη δική τους πλέον ζωή συντροφιά με Ανθρώπους που κατάφεραν να τα αγαπήσουν και να τα κάνουν δικά τους. 


Ευχαριστώ θερμά τον Νίκο Μουσαβερέ για όλες αυτές τις όμορφες φωτογραφίες καθώς επίσης για το υπέροχο βίντεο που έφτιαξε για το βιβλίο:



Κική Κωνσταντίνου: Τα λάφυρα της ψυχής μου.
Αποσπάσματα από την ποιητική συλλογή της Κικής Κωνσταντίνου, Τα Λάφυρα της ψυχής μου...
σειρά κήπος- επιμέλεια έκδοσης: mystory
Επιμέλεια βίντεο: Νίκος Μουσαβερές
Η μουσική επένδυση του βίντεο ανήκει στον Αμερικανό συνθέτη και ράπερ Zack Hemsey και φέρει τον τίτλο "The Way"(2011).

Αν αποφασίσετε να δείτε το βίντεο, να ακούσετε οπωσδήποτε και την μουσική επιμέλεια, υπάρχει λόγος, συμβαδίζει απόλυτα. Θα το δείτε κι εσείς.

Τα ιστολόγια του Νίκου, για όσους θέλουν να τον γνωρίσουν, είναι τα εξής:


Παντού υπάρχουν αντιθέσεις... η αγάπη, τ' όνειρο κι η ελπίδα όμως δεν τελειώνουν ποτέ..!

Όταν τα λόγια συναντούν τις εικόνες, παίρνουν τροφή και γίνονται σκέψεις κι εκείνες με τη σειρά τους λεύτερες πλέον και χωρίς δεσμά, ιχνηλατούν μόνες τους την αυλή των θαυμάτων..!Καλωσήρθες λοιπόν μαζί μου σε τούτη τη μαγική αυλή.. 

  
Για καλοσυνάτες και όχι μόνο, επαναστάσεις που συνδυαχειρίζεται με την γλυκιά Χριστίνα μας


Ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για όλα!


Οι πηγές που χρησιμοποίησα για πολλές απο τος επάνω πληροφορίες είναι η Βικιπαίδεια και και  το Larisa4you.