Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2016

ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΠΑΡΑΜΥΘΕΝΙΟ....


Καλημέρα, εκφραστικοί μου!
Χρόνια πολλά και καλά, με ουσία! 

Ελάτε να ταξιδέψουμε σε έναν κόσμο άκρως "μαγικό"....



«Αχ, να μεγαλώσω, να μεγαλώσω! Αχ, αν μπορούσα να ψηλώσω και να μεγαλώσω! Για τίποτα άλλο δεν νοιάζομαι σ’ αυτόν τον κόσμο!»
Το φθινόπωρο οι ξυλοκόποι ήρθαν, όπως κάθε φορά, και έκοψαν πολλά από τα ψηλότερα δέντρα, και το νεαρά έλατα, τα οποία είχα ψηλώσει πια και στέκονταν σαν τα υπόλοιπα ψηλά, καλά και ευγενή δέντρα, σωριάστηκαν στη γη με ένα κρότο.
Αφού τα κλαδιά τους κόπηκαν, ο κορμός τους έμοιαζε τόσο γυμνός και λεπτός που σχεδόν δεν μπορούσες να τον αναγνωρίσεις. Μετά τοποθέτησαν τους κορμούς τον ένα πάνω στον άλλο, μέσα σε κάρα που τα άλογα τα οδήγησαν μακριά έξω από το δάσος.
Έτσι, την άνοιξη, όταν τα χελιδόνια και οι πελαργοί ήρθαν,ρώτησαν: « Ξέρετε που πήγαν αυτά τα δέντρα; Τα είδατε;»
Τα χελιδόνια δεν γνώριζαν τίποτα, αλλά ο πελαργός μετά από λίγη σκέψη, κούνησε το κεφάλι του και είπε: «Ναι, νομίζω πως ξέρω. Καθώς πετούσα πάνω από την Αίγυπτο, συνάντησα πολλά καινούρια καράβια, και είχαν ψηλά κατάρτια που μύριζαν σαν έλατο. Αυτά πρέπει να ήταν τα δέντρα, και σε διαβεβαιώνω πως στέκονταν μεγαλοπρεπή, και αρμένιζαν με δόξα!»
«Αχ, πως εύχομαι να ήμουν αρκετά ψηλό για να πάω στην θάλασσα» είπε το ελατάκι. « πες μου τι είναι η θάλασσα και με τι μοιάζει;»
«Θα έπαιρνε πολύ καιρό να σου εξηγήσω!» είπε ο πελαργός και πέταξε γρήγορα μακριά.
«Να χαίρεσαι την νιότη σου,» είπε η ηλιαχτίδα, « να χαίρεσαι τη φρέσκα κλωνάρια σου και την γλυκιά ζωή που είναι μέσα σου.»
Και ο άνεμος φίλησε το ελατάκι, και η δροσιά πότισε τα φύλλα του, αλλά το ελατάκι δεν τους ευχαρίστησε καθόλου.
Τα Χριστούγεννα ήταν κοντά και πολλά νεαρά δεντράκια κόπηκαν, κάποια ήταν μικρότερα ακόμη και από το ελατάκι μας, το οποίο δεν έβρισκε ούτε γαλήνη, ούτε ηρεμία καθότι ήθελε να αρχίσει το ταξίδι του μακριά από το δάσος. Αυτά τα νεαρά δέντρα που κόπηκαν, κράτησαν όλα τους τα κλαδιά και στοιβάχτηκαν κι αυτό σε άμαξες με άλογα, που τα πήραν μακριά από το δάσος.
«Πού πάνε;» ρώτησε το ελατάκι. «Δεν είναι ψηλότερα από μένα. Και γιατί κράτησαν όλα τους τα κλαδιά; Πού πηγαίνουν;»
«Εμείς ξέρουμε, εμείς ξέρουμε» τραγούδησαν τα σπουργίτια, «έχουμε κοιτάξει μέσα από τα παράθυρα των σπιτιών στην πόλη, και ξέρουμε τι θα απογίνουν. ΑΧ, ούτε φαντάζεστε τι τιμή και δόξα τα περιμένει. Τα ντύνουν με τον πιο υπέροχο τρόπο. Τα έχουμε δει να στέκονται στο κέντρο από ζεστά δωμάτια και να στολίζονται με ένα σωρό όμορφα πράγματα- γλυκά, καραμελωμένα μήλα, παιχνίδια και όλα τα είδη από χρωματιστές κορδέλες.»
«Και μετά,» ρώτησε το ελατάκι, «μετά τι γίνεται;»
«Δεν είδαμε τίποτα άλλο,» είπαν τα σπουργίτια, «αλλά αυτό ήταν αρκετό για μας.»
«Αναρωτιέμαι αν θα συμβεί κάτι τόσο λαμπρό και σε μένα ποτέ,» σκεφτόταν το ελατάκι. «Θα ήταν καλύτερο κι από το να διασχίσω την θάλασσα. Το προσμένω σχεδόν με πόνο. Ω, πότε θα έρθουν τα Χριστούγεννα; Είμαι τώρα τόσο ψηλό και όμορφο όσο αυτά που πήραν τον περσινό χρόνο. Ω, να ήμουν τώρα ξαπλωμένο στην άμαξα, ή στο ζεστό δωμάτιο με όλα τα φώτα και τα στολίδια πάνω μου! Κάτι καλύτερο και πιο όμορφο πρέπει να ακολουθεί μετά, αλλιώς τα δέντρα θα ήταν τόσο στολισμένα. Ναι, αυτό που ακολουθεί θα είναι μεγαλύτερο και πιο υπέροχο. Τι μπορεί να είναι άραγε; Έχω κουραστεί να περιμένω. Σπανίως νιώθω τι είναι αυτό που νιώθω.»
«Να χαίρεσαι την αγάπη μας,» είπαν ο αέρας και η λιακάδα. «Απόλαυσε την δική σου λαμπερή ζωή στον φρέσκο αέρα.»
Αλλά το ελατάκι δεν χαιρόταν, παρόλο που ψήλωνε κι άλλο κάθε μέρα, και τον χειμώνα και το καλοκαίρι το σκούρο πράσινο φύλλωμα του ξεχώριζε μέσα στο δάσος. Οι περαστικοί, όταν το έβλεπαν, έλεγαν, «Μα τι όμορφο δέντρο!»
Λίγο καιρό πριν τα Χριστούγεννα το ανικανοποίητο ελατάκι ήταν το πρώτο που έπεσε. Μόλις το τσεκούρι έκοψε τον κορμό του και το χώρισε από την ρίζα, το ελατάκι έπεσε με ένα βογγητό στην γη, νιώθοντας τον πόνο και την εξάντληση και ξεχνώντας όλα του τα όνειρα για χαρά αφήνοντας το σπίτι του στο δάσος βυθισμένο στην θλίψη. Ήξερε ότι δεν θα έβλεπε ποτέ ξανά τους αγαπητούς του παλιούς συντρόφους, ούτε τους μικρούς θάμνους και τα πολύχρωμα λουλούδια που φύτρωναν δίπλα του, ίσως ούτε τα πουλιά. Και ούτε ήταν το ταξίδι του ευχάριστο.
Το ελατάκι σιγά σιγά συνήλθε καθώς το έστησαν στην αυλή ενός σπιτιού, μαζί με πολλά άλλα δέντρα· και άκουσε έναν άντρα να λέει: « Μόνο ένα θέλουμε, και αυτό είναι το ομορφότερο. Αυτό είναι πανέμορφο!»

Απόσπασμα από το χριστουγεννιάτικο παραμύθι "Το Έλατο" του Δανού λογοτέχνη και συγγραφέα παιδικών παραμυθιών, Χανς Κρίστιαν Άντερσεν.

Για να διαβάσετε όλο το παιδικό παραμύθι ακολουθήστε το λινκ που σας δίνω: http://paidiko-paramythi.blogspot.gr/2014/01/blog-post_2100.html. Επίσης μπορείτε να το δείτε και στο youtube, έχει πολλά βίντεο.



“Ήταν η αρχή των μεγαλύτερων Χριστουγέννων. Λίγο φαγητό. Καθόλου δώρα. Αλλά, υπήρχε ένας χιονάνθρωπος στο υπόγειό τους.”

Markus Zusak, The Book Thief
__________________________
_________

Αυτό το δέντρο είναι λιγάκι άσχημο; ή είναι η ιδέα μου;

__________________________
__________

"Η κλέφτρα των βιβλίων".... τι ωραίο βιβλίο και μετέπειτα έργο.
Αν δεν το έχετε διαβάσει ή δει, σας το προτείνω ανεπιφύλακτα.


”Τι είναι τα Χριστούγεννα; Είναι τρυφερότητα για το παρελθόν, θάρρος για το παρόν, ελπίδα για το μέλλον. Είναι η ευχή, ότι κάθε φλιτζάνι μπορεί να υπερχειλίσει με τις πλούσιες και αιώνιες ευλογίες, και ότι κάθε δρόμος μπορεί να οδηγήσει στην ειρήνη.”
Agnes M. Pahro
___________________

Αυτό μάλιστα, δεντράρα
Kαι παγοδρόμιο.....



Και θα κλείσω, με τι άλλο φυσικά; 
Με το αγαπημένο μου παραμύθι!
Το λατρεύω αυτό το παραμύθι και πάντα τέτοια εποχή το διάβαζα όταν ήμουν μικρή ή μαλλον που το διάβαζε ο μπαμπάς μου.

Ξέρετε, το συγκεκριμένο φέρνει και μια θλίψη αλλα εγώ δεν την ένιωσα ποτέ... Το αγαπώ τόσο πολύμ που δε νιώθω τίποτε άλλο πέρα απο την αγάπη μου....





"Έτσι λοιπόν το κοριτσάκι περπατούσε ξυπόλυτο και τα πόδια του είχανε μελανιάσει από το κρύο. Κρατούσε ένα ματσάκι σπίρτα στο χέρι, και στην τσέπη τής φθαρμένης της ποδιάς είχε κι άλλα. Κανένας δεν είχε αγοράσει ούτ' ένα σπίρτο όλη την ημέρα, κανένας δεν της είχε δώσει μια δεκάρα. Έτρεμε από το κρύο και την πείνα καθώς σερνόταν εδώ κια εκεί - προσωποποίηση της δυστυχίας - το κακόμοιρο το κοριτσάκι.
Νιφάδες χιονιού κάθονταν στα μακριά, ξανθά μαλλιάς της, που έπεφτεν χυτά σε μπούκλες ως τους ώμους της· αλλά η μικρή δεν σκεφτότανε ούτε την ομορφιά της ούτε το κρύο. Σε όλα τα παράθυρα έλαμπαν φώτα κι η μυρωδιά της ψητής ψήνας έβγαινε από μερικά σπίτια: ήτανε παραμονή Πρωτοχρονιάς, κι αυτό μόνο σκεφτότανε το κοριτσάκι.
Σε μια γωνία που σχημάτιζαν δυο σπίτια, επειδή το ένα προεξείχε από το άλλο, το κοριτσάκι κάθισε και ζάρωσε τα ποδαράκια του όσο γινόταν πιο σφιχτά, όμως δεν μπορούσε να τα ζεστάνει. Δεν τολμούσε να γυρίσει στο σπίτι, γιατί δεν είχε πουλήσει ούτε ένα σπίρτο, δεν είχε κερδίσει ούτε μια δεκάρα, και ίσως ο πατέρας της την έδερνε· άλλωστε, η σοφίτα που μένανε δεν ήτανε πιο ζεστή από το δρόμο, και παρ' όλο που είχανε φράξει πολλές τρύπες στη στέγη με άχυρα και κουρέλια, ο παγωμένος αέρας και το χιόνι έμπαιναν μέσα. Τα χεράκια του κοριτσιού ήτανε ξυλιασμένα· ένα μονάχα σπίρτο αν άναβε, μπορεί και να τα ξέσταινε λιγάκι. Πήρε ένα από το μάτσο και το 'τριψε στον τοίχο: μπράβο! Έβγαλε μια φωτεινή, ξεστή φλόγα και η μικρή πλησίασε τα χέρια της. Τότε της φάνηκε σαν να φωτίστηκαν όλα γύρω από τη μαγική φλόγα· και η μικρή νόμισε ότι στ' αλήθεια καθότανε μπροστά σε μια μεγάλη σιδερένια θερμάστρα με μπρούντζινα στολίδια, που μέσα της κόρωνε η φωτιά. Η μικρή τέντωσε και τα πόδια της για να ζεσταθούν· όμως, τι κρίμα, μέσα σε λίγες στιγμές η φλόγα έσβησε, χάθηκε κι η θερμάστρα, και το κοριτσάκι βρέθηκε πάλι ξυλιασμένο με την κάφτρα του σπίρτου στο χέρι.
Έτριβε και δεύτερο σπίρτο στον τοίχο, που άναψε και λαμποκόπησε, και σ' όποιο σημείο του τοίχου έπεφτε το φως του, τον έκανε διάφανο σαν πέπλο, έτσι που το κοριτσάκι μπορούσε να δει τι γινότανε μέσα στο σπίτι. Στο τραπέζι ήταν στρωμένο ένα κατάλευκο τραπεζομάντιλο από δαμασκηνό ύφασμα και πάνω του σερβίτσιο πορσελάνινο· η ψητή χήνα, γεμισμένη με μήλα και ξερά δαμάσκηνα, μοσχομύριζε. Αλλά τότε ξαφνικά η χήνα, που είχε ακόμα μπηγμένα στο στήθος της ένα μαχαίρι κι ένα πιρούνι, πήδηξε απ' την πιατέλα στο πάτωμα και προχώρησε κουνιστή και λυγιστή προς το μέρος του φτωχού κοριτσιού. Όμως εκείνη τη στιγμή έσβησε το σπίρτο και η μικρή βρέθηκε πάλι δίπλα στον χοντρό, κρύο τοίχο.
Άναψε τρίτο σπίρτο. Πάλι άστραψε η φλόγα, κι αυτή τη φορά βρέθηκε κάτω από ένα πανέμορφο χριστουγεννιάτικο δέντρο, πολύ μεγαλύτερο και πολύ πλουσιότερο από εκείνο που είχε δει ανήμερα τα Χριστούγεννα μεσ' από τις γυάλινες πόρτες στο σπίτι του πλούσιου εμπόρου. Εκατοντάδες κεράκια φώτιζαν τα πράσινα κλαδιά του, όπου ήτανε κρεμασμένες μικροσκοπικές κούκλες, απ' αυτές που βλέπουμε στις βιτρίνες των καλών καταστημάτων. Η μικρή τέντωσε τα χέρια της να τις αγγίξει, αλλά εκείνη τη στιγμή το σπίρτο έσβησε· όμως τα χριστουγεννιάτικα κεράκια ανέβηκαν ψηλά, πολύ ψηλά, η μικρή τα έβλεπε σαν να ήταν αστέρια στον ουρανό. Κι έν' απ' τ΄αστέρια έπεσε, αφήνοντας πίσω του μια φωτεινή ουρά.
«Κάποιος πεθαίνει ετούτη τη στιγμή», είπε το κοριτσάκι· αυτό της το είχε μάθει η γιαγιά της - ο μοναδικός άνθρωπος που της είχε φερθεί καλά, αλλά τώρα ήτανε πεθαμένη -, ότι δηλαδή, όποτε πέφτει έν' αστέρι στη γη, κάποια ψυχή ανεβαίνει στο Θεό.
Έτριψε κι άλλο σπίρτο στον τοίχο, κι όταν άναψε, είδε να στέκεται μπροστά της η αγαπημένη της γιαγιά, ευγενική και τρυφερή όπως πάντα, αλλά και γελαστή και χαρούμενη όσο δεν την είχε ξαναδεί ποτέ της."


Απόσπασμα από το χριστουγεννιάτικο παραμύθι "Το κοριτσάκι με τα σπίρτα" του Δανού λογοτέχνη και συγγραφέα παιδικών παραμυθιών, Χανς Κρίστιαν Άντερσεν.

Για να διαβάσετε όλο το παιδικό παραμύθι ακολουθήστε το λινκ που σας δίνω: http://digitalschool.minedu.gov.gr/modules/ebook/show.php/DSGL105/229/1686,5384/extras/activities/indexD3_metaselida/indexd_3_Andersen.html Επίσης μπορείτε να το δείτε και στο youtube, έχει πολλά βίντεο.


Για όλες τις άνω φωτογραφίες, μαζί με πάρα πολλές ακόμη, υπεύθυνα είναι τα αγαπημένα μου ξαδέρφια, Άγγελος και Ιωάννα Παπαγγελή! Μας έρχονται από το Λονδίνο οι πανέμορφες αυτές λήψεις!

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ! <3

Καλή συνέχεια εκφραστικοί μου!
Λίγο έμεινε για τη νέα χρονιά!

Περάστε όμορφα! 
Την αγάπη μου!

Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2016

ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΣ ΠΟΛΛΑ - ΠΑΝΤΑ ΣΤΟ "ΚΟΚΚΙΝΟ"


Εκφραστικοί μου!! :)
Καλησπέρα γιορτινοί μου μπλοκογείτονες. 
 


Ευλογημένη είναι η εποχή η οποία εμπλέκει ολόκληρο τον κόσμο σε μια συνωμοσία αγάπης.
Hamilton Wright Mabie


Χριστούγεννα, παιδί μου, είναι η αγάπη εν δράσει. Κάθε φορά που αγαπάμε, κάθε φορά που δίνουμε, είναι Χριστούγεννα.
Dale Evans Rogers


Kaλές Γιορτές! Περάστε όμορφα!
Εις το επανιδείν! ;)

Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΓΙΑΤΙ ΕΚΕΙΝΑ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΣΕ ΕΜΕΝΑ.


Εκφραστικοί μου, καλημέρα.
Ελπίζω να σας βρίσκω καλά.
Σας φαντάζομαι σε χριστουγεννιάτικους ρυθμούς, γιορτινούς και χαμογελαστούς ελπίζω και νιώθω όμορφα μαζί σας.

Ξέρω πως σε πολλούς ανθρώπους, αυτές οι γιορτές φέρνουν μελαγχολία, βασικά και σε εμένα θα έλεγα αλλά έχω βρει εναν "μαγικό" τρόπο, όπου χρόνια τώρα, μπορώ να διώξω μακριά την κακή διάθεση και να κρατήσω σε ενεργή κατάσταση το οτιδήποτε μου φέρνει χαρά και ευτυχία. Νομίζω πως αυτούς τους "μαγικούς" τρόπους θα πρέπει να τους ανακαλύψετε και εσείς εάν πράγματι τους χρειάζεστε.

Που λέτε εκφραστικοί, βρήκα αυτή τη φωτογραγία στο διαδίκτυο και πολύ μου άρεσε, δε μπορώ να ξεχωρίσω όμως αν αναγράφει "dare to dream" ή "date to dream", βασικά νομίζω πως το πρώτο γράφει αλλά εμένα θα μου άρεσε να λέει και το δεύτερο. Ίσως πάλι, να "λέει" με τον δικό του τρόπο και τα δύο. 

Έχει το "όνειρο", έχει την πένα (το φτερό), έχει τα χελιδόνια και την κίνηση του φτερουγίσματος ή της αποχώρησης - αναζήτησης, γενικά αυτή η κίνηση μου θυμίζει το λουλούδι κλέφτη ή αλλιώς το λουλούδι των ευχών που λατρεύω και θυμάμαι όταν ήμουν μικρή είχε πολλά τέτοια στο χωριό και πολλές κόκκινες παπαρούνες επίσης, βέβαια τώρα έχω πολλά χρόνια να δω ή δεν υπάρχουν ή δεν τα ψάχνω πια όταν πάω στο χωριό, δεν θυμάμαι, δηλαδή δεν είμαι σίγουρη, μάλλον το πρώτο, ε... έχει και λίγο ροζ απόχρωση, όμορφα συναισθήματα μου έβγαλε, μου άρεσε και είπα να τη μοιραστώ μαζί σας. Ήθελα να κάνω και μία ανάρτηση, μου έλειψε θαρρώ το μπλοκ και εσείς αν και σας παρακολουθώ όσο μπορώ από άλλο μέσο κοινωνικής δικτύωσης, οπότε να 'μαστε εδώ, να εκφραζόμαστε:





Να πιστεύεις στα όνειρα, γιατί σ’ αυτά είναι κρυμμένη η πύλη της αιωνιότητας.

Το μέλλον ανήκει σ’ αυτούς που πιστεύουν στα όνειρά τους.

Κάνε τη ζωή σου ένα όνειρο και το όνειρό σου πραγματικότητα.

 Η πιο αληθινή μας ζωή είναι όταν είμαστε βυθισμένοι στα όνειρά μας ξύπνιοι.

Πέταξε τα όνειρά σου στο άπειρο σαν χαρταετό, και δεν ξέρεις τι θα φέρουν πίσω, μια καινούργια ζωή, έναν καινούργιο φίλο, μια καινούργια αγάπη ή μια καινούργια χώρα.

Αν δεν κάνεις τα όνειρά σου πραγματικότητα, η πραγματικότητα θα σου πάρει τα όνειρα.

Ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους.
 
Μόνο στα όνειρα, την ποίηση, το παιχνίδι φτάνουμε μερικές φορές σε αυτό που ήμασταν πριν είμαστε αυτό που, ποιος ξέρει τι, είμαστε.

Ζω μέσα στα όνειρά μου. Κι άλλοι άνθρωποι ζουν μέσα σε όνειρα, μόνο που δεν είναι τα δικά τους.

Ο καλύτερος τρόπος για να κάνεις τα όνειρά σου να βγουν αληθινά, είναι να ξυπνήσεις.
Paul Valery, 1871-1945, Γάλλος ποιητής

και η αντίθεση:   

Όπως όλοι οι ονειροπόλοι, έκανα το λάθος να πιστέψω πως το ξύπνημα από το όνειρο ήταν η πραγματικότητα.

Μερικά από τη πληθώρα που υπάρχει και μπορείτε να βρείτε παντού γύρω σας. Τελικά τα όνειρα, με τον δικό τους τρόπο, μας αγγίζουν όλους.

Είχα διαβάσει παλιά ένα γνωμικό που δε μπορώ να το βρω τώρα, που έλεγε στο περίπου, ότι δεν πραγματοποιώ τα όνειρά μου γιατί φοβαμαι το μετά, το τι θα κάνω αφού υλοποιηθούν. Λες και τα όνειρα στερεύουν ποτέ, νομίζω πως πάντα θα δημιουργούμε νέα, απλώς σκέφτομαι και με βάση τις δικές μου εμπειρίες πως τίποτα δε συγκρίνεται με την πρώτη πραγματοποίησή τους.

Και θα κλείσω ως εξής:

Σκόρπισα τα όνειρά μου στα πόδια σου,
περπάτα απαλά, γιατί μπορεί να πατήσεις τα όνειρά μου

Και θυμήθηκα κάτι που είχα γράψει πριν χρόνια, θυμάμαι το είχα γράψει στο λαπτοπι μου, πριν χαλασει, οταν ειχαν ξεκινησει να χαλανε τα πληκτρα, θυμαστε αραγε μερικοί απο εσάς τότε που δε μπορούσα να γράψω το γράμμα "π"; Ε τα εγραφα οπως να ήταν τότε και ευτυχώς έκανα την αυτόματη διόρθωση και έμπαινε το γράμμα μέχρι που άρχισαν να χαλάνε κι άλλα μετά.

Ε είχα φανταστεί τότε τα όνειρα σαν τις φουσκάλες αυτές που κάναμε παιδιά μέσα απο εκείνο το παιχνίδι που πάλι δε θυμάμαι πως λέγεται και τα είχα φανταστεί να κοιμούνται εκεί μέχρι να ξυπνήσουν.

Μέσα στην ηχηρή σιωπή τους. ;)


Αυτά, εκφραστικοί μου.
Να περνάτε όμορφα και να κλείνετε "ραντεβού" με τα όνειρά σας γιατί επιμένω το "date" μου άρεσε περισσότερο από το "dare" που μάλλον αυτό αναγράφει ;)