Τρίτη, 28 Ιουνίου 2016

TO ΠΟΙΗΜΑ ΣΟΥ - ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ...


Εντάξει, στην αρχή το κράτησα εγώ, το παραδέχομαι:




Μετά από λίγες όμως μέρες, το κράτησε εκείνη.... και πραγματικά, δεν είναι η ωραιότερη φωτογραφία που θα μπορούσα να έχω; Ειλικρινά απαντήστε μου... 
Προσέξτε τα μάτια και τα χείλη της...


Η Γιαγιούλα μου... Κι όπως έχω ξαναπεί, "Την τόση αγάπη στα μάτια σου μόνο έχω"
Μα δεν είναι υπέροχη; :D :D  

 Το ποίημά σου, τα χέρια σου.. 💗



Είναι το ποίημα που έγραψα για εκείνη, με όλη την αγάπη και τον θαυμασμό μου!

Της το διάβασα, όταν πήγα στο χωριό μιας και η γιαγιά δεν ξέρει γράμματα και ένιωσα, μάλλον όχι, δε μπορώ να σας πω πως ένιωσα, το μόνο που μπορώ να πω είναι πως κάθε φορά που διαβάζω έστω ένα μικρό απόσπασμα, κλαίω....


Η Δύναμή Σου, Οι Φεγγίτες της Ζωής μου




Έμαθες στη ζωη σου να είσαι σιωπηλή, να σκύβεις το κεφάλι από αξιοπρέπεια, μα  ακόμη και τότε η αξιοπρέπεια  της δύναμης σου να είναι του σώματός σου ο ακρογωνιαίος λίθος. Δε μίλησες, δεν πρόβαλες ποτέ τη γενναιοδωρία και τη λεβεντιά της σιωπής σου, όμως σήμερα ήρθε η στιγμή να μιλήσω με τον τρόπο μου εγω για σένα, για σένα, που είμαι τόσο υπερήφανη που είχα την τύχη να σε ζήσω. Να σε ζω! Να σε ζω και να θαυμάζω την ακέραια δύναμή σου! Τον ακατέργαστο λίθο της ψυχής σου!

Κάποτε μάζευες πέτρες για να ζήσεις. Σήμερα βάζω μια πέτρα στο βίο σου, που λέγεται Cullinan, γνωστό και με το όνομα «the Great Star of Africa» (Το μεγάλο αστέρι της Αφρικής) και φωνάζω με όλη τη δύναμη της ψυχής μου πως εσύ ήσουν, είσαι και θα είσαι το Μεγάλο Αστέρι της Ζωής  μου και πάντα θα κουβαλάω κάτι από εσένα στο DNA της ακατέργαστης, σκληροτράχηλης ζωής μου να μου θυμίζει πως η δύναμή σου είναι τόση, που μπορεί ακόμη και μέσα στη φοβισμένη ψυχή μου να κατοικήσει. Πάντα θα σε κουβαλάω σαν την ανάμνηση εκείνη της ζωής μου, που κατέχει θέση σε ένα βάθρο άυλο, μα βασιλικό. Σαν τον πολτό μιας μέλισσας, που λίγοι έχουν συναντήσει.

Αγαπημένη μου!
Η δύναμη σου πάντα θα με συγκλονίζει.
Η δύναμη εκείνη, που λέγεται αξιοπρέπεια, υπερηφάνεια!
Δε σιωπώ, μοιράζομαι όσα πράγματι είσαι!
Και είσαι πολλά! Ανεκτίμητα! Διαχρονικά! Αληθινά!
Είσαι πολλά! Πάρα πολλά!
Και θα ’σαι αγαπημένη μου για πάντα!

Ώρα να τους απαντήσω λοιπόν εγώ! Η σιωπή σου, η αλόγιστη δύναμη!
Η γραφή μου, μια απάντηση που δημιουργήθηκε μέσα από τη δική σου ταπεινοφροσύνη! Η αξόδευτη αγάπη και ο θαυμασμός μου για σένα! Για όλα όσα αξίζεις! Για όλα όσα είσαι! Για όλα όσα μου έμαθες! Για όλα όσα μου δίδαξες κι ας μην έμαθες ποτέ σου να υπογράφεις! Υπέγραφες με σταυρό! Κι αυτό τα λέει όλα!

* Να είσαι η…… Γιαγιά μου!

Σας χαιρετώ συγκινημένη σήμερα εκφραστικοί μου.
Καλό απόγευμα σε όλους.
Την αγάπη μου.

Τρίτη, 21 Ιουνίου 2016

OI ΦΕΓΓΙΤΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ.


Εκφραστικοί μου, καλημέρα και καλή εβδομάδα.
Χρόνια πολλά και Φώτιση για όλο το κόσμο.

Υποθέτω πως κι εσείς ζεστένεστε πολύ, οπότε λέω να σας δροσίσω λίγο, με τα δικά μου ευχάριστα νέα.

Eίναι πλέον γεγονός, η δεύτερη ποιητική συλλογή "Οι Φεγγίτες της Ζωής μου" κυκλοφορούν και ήδη βρίσκονται σε πολλές ανθρώπινες αγκαλιές, τόσες πολλές και τόσο σύντομα, που ειλικρινά δεν έχω λόγια για να σας ευχαριστήσω.

Για ελάτε όμως να γνωριστούμε:


Και να θυμάσαι, πως οι φεγγίτες μπορούν να φωτίσουν ακόμη και το πιο σκοτεινό και άραχνο κομμάτι της ψυχής σου….
Aρκεί πρώτα, να τους το επιτρέψεις εσύ!


Για αρχή, να σας πω πως είμαστε ανανεωμένοι. Εμπλουτίσαμε το βιογραφικό μας σημείωμα και αλλάξαμε την φωτογραφία μας. Σας έχω μιλήσει στο παρελθόν για την επιλογή τίτλου και εξωφύλλου αλλά όσοι θέλετε να θυμηθείτε, μπορείτε να δείτε εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2016/04/blog-post_19.html και επειδή θυμάμαι καλά πως είχα μοιραστεί μαζί σας κι ένα απόσπασμα, μπορείτε να το δείτε κι αυτό εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2016/05/blog-post_59.html

Που λέτε εκφραστικοί, νιώθω αρκετά χαρούμενη και ευγνώμων. Είναι κάτι που ήθελα πολύ και τώρα πλέον που έγινε πραγματικότητα, μα το κυριότερο συνεχίζεται, νιώθω απερίγραπτα. Ειλικρινά δε μπορώ να σας περιγράψω το πως νιώθω, το μόνο που μπορώ να πω με βεβαιότητα είναι οτι για ακόμη μία φορά απευθύνομαι σε φίλους ή αν θέλετε καλύτερα, σε άτομα που αισθάνομαι οικεία.

Εμένα με ξέρετε, έτσι τουλάχιστον πιστεύω, δεν κρύβομαι πίσω από το δάχτυλό μου και ό,τι έχω να πω το λέω. Οι "Φεγγίτες" δεν είναι σε καμία περίπτωση η συνέχεια των "Λαφύρων", είναι παράγωγό του όμως, κομμάτι του. Δεν αλληλοσυμπληρώνονται, συνυπάρχουν.   



  • ISBN-13: 978-960-93-7818-5
  • Ιδιωτική Έκδοση, 2016
  • € 10.00 (περ ΦΠΑ 6%)
  • Χαρτόδετο
  • Μοντέρνα ποίηση
  • 14.0 x 21.0 cm, 98 σελ.

 

Περιγραφή


To βιβλίο, είναι μία ποιητική συλλογή, παράγωγο γένος της πρώτης προσωπικής δουλειάς της συγγραφέως, που περιλαμβάνει 17 θεματικές ενότητες μοντέρνων, στοχαστικών ποιημάτων ποικίλης θεματολογίας, που μέσω συμβολισμών που αντιστοιχούν κυρίως σε υπαρκτά πρόσωπα (γενικευμένος καθορισμός ρόλων του κοινωνικού περίγυρου ενός ανθρώπου), πετυχαίνουν να τονίσουν τον καθοριστικό ρόλο των διαπροσωπικών σχέσεων ενός ανθρώπου, τόσο ως ενεργό μέλος μιας κοινωνίας όσο και ως ξεχωριστή οντότητα.

Προσφιλείς εκφραστικοί τρόποι με τους οποίους επιτυγχάνεται ζωντάνια και παραστατικότητα είναι η θεατρικότητα (αποστροφή του ποιητικού υποκειμένου σε β ενικό, κινητικότητα των ηρώων και μια γενικότερη σκηνοθετική οργάνωση του χώρου και των προσώπων), η εικονοπλασία, το πεζολογικό ύφος, η απλή και καθημερινή σύνταξη και λεξιλόγιο. Τρόποι που χρησιμοποιήθηκαν  εξίσου και στην πρώτη της δουλειά.




Στόχος και ευχή μου ειναι, μέσα απο τους προσωπικούς μου αν θέλετε "Φεγγίτες", να αναγνωρίσει ο καθένας τόσο τους δικούς του όσο και το σημείο ή τα σημεία εκείνα που έγινε ο ίδιος ένας μικρός ή μεγάλος "Φεγγίτης" για τους συνανθρώπους του.

Κι ακούστε τώρα τι έπαθα...

Διαβάζοντας το βιβλίο όταν το παρέλαβα, κι αφού είχε περάσει αρκετός καιρός από την τελευταία φορά που το είχα διαβάσει σε αρχείο word ακόμη, μόλις το είχα ολοκληρώσει, πρώτον το κατανόησα ακόμη καλύτερα και δεύτερον και σημαντικότερον, τρόμαξα όταν διαπίστωσα πόση ψυχή έχω καταθέσει σε ορισμένα σημεία. Βέβαια επειδή εγώ αγαπάω πάρα πολύ τον συμβολισμό και την εικονοπλασία, δεν ξέρω κατα πόσο γίνεται αντιληπτό αλλά εγώ τρόμαξα γιατί δεν το είχα συνειδητοποιήσει τόσο καιρό.

Μη σας κουράζω όμως άλλο, ελάτε να δούμε τις πρώτες του φωτογραφίες:





Εδώ μας βλέπετε μισούς γιατί είμαστε και "τσαχπίνηδες" και κάνουμε τα κόλπα μας.
(τώρα ποιος άλλος θα αποκαλούσε το βιβλίο του έτσι δεν ξέρω, αλλά εμείς έτσι είμαστε και σε όποιον αρέσουμε)

Η πρώτη φωτογραφία λοιπόν μας ήρθε από τα γραφεία του myStory.gr που όπως διαπιστώσατε κι εσείς, συνεργαστήκαμε ξανά για την έκδοση του νέου βιβλίου.  Το Ευχαριστώ μου σε όλη την δημιουργική ομάδα εκεί στη Θεσσαλονίκη, ιδιαίτερα για το όμορφο εξώφυλλο που μου χάρισαν και είναι βασισμένο σε έργο του καλλιτέχνη Άντρε Κον, αλλά θέλω να ευχαριστήσω πιο προσωπικά,  τον Χρήστο Ελμάζη, θα τον δείτε και στην φωτογραφία που ακολουθεί, για τη λύση που έδωσε άμεσα σε ένα πρόβλημα που δημιουργήθηκε τώρα στο τέλος της έκδοσης.

Στα γραφεία της δημιουργικής ομάδας του mystory.gr, από τον υπεύθυνο των εκδόσεων, Χρήστο Ελμάζη



Το κλειδί που κρύβεται κάτω από το γεράνι δεν είναι σαν όλα τα κλειδιά. Ανοίγει την πόρτα σ' έναν άλλο κόσμο, κατοικημένον από ευτυχισμένους δραπέτες, που μακριά από την παγίδα του "πολιτισμού", ζουν αρμονικά με τη φύση και τον εαυτό τους..

Χρόνης Μίσσιος


Βλέποντας την αφίσα του περιοδικού ψυχολογίας και πνευματικής αναζήτησης "Άβατον" πίσω στον τοίχο, την επάνω παρουσίαση από το οπισθόφυλλο του βιβλίου "Το κλειδί είναι κάτω από το γεράνι" του Χρόνη Μίσσιου σκέφτηκα, και μιας και που τον θαυμάζω πολύ, λέω τι καλύτερος τρόπος να παρουσιάσω την έκδοση του δεύτερού μου βιβλίου με ένα απόσπασμα ενός ιδιαίτερου, αντιστασιακού λογοτέχνη και ακτιβιστή, που θεωρώ πως όλοι αγαπάμε και θαυμάζουμε.

Σταμάτησα το απόσπασμα στο σημείο εκείνο της αρμονικής συνύπαρξης γιατί πλέον στη κοινωνία μας αυτό είναι που μου λείπει περισσότερο και το αναζητάω και μέσω των βιβλίων ενίοτε, το βρίσκω.

Το κλειδί που βρίσκεται κάτω από το γεράνι λοιπόν, δεν είναι σαν όλα τα κλειδιά. Ευελπιστεί να ανοίξει την πόρτα σε έναν άλλο πιο φωτεινό, πιο παραμυθένιο και σίγουρα πιο αγνό κόσμο, που στόχο έχει την εξάπλωση της αισιοδοξίας, της ελπίδας και κυρίως της συνεισφοράς, της αγάπης και της αλληλουχίας. Όλα αυτά με τρόπο συμβολικό, παραστατικό και κυρίως θεατρικό, μιας και η δημιουργία σκηνών - εικόνων είναι η μεγάλη μου αδυναμία, που στόχο έχουν ο κάθε αναγνώστης να "γυρίσει" μόνος το δικό του "κλειδί" και να δραπετεύσει στον κόσμο που ονειρεύτηκε και μπορεί να ζήσει ευτυχισμένος.
 

Ευχαριστώ λοιπόν τους δημιουργικούς ανθρώπους στη Θεσσαλονίκη για όλη την επιμέλεια της έκδοσης, την ξαδέρφη μου Ιωάννα Κωνσταντίνου για την φιλική, φιλολογική επιμέλεια και όλους εσάς τους "διάσπαρτους" δημιουργικούς ανθρώπους που μου δώσατε την ευκαιρία και τη θέληση να κάνω ακόμη ένα βήμα στο όνειρο.

Εύχομαι να πορευτούμε συντροφιά για πολλά ακόμη χρόνια, με πολλών ειδών έργα, με πολλών ειδών εκπλήξεις.

Να είστε όλοι καλά!

Σύντομα περισσότερα νέα, αποσπάσματα και φωτογραφίες.

Καλή συνέχεια εκφραστικοί μου!

Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2016

ΚΡΑΤΩ ΛΟΥΛΟΥΔΙ ΜΑΛΛΟΝ.... ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΑ ΤΑ ΓΕΡΙΚΑ ΤΕΛΩΝΙΑ.



Κρατώ λουλούδι μάλλον.
Παράξενο.
Φαίνετ' απ' τη ζωή μου
πέρασε κήπος κάποτε.

Στο άλλο χέρι
κρατώ πέτρα.
Με χάρη και έπαρση.Υπόνοια καμιά
ότι προειδοποιούμαι για αλλοιώσεις,
προγεύομαι άμυνες.
Φαίνετ' απ' τη ζωή μου
πέρασε άγνοια κάποτε.

Χαμογελώ.
Η καμπύλη του χαμόγελου,
το κοίλο αυτής της διαθέσεως,
μοιάζει με τόξο καλά τεντωμένο,
έτοιμο.
Φαίνετ' απ' τη ζωή μου
πέρασε στόχος κάποτε.
Και προδιάθεση νίκης.

Το βλέμμα βυθισμένο
στο προπατορικό αμάρτημα:
τον απαγορευμένο καρπό
της προσδοκίας γεύεται.
Φαίνετ' απ' τη ζωή μου
πέρασε πίστη κάποτε.

Η σκιά μου, παιχνίδι του ήλιου μόνο.
Φοράει στολή δισταγμού.
Δεν έχει ακόμα προφθάσει να είναι
σύντροφός μου ή καταδότης.
Φαίνετ' απ' τη ζωή μου
πέρασ' επάρκεια κάποτε.

Συ δε φαίνεσαι.
Όμως για να υπάρχει γκρεμός στο τοπίο,
για να 'χω σταθεί στην άκρη του
κρατώντας λουλούδι
και χαμογελώντας,
θα πει πως όπου να 'ναι έρχεσαι.
Φαίνετ' απ' τη ζωή μου
ζωή πέρασε κάποτε.

Φωτογραφία 1948, Κική Δημουλά
Από τη συλλογή "Το λίγο του κόσμου" (1971)

Τι ωραίο ποίημα είναι αυτό;
Πόσο άρτια ταιριάζει με την εικόνα που μοιράζομαι μαζί σας σήμερα.
Κι απο ένα μέρος μάλιστα ιδιαίτερο, το οποίο οι γυναίκες δε μπορούμε να διαβούμε, μπορούμε όμως να δούμε απο φωτογραφίες και εγώ σήμερα, δανείστηκα δύο για να τις μοιραστώ μαζί σας, από τον καλό μου φίλο, Νίκος Μουσαβερές, που πρόσφατα βρέθηκε εκεί.
.


Πολλά γέρικα τελώνια τραβάνε με τα δυο τους τα χέρια το σκοινί της Καμπάνας. Και το μπρούτζινο τέρας, αφού έτριξε πάνω στους αρμούς του, βρόντηξε τόσο δυνατά, που όλοι ανοίξανε τα στόματα και βουλλώσανε τ’ αυτιά τους.

Μες το δροσάνεμο,
που αναγαλλιάζω
κι ο νους βυθίζεται

σε χάος γαλάζο,
ανθρώποι, αφήστε με
να ξεχαστώ
φωτοπερίχυτη,
στόμα κλειστό.

Ποιο χέρι απλώθηκε
να με σπαράξει,
-απ’ το χρυσόνειρο
στην μαύρη πράξη!
Ο πρώτος ήχος μου
πρώτη πληγή
με τραβάς, αίμα μου,
ξανά στη Γη.

Ω σεις χαμόσυρτα,
λέρα σκουλήκια,
η άλαμπη ζήση σας
ζήση ναι δίκια.
Μια τρύπα ο κόσμος σας
και μέσα κει
ο Χάρος λύτρωση
κι ώρα γλυκή!

Δεν είναι κέντρισμα
να σας κουνήσει,
κορμιά, που η άλυσσο
τα χει τσακίσει.
Σκέψη, ποιος άνεμος
θάν’ αξιωθεί
να σ’ ανατάραζε,
σκότος βαθή;

Πίσω απ’ τα λόγια μου,
πικρά φαρμάκι,
τι κόσμοι απέραντοι,
βυθοί λουλάκι!
Μάτι δε βρίσκεται
να θαμπωθεί
κι αφτί δε βρίσκεται
να λιγωθεί!

Να ταν να ξήλωνεν
απ’ την καρδιά μου
Μοίρα καλόβολη
τ’ άγρια καρφιά μου
και να με σήκωνε
μ’ άξιο φτερό
σκέψη, που μέστωσε
με τον καιρό.

Πάνω από θάλασσες,
πάνω από χώρες,
με τους καλόκαιρους
και με τις μπόρες
να με κατέβαζεν
αγαλινά,
όπου τ’ ανθρώπινο
πλήθος πονά.

Σε μίνες φόνισσες
μπουχές καζέρνες,
λιμάνια ολόκαπνα,
βοερές ταβέρνες,
σπιτάλια σκοτεινά
και φυλακές,
μπορντέλ’ ακάθαρτα
και προσευκές.

Στα στήθη να μπαινα
σαν την ανέσα,
σφυγμός βαθύριζος
στις φλέβες μέσα,
στο νου σαν άστραμα
και στην ψυχή,
ν’ αχούσ’ αδιάκοπα
τη διδαχή:

«Όλα τελειώνουνε
κι όλα περνάνε,
ιδέες βασίλισσες
κακογερνάνε,
στις νέες ανάγκες σου
-κόπος βαρής!-
σκοπούς αλάθεφτους
κοίτα να βρεις.»

«Αν είν’ η σκέψη σου
πριν από σένα,
δεν είναι απόκομμα
θεού και γέννα:
τη σκλάβα σκέψη σου;
σκλάβα δετή,
σου τήνε πλάσανε
οι Δυνατοί.»

«Φτωχέ, σου μάραναν
κόποι και πόνοι
τη θέληση άβουλη,
πιωμένη αφιόνι!
Αν είν’ ο λάκκος σου
πολύ βαθής,
χρέος με τα χέρια σου
να σηκωθείς».

«Τ’ άσκημα χέρια σου,
των όλω αιτία,
βαστάνε μάργελη
την Πολιτεία.
Βγαίνει απ’ τα χέρια σου
κάθ’ αγαθό,
του ωραίου περίθετο
το χρυσανθό».

Σφίξε τα χέρια σου,
για σένα κράτει
τ’ άμοιαστον έργο σου,
την Πλάση ακράτη
κι όλο ανεβαίνοντας
προς τη Χαρά,
μέσα σου θά νοιωθες
αστρών σπορά!»

Κι όπου σε σφάζουνε
δεμένον πίσου,
να βρόνταα άξαφνα
σεισμός αβύσσου,
χίλια αστροπέλεκα:
«Δεν είναι μπρος,
ειν’ από πίσω σου
χρόνια ο οχτρός!»

Κανένας δεν κατάλαβε τι έλεγε η Καμπάνα. Γιατί καθένας άκουγε τη δική του σκέψη. Κ' ύστερα γυρίσανε όλοι στα σπίτια τους με την φανφάρα, που έπαιζε χαρούμενα κομμάτια. Εκεί στο σπίτι τους ανάμενε ζεστό φαγί και ζεστή αγκαλιά. Κ' είτανε όλοι τους βαθιά περήφανοι με την ιδέα, πως έχουνε την πιο κ α ι ν ο ύ ρ ι α και την πιο μ ε γ ά λ η Καμπάνα σ' όλη τη Γης.

Η Καμπάνα, Κώστας Βάρναλης
από την ποιητική σύνθεση ΣΚΛΑΒΟΙ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ (ΜΕΡΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟ - Η ΚΑΜΠΑΝΑ ΗΤΟΙ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ) όπως εκδόθηκε στα 1927 από τις εκδόσεις «ΣΤΟΧΑΣΤΗ».


 
Εντάξει.... τι να λέμε τώρα..... δεν έχω λόγια για να περιγράψω τα συναισθήματα που μου προκαλεί αυτή η φωτογραφία.... κι ακόμη πιο δύσκολο κάνει το έργο της επεξήγησης όταν προστίθονται σε αυτή, οι στίχοι ένος αγαπημένου ποιητή, του Κώστα Βάρναλη.

Δεν υπάρχουν λόγια, απολαύστε και αισθανθείτε θα πω μόνο και ελπίζω να το κάνετε γιατί μόνο κερδισμένοι θα βγείτε από αυτό.

Ευχαριστώ καλέ μου φίλε, Νίκος Μουσαβερές για την εμπιστοσύνη των φωτογραφιών σου.
Ελπίζω να σου αρέσουν τα αποσπάσματα. Προσπάθησα να τα συνδυάσω με τον καλύτερο για εμένα τρόπο. Γενικότερα ελπίζω να αρέσουν σε όλους σας και να τα ευχαριστηθείτε.
Για όσους θέλουν να επισκεφτούν τα ιστολόγια του φίλου Νίκου, σας τα έχω όλα εδώ:
http://epanastasikalosinis.blogspot.gr/

Αυτά για την ώρα εκφραστικοί μου.
Καλή συνέχεια στη μέρα σας. Να είστε πάντα καλά.

Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2016

ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΕΝΑΣ ΑΕΡΑΣ, ΕΝΑ ΑΕΡΑΣ ΠΗΧΤΟΣ ΠΟΥ ΟΔΗΓΟΥΣΕ ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ ΤΗΣ ΑΧΑΡΙΣΤΙΑΣ.


Εκφραστικοί μου, μη θορυβηθείτε από το τίτλο, προσπάθησα να ενώσω την αρχή με το τέλος των Φωτοεκφράσεων που θα ακολουθήσουν, αυτό είναι όλο.

Αν αγαπάτε φύση και ζώα, ακολουθήστε:


Σαν να είχα κατέβει σε βαθύ κρύο πηγάδι.
Και σαν να είχα περάσει από κει στη ζοφερή χώρα της νύχτας.
Εκεί που ούτε λουλούδι ανθίζει
ούτε λαλεί ποτέ πουλί.

Παρά μόνο ένας αέρας, φτασμένος κάπου απο τα βάθη, σφυρίζοντας.

Τότε είδα τον λυπημένο πάλι μπροστά μου.

Λέξη δεν είπε, όπως τότε, μόνο πάλι μου έγνεψε.
«Τι θέλεις» του είπα «και γιατί με παιδεύεις.
Και γιατί φανερώνεσαι έτσι πάντα μπροστά μου;»

Δεν μου αποκρίθηκε αμέσως.
Ώσπου βρήκα το κουράγιο και γύρισα.

«Μη φεύγεις» μου είπε τότε, σχεδόν με ικέτεψε.
«Μα μείνε λίγο ακόμα κοντά μου.
Να μου θυμίζεις όλα εκείνα που έζησα.

Για λίγο, μείναμε πετρωμένοι κι αμίλητοι.

«Ώ, να μπορούσα» πρόσθεσε ύστερα.
«να μπορούσα ν’ ανέβαινα μια ψίχα μαζί σου.
Να ξαναντίκριζα το φως του ήλιου.
και τις αμέτρητες χάρες του πάνω κόσμου να ξαναζούσα».

«Έστω ας ήταν μόνο» κατέληξε και με κοίταξε με απόγνωση
«ας ήταν μόνο μέσα από των θνητών τα εφήμερα όνειρα
σαν φευγαλέος άσαρκος άνεμος να περνούσα».

Έτσι είπε, μα εγώ κινούσα να φύγω.
καθώς εκείνος χανόταν λίγο λίγο σε μια κίτρινη πάχνη.

Κι ούτε φωνή πια ακουγόταν
ούτε ίσκιος φαινόταν την ώρα που ανέβαινα.

Παρά μόνο ένας αέρας, ένας πηχτός κρύος αέρας
χτυπώντας με δύναμη πάνω στο φως.

Βγαίνοντας σκοτεινιασμένος
μέσα από το μαύρο πηγάδι του ύπνου
σφυρίζοντας.

Tοπίο γυμνό με ομίχλη, Θανάσης Κωσταβάρας
Από τη συλλογή: Στο βάθος του χρώματος, 1993





Τρέχει μέσ’ στα χαράματα το ελάφι
που είναι η χαρά μου τόσος αντίλαλος
εδώ που κατοικώ
ένα πουλί από καπνό ανέρχεται στο ξημέρωμα.
Ιδού ο Τρέχων
έχει σφάξει το αρνί στις πηγές των υδάτων.
Θριαμβική νεφέλη όχημα παλαιό ιδού ο Τρέχων
και το σύρουν
άλογα τρυπημένα στα λάμποντα πλευρά.
Μέσα στο όχημα βρίσκομαι και πηγαίνω
προς τον άγνωστο προορισμό μου.

Η συντομία του ονείρου, Νίκος Καρούζος

Ομολογώ πως για αυτή τη φωτογραφία δυσκολεύτηκα να βρω κάποιο ποίημα που να ένιωθα πως μπορώ να τη συνοδέψω αλλά θεωρώ πως το αποτέλεσμα είναι άκρως ικανοποιητικό.

Σας βρήκα μάλιστα, μία ανέκδοτη ηχογράφηση του ποιήματος, από τον ίδιο τον ποιητή. Μπορείτε να την ακούσετε εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=pB9DVs7xREY
 

 
Φτάνει μέσα από την ομιχλώδη μέρα κάτι απ’ τη λησμονιά.
Έρχεται απαλά με το σούρουπο η ευκαιρία της απώλειας.
Κοιμάμαι δίχως να κοιμάμαι, στο ύπαιθρο της ζωής.

Είναι ανώφελο να ομολογήσω πως οι πράξεις έχουν
συνέπειες.
Είναι ανώφελο να ξέρω πως οι πράξεις χρησιμοποιούν
συνέπειες.
Είναι ανώφελα όλα, είναι ανώφελα όλα, είναι ανώφελα όλα.

Μέσα από την ομιχλώδη μέρα δεν φτάνει τίποτα.

Τώρα θα ήθελα
να πάω να περιμένω στο τρένο της Ευρώπης τον ταξιδιώτη
που ‘χουν αναγγείλει,
να πάω στην αποβάθρα να δω να μπαίνει το πλοίο και να
λυπάμαι για όλα.

Δεν έρχεται με το σούρουπο καμιά ευκαιρία.

Ομιχλώδης μέρα, Φερνάντο Πεσόα
Αλβάρο ντε Κάμπος, Η θαλασσινή ωδή και άλλα ποιήματα, ΕΞΑΝΤΑΣ


Ομολογώ πως αυτή η φωτογραφία είναι η αγαπημένη μου!
Με το που την είδα, την ερωτεύτηκα.

Θες ο σκύλος, η πόζα του σκύλου, το ομιχλώδες τοπίo, τα γαλήνια νερά της λίμνης, ακόμη και οι πέτρες που βλέπω, αναδύουν από μέσα μου πάμπολα και ποικίλα συναισθήματα.

Νιώθω πως όλα όσα συμπεριλαμβάνονται σε αυτή τη φωτογραφία, έχουν λάβει τόσο καταλυτικά τη θέση τους, που είναι σα να θέλουν να μείνουν ή μάλλον να χτίσουν τη δική τους ιστορία.

Ο όμορφος αυτός σκύλος ήταν ένας περαστικός διαβάτης.
Πιθανολογώ πως αυτό είναι που με κέρδισε πιο πολύ απ' όλα.

Θα μπορούσα κάλλιστα να δώσω και τίτλο: "Ο διαβάτης που κάτι αναζητά" και τον αποδίδω χωρίς να σκεφτώ γιατί αν σκεφτώ θα περάσουν χιλιάδες τίτλοι απο το νου μου και εγώ θέλω να μείνω στην στάση του σκύλου που κοιτάζει... το άπειρο;;; Παρόλο που δεν μπορώ να αντικρίσω το πρόσωπό του, ξέρω πως ξεχειλίζει από υπερηφάνεια.
Νιώθω πως καμαρώνει μα καρτερά.... τι μπορεί να καρτερά... ο ίδιος ξέρει...
 
 
 
 
 
Θὰ καλλιεργήσω τὸ ὡραιότερο ἄνθος. Στὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων θὰ φυτέψω τὴν Ἀχαριστία. Εὐνοϊκοὶ εἶναι οἱ καιροί, κατάλληλος ὁ τόπος. Ὁ ἄνεμος τσακίζει τὰ δέντρα. Στὴ νοσηρὴ ἀτμόσφαιρα ὀρθώνονται φίδια. Οἱ ἐγκέφαλοι, ἐργαστήρια κιβδηλοποιῶν. Τερατώδη νήπια τὰ ἔργα, ὑπάρχουν στὶς γυάλες. Καὶ μέσα σὲ δάσος ἀπὸ μάσκες, ζήτησε νὰ ζήσεις. Ἐγὼ θὰ καλλιεργήσω τὴν Ἀχαριστία.


Ὅταν ἔρθει ἡ τελευταία ἄνοιξις, ὁ κῆπος μου θά ῾ναι γεμάτος ἀπὸ θεσπέσια δείγματα τοῦ εἴδους. Τὰ σεληνοφώτιστα βράδια, μονάχος θὰ περπατῶ στοὺς καμπυλωτοὺς δρόμους, μετρώντας αὐτὰ τὰ λουλούδια. Πλησιάζοντας μὲ κλειστὰ μάτια τὴ βελούδινη, σκοτεινὴ στεφάνη τους, θὰ νιώθω στὸ ἀπρόσωπο τοὺς αἰχμηρούς των στημόνες καὶ θ᾿ ἀναπνέω τ᾿ ἄρωμά τους.


Οἱ ὧρες θὰ περνοῦν, θὰ γυρίζουν τ᾿ ἄστρα, καὶ οἱ αὖρες θὰ πνέουν, ἀλλὰ ἐγώ, γέρνοντας ὁλοένα περσότερο, θὰ θυμᾶμαι.

Θὰ θυμᾶμαι τὶς σφιγμένες γροθιές, τὰ παραπλανητικὰ χαμόγελα καὶ τὴν προδοτικὴ ἀδιαφορία.

Θὰ μένω ἀκίνητος ἡμέρες καὶ χρόνια, χωρὶς νὰ σκέπτομαι, χωρὶς νὰ βλέπω, χωρὶς νὰ ἐκφράζω τίποτε ἄλλο. Θὰ εἶμαι ὁλόκληρος μία πικρὴ ἀνάμνησις, ἕνα ἄγαλμα ποὺ γύρω του θὰ μεγαλώνουν τροπικὰ φυτά, θὰ πυκνώνουν, θὰ μπερδεύονται μεταξύ τους, θὰ κερδίζουν τὴ γῆ καὶ τὸν ἀέρα. Σιγὰ σιγὰ οἱ κλῶνοι τους θὰ περισφίγγουν τὸ λαιμό μου, θὰ πλέκονται στὰ μαλλιά μου, θὰ μὲ τυλίγουν μὲ ἀνθρώπινη περίσκεψη.


Κάτου ἀπὸ τὴ σταθερή τους ὤθηση, θὰ βυθίζομαι στὸ χῶμα.

Καὶ ὁ κῆπος μου θὰ εἶναι ὁ κῆπος τῆς Ἀχαριστίας.

Κώστας Καρυωτάκης, Ο Κήπος της Αχαριστίας

Το διάβασα εδώ: http://users.uoa.gr/~nektar/arts/tributes/kwstas_karywtakhs/06_index.htm και το αγάπησα αμέσως!
 
Όλες οι επάνω φωτογραφίες ανήκουν στον καλό μου και χρόνιο φίλο, Αντώνη Καλογιάννη και μας έρχονται απο τις Σέρρες, συγκεκριμένα τον Προχαχώνα Σερρών και τη Λίμνη Κερκίνης.
 
Αγαπώ ιδιαίτερα τη φωτογραφία με τον σκύλο! Έτσι απο το πουθενά, εμφανίστηκε και απαίτησε φωτογραφία! ;)
 
Καλό Σαββατοκύριακο να έχετε εκφραστικοί μου! Περάστε όμορφα! <3 

Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2016

ΧΤΥΠΗΣΑ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ... ΕΚΕΙΝΟΥ ΠΟΥ ΑΓΚΑΛΙΑΖΕΙ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ!



Χτύπησα την πόρτα
Εκείνου που αγκαλιάζει την αγάπη.
Άνοιξε, με είδε να στέκω εκεί
Κι άρχισε να γελάει.
Με τράβηξε μέσα.-
Έλιωσα όπως η ζάχαρη, στην αγκαλιά εκείνου του Εραστή
Εκείνου του Μάγου του Κόσμου
.

(Τζελαλαντίν Ρουμί, απόσπασμα, Στον κήπο του Αγαπημένου, εκδ. Αρμός)

Πέμπτη, 2 Ιουνίου 2016

ΈΝΑΣ 'ΑΝΕΜΟΣ ΣΙΓΑΝΟΣ... ΠΟΥ ΌΜΩΣ... ΉΤΑΝ ΈΝΑΣ ΆΦΑΝΤΟΣ ΆΝΕΜΟΣ.



Ένας άνεμος σιγανός φυσούσε μέσα της
κι έπαιζε μ’ ένα μόνο φύλλο – το χαμόγελό της.
Όλοι αγαπήσαν το χαμόγελό της.
Εκείνη δεν αγάπησε κανέναν.
Έμεινε μόνη με τον άφαντο άνεμό της
χάνοντας και το μόνο εκείνο φύλλο. «Το άπειρο, είπε,
είναι ο τέταρτος τοίχος της μοναξιάς μας, όχι η στέγη.»
Έμεινε ανύπαντρη, γέρασε, δεν έγινε ούτε άγαλμα.
Σχολαστική στην καθαριότητα, απ’ το χαράματα,
χειμώνα καλοκαίρι, σκούπιζε ως πέρα το πεζοδρόμιο.
Μια μέρα μάλιστα φωτογραφήθηκε έτσι με τη σκούπα της
στο δρόμο εκεί, μπρος σε μια ξένη πόρτα. Κι αυτή
η φωτογραφία της
απόμεινε όλο όλο από κείνον τον άνεμο και το
χαμόγελό της.

Γιάννης Ρίτσος, «Μια γυναίκα από άνεμο» 

Τετάρτη, 1 Ιουνίου 2016

ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΘΑ ΞΑΝΑΓΙΝΩ ΘΑΥΜΑΣΤΗΣ ΤΟΥ ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑΤΟΣ..



Αυτό το καλοκαίρι ποιος θα το πάρει;
Ποιοι μας αγαπάνε;
Κλειστό μαγαζί
κλειστό μαγαζί της αγάπης.

Κι αυτό το καλοκαίρι φέρνει για μένα μπάνια
σ’ αχρησιμοποίητες ακρογιαλιές
θαλασσινά ναπολιτάνικα φαγιά μπύρες ουίσκια
άγρια εκμετάλλευση εχθρών και φίλων
αποκρουστικά ξενύχτια σε ντεκόρ ποιητικά κι ευχάριστα.

Είμαι κουρασμένος πολύ κουρασμένος μέσα
πως θέλετε να το δείτε ανοίξτε με να το δείτε
έχω όμως κουράγιο
αδυνατώ να επιχειρήσω με πνεύμα επιχειρησιακό την ηλικία μου
αδυνατώ να πιστέψω πως αγάπησε έστω κι ένας έως τώρα
αδυνατώ να βρω μια σκοπιμότητα στην τέχνη
εκτός της σκοπιμότητος πως πρέπει να ζήσει κι αυτή
όπως τόσα άλλα ωραία ή χαμερπή αδιάφορο…

Σου λέω:

Θέλω να γείρω… να ξεκουραστώ… να γείρω…
να μάθω πάλι να μετράω τ’ άστρα χωρίς να χάνω και τον ουρανό
να ξαναγίνω θαυμαστής του ηλιοβασιλέματος
να λαχταράω το τσιγάρο ενώ δεν το έχω μάθει ακόμα.

Σου λέω:

Εγώ που αγάπησα τα πάντα πριν να τα γνωρίσω θέλω
ν’ αγαπήσω κάτι επιτέλους που το ξέρω!… 


 Θωμάς Γκόρπας, Πανόραμα (1975), Ποιοι μας αγαπάνε;

 

Εκφραστικοί μου!! Καλημέρα και καλό μήνα να έχουμε! Με υγεία και πολλές ευχάριστες στιγμές! 

Ο τίτλος της ανάρτησης δημιουργήθηκε επηρεασμένος από έναν στίχο του επάνω ποιήματος. Διαβάστε το, είναι πολύ ωραίο!!


Να περνάτε καταπληκτικά εύχομαι! Φιλιά και τις δροσερότερες πλέον ευχές μου, σε όλους!