Δευτέρα, 24 Απριλίου 2017

ΚΡΑΤΑΤΕ ΓΕΡΑ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΗ ΧΑΘΕΙ...


Σας αρέσουν τα κάστρα, εκφραστικοί;
Εμένα πολύ. Να τα κοιτάζω μόνο.

Αλήθεια, 
μικροί, φτιάχνατε κάστρα στην άμμο;
Σας τα χάλασε ποτέ το κύμα;

Δεν ήμουν ποτέ καλή στο να χτίσω ένα κάστρο, μάλλον μου άρεσε περισσότερο να πατάω στο χώμα από το κουβαδάκι, που υποτίθεται, πως χρησιμοποιούσα για να το χτίσω...

Για ελάτε μαζί μας...



Ο μόνος τρόπος να γνωρίσεις κάποιον άλλο είναι να τον αγαπάς απελπισμένα.

Walter Benjamin, 1892-1940, Γερμανός φιλόσοφος





 
"Μην ακολουθείς τις οδηγίες άλλων! Χάραξε με τις δικές σου πατούσες τη μία και μόνη διαδρομή! Εκείνη που οδηγεί στην πλήρη Ελευθερία!

Αποδημητικά πουλιά είμαστε φίλε μου! Ας είναι το πέταγμά μας ελαφρύ σε μια αδικοχαμένη κοινωνία! Γιατί την κοινωνία δε την ορίζει ο άνθρωπος ως μονάδα αλλά το σύνολο, σαν μια προκαθορισμένη οντότητα!

Και το σύνολο είναι αυτό που πάντα θα αλλάζει! Με χαρακτηριστικά, με απόψεις, με πεποιθήσεις, με χίλιες δυο αναφορές.

Αλλάζει! Με μία ευχή, με ένα θέλω, με μία προσευχή!

Ας είναι! Ως προς το καλύτερο!"


____________


"Aδικοχαμένη Κοινωνία" - Κική Κωνσταντίνου

Τα Λάφυρα της Ψυχής μου, 2015
 
 
 
"Προχωρούσα...
και προχωρούσα….
και προχωρούσα….

χαμένη στον δρόμο που οδηγούσε σε ένα μονοπάτι της ζωής, που με οδήγησε στο παρόν μου.


Θυμήθηκα μαθήματα, αναπαράστησα παθήματα, χόρεψα επάνω σε ένα πέτρινο παγκάκι, διάβασα λίγα κίτρινα φύλλα μιας παλιάς φυλλάδας, που κάποιος ξέχασε σε μια γωνιά, βρήκα ένα ρολόι και το φόρεσα. Το έβαλα αριστερά να χτυπάνε οι δείχτες του κοντά στην καρδιά μου.


Είδα κάποια γνώριμα μαλλιά, είδα ραγισμένα γυαλιά, είδα μια γάτα να την κυνηγά ο σκύλος και ένα ποντίκι να κυνηγά τον σκύλο και τη γάτα.

Γέλασα, γέλασα τόσο πολύ και ακόμη δηλαδή γελάω.


Περπατούσα ανάμεσα σε κάτι θάμνους και κάθε φορά που συναντούσα κάποιο νέο λουλούδι, εμένα εκεί να το παρατηρώ και να θέλω να το αγγίξω.


Δε με ένοιαζαν τα αγκάθια, δε με ένοιαζαν.

Μπορούσαν ανέκαθεν να με τρυπήσουν, μα μπορούσα και εγώ με τη σειρά μου να τα κόψω. Το κυριότερο όμως ήταν πως με την κατάλληλη «προπόνηση» ακόμη κι αυτά μπορούσα να τα αγγίξω."


____________


"Και Προχωρούσα..." - Κική Κωνσταντίνου

Οι Φεγγίτες της Ζωής μου, 2016
 
 
 
  
"Αν έρχεσαι σε μένα, αυτό σημαίνει ότι οι δρόμοι μας είναι διαφορετικοί."

Θυμόσοφη ρήση 
 
 
 Στο Κάστρο της Άρτας, συντροφιά με την αγαπημένη μου, Αλεξάνδρα Μουριοπούλου!
Ευχαριστώ πάρα πολύ! <3

Καλημέρα και καλή μας εβδομάδα!
 
* Κι ο τίτλος της ανάρτησης από στίχο τούτου του τραγουδιού: Βασίλης Λέκκας - Κάστρα: https://www.youtube.com/watch?v=qse-qzDIlEo

Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

ΜΕΙΝΑΜΕ ΜΟΝΟ... ΜΕ ΤΙΣ ΠΡΟΘΕΣΕΙΣ.



Εκφραστικοί μου, καλημέρα.
Τη συγκεκριμένη εικόνα την βρήκα σε μια αγαπημένη μου σελίδα, την  Secret Place και αμέσως θέλησα να τη μοιραστώ μαζί σας.

Δυστυχώς, δεν έγραφε περισσότερες πληροφορίες και παρ' όλο που έψαξα, δεν μπόρεσα να βρω απο που μπορεί να είναι απόσπασμα το συγκεκριμένο παράθεμα, σε ποιον ανήκει για παράδειγμα ή απο πιο βιβλίο μπορεί να απατελεί, πιθανολογώ, το εισαγωγικό του μέρος.

Βέβαια, είναι τόσο σημαντικό το μήνυμα που εισπράττω που πραγματικά το μόνο που θέλω, είναι να το μοιραστώ μαζί σας. 

Χωρίς πολλά λόγια, χωρίς αναλύσεις. επεξηγήσεις κτλ.
Απλό μοίρασμα, τίποτε άλλο.

Κι επίσης,


Ναι, θα την έβαφα!

Πέμπτη, 16 Μαρτίου 2017

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΠΑΡΑΞΕΝΕ ΞΕΝΕ - "ΘΕΡΑΠΕΥΤΗ", ΕΑΥΤΕ ΜΟΥ.





Εκφραστικοί ξένοι, καλημέρα.

Πραγματικά, θα ήθελα να μάθω τα συναισθήματά σας για την συγκεκριμένη φωτογραφία - μήνυμα.

Ο τοίχος (ή ο άνθρωπος που έγραψε το σύνθημα) μας λέει: "Σ' ευχαριστώ ξένε για το θεραπευτικό σου χαμόγελο."

Αλήθεια, έχετε ζήσει κάτι ανάλογο;
Σας έχει χαμογελάσει, τυχαία, κάποιος περαστικός, για παράδειγμα στο δρόμο;
Σας έχει βοηθήσει κάποιο χαμόγελο; Έχετε προσφέρει εσείς άραγε ένα θεραπευτικό χαμόγελο σε κάποιον συνάνθρωπό σας; Σε κάποιο ζώο ίσως; Σε κάποιο αντικείμενο (γιατί όχι;)

Θέλω να μάθω... πραγματικά θέλω να μάθω.... 
Θα περιμένω τις τοποθετήσεις σας με "λαγνεία."

Προσωπικά και με βάση πάντοτε την κατάσταση που βρίσκεται ο ψυχολογικός μου κόσμος, μου έχει τύχει να χαμογελάσω, να αγριοκοιτάξω, να αδιαφορήσω, γενικώς να αφήσω τον εαυτό μου να "εκτεθεί" σε πολλαπλά συναισθήματα έναντι πολλών εξωτερικών ερεθισμάτων που μπορεί να έχω δεχτεί αλλά ομολογώ πως βλέποντας τη συγκεκριμένη φωτογραφία εστίασα και χαμογέλασα σκεπτόμενη  πόσες φορές, μπορεί τυχαία, να ονομάστηκε ένα δικό μου χαμόγελο "θεραπευτικό" ή αν κάποιοι συνάνθρωποί μου ή ακόμη και μία γάτα για παράδειγμα, ήταν σε θέση να καταλάβουν τη "θεραπεία" που χωρίς να ξέρουν ή θέλουν, μου έδωσαν.

Να θυμάστε πως:


Ένα ζεστό χαμόγελο είναι η διεθνής γλώσσα της καλοσύνης.

William Arthur Ward, 1921-1994 , Αμερικανός συγγραφέας αυτοβοήθειας

Τετάρτη, 15 Μαρτίου 2017

Ο ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ.

          
           Έχω μία, θα μπορούσα να πω, κακή συνήθεια, να σκέφτομαι πως θα αισθανθώ πριν κάνω μία πράξη.
Πως είναι δηλαδή το να οπτικοποιείς το όνειρό σου; Ε κάτι αντίστοιχο κάνω και εγώ στα συναισθήματά μου. Το έχω βαφτίσει «προπομπό συναισθήματος» μιας και αναφερόμενη στο συγκεκριμένο παράδειγμα, δε θα ήθελα να χρησιμοποιήσω τον όρο της ενσυναίσθησης.
            Σκεφτόμουν λοιπόν, μέρες τώρα, όταν αποφάσισα πως μου έλειψε το μπλοκ και δεν αναφέρομαι τόσο στο να δημοσιεύσω κάτι στο δικό μου, όσο στο να επισκεφτώ φιλικά ιστολόγια, να ενημερωθώ για τους «οικοδεσπότες» τους, να μάθω τα νέα τους, να σχολιάσω, να διαβάσω, όλη αυτή η διαδικτυακή επικοινωνία, η καθιερωμένη αν θέλετε επίσκεψη στη μπλοκογειτονιά, για εμάς που χρόνια τώρα την τιμούσαμε και μερικοί την τιμάνε ακόμη το ίδια δυναμικά, όπως εκείνα τα χρόνια της πλήρης «απογείωσης» των ιστολογίων.
            Είχα πείσει λοιπόν τον εαυτό μου, πως αν μπορούσα να παρομοιάσω με μια εικόνα τα συναισθήματά μου για την επιστροφή στη μπλοκόσφαιρα, θα έμοιαζε πάρα πολύ με μία σκηνή ασπρόμαυρης ταινίας, όπου κάποιος επιστρέφει σε ένα χρόνια εγκαταλελειμμένο σπίτι και καλείται να ξεσκεπάσει τα έπιπλα από το σκονισμένο και αραχνιασμένο, νάυλον ύφασμα που τα καλύπτει και παράλληλα, προφυλάσσει.
            Τελικά και μη πέφτοντας από τα σύννεφα, μιας και είναι συχνό για εμένα φαινόμενο αυτό (οι εναλλαγές συναισθημάτων), δεν ένιωσα έτσι σε καμία περίπτωση. Γράφοντας, τώρα, αυτά τα λόγια, νιώθω σαν να επισκέπτομαι ένα φιλικό σπίτι (όχι όμως το δικό μου) που ναι μεν έχω καιρό να επισκεφτώ αλλά παράλληλα αισθάνομαι  αμέσως την οικειότητα, τη φιλοξενία και το μοίρασμα στιγμών που με περιβάλλει, έτσι ώστε νιώθω άμεσα την ανάγκη να  καθίσω στον «καναπέ» και να ξεκινήσω την «κουβέντα» σαν να μη πέρασε, χαμένη, ούτε μία μέρα.
            Πως είναι, όταν έχεις καιρό να δεις έναν καλό φίλο και όταν τον δεις, ενώ είχες από πριν στο μυαλό σου να συζητήσεις τόσα πολλά, εκείνη τη στιγμή όλα μοιάζουν σα να τα ξέρει ήδη! Κάπως έτσι νιώθω κι εγώ. Όμορφα, πολύ όμορφα.
            Μπορεί βέβαια, όλη αυτή η χαρούμενη διάθεση να οφείλεται στο ότι εχθές, τραβώντας το πρώτο ναυλον που σας ανέφερα επάνω, ανοίγοντας δηλαδή τον λογαριασμό μου στο μπλόκερ για να θυμηθώ λίγο την όλη διαδικασία, ρυθμίσεις κτλ, μπήκα στα στατιστικά ώστε να τα δω κι αυτά λίγο από περιέργεια και προς μεγάλη μου έκπληξη διαπίστωσα πως οι προβολές της σελίδας για τον προηγούμενο μήνα ανέρχονταν στις 9.063.  




            Για εμένα ήταν μια ευχάριστη έκπληξη όλο αυτό γιατί το θεώρησα σαν ένα πολύ μεγάλο αριθμό επισκεψιμότητας, αν σκεφτεί κανείς πως έχω να κάνω νέα ανάρτηση σχεδόν τρις μήνες. Για εμένα όλο αυτό ήταν ένα τεράστιο δώρο και σας ευχαριστώ πάρα πολύ.
            Υπέθεσα λοιπόν πως από κάπου λείπω ... αδιαμφισβήτητα όμως, δεν λείπουμε από κάπου που δεν μας λείπει κι εκείνο εμάς. :)
          Σας άφησα πριν τις γιορτές και κοντεύω να σας βρω σε νέες γιορτές όμως χαίρομαι που είμαστε, όλοι, ακόμα εδώ. Σίγουρα, το κενό μου ήταν μεγάλο και δεν μπορώ να αναπληρώσω όλα όσα έχασα, όμως εύχομαι να είμαστε πρωτίστως καλά, δυνατοί και ένα είναι σίγουρο, απ’ όπου δε θες ολοκληρωτικά να χαθείς, δεν χάνεσαι.

            Καλώς βρεθήκαμε Εκφραστικοί μου!

            Σας ευχαριστώ για το όποιο ενδιαφέρον. Να είστε πάντα καλά!