Δευτέρα, 21 Αυγούστου 2017

ΓΑΛΑΖΙΟΙ ΘΟΛΟΙ

 
 
Μου περιέγραψες την φιλία σαν μία ολισθηρή δύναμη
μα ήταν ένα νεκρικό δέσιμο μιας αδυσώπητης, κραυγαλέας σιωπής.
Και είδα δυο μάτια, νεκρά, που γυάλιζαν,
γαλάζιοι θόλοι τα φιλούσαν

Άκουσα έναν φίλο, στο δίπλα δωμάτιο να αγκομαχά 
μα δεν ήξερα πως ήταν στρατιώτης που φύλαγε σκοπιά σε ένα πέτρινο ακρογιάλι.

Σύνδεσα αχαρτογράφητους χάρτες για να βρω
το ένοχο μυστικό της ηχηρής σιωπής
Το σμίξιμο ματιών και σκέψεων που ενώνονται
λες και μια αόρατη κλωστή το πέμπτο, ένοχο, μυστικό σκεπάζει.

Ήσουν το δόρυ που έκλεψα
και ο ψαράς που πριν χρόνια, μειλίχια, κυνηγούσα.
Ήσουν ο τύπος που μοιράστηκα την τσίχλα μου,
που δάνεισα, την βρεφική μου πάνα.

Θυμάμαι τις ασπρόμαυρες μορφές μας, στην παιδική χαρά.
Στην τραμπάλα, να με αφήσεις να ανέβω, εκλιπαρούσα.
Κι όταν ανέβαινα ψηλά, εσκεμμένα, να αργήσω να κατέβω 
- με ταλαιπωρούσες.

Σε φωνάζω, σαν κοράκι που πενθεί, σε φωνάζω.
Τριγύρω η ματιά μου αρπαχτικό, να «κλέψω» τον καλύτερο μου φίλο.

Θάβω, 
με τα νύχια μου σκάβω και θάβω την σκισμένη, λευκή σου μπλούζα.

Θάβω, 
Και σε φωνάζω

Σε φωνάζω, σαν κοράκι που πενθεί, σε φωνάζω

Αποκάλεσέ με με το όνομά μου, θέλω από τα χείλη σου να το ακούσω.

Η φιλία είναι δύναμη. 
Τον χρησμό, εσύ, πρώτος,
Μου έδωσες 

Ήχησε την λύρα σου.
Οι σάλπιγγες «έρχονται»
 
 
~~ Ήταν η συμμετοχή μου στο 17ο Συμπόσιο Ποίησης από την Αριστέα μας,  με πρωταγωνιστή τη φιλία, που για εμένα ανέρχεται σε κάτι πραγματικά ιερό.

Συγχαρητήρια στη Μαρία μας για την νίκη, πάντα καλότυχη η Μαρίνα μας για την κλήρωση του δώρου, μπράβο στην Αριστέα για την άρτια διοργάνωση - φιλοξενία και πολλά συγχαρητήρια και επιβραβεύσεις σε όλους τους συμμετέχοντες, που για ακόμη μία φορά, κατέθεσαν κάτι πολύτιμα ουσιαστικό από την ψυχή τους.

Ήθελα να γράψω περισσότερα για τις άλλες συμμετοχές, να φανερώσω και τους δικούς μου αγαπημένους στίχους που ξεχώρισα από τις καταθέσεις τους, μα πραγματικά, στη παρούσα φάση, μου είναι αδύνατον. 

Να περνάτε όμορφα εκφραστικοί και να προσέχετε τους εαυτούς σας!

Παρασκευή, 4 Αυγούστου 2017

ΤΟ ΌΝΕΙΡΟ ΠΟΥ ΈΠΛΑΣΑ


Eπειδή σε ονειρεύτηκα #AL
Κι ήσουν ξανθός, με σκυθρωπό πρόσωπο, λευκή επιδερμίδα
Φορούσες μια ξεθιωριασμένη, γκρι μπλούζα κι ήσουν γαλήνιος.

Περίεργο, ήσουν γαλήνιος
Μπορεί και να μου χαμογέλασες κιόλας, δεν θυμάμαι.



 

Emotional Dark Music - The Eternal Forest 

 

 

ήσουν το όνειρο που έπλασα 

κι εκεί να παραμείνεις 

 

«Μια τελική συνάντηση μες στων αλλεπαλλήλων
Άδειων νυκτών τη στείρα διαδοχή
(Όχι συμπτωματικά ούτε τυχαία)
Μια συνάντηση — στην άβατο διάβαση πέρασμα
Απ’ του μυαλού πέρα τ’ αταίριαστα διδάγματα
Όταν οι άλλοι σιτίζονται με ράκη προσευχής
Νοσταλγούν εσχατιές φανταστικών επιλύσεων
Εκθέτουν σε σχήματα ασελγή των σωμάτων
Την ασταθή βεβαιότητα μιας νοσηρής υγείας.
Μια συνάντηση —όχι τυχαία— επινόηση
Θανάτου χωρίς αργύριο υποταγής
Στην άγρια νύχτα που καλπάζει σ’ ένα αιώνιο
Απαράβατο, πριν και μετά, Καθορισμένο.»


- Μανόλης Αναγνωστάκης, «Μια τελική συνάντηση»

  (Μ. Αναγνωστάκης, Τα ποιήματα, εκδ. Νεφέλη)

TO ΠΑΡΚΟ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ


Εκφραστικοί μου, καλημέρα.
Για σήμερα, σας έχω ένα θέμα, που πιστεύω πως θα το βρείτε άκρως ενδιαφέρον.

Συνάντησα στο διαδίκτυο την εικόνα που ακολουθεί και μου θύμισε (σαν γραφική ιδέα περισσότερο) μία αντίστοιχη, που είχα ανεβάσει πριν καιρό, αναφερόμενη στον "Παφλασμό των Κυμάτων". Θέλοντας όμως να ενημερωθώ σχετικά και να μάθω από που ακριβώς προέρχεται βρήκα τις ακόλουθες πληροφορίες και τις μοιράζομαι μαζί σας διότι είμαι σίγουρη πως θα τις απολαύσετε στο έπακρον.



Εκεί ψηλά στην κορυφή της Πάρνηθας, ανάμεσα σε καμένους κορμούς δέντρων και μία φύση που παλεύει να ξαναφυτρώσει, υπάρχει ένα πάρκο διαφορετικό από τα άλλα. Δεν έχει κούνιες, ούτε τραμπάλες. Δεν θα δείτε τσουλήθρες ούτε θα ακούσετε παιδικές φωνές να γεμίζουν το χώρο. Αυτό το πάρκο δεν είναι για παιχνίδι, είναι για νοσταλγία για μνήμη.


Πρόκειται για το έργο του δασικού υπαλλήλου Σπύρου Ντασιώτη και υπάρχει εκεί εδώ και περίπου ενάμιση χρόνο. Στέκεται απέναντι από το εγκαταλελειμμένο ξενοδοχείο «Ξενία». Ένα κτήριο που λίγοι θα θυμούνται ότι η αρχική του χρήση ήταν να λειτουργήσει ως σανατόριο από το 1912 και για τα επόμενα 30 χρόνια.
Ένα σανατόριο για ασθενείς με φυματίωση που νοσηλεύονταν εκεί, κυριολεκτικά στη μέση του πουθενά, στην κορυφή του όρους.
Εκατοντάδες άνθρωποι άφησαν εκεί την τελευταία τους πνοή και αυτούς ακριβώς θέλει να τιμήσει το συγκεκριμένο πάρκο.

Η δημιουργία του Σανατορίου έγινε τον Μάιο του 1912 από την διοίκηση του νοσοκομείου Ευαγγελισμός που αποφασίζει τότε την ίδρυση του και τη λειτουργία του ως ορεινό αντιφυματικό περίπτερο-θεραπευτήριο. (Είναι γνωστό ότι το κλίμα της Πάρνηθας ήταν πολύ καλό για τους φυματικούς λόγω του καθαρού αέρα ). Στο σανατόριο θα καταλήξουν πολλοί Αθηναίοι φυματικοί καθώς και δεκάδες άνθρωποι από άλλες πόλεις της Ελλάδας που κατέφθαναν και κατασκήνωναν έξω από τις εγκαταστάσεις του μην μπορώντας να πληρώσουν τα νοσήλια που ήταν από 300 έως 480 δραχμές μηνιαίως. Από το 1929 έως το 1938, υπολογίζεται πως στην Ελλάδα πέθαναν σχεδόν 100.000 άνθρωποι από φυματίωση.
Η πείνα και οι κακουχίες που ήρθαν με τον πόλεμο προκάλεσαν έξαρση της ασθένειας. Αν και οι πληροφορίες για τα ιατρικά στατιστικά της εποχής είναι ελάχιστες υπάρχουν αναφορές πως μεταξύ του 1941 και 1943, 18.000 φυματικοί χάνουν τη μάχη με τη νόσο, μόνο στην Αθήνα και τον Πειραιά.


Η αίσθηση που αποπνέει στον επισκέπτη είναι σίγουρα βαριά, ακόμα και στον καθαρό αέρα που έχει η κορυφή της Πάρνηθας. Παρόλα αυτά όποιος και να περπατήσει ανάμεσα στα φτιαγμένα από καμένους κορμούς έργα τέχνης δεν μπορεί παρά να συλλογιστεί συνοφρυωμένος τα όσα θα έχουν διαδραματιστεί λίγες δεκάδες μέτρα πιο πέρα στους τοίχους του εγκαταλελειμμένου σανατορίου.


Στο Σανατόριο θα νοσηλευτεί και ο ποιητής Γιάννης Ρίτσος από τον Οκτώβριο του 1937 ως τον Απρίλιο του 1938. Παρά τη νοσηλεία του, ο Γιάννης Ρίτσος δεν θεραπεύθηκε, αλλά κατά την παραμονή του εκεί έγραψε τρία έργα: «Μια πυγολαμπίδα φωτίζει τη νύχτα» (1937), «Όνειρο καλοκαιρινού μεσημεριού» (1938, αφιερωμένο στο Βασίλη Ρώτα), «Εαρινή Συμφωνία» (1938).

Θέλοντας να βρω πληροφορίες για τον κο Σπύρο Νησιώτη, βρήκα μία συνέντευξη που έδωσε με αρκετό φωτογραφικό υλικό από το σαιτ που τον φιλοξενεί. Εδώ:  http://www.tlife.gr/news/77/Episkepsi-sto-Parko-ton-PSyxon-O-kallitexnis-poy-to-empneystike-milaei-sto-TLIFE/0-100531 σας δίνω το απαραίτητο λινκ για να δείτε και να διαβάσετε. 

Ακόμη, σας έχω ένα άλλο λινκ που μπορείτε να μάθετε περισσότερα για το σανατόριο, μιας και τα άλλα λινκ αναφέρονται περισσότερο στο πάρκο που βρίσκεται απέναντί του.  Διαθέτει μάλιστα αρκετό φωτογραφικό υλικό και βίντεο: http://www.eleftherostypos.gr/istories/43793-sta-adyta-toy-parkou-ton-psyxon-kai-tou-stoixeiomenou-sanatoriou-stin-parnitha/

Και θα κλείσω φυσικά, με απόσπασμα από την Εαρινή συμφωνία του Γιάννη Ρίτσου, που όμως είπαμε την εμπνεύστηκε κατά τη διαμονή του εκεί.


Αγάπη, αγάπη,
δε μού ‘χες φέρει εμένα
μήτ’ ένα ψίχουλο φωτός για να δειπνήσω.

Νήστης γυμνός και αδάκρυτος
περιφερόμουν στα όρη
και τ’ ανένδοτα μάτια μου στύλωνα
στους ουρανούς
γυρεύοντας την αμοιβή μου
απ’ τη σιωπή και το τραγούδι.

Τα τρυφερά λυκόφωτα
οι πράες καμπύλες των βουνών
και τα λαμπρά βράδια του θέρους
με ρωτούσανε που είσαι, ω αγάπη.

Μα εγώ δεν είχα τι ν’ αποκριθώ
κι έφευγα σιωπηλός
ρίχνοντας χάμω τη μορφή μου
για να καλύψω την ταπείνωσή μου.

Οι ωχρές αυγές
ακουμπούσαν στο περβάζι μου
το διάφανο πηγούνι τους
κάρφωναν στο πλατύ μου μέτωπο
τα μεγάλα γαλάζια τους μάτια
και με κοιτούσαν με πικρία
ζητώντας ν’ απολογηθώ.

Τι ν’ απαντήσω, αγάπη;
Και δρασκελούσα το κατώφλι
τίναζα τα κατάμαυρα μαλλιά μου μες στο φως
και τραγουδούσα πλατιά στους ανέμους
το τραγούδι του «αδέσμευτου».

Πεισμωμένος χλωμός κι ακατάδεχτος
κοιτούσα τον κόσμο και κραύγαζα:
«Δεν έχω τίποτα
δικά μου είναι τα πάντα».

Κι όμως μια παιδική φωνή
επίμονα έκλαιγε βαθιά μου
γιατί δεν είχες έλθει, αγάπη.

Τις νύχτες του έαρος
που η γύρη των άστρων
και των λουλουδιών
αγρυπνούσε στο δέρμα μου
μια λυπημένη ανταύγεια
σερνόταν στην απέραντη ψυχή μου
γιατί αργούσες νά ‘ρθεις, αγάπη.

Γι’ αυτό κι οι πιο λαμπροί μου στίχοι
είχαν κρυμμένο στην καρδιά τους
ενός λυγμού το τρεμοσάλεμα
γιατί έλειπες απ’ την καρδιά μου, αγάπη.

Όταν περιπλανιόμουν
στην ερημία του φθινοπώρου
στα γυμνά δάση
ζητώντας με σφιγμένα δάχτυλα
τον ήλιο που έφευγε χλωμός
πάνω απ’ τις παγωμένες λίμνες
εσένα ζητούσα, ω αγάπη.

Κι όταν ακόμη επέστρεφα
την όψη μου απ’ τη γη
και τρυπούσα με πύρινα βλέμματα
τα τείχη της νύχτας
ήταν γιατί δεν ήθελα να κλάψω
που δε με συλλογίστηκες, αγάπη.

Ζητώντας το θεό
ζητούσα εσένα.

Εσένα περιμένοντας
γέμισα τους κήπους μου
με λευκούς κρίνους
για να βυθίζεις τις κνήμες σου
αυτά τα βράδια τ’ αργυρά
που η σελήνη ραντίζει με δρόσο
τη φιλντισένια υψωμένη μορφή σου.

Για σένα, αγάπη, ετοίμασα τα πάντα
κι αν έμαθα να τραγουδώ τόσο γλυκά
ήταν γιατί στην ίδια τη φωνή μου
ζητούσα νά ‘βρω τα ίχνη των βημάτων σου
ζητούσα να φιλήσω
μονάχα και τη σκόνη του ίσκιου σου
ω αγάπη.


Mία παλαιότερή μου ανάρτηση, μοιάζει σε θεματολογία, που πιστεύω θα σας ενδιαφέρει εξίσου, μπορείτε να διαβάσετε εδώ:  http://ekfrastite.blogspot.gr/2015/11/dance-me-to-end-of-love.html


Καλή συνέχεια, εκφραστικοί. 

Τετάρτη, 2 Αυγούστου 2017

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΡΑΞΗ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΑΙΜΑΤΗΡΗ, ΟΣΟ ΩΡΑΙΑ ΚΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑ ΤΑ ΑΛΛΑ Η ΚΩΜΩΔΙΑ.




Ήξεις αφήξεις ου εν πολέμω θνήξεις.
Χρησμός του μαντείου των Δελφών.



Το καλύτερο πάντα είναι ν’ αφήσεις το άλογο να πάρει το δρόμο του και να προσποιηθείς ότι είναι ο δικός σου. Δεν υπάρχει πιο κρυφό μυστικό από αυτό ανάμεσα στον αναβάτη και το άλογό του.

Robert Smith Surtees, 1805-1864, Βρετανός συγγραφέας

_________

Στο εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο.

X 15177

Χάλκινο άγαλμα αλόγου και μικρού αναβάτη, από τη θάλασσα κοντά στο ακρωτήριο Aρτεμίσιο της Eύβοιας
Γύρω στο 140 π.Χ.

Ανασύρθηκε το 1928 και 1937 σε κομμάτια από τη θαλάσσια περιοχή του ακρωτηρίου Aρτεμίσιο της βόρειας Eύβοιας. Ο μικρός, νέγρικης καταγωγής, αναβάτης του αλόγου, που καλπάζει ορμητικά, κρατούσε στο αριστερό χέρι τα ηνία και στο δεξί το μαστίγιο. Στο πρόσωπο, με τις εντονες συσπάσεις και τις αυλακώσεις στο μέτωπο, αποτυπώνεται αγωνία και πάθος. Το εξαιρετικό αυτό έργο είναι γνωστό ως ο Tζόκεϋ του Αρτεμισίου.
Ύψος 2,10μ.

Πηγή: http://www.namuseum.gr/



 Μην κοιτάς ποτέ κάτω για να ελέγξεις το έδαφος, πριν κάνεις το επόμενο βήμα. Μόνο εκείνος που κρατά σταθερά τα μάτια του στο μακρινό ορίζοντα, θα βρει το σωστό δρόμο.

Ανώνυμος



 Ένιωθα βαθιά πως το ανώτατο που μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος δεν είναι η Γνώση μήτε η Αρετή, μήτε η Καλοσύνη μήτε η Νίκη· μα κάτι άλλο πιο αψηλό, πιο ηρωικό κι απελπισμένο: Το Δέος, ο ιερός τρόμος.

Νίκος Καζαντζάκης, 1883-1957, Έλληνας συγγραφέας




Η αρχιτεκτονική ξεκινάει όταν τοποθετούμε προσεκτικά δυο τούβλα μαζί. Έτσι αρχίζει.

Mies van der Rohe, 1886-1969, Γερμανός αρχιτέκτονας





Δίδαξέ τους πολιτική και πόλεμο, ώστε οι γιοι τους να μπορούν να σπουδάσουν ιατρική και μαθηματικά, για να δώσουν στα παιδιά τους την ευκαιρία να μελετήσουν ζωγραφική, μουσική και αρχιτεκτονική.

John Quincy Adams, 1767-1848, Αμερικανός πρόεδρος [1825-1829]




Μαζεύω τα σύνεργά μου: όραση, ακοή, γέψη, όσφρηση, αφή, μυαλό, βράδιασε πια, τελεύει το μεροκάματο, γυρίζω σαν τον τυφλοπόντικα σπίτι μου, στο χώμα. Όχι γιατί κουράστηκα να δουλεύω, δεν κουράστηκα, μα ο ήλιος βασίλεψε.

Νίκος Καζαντζάκης, 1883-1957, Έλληνας συγγραφέας



  
Η τελευταία πράξη είναι πάντα αιματηρή, όσο ωραία κι αν είναι κατά τα άλλα η κωμωδία. Στο τέλος μας ρίχνουν λίγο χώμα από πάνω, και όλα τελειώνουν για πάντα.

Blaise Pascal, 1623-1662, Γάλλος στοχαστής



Όλες οι φωτογραφίες από τον Αρχαιολογικό χώρο Δελφών και την αγαπημένη μου, Alexandra Mouriopoulou

Eυχαριστώ πάρα πολύ!

Καλημέρα, εκφραστικοί μου!!!

Τρίτη, 1 Αυγούστου 2017

Η ΑΥΛΑΙΑ ΕΧΕΙ ΠΕΣΕΙ.


Εκφραστικοί, καλημέρα.
Καλημέρα και καλό μήνα.
Επιτέλους, ήρθε!

Είθε να είναι καλός και να έρθει γρήγορα, με τους καλύτερους μάλιστα οιωνούς, το λατρεμένο Φθινόπωρο. Βιάζομαι ξέρω αλλά πάντα έτσι κάνω στη ζωή μου και μου αρέσει θα έλεγα. Μέχρι να έρθει, μετά βαριέμαι και θέλω κάτι άλλο. Και ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται.

Μου πήρε χρόνια να καταλάβω πως τελικά, μπορεί να έχω και αγαπημένο τραγουδιστή.
Πάντα με θυμάμαι να θαυμάζω φωνές, να ακολουθώ τραγούδια, με συγκεκριμένη μορφή ή μορφές όμως δεν θυμάμαι να είχα καποιο ιδιαίτερο "κόλλημα".

Στο σχολείο, τα περισσότερα παιδιά, συνόδευαν τις τσάντες τους με στίχους και με ονόματα καλλιτεχνών και κυρίως συγκροτημάτων. Εγώ πάλι τίποτα, ίσως, αν έβαζα κάτι να ήταν κάνα μπρελόκ, δεν είμαι και σίγουρη όμως. Μπορεί..


Τέλος πάντων.... καλύτερα χωρίς πρότυπα.

Λοιπόν, ένα τραγούδι που με εκφράζει και μου αρέσει και μου τη σπάει:









Στίχοι:  
Νίκος Μπότσας
Μουσική:  
Νίκος Μπότσας


Στο πρόσωπό του τα βρήκε όλα
στο προσωπό της του γέλασ’ η ζωή
ήταν οι δύο που γίναν ένα
δυο ζωές μια ζωή
δυο φωνές μια φωνή
δυο καρδιές να χτυπάνε παρέα
κάθε μέρα γιορτή και μι’ αγάπη τρελή
τότε που όλα κυλούσαν ωραία

Σήμερα βγαίνουν της αγάπης τα μαχαίρια
Σήμερα τ’ όνειρο σκορπά

Και του τη σπάει, του τη σπάει, του τη σπάει πολύ
και πόλεμος ξεσπάει
και της τη σπάει, της τη σπάει, της τη σπάει κι αυτός
κι αυτό δεν το ξεχνάει
και του τη σπάει, του τη σπάει, του τη σπάει πιο πολύ
να βλέπει να πονάει
και το τραβάει κι εκείνος μέχρι αίμα να βγει

Συνεπαρμένοι από το πάθος
έγιναν κάτοικοι του έβδομου ουρανού
όμως εκείνα πάει τελειώσανε
τώρα κάνουν οι δυο μ’ ένα τρόπο σκληρό
κάθε τι που μπορεί να πληγώσει
κάθε τι που μπορεί να ματώσει πολύ
και μι’ αγάπη τρελή να σκοτώσει

Σήμερα βγαίνουν της αγάπης τα μαχαίρια
Σήμερα τ’ όνειρο σκορπά

Και του τη σπάει, του τη σπάει, του τη σπάει πολύ
και πόλεμος ξεσπάει
και της τη σπάει, της τη σπάει, της τη σπάει κι αυτός
κι αυτό δεν το ξεχνάει
και του τη σπάει, του τη σπάει, του τη σπάει πιο πολύ
να βλέπει να πονάει
και το τραβάει κι εκείνος μέχρι αίμα να βγει

Η αυλαία έχει πέσει, τέλειωσε κι η μάχη αυτή
τελειωμένοι και οι δύο ψάχνουν για το νικητή



* Τελικά, δεν έχω αγαπημένο τραγουδιστή, έχω όμως αγαπημένα τραγούδια..


Αφιέρωσις εις κόσμους αλλότινους.

Δευτέρα, 31 Ιουλίου 2017

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΝΟΤΗΤΑ


Εκφραστικοί, καλημέρα και καλή εβδομάδα.
Ακόμη σήμερα και μετά Αύγουστος.
Άδεια! Πόσο ωραία λέξη!
Πάντα μου άρεσε ο νέος μήνας μιας και για εμένα σηματοδοτεί την λήξη του καλοκαιριού.
Δεν μου αρέσει ιδιαίτερα, το καλοκαίρι, όχι.

Πως ήταν το ΣΚ σας, εκφραστικοί;
Εμένα αρκετά καλό αν εξαιρέσει κανείς το χθεσινό μου γδάρσιμο χεριών.

Πως ήταν το "παιδί με το γρατζουνισμένο γόνατο" σε στίχους του Ελύτη;
Ε... κάτι τέτοιο, αντίστοιχο θα μπορούσα να αποτελέσω, σε ποίημα κι εγώ.
Το κορίτσι με τα γρατζουνισμένα δάκτυλα ή κάπως έτσι.

Η αλήθεια είναι πως είχα χρόνια να πάθω κάτι αντίστοιχο, αναποδιές διαφορετικού τύπου συχνά αλλά γδάρσιμο και μάλιστα τόσο έντονα, πρέπει να έχω απο παλιά που έπεφτα από το ποδήλατο.

Ούτε κατάλαβα πως έγινε. Θυμάμαι, μισοκοιμησμένη καθώς ήμουν, να πάω να απλώσω κάτι ρούχα και ξαφνικά παραπάτησα, ήταν βαριά η λεκάνη και κάπως με παρέσυρε. Δεν κατάλαβα και πολλά αλλά κάπως έγειρα και ήρθα σε στενή επαφή με την εσοχή της ντουλάπας μου και δυο δάχτυλα, σε τέσσερις μεριές παρακαλώ, αντιδράσανε άσχημα με τον δικό τους τρόπο.

Απο τις κατάρες που έφαγα θα είναι απο έναν βλάκα (πάρε πέντε φάσκελα όπου και να βρίσκεσαι), ε παρ' όλα αυτά και μετά απο χαρτοπετσέτες σωρό για να σταματήσει το αίμα, συνήλθαμε λιγάκι. Κατα τα αλλα μια χαρά, δε κολλάμε πουθενά.

Ελάτε να σας δείξω μια ξεχωριστή εικόνα, εκφραστικοί:




“Το τέλος του κόσμου” 
της Laura Makabresku



Εντάξει, καταπληκτική φωτογραφία.
Τι σας έφερε στο νου, εκφραστικοί;
Χωρίς σκέψη να μου πείτε, αυθόρμητα τι σας ήρθε.
Εμένα πάντως την λέξη, Αγνότητα.




Καλημέρα και καλή εβδομάδα!
Να περνάτε όμορφα!

Παρασκευή, 28 Ιουλίου 2017

Θ' ΑΝΑΓΓΕΙΛΩ ΜΙΑ ΝΕΑ ΕΛΠΙΔΑ.





 
 
Δεν πρέπει να αρχίζουμε μια μάχη παρά μόνο όταν δεν έχουμε άλλη επιλογή, εφόσον από τη φύση της η έκβαση μιας μάχης είναι αμφίβολη. Από τη στιγμή όμως που θα αρχίσει η μάχη, οφείλουμε να νικήσουμε ή να πεθάνουμε.


Ναπολέων Βοναπάρτης, 1769-1821, Γάλλος ηγέτης


__________


Με φόντο το Παναθηναϊκό Στάδιο, γνωστό και ως Καλλιμάρμαρο. Είναι στάδιο στην Αθήνα που βρίσκεται ανατολικά του Ζαππείου και βόρεια του λόφου του Αρδηττού, δια των οποίων διέρχεται ο Ιλισός ποταμός.
 
 
 
 
 
"Θ’ αναγγείλω μια νέα ελπίδα.
Χαρίζω στην πόλη το πολύτιμο βλέμμα μου."

(Νίκος Καρούζος, απόσπασμα από ποίημα "Στιγμές της Αθήνας" Τα ποιήματα, τ. Α’, Ίκαρος)






«Κατοίκησα μια χώρα που ‘βγαινε από την άλλη, την
πραγματική, όπως τ’ όνειρο από τα γεγονότα της ζωής μου.
Την είπα κι αυτήν Ελλάδα και τη χάραξα πάνω στο χαρτί
να τηνε βλέπω.
Τόσο λίγη έμοιαζε΄ τόσο άπιαστη.
Περνώντας ο καιρός όλο και τη δοκίμαζα: με κάτι ξαφνικούς
σεισμούς, κάτι παλιές καθαρόαιμες θύελλες.
Άλλαζα θέση τ’ Ακοίμιστα και την Ερημική ν’ αξιωθώ να φκιάνω λόφους καστανούς, Μοναστηράκια, κρήνες.
Ως κι ένα περιβόλι ολόκληρο έβγαλα γιομάτο εσπεριδοειδή που μύριζαν Ηράκλειτο κι Αρχίλοχο.
Μά ‘ταν η ευωδία τόση που φοβήθηκα.
Κι έπιασα σιγά-σιγά να δένω λόγια σαν διαμαντικά να την
καλύψω τη χώρα που αγαπούσα.
Μην και κανείς ιδεί το κάλλος.
Ή κι υποψιαστεί πως ίσως δεν υπάρχει»

(Οδυσσέρας Ελύτης, απόσπασμα από τη συλλογή "Ο
Μικρός Ναυτίλος", Ποίηση, Ίκαρος)
 
 
 
_________

Με φόντο τον "Φεγγίτη" του κόσμου, όπως χαρακτηριστικά μου έγραψε  η φωτογράφος μας, Αλεξάνδρα Μουριοπούλου. Την Ακρόπολή μας, δηλαδή. 
 
 
 
 
 
 
"Για τους μεγάλους, για τους ελεύθερους,
για τους γενναίους, τους δυνατούς,
Αρμόζουν τα λόγια τα μεγάλα, τα ελεύθερα,
τα γενναία, τα δυνατά,
Γι’ αυτούς η απόλυτη υποταγή κάθε στοιχείου, η σιγή,
γι’ αυτούς τα δάκρυα, γι’ αυτούς οι φάροι,
κι οι κλάδοι ελιάς, και τα φανάρια
Όπου χοροπηδούνε με το λίκνισμα των καραβιών και
γράφουνε στους σκοτεινούς ορίζοντες των λιμανιών,
Γι’ αυτούς είναι τ’ άδεια βαρέλια που σωριαστήκανε στο
πιο στενό, πάλι του λιμανιού, σοκάκι,
Γι’ αυτούς οι κουλούρες τ’ άσπρα σκοινιά, κι οι αλυσίδες,
οι άγκυρες, τ’ άλλα μανόμετρα,
Μέσα στην εκνευριστικιάν οσμή του πετρελαίου,
Για ν’ αρματώσουνε καράβι, ν’ ανοιχτούν, να φύγουνε,
Όμοιοι με τραμ που ξεκινάει, άδειο κι ολόφωτο μέσ’ στη
νυχτερινή γαλήνη των μπαχτσέδων,
Μ’ ένα σκοπό του ταξειδιού: προς τ’ άστρα."

~~~ Νίκος Εγγονόπουλος «Μπολιβάρ»
 
 
Γιατί: "Μπολιβάρ, είσαι ωραίος σαν Έλληνας."
 
Ένα εξαιρετικό ποίημα, κυκλοφορεί και ολόκληρο στο διαδίκτυο, να το διαβάσετε.
 
 
Αλεξάνδρα μου, ευχαριστώ πολύ πολύ! 
Την αγάπη μου, πλάι σου!!
 

Πέμπτη, 27 Ιουλίου 2017

ΜΙΛΑ ΜΟΥ ΣΑΝ ΤΗ ΒΡΟΧΗ - ΤΕΝΕΣΙ ΟΥΙΛΙΑΜΣ


Εκφραστικοί, με τόση βροχή δεν ξέρω αλλά κάτι παθαίνω.
Με επηρέαζει, θετικώς τις περισσότερες φορές.

Θέλω να μοιραστώ κάτι μαζί σας που ανακάλυψα ψάχνοντας για την βροχή.

Ένα μονόπρακτο και τι μονόπρακτο.
Ξεχωριστό θα έλεγα.

Όμως, διαβάστε μόνοι:




 David Martiashvili


ΤΕΝΕΣΙ ΟΥΙΛΙΑΜΣ: Μίλα μου σαν τη βροχή


(Αρχίζει η βροχή, σ’ όλη τη διάρκεια του έργου η βροχή φεύγει κι έρχεται, ακανόνιστα…)




ΑΝΤΡΑΣ: Αναρωτιέμαι αν πήρα το επίδομα ανεργίας.




(Η γυναίκα κάθεται σε μια καρέκλα. Κινείται προς τα εμπρός, ενώ το βάρος του ποτηριού μοιάζει να την βαραίνει αφάνταστα και το αφήνει στο πεζούλι του παραθύρου με μια μικρή κίνηση απαλλαγής. Γελάει για μια στιγμή χωρίς να πάρει ανάσα. Ο άντρας συνεχίζει χωρίς μεγάλη ελπίδα:)



…κοίτα μέσα στις τσέπες μου και πες μου αν έχω το τσεκ επάνω μου.


ΓΥΝΑΙΚΑ: Γύρισες πίσω, ενώ εγώ έλειπα έξω και σε γύρευα, και πήρες το τσεκ και άφησες ένα σημείωμα στο κρεβάτι που δεν μπόρεσα να βγάλω τα γράμματα………


………………………………………………………………………………………..


Δεν είχα τίποτε άλλο παρά μόνο νερό από τότε που έφυγες. (Αυτό το λέει σχεδόν γελώντας. Ο Άντρας την κρατάει σφιχτά κοντά του με μια μαλακή έκπληκτη κραυγή): Τίποτα άλλο από στιγμιαίο καφέ ώσπου κι αυτός σώθηκε, και νερό! (γελάει).



ΑΝΤΡΑΣ: Μπορείς να μου μιλάς τώρα αγάπη μου; Μπορείς να μου μιλάς;
ΓΥΝΑΙΚΑ: Ναι.
ΑΝΤΡΑΣ; Καλά λοιπόν, μίλα μου σαν τη βροχή και…άφησέ με ν’ ακούω…άφησέ με να μένω εδώ ξαπλωμένος και ν’ ακούω…Τώρα πες μου, μίλα μου. Τι σκεφτόσουνα στη σιωπή; Ενώ εγώ περνούσα από χέρι σε χέρι, σαν μια βρόμικη καρτ-ποστάλ σ’ αυτή την πόλη;…Πες μου…μίλα μου…Μίλα μου σαν τη βροχή και γώ θα μένω ξαπλωμένος εδώ και θ’ ακούω.
ΓΥΝΑΙΚΑ; Θέλω…
ΑΝΤΡΑΣ; Το έχεις καταλάβει, είναι απαραίτητο! Εγώ το ξέρω πια, γι’ αυτό μίλα μου σαν τη βροχή και γω θα μένω ξαπλωμένος εδώ και θα σ’ ακούω, θα μένω εδώ ξαπλωμένος και
ΓΥΝΑΙΚΑ; Θέλω να φύγω
ΑΝΤΡΑΣ; Θέλεις;
ΓΥΝΑΙΚΑ; Θ έ λ ω ν α φ ύ γ ω !
ΑΝΤΡΑΣ; Πώς;
ΓΥΝΑΙΚΑ: Μόνη μου! (ξαναγυρίζει στο παράθυρο). Θα γραφτώ στο βιβλίο ενός μικρού ξενοδοχείου κοντά στη θάλασσα κάτω από ένα πλαστό όνομα…
ΑΝΤΡΑΣ: Τι όνομα;
ΓΥΝΑΙΚΑ: Άννα… Τζόουνς… …Το δωμάτιο θα είναι γεμάτο ίσκιους, δροσερό, και θα πλημμυρίζει με το μουρμουρητό της…
ΑΝΤΡΑΣ: Βροχής;
ΓΥΝΑΙΚΑ: Ναι. Της βροχής.
ΑΝΤΡΑΣ: Και;
ΓΥΝΑΙΚΑ: Η αγωνία θα…περάσει!
ΑΝΤΡΑΣ: Ναι…
ΓΥΝΑΙΚΑ: ………………………………………………………………………….
Θα ντύνομαι στα άσπρα…Θα έχω μια ορισμένη θέση στην παραλία, όπου θα πηγαίνω να κάθομαι, λίγο πιο μακριά από κει που είναι το περίπτερο, όπου η μπάντα παίζει επιλογές του Βικτόρ Χερμπέρτ όταν νυχτώνει…Θα είναι μια εποχή βροχής, βροχής…Και θα είμαι τόσο εξαντλημένη ύστερα από τη ζωή μου στην πόλη που δεν θα με νοιάζει που θ’ ακούω τη βροχή. Θα είμαι τόσο ήρεμη! Οι γραμμές θα εξαφανιστούν από το πρόσωπό μου…Δεν θα έχω φίλους. Δεν θα έχω γνωριμίες….Ο ξενοδόχος θα λέει, «καλησπέρα κ. Τζόουνς» και γω μόλις που θα χαμογελάω και θα παίρνω το κλειδί μου. Δεν θα διαβάζω ποτέ εφημερίδες, ούτε θ’ ακούω ραδιόφωνο. Δεν θα έχω την παραμικρή ιδέα από ό,τι γίνεται στον κόσμο. Δεν θα έχω καμιά συναίσθηση από το χρόνο που θα περνάει…Κάποια μέρα θα κοιτάξω στον καθρέφτη και θα δω ότι τα μαλλιά μου έχουν αρχίσει να γίνονται γκρίζα και για πρώτη φορά θ’ ανακαλύψω ότι έζησα σ’ αυτό το μικρό ξενοδοχείο, μ’ ένα ψεύτικο όνομα, χωρίς καθόλου φίλους ή γνωστούς , ή κανενός είδους σχέσεις, για εικοσιπέντε ολόκληρα χρόνια. Θα με ξαφνιάσει λίγο αλλά δεν θα με τρομάξει καθόλου. Θα είμαι ευχαριστημένη που ο χρόνος θα έχει περάσει τόσο εύκολα. Μια φορά στο τόσο θα πηγαίνω στον κινηματογράφο…Θα διαβάζω μεγάλα βιβλία και το ημερολόγιο των νεκρών συγγραφέων. Θα νιώθω πιο πολύ κοντά τους, πολύ περισσότερο από ό,τι ένιωσα ποτέ για ανθρώπους που γνώρισα, προτού να φύγω από τον κόσμο. Θα είναι γλυκιά και ψυχρή μαζί αυτή η φιλία μου με τους νεκρούς ποιητές γιατί δεν θα μπορώ να τους αγγίζω ούτε και ν’ απαντάω στις ερωτήσεις τους. Θα μου μιλάνε και δεν θα περιμένουν να τους απαντήσω. Και θα νυστάζω ακούγοντας τις φωνές τους να εξηγούνε σε μένα τα μυστήρια….Θα με παίρνει ο ύπνος με το βιβλίο ακόμα στα χέρια μου, και θα βρέχει.. Θα ξυπνάω και θ’ ακούω τη βροχή και θα ξανακοιμάμαι. Μια εποχή βροχής…βροχής…βροχής… Και τότε, κάποια μέρα, όταν θα έχω κλείσει ένα βιβλίο, ή θα γυρίζω στο σπίτι, μόνη μου, από τον κινηματογράφο στις έντεκα η ώρα τη νύχτα- θα κοιτάξω στον καθρέφτη και θα δω ότι τα μαλλιά μου έγιναν άσπρα. Άσπρα, εντελώς άσπρα. Τόσο άσπρα όσο και ο αφρός στα κύματα. (σηκώνεται και κινείται στο δωμάτιο, ενώ συνεχίζει:) Θα κρεμάσω τα χέρια μου στο μάκρος του κορμιού μου, και τότε θα ανακαλύψω πόσο τρομακτικά ελαφριά και λεπτή έχω γίνει! Σχεδόν διαφανής…….Τότε λοιπόν θα ξέρω- κοιτώντας στον καθρέφτη- πως ήρθε για μένα η πρώτη εποχή, για να περπατήσω άλλη μια φορά μόνη μου στην πλατεία, με το δυνατό άνεμο να με χτυπάει, τον άσπρο καθαρό άνεμο που φυσάει απ’ την άκρη του κόσμου….(Στέκεται πάλι ακίνητη στο παράθυρο). Και τότε θα βγω έξω και θα περπατήσω στην πλατεία. Θα περπατήσω μόνη μου και θα γίνομαι όλο και πιο αδύνατη, πιο αδύνατη, πιο αδύνατη…
ΑΝΤΡΑΣ: Έλα στο κρεβάτι, μωρό μου.
ΓΥΝΑΙΚΑ: Ολοένα και πιο αδύνατη. Πιο αδύνατη, πιο αδύνατη, πιο αδύνατη, πιο αδύνατη! (Την φτάνει και την παίρνει δια της βίας από την καρέκλα).
Ώσπου στο τέλος δεν θα έχω καθόλου σώμα πια, και ο αέρας θα με σηκώσει στα παγωμένα άσπρα του χέρια για πάντα και θα με πάρει μακριά!
ΑΝΤΡΑΣ: Έλα στο κρεβάτι, μαζί μου.
ΓΥΝΑΙΚΑ: Θέλω να φύγω, θέλω να φύγω! (Την αφήνει και κείνη φτάνει στη μέση του δωματίου κλαίγοντας χωρίς έλεγχο. Κάθεται στο κρεβάτι. Εκείνος πηγαίνει στο παράθυρο, η βροχή δυναμώνει. Η Γυναίκα σταυρώνει τα χέρια μπροστά στο στήθος της. Οι λυγμοί της εξασθενίζουν αλλά αναπνέει με δυσκολία. Το φως αραιώνει, ακούγεται ο άνεμος δυνατά. Ο Άντρας κοιτάζει έξω από το παράθυρο. Στο τέλος εκείνη του λέει μαλακά:) Έλα στο κρεβάτι. Έλα στο κρεβάτι μωρό μου…
(Εκείνος γυρίζει το χαμένο του πρόσωπο σ’ αυτήν, ενώ κλείνει η Αυλαία).





                                 Πηγή: http://homouniversalisgr.blogspot.gr/2015/10/blog-post_27.html


Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

Ο ΒΥΘΟΣ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ




Έβλεπα την θάλασσα κόκκινη,
μα δεν ήξερα γιατί.
Ορκιζόμουν πως τη θυμόμουνα, γαλάζια.

Έβλεπα τα σύννεφα του ουρανού, πάνω απο τα νερά της θάλασσας λευκά, μα ξάφνου, γίνανε πυκνά και μαύρα.

Θα μπορούσα να επικαλεστώ την οργή της ανάσας μου για να πείσω πως στη θάλασσα κατοικούσαν ψάρια μα πλέον βλέπω μόνο χώμα.
Κι ο βυθός, δεν υπάρχει.

Θυμάμαι έντονα την μέρα που μύριζε αλμύρα,
που με τύφλωνε αυτό το κύμα από τον άλλοτε, ειρηνικό αέρα.

Μπορώ να ακούσω ξανά τον ήχο της σειρήνας, εκείνον τον ήχο που πέρασα για σφύριγμα αέρα. Μπορούσα να τον παρομοιάσω με ήχους δελφινιών, με ήχους από θαλασσινό κοχύλι μα δεν περίμενα ποτέ να είναι σάλπιγγες ενός κακόγουστου αστείου.

Μπλέχτηκαν τα δάχτυλά μου σε μία κίτρινη αιώρα.
Κάποιοι την αποκαλούσαν δίχτυα.

Ένιωσα το σώμα μου να αιωρείται και ταυτόχρονα να πάλλεται σε ένα ακανόνιστο ρυθμό που είχε μία περίεργη μελωδία πιάνου.
Κάποιοι, το βάφτισαν δόλωμα.

Πένθιμοι ήχοι επικαλέστηκαν το κονσέρτο μου
Καμπανάκια μικρά μου θύμισαν πως η ζωή στο τέλος, πάντα, σε ξοφλάει.

Είχα αγκαλιά ένα φύκι
Και στα πόδια μου, ξαπλωμένο, έναν αστερία.
Θυμάμαι να κρατούσα μια άρπα αγκαλιά και να ονειρεύομαι σθεναρά, όταν άκουσα τον κρότο.

Άνοιξα τα μάτια και δεν θέλω να περιγράψω όσα είδα
Συνειδητά, επιλέγω, να τα ξεχάσω όλα.

Μονο που αυτό το κόκκινο το χρώμα, δεν λέει να φύγει απο τη μνήμη,
Αυτό, μένει εκεί, κοιτάζοντάς με επιβλητικά να  μου θυμίζει τον κοραλλιογενή ύφαλο της κάθε κρυμμένης υφαλοκρηπίδας.

Έχω ανάγκη ενα σύμβολο, νιώθω απελπισμένα και αφόρητα κουρασμένη και το μόνο που θέλω είναι το κοχύλι, να μου ξυπνήσει την ελπίδα πως ο παφλασμός των κυμάτων, μπορεί ακόμη και τώρα, να ηχήσει.

Χρειάζομαι ένα κύμα να πάρω αγκαλιά και να κοιμηθώ σε ένα νέο, καθάριο ακρογιάλι.
Δεν θέλω φωνές, παρά μόνο την άρπα και πάλι, να στα πέρατα της γης, να αντηχήσει.

Νύσταξα και εκείνο εκεί το νούφαρο, με περιμένει.
Θα πλαγιάσω.


Η θάλλασα μπορεί και πάλι να ηρεμεί, 
να νανουρίζει.

Στο βυθό,
εκεί, 
στην πιο κρυφή του, την πανίδα.


Λεηλατώντας τον!
____________

Με αφορφή την πρόσκληση της Μαρίας μας,  για το δρώμενο "Λόγια της Πλώρης"

Να περνάτε όμορφα, εκφραστικοί. 

Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017

ΨΑΞΕ ΜΕ



Μου αρέσει αυτό το τραγούδι, πολύ!


Στίχοι:  
Γιάννης Καραλής
Μουσική:  
Γιάννης Καραλής

Ψάξε με
με τα νυχτιάτικά σου μάτια
πάρε με στα πιο υγρά σου μονοπάτια
τίποτα δε θα με κάνει να μη σ’ αγαπώ.

Ψάξε με μες τις Δευτέρες που μου λείπεις
πάρε με γίνομαι άγαλμα της λύπης
χάνομαι, την πιο παράλογη αγάπη ζω

Κι όταν δε θα σ’ αγαπάω
πιο πολύ θα σ’ αγαπώ,
κι όταν πάψω να σ’ το λέω
δε θα ζω.

Ψάξε με σαν να μαι εγώ ο πειρασμός σου,
πάρε με στις μαύρες τρύπες των ματιών σου.
Βρίσε με, με την ιδέα σου μονάχα ζω.
Ψάξε με στην πιο βαθιά υπόσχεση σου
πάρε με, είμαι τραγούδι στη φωνή σου
Βγάλε με από το δίλημμα αυτό που ζω.

Κι όταν δε θα σ’ αγαπάω
πιο πολύ θα σ’ αγαπώ,
κι όταν πάψω να σ’ το λέω
δε θα ζω.


Καλή εβδομάδα, εκφραστικοί.

Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2017

ΣΥΛΛΕΚΤΙΚΕΣ ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ.


Καλημέρα σας, εκφραστικοί.
Ελπίζω να σας βρίσκω καλά.

Δεν ξέρω αν ο τίτλος "πρόδωσε" το θέμα αλλά εσείς που παρακολουθείτε "στενά" τη μπλοκογειτονιά θα καταλάβετε.

Πέρυσι, περίπου τέτοια εποχή, συναντηθήκαμε για πρώτη φορά. Τότε είχε γράψει εκείνη, φέτος, είπα να την προλάβω και να γράψω πρώτη εγώ. ;)

Για όσους θέλετε να μάθετε ή να θυμηθείτε για πέρυσι εδώ: http://www.syllegw-stigmes.gr/2016/07/my-favorite-places-9-afthimeron-taxidi-stin-chalkida.vol-2-kai-bloggersinantisi.html 


* τι μαλλί είχα τότε; πω πω ήταν που, χωρίς να θέλω είχε βγει πορτοκαλί και ροζ ανταύγειες στις αφέλειες, ήταν τότε που οι φίλοι μου μου λέγανε κρίμα να μην είναι Απόκριες να σε κάψουμε για το βασιλιά Καρνάβαλο χαχαχα :P


Μου άρεσε πολύ ο τρόπος που είχε παρουσιάσει η Μαρία, τότε, την γνωριμία μας, ήταν άκρως παραστατική και θέλω να μεταφέρω τα πρώτα δευτερόλεπτα κι εδώ: 

  "Έφτασα στην Παραλία της Χαλκίδας περίπου στις μια και κάτι το μεσημέρι. Έχω τόσο καλό μνημονικό, που θυμόμουν τα πάντα από την πρώτη μου φορά. Τα στενά, τα μαγαζιά, πως παίρνω το αστικό λεωφορείο... δεν μπερδεύτηκα καθόλου. Παίρνω τηλέφωνο την Κική, της λέω πως έχω φτάσει ήδη... και μετά από λίγα λεπτά, όπως κάθομαι στο παγκάκι και αγναντεύω την θάλασσα, ακούω από πίσω μου μια γλυκιά φωνή να φωνάζει το όνομά μου. Να σου η Κική, χαμογελαστή, με ένα χαμόγελο να! λαμπερό και τόσο γλυκιά να με καλωσορίζει. "Είδα μια κοπέλα με κόκκινο μαλλί να κάθεται μπροστά στην παραλία, αμέσως ήμουν σίγουρη ότι θα είσαι εσύ!" Μετά μου είπε "Το ξέρεις ότι μοιάζεις για ξένη; Έχει τέτοια χαρακτηριστικά που μπορεί κάποιος να σε περάσει ότι είσαι από άλλη χώρα.", μου είπε, κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Γελάσαμε! Μου το έχουν ξαναπεί! Μου το λένε συχνά, η αλήθεια είναι! Η πρώτη εντύπωση της συνάντησης; Η καλύτερη! 

  Πήγαμε λοιπόν και καθίσαμε στο γνωστό Cafe-Bar και στέκι πολλών, στο "NEGRO CAFE", παραγγείλαμε καφεδάκια και χαλαρά, όμορφα και φιλικά είπαμε πολλά πράγματα και για τα πάντα, από περί blogging, επαγγελματικά μέχρι προσωπικά και άλλα χιουμοριστικά.

  Τι να σας πω; Από την πρώτη ματιά, από το πρώτο αγκάλιασμα, από την πρώτη κουβέντα, αισθάνθηκα πολύ όμορφα, φιλικά, άνετα λες και γνωριζόμασταν ας πούμε χρόνια, λες και δεν ήταν η πρώτη μας γνωριμία. Και πιστέψτε με, αυτή την αίσθηση με κάποιον άνθρωπο είχα πολύ καιρό να το την νιώσω. Ε, η Κική είναι ένας άνθρωπος, με χαρακτήρα, συμπεριφορά, αύρα που αμέσως σε κάνει να αισθάνεσαι άνετα, χαλαρά. Και το λέω αυτό, διότι δεν είμαι και εύκολη στο να είμαι τελείως χαλαρή, αντιθέτως αρκετά κουμπωμένη είμαι σχεδόν όλες τις φορές όταν γνωρίζομαι με έναν καινούργιο πρόσωπο, ακόμα κι αν αυτό είναι κάποιος που ήδη γνωρίζω ...μέσα από την γραφή του. 

  Μετά από κάποια ώρα, στην παρέα μας προστέθηκαν ο Αριστείδης και ο Στέλιος, πολύ καλοί Φίλοι της Κικής. Δυο καλά παιδιά, δυο Κύριοι που αμέσως με καλωσόρισαν με το πιο θερμό χαμόγελο τους και την συμπάθεια τους. Πραγματικά, μου έκανε εντύπωση που ένιωσα επίσης άνετα και χαλαρά και με τα παιδιά. Τι αστεία, τι πειράγματα, τι πλάκα, τι φωτογραφίες για να μην ξεχνιόμαστε να απαθανατίσουμε τις μοναδικές αυτές στιγμές;! Όσοι με ακολουθείτε, εμένα και την Κική στο facebook, Instagram θα είδατε ήδη τις φωτογραφικές μας συλλεκτικές στιγμές της παρέας μας και το πόσο όμορφα περάσαμε."

Εντάξει, παρασύρθηκα λίγο και έβαλα περισσότερα από τα πρώτα λεπτά της γνωριμίας αλλά αυτές οι παράγραφοι είναι αγαπημένοι μου από τότε.

Φέτος που λέτε, δεν της σύστησα κυρίους αλλά μία κυρία, συνονόματής της μάλιστα, σχετικά νέα μου φίλη στη Χαλκίδα που την αγαπώ και με αγαπάει εξίσου.

Οπότε, να 'μαστε, οι Μαρίες μου κι εγώ:


Φέτος, ήπιαμε το καφεδάκι μας στο mostar, μία καφετέρια που βρίσκεται στη παλιά γέφυρα και κάθεσαι σχεδόν πάνω από τη θάλασσα. Η Μαρία ήθελε να πάμε εκεί και φυσικά δεν γινόταν να της χαλάσω χατήρι. Μαρία μου, ήξερες άραγε πως πρόσφατ,α έχουν πέσει πάνω της δύο φορές μάλιστα, καράβια; χαχαχα 

Θυμάμαι πως όσο πλησίαζα προς το σημείο της γέφυρας που είχα κλείσει ραντεβού και με τα δύο κορίτσια, σκεφτόμουν πως έχει περάσει σχεδόν ένας χρόνος και πέραν, από του πόσο γρήγορα κυλάει, πόσα έχουν αλλάξει και πόσα έχω ζήσει και μπορεί να έχει ζήσει η Μαρία, αντίστοιχα.

Μη σας τα πολυλέω, φτάνω στη γέφυρα σκεπτόμενη τι ώρα μπορεί να είναι, μην τις έχω στήσει και εάν θα τις βρω εύκολα γιατί έπρεπε να βρω και τις δύο Μαρίες μου. Βρίσκω πρώτα την εδώ Μαρία και θυμάμαι να της απαντώ στην ερώτησή της για το που είναι η φίλη μου "Έχω να τη δω από κοντά ένα χρόνο, θυμάμαι έχει μακριά, έντονα, κόκκινα μαλλιά" και πριν τελείωσω τη φράση μου βλέπω μια "τρελλή" (χαχαχαχα) κοκκινομάλλα, ιδιαιτέρως χαρούμενη, να περπατάει σαν να χορεύει επάνω στη γέφυρα και να με χαιρετάει με ορθάνοιχτα χέρια και λέω "Αυτή είναι, πάμε προς τα εκεί" και τελικά, ναι, αυτή ήταν. με κοντύτερα μαλλιά αλλά αυτή ήταν και ήταν τόσο θρυλική και ένθερμη η αγκαλιά μας που δίπλα μας ακριβώς έσκασε μια κούτα απο ενα σκουπιδιάρικο που μόλις περνούσε χαχαχαχα :P 

Γιατί εκφραστικοί τι σου είναι η ζωή χωρίς τα ευτράπελα; 
 
 Εντάξει, προσωπικά πέρασα και πιστεύω και τα κορίτσια, ένα υπέροχο απόγευμα. Μιλήσαμε, γελάσαμε, συζητήσαμε για πολλά θέματα και για το οτι το μπλοκινγκ δεν ανθεί πλέον όπως παλιά και για πολλά ακόμη θέματα. Βέβαια, επειδή με τη Μαρία μιλάμε και στο φεισμπουκ, δεν νιώθαμε πως έχει περάσει ένας χρόνος ακριβώς αλλά τελικά εκφραστικοί, ο χρόνος κυλάει πράγματι σαν νεράκι.

Χάρηκα πολύ Μαρία μου που επιτέλους καταφέραμε να συναντηθούμε γιατί είχαμε προσπαθήσει και στο παρελθόν αλλά εγώ δυστυχώς έπρεπε τότε να απουσιάσω.

Θέλω να πω πως είναι μεγάλη μου χαρά να γνωρίσω από κοντά ανθρώπους που βρίσκονται πίσω απο τις οθόνες και που αγαπώ να διαβάζω και μάλιστα παλιά αν με ρωτούσες θα έλεγα πως δεν νομίζω ποτέ να πράξω.

 Πλέον, με χαρά σας προσκαλώ όλους στη Χαλκίδα για καφέ αλλά να μου το πείτε κάποιες μέρες νωρίτερα για να βρίσκομαι εδώ.

Τελικά είναι ωραία να συναντάς ανθρώπους που τους ξέρεις μέσω της αλήθειας τους που επιλέγουν να δημοσιεύουν.

Αυτά, εκφραστικοί μου.

Μαρία μου, με χαρά θα σε περιμένω ξανά και σου εύχομαι ολόψυχα ό,τι καλύτερο σχετικά με κάποια πλάνα που ξέρω πως έχεις και συζητήσαμε.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ για την στήριξή σου στο άτομό μου, στα βιβλία μου και για την κριτική - παρουσίαση που μου έκανες με τον υπέροχο, δικό σου τρόπο, τότε: http://www.syllegw-stigmes.gr/2016/07/vivliokritiki-kiki-konstantinou-ta-lafira-tis-psixis-mou-kai-oi-feggites-tis-zois-mou.html

Και για το τέλος, αν θέλετε να κερδίσετε δωράκι και να δοκιμάσετε το πόσο τυχεροί μπορεί να είστε, ακολουθήσε τη σελίδα μου στο φεισμπουκ Κική Κωνσταντίνου - Εκφράσου blog, διαβάστε την καρφιτσωμένη δημοσίευση και καλή σας επιτυχία.

Να περνάτε όμορφα, εκφραστικοί.