Παρασκευή, 22 Σεπτεμβρίου 2017

ΆΚΟΥΣΕ ΤΟΝ ΧΤΥΠΟ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΚΑΙ ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙΣΑΙ. ΕΚΕΙΝΟΣ ΞΕΡΕΙ, ΕΙΝΑΙ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘέΡΙΑΣ ΠΟΡΕΙΑΣ Ο ΞΕΚΑΘΑΡΟΣ ΟΔΗΓΟΣ ΜΑΣ.



 

Aνακοίνωση: Δυστυχώς, λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων, η ομιλήτρια της αυριανής εκδήλωσης για την παρουσίαση των βιβλίων μου, Καρμέλα Αντιγόνη Σώρρου δε θα μπορέσει να παραστεί. Την ευχαριστώ πάρα πολύ που με αμέριστη θέληση και χαρά δέχτηκε να είναι κοντά μου αλλά καταλαβαίνετε πως οι εξωγενείς παράγοντες είναι πάντα απρόβλεπτοι και εμφανίζονται την πιο ακατάλληλη στιγμή. Ξέρω πως ήθελε να είναι μαζί μας, ξέρω πόσο με αγαπάει και με στηρίζει και είμαι σίγουρη πως η σύμπραξή μας αυτή, θα γίνει πράξη στο μέλλον! Λόγω του ότι χρονικά δεν προλαβαίνω να βρω άλλη ομιλήτρια/ομιλητή, μένω με την μία αλλά άκρως δυναμική, Βασιλική Μελισσουργού και χάρη στην πολύτιμη βοήθεια δύο αγαπημένων μου κυριών, της Λουίζα Φρέρη και της Χαρούλα Δουκουμέ θα σας παρουσιάσουμε κάτι νέο, πρωτοποριακό και άκρως διαδραστικό. Είναι έκπληξη και δεν μπορώ να σας την μαρτυρήσω. Όσοι πιστοί προσέλθετε. Αύριο λοιπόν, σας περιμένουμε στις 20:00, στο βιβλιοκαφέ Έναστρον, Σόλωνος 101-Εξάρχεια. Διότι:  Κάθε Λάφυρο κι ένας Προσωπικός Φεγγίτης - Μοντέρνα Ποίηση


Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017

TO KAΠΕΛΟ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ






Καθώς βάδιζα σε εκείνη την ανηφόρα

είδα έναν κύριο με μαύρα ρούχα.

Φορούσε ένα λευκό καπέλο

έμοιαζε να το χρησιμοποιεί για να κάνει

μόνο τις – κατάλληλες – υποκλίσεις.



Ευλαβικά θαρρώ,

σάλεψε τους ώμους του,

καθώς μου έγνεψε με ακαταλαβίστικο τρόπο.

Το σαγόνι του -

τρομακτικό, μα έμοιαζε γεμάτο κατανόηση

όταν μου χαμογελούσε.



Ορκίζομαι πως μια ουλή

κατά μήκος, στα δεξιά  του προσώπου του, απλωνόταν

Κι αυτός χαμογελούσε…

Κάθε χαρακιά και ένα δάκρυ που ονόμασε χαμόγελο,

μια πληγή που με μύρο, χιλιάδες φορές είχε αρωματίσει.



Κι εκείνη τη στιγμή είδα τις άσπρες κάλτσες

μέσα σε όλο το δυσνόητο μαύρο

υπήρχε ακόμη κάτι λευκό.

Μόνο οι κάλτσες, το μόνο

υλικό που του άνηκε

που ακόμη, τον συγκρατούσε.



-         Δε με ξεγέλασε, το καπέλο δεν ήταν δικό του –

-         Το κατάλαβα από την πρώτη στιγμή –



Η θέση δίπλα του, ήταν εξαρχής κατειλημμένη.

Η απόφαση ήταν ο μονόδρομος

μα η επιλογή το αδιέξοδο

Συνοδοιπόρος χωρίς επιλογή,

δεν ωφελεί.

Συμπορεύομαι μα δεν καθοδηγούμαι



Γιατί εγώ ζω για το μονοπάτι

για κάθε νέο, μονοπάτι



Κι όταν φυσάει ο αέρας

τον ονειρεύομαι να χάνει το καπέλο

να τρέχει, να το κυνηγά..



Κι η υπόκλιση

πιο βαθιά και πιο βαθιά

πόνο μας μελαγχολίας μαρτυράει



Ακόμη και σήμερα,

βλέπω το καπέλο να χάνεται,

να το παίρνει ο αέρας

Και εκείνου η ουλή, θαρρώ πιο πολύ από κάθε άλλη φορά,

ξεπροβάλλει.

Μα μέσα στο απροσάρμοστο

βλέπω την πλήρη συμφιλίωση με ένα κενό που δεν μου αρέσει



Και το καπέλο έγινε κόκκινο

το είδα εχθές μέσα από μια ουτοπική χαραμάδα

Σε ένα βυθό, κατοικεί

ανέγγιχτο και εκεί θα παραμείνει



Τέρμα οι υποκλίσεις

Άνοδος, σε μια συνεχή κάθοδο, δίχως τέλος.



Θα μπορούσα να του το δώσω

Άλλα όχι, δεν του ανήκει



Εκείνο το όνειρο

-   το αξιοσημείωτο καπέλο  -

είναι κάποιου άλλου.



Εκείνου·

που κάποτε υπήρξε.



Αυτό το όνειρο ήταν 'Αλλου
https://youtu.be/H7KTRpmeTdM

Παρασκευή, 15 Σεπτεμβρίου 2017

Eκφραστικοί μου, 




Με μεγάλη μου χαρά, σας προσκαλώ  το Σάββατο, στις 23 Σεπτεμβρίου 2017 και ώρα 20:00 στο βιβλιοπωλείο - βιβλιοκαφέ Έναστρον, στην οδό Σόλωνος 101 στα Εξάρχεια Αθήνας, στην παρουσίαση των ποιητικών μου συλλογών: "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου" και "Οι Φεγγίτες της Ζωής μου".

Πρόκειται για δύο ποιητικές συλλογές σε ελεύθερο στίχο, παράγωγο γένος η μία της άλλης, που περιλαμβάνουν μοντέρνα, στοχαστικά, ανθρωποκεντρικά ποιήματα ποικίλης θεματολογίας που στρέφονται γύρω από τον άξονα των ανθρώπινων συναισθημάτων και προσπαθούν με τον δικό τους τρόπο να συλλάβουν και να αποδώσουν το θαύμα και το μεγαλείο του Ανθρώπου και της Ζωής.

Προσφιλείς εκφραστικοί τρόποι με τους οποίους επιτυγχάνεται ζωντάνια και παραστατικότητα είναι η θεατρικότητα (αποστροφή του ποιητικού υποκειμένου σε β ενικό, κινητικότητα των ηρώων και μια γενικότερη σκηνοθετική οργάνωση του χώρου και των προσώπων), η εικονοπλασία, το πεζολογικό ύφος, η απλή και καθημερινή σύνταξη και λεξιλόγιο.

Για τα βιβλία θα μιλήσουν και θα διαβάσουν αποσπάσματα οι:

Συγγραφέας και Βlogger: Καρμέλα Αντιγόνη Σώρρου (Καρμέλα Αντιγόνη Σώρρου)
Ποιήτρια και στιχουργός: Βασιλική Μελισσουργού (Βασιλική Μελισσουργου)

Την εκδήλωση θα ανθοστολίσουν τα τρειλερ των βιβλίων που επιμελήθηκε ο Νίκος Μουσαβερές (Νίκος Μουσαβερές)

Θα χαρώ ιδιαίτερα να σας έχουμε πλάι μας εκείνη την βραδιά, να γνωριστούμε από κοντά, να συνομιλήσουμε και να απολαύσουμε τα όσα έχουν να μας πουν οι προσκεκλημένοι μας.

Το πόσο έχω χαρεί, υποθέτω το καταλαβαίνετε.
Καλοδεχούμενες και οι θετικές σκέψεις - ευχές, όσων δεν μπορούν να παραστούν.

Ένα ιδιαίτερο ευχαριστώ στις ομιλήτριές μου και στους υπευθύνους του χώρου που με στήριξαν άμεσα για να γίνει η εκδήλωση αυτή.

Εκφραστικό ΣΚ σε όλους.

ΟΧΥΡΩΣΟΥ



Ο κόσμος είναι μια δυνατότητα, αρκεί να την ανακαλύψεις.

Ralph Ellison, 1914-1994, Αμερικανός συγγραφέας




  
Όλοι ζούμε κάτω από τον ίδιο ουρανό, αλλά δεν έχουμε όλοι τον ίδιο ορίζοντα.

Konrad Adenauer, 1876-1967, Γερμανός καγκελάριος




 Δως μοι πα στω και ταν γαν κινάσω.

Αρχιμήδης, 287-212 π.Χ., Μαθηματικός & πανεπιστήμων

μτφρ: δώσ’ μου πού να στηριχτώ και θα κινήσω τη γη






Θα χτίσω, λοιπόν, κι εγώ ένα μεγάλο
προστατευτικό σπίτι
με τις πέτρες που μου ρίξατε.

Αιώνας εμπορίου, Τάσος Λειβαδίτης.






Βλέπεις τον εις το ύψος τούτο άπειρο αιθέρα, που κρατάει ολόγυρα μέσα στην υγρή του αγκαλιά τη Γη; Πίστεψε πως αυτός είναι ο Θεός. 

Ευριπίδης




Ο Λευκός Πύργος της Θεσσαλονίκης είναι οχυρωματικό έργο οθωμανικής κατασκευής του 15ου αιώνα (χτίστηκε πιθανόν μεταξύ 1450-70). Σήμερα θεωρείται χαρακτηριστικό μνημείο της Θεσσαλονίκης και είναι ό,τι έχει σωθεί από την κατεδαφισμένη οθωμανική οχύρωση της πόλης.Η σημερινή μορφή του πύργου αντικατέστησε βυζαντινή οχύρωσητου 12ου αιώνα, για να χρησιμοποιηθεί στη συνέχεια ως κατάλυμα φρουράς Γενίτσαρων και ως φυλακή θανατοποινιτών. Σήμερα λειτουργεί ως μουσείο και είναι ένα από τα πιο γνωστά κτίσματα-σύμβολα πόλεων στην Ελλάδα. Έχει 6 ορόφους, 34 μέτρα ύψος και 70 μέτρα περίμετρο.

Στην αρχή ονομαζόταν Πύργος του Λέοντος, όπως αναφέρει τουρκική επιγραφή του 1535-1536, η οποία υπήρχε στην είσοδό του εξωτερικού περιβόλου (τώρα κατεδαφισμένος) και η οποία μάλλον αναφερόταν στη χρονολογία κατασκευής του περιβόλου. Από τον 17ο αιώνα και μετά ονομαζόταν ανεπίσημα Φρούριο της Καλαμαριάς/Kelemeriye Kal’asi και Πύργος των Γενιτσάρων. Μετά την διάλυση του τάγματος των Γενιτσάρων το 1826 αποκτά το όνομα Kanli-Kule, δηλαδή Πύργος του Αίματος λόγω των σφαγών των Γενιτσάρων. Το όνομα διατηρείται και μετά το 1826 λόγω της λειτουργίας του ως φυλακή μελλοθανάτων βαρυποινιτών και τόπο βασανιστηρίων, οι οποίοι συχνά εκτελούνταν από τους Γενιτσάρους γεμίζοντας με αίμα τους τοίχους. Το σύγχρονο όνομά του φαίνεται να το πήρε όταν ένας Εβραίος κατάδικος, ο Nathan Guidili, τον ασβέστωσε με αντάλλαγμα την ελευθερία του, το 1891. Μέχρι το 1912 ο χριστιανικός πληθυσμός συνεχίζει να τον αναφέρει Kanli-Kule, ενώ ο εβραϊκός υιοθετεί το Torre Blanca, που υιοθετούν και οι Τούρκοι ως Beyaz-Kule, δηλαδή Λευκός Πύργος. Άλλη εκδοχή, στηριγμένη στις έρευνες του Βασίλη Κ. Γούναρη πάνω σε βρετανικά αρχεία αναφέρει πως η σημερινή ονομασία του κτίσματος δόθηκε μεταξύ των ετών 1883 και 1884 μετά από απαίτηση του σουλτάνου Αβδούλ Χαμίτ Β΄ ή από πρωτοβουλία του βαλή της πόλης Γκαλίπ, ο οποίος για να πετύχει την αλλαγή του ονόματος επικαλέστηκε το όνομα του σουλτάνου. Σύμφωνα με τον γενικό πρόξενο της Σερβίας στο Λονδίνο, James George Cotton Minchin που επισκέφτηκε τη Θεσσαλονίκη το 1884 «όλοι οι ασπριστάδες της Θεσσαλονίκης δεν θα ξεπλύνουν το αθώο αίμα που χύθηκε εκεί». 


Οι φωτογρίες από την αγαπημένη μου, Αλεξάνδρα Μουριοπούλου!
Ευχαριστώ πάρα πάρα πολύ! 



Καλήμερα, εκφραστικοί μου!

Πέμπτη, 14 Σεπτεμβρίου 2017

O ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ ΣΤΑΥΡΟΣ





Σε είδα κάπου σε ένα χωριό να περιφέρεσαι περιτριγυρισμένος απο όλα τα ταλέντα σου και χάρηκα για σένα. Το λαμπερό της ψυχής σου στροβιλίζεται σαν ένας χρυσός, αόρατος, μικρός ανεμοστρόβιλος γύρω σου, μα εσύ δεν το βλέπεις. Το βλέπω εγώ και άλλοι πολλοί για σένα και αυτό αρκεί. Αρκεί για να θεριεύσει.


Σε βλέπω να κουβαλάς χιλιάδες Σταυρούς καθημερινά, μα ξέρω πως πάντα τα βγάζεις πέρα! Είσαι ικανός και εκλεκτός και χαίρομαι που «δίνεις» το δικό σου μάθημα νύχτα μέρα! Είσαι ένα από τα παιδιά που δεν ξεχνάνε την ειλικρινή υπόστασή τους και διαθέτεις πληθώρα από εκείνες τις ανθρώπινες αξίες, που μάχονται και υπερασπίζονται το δίκιο.


Χαίρομαι που το όνομά σου τιμάει τη χάρη των όσων μπορεί να συμβολίζει. Χαίρομαι, γιατί μαζί με άλλες ανθρώπινες αξίες -  αρετές, μπορείς να ανατείλεις και  να ηγηθείς σε έναν πιο ανθρώπινο και δίκαιο κόσμο. Κι ας μην το ξέρεις, το ξέρω εγώ κι αυτό είναι πάλι αρκετό.





Σε εκείνη ακριβώς την κορφή είδα την στάση των ξύλινων χεριών σου να μου θυμίζει πως η αγκαλιά σου είναι αυτό που χρειάζομαι για να ξαποστάσω.


Ο ΣΤΑΥΡΟΣ, Οι Φεγγίτες της Ζωής μου.

Για όλους τους δικούς μας "Σταύρους ή Σταυρούς".
Για εσένα μπαμπά μου, το φυλαχτό Μου!
Χρόνια σου πολλά και ευτυχισμένα!
Να σε χαίρομαι!

Χρόνια πολλά σε όλους τους εορτάζοντες! Να σας χαιρόμαστε φίλοι!



Καλημέρα, εκφραστικοί μου.
Να περνάτε όμορφα.

Τετάρτη, 13 Σεπτεμβρίου 2017

O ΆΝΘΡΩΠΟΣ (ΜΕΣΑ ΜΑΣ) ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΩΤΗ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΑΡΕΤΗ.




Η καλοσύνη μέσα στον άνθρωπο είναι η μόνη αληθινή και υπέροχη αρετή. Είναι η πρώτη και ίσως η μοναδική που πρέπει οι θρησκείες να εμπνέουν στους ανθρώπους, γιατί περιλαμβάνει μέσα της όλες σχεδόν τις άλλες.




Γιατί οι δεκτικοί, όπως συνηθίζω να λέω, άνθρωποι,  είναι πολλοί και κάθε μέρα αυξάνονται. Οπότε, ακόμη υπάρχει ελπίδα.


Πρέπει να ήταν αρχές καλοκαιριού του 2013, όταν εμφανίστηκε στο μπλοκόσπιτό μου και άφησε το πρώτο του σχόλιο. Θυμάμαι ήταν τότε που είχα κάνει την επάνοδο μου στον κόσμο των μπλοκς μετά από μία μεγάλη μου αποχή, κάτι που πιστεύω παθαίνουν αρκετοί μπλοκερς και το βρίσκω λογικό.

Θυμάμαι, με είχε εντυπωσιάσει η γλυκύτητα και η καλοσύνη που έρεε ακόμη και στο γραπτό του λόγο. Επίσης, χωρίς να ξέρω, καταλάβαινα πως αυτός ο άνθρωπος, περνούσε εκείνη την περίοδο, κάπως δύσκολα στη ζωή του. Χαίρομαι που τώρα είναι όλα καλά! 

Άρχισα που λέτε, να επισκέπτομαι τακτικά τα μπλοκ του και να επικοινωνούμε μέσω σχολιασμών, όπως είθιστε σε αυτού του είδους τις επικοινωνίες.

Έβλεπα έναν άνθρωπο που ομολογουμένως με συμπαθούσε και με τον καιρό άρχισε να πιστεύει σε εμένα και μάλιστα, φρόντιζε να μου δείχνει την πίστη αυτή με πολλούς τρόπους. Ανήκω στην κατηγορία εκείνη των ανθρώπων που ότι δέχονται, το προσφέρουν εις διπλούν και αυτό προσπαθώ σε κάθε περίπτωση να κάνω. Όμως ο Νίκος είναι τόσο γενναιόδωρος που δεν μπορώ να τον προφτάσω! :)

Όταν βγήκαν τα Λάφυρα, ήταν από τους πρώτους μπλόκερς που τα απέκτησε, στηρίζοντάς με στο δειλό αυτό μου βήμα και επειδή δεν ήταν ο μόνος αλλά ήσασταν πολλοί, όλοι εσείς που ξέρετε ποιοι είστε, σας ευχαριστώ (ξανά και ξανά).

Έπειτα, φρόντισε να μου στείλει φωτογραφίες τους από δικά του αγαπημένα μέρη, τόπο κατοικίας και καταγωγής του. Στα λινκ που σας δίνω, μπορείτε να απολαύσετε το φωτογραφικό, οδοιπορικό τους:

Στο Γιοφύρι της Άρτας: http://ekfrastite.blogspot.gr/2016/02/ta.html
Στον Άγιο Αχίλλιο και στην Πεζογέφυρα του Πηνειού ποταμού: http://ekfrastite.blogspot.gr/2016/03/blog-post_2.html
Στο Πάρκο Αλκαζάρ της Λάρισας: http://ekfrastite.blogspot.gr/2016/03/ta.html
Στη Λάρισα, κοντά σε πράγματα που αποκαλούν πόλο έμπνευσης για εμένα, συμβολικά, συχνά τα χρησιμοποιώ και το πιο σημαντικό, τ' αγαπώ από όσο μικρή θυμάμαι τον εαυτό μου. Σίγουρα σε αυτό βοηθάει και η καταγωγή μου, το χωριουδάκι μου που πρωτοστατεί σε αυτά τα αντικείμενα να πω; Καταστάσεις θα ομολογήσω: http://ekfrastite.blogspot.gr/2016/03/h.html

Όμως, δεν είναι μόνο αυτά. Για τους "Φεγγίτες", ομοίως, έπραξε το ίδιο.   Στην Κρήτη αυτή τη φορά. Όσοι παρακολουθείτε το ίνσταγκραμ και το φεισμπουκ μου, θα τις έχετε δει, σύντομα όμως θα τις δημοσιεύσω και εδώ. 

Και η πολύτιμη βοήθειά του, δεν σταμάτησε εδώ. Συνεχίστηκε.

Σας έχω πει το σκηνικό, θα το επαναλάβω συνοπτικά. Κάθομαι σε μια καφετέρια στην παραλία της Χαλκίδας με αγαπημένη μου φίλη, έχουν κυκλοφορήσει "τα Λάφυρα" και της λέω πόσο μα πόσο πολύ θα ήθελα να είχα βίντεο για το βιβλίο μιας και είχα δει στο youtube πολλά να κυκλοφορούν. Εκείνη προσπαθεί να σκεφτεί τρόπο να μάθει να μου φτιάξει ή να σκεφτεί ποιος απο την παρέα θα μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο και ξαφνικά από το πουθενά, χωρίς να το ξέρω και χωρίς καν το ζητήσω (αν και μάλλον το είχα ήδη ζητήσει από το σύμπαν), μου στέλνει η γλυκιά και αγαπημένη Μαριλένα, το πρώτο βίντεο των "Λαφύρων". Δε θα το ξεχάσω ποτέ μα ποτέ και θα είναι πάντα το πρώτο μου βίντεο. Ευχαριστώ για ακόμη μία φορά. Ήταν ένα Χριστουγεννιάτικο δώρο, χωρίς να ξέρω τίποτα, ήταν η ξεχωριστή μου έκπληξη.

Παρακαλώ, να το θυμηθούμε εδώ: 


Επιμέλεια βίντεο: Μαρία - Ελένη Φραγκαδιάκη
Αποσπάσματα από την ποιητική μου συλλογή, Τα λάφυρα της ψυχής μου. 
σειρά κήπος- επιμέλεια έκδοσης mystory 
Η μουσική επένδυση είναι από: Mattia Cupelli - In Quel Sorriso 
Οι εικόνες είναι από το διαδίκτυο

Και δεν έχει προλάβει η χαρά μου να καθησυχαστεί, έρχεται μήνυμα από τον Νίκο Μουσαβερέ  πως μου έφτιαξε κάτι σαν δώρο για τα "Λάφυρα" και ευχόταν να μου αρέσει. Ακούστε, ευχόταν, να μου αρέσει! Δε θα γινόταν να μη μου αρέσει βέβαια, κάτι που δημιουργήθηκε από έναν συνάνθρωπό μου, με αγάπη για εμένα, αλλά πραγματικά όταν είδα το αποτέλεσμα, λέω μα είναι δυνατόν να μη μου αρέσει; Ένιωσα ο πιο τυχερός και ευγνώμων άνθρωπος του κόσμου. (πριν λίγες μέρες σκεφτόμουν πόσο πολύ ήθελα να μπορούσα να φτιάξω ένα βίντεο για το βιβλίο και ξαφνικά βρέθηκα με δύο καταπληκτικές δημιουργίες που εμφανίστησαν ως απομηχανής θεός)

Υπενθυμίζω πως αφιλοκερδώς τα επιμελήθηκαν, χωρίς να το ξέρω και χωρίς να τους τα ζητήσω. Αυτό και μόνο αυτό δείχνει το τι άνθρωποι είναι, τόσο η Μαριλένα όσο και ο Νίκος. Και ξέρω, πως τώρα που θα διαβάζουν αυτές τις γραμμές θα ντρέπονται αλλά δε με νοιάζει. (χαχαχα)

Οφείλω να τα υπενθυμίζω, είναι βαθιά μου ανάγκη!

Ο Νίκος επιμελήθηκε και το βίντεο για τους "Φεγγίτες", το δεύτερο βιβλίο και μπορείτε να τα απολαύσετε και τα δύο εδώ:



Επιμέλεια βίντεο: Νίκος Μουσαβερές  (nikos mous)
Αποσπάσματα από την ποιητική μου συλλογή, Τα λάφυρα της ψυχής μου. 
σειρά κήπος- επιμέλεια έκδοσης: mystory

Η μουσική επένδυση του βίντεο ανήκει στον Αμερικανό συνθέτη και ράπερ Zack Hemsey και φέρει τον τίτλο "The Way"(2011).
Οι εικόνες είναι από το διαδίκτυο
  



Επιμέλεια βίντεο: Νίκος Μουσαβερές  (nikos mous)
Αποσπάσματα από την ποιητική μου συλλογή, Οι φεγγίτες της ζωής μου. 
σειρά κήπος- επιμέλεια έκδοσης: mystory 

Η μουσική επένδυση του βίντεο ανήκει στο διακεκριμένο και πολυβραβευμένο Γερμανό συνθέτη και μουσικό παραγωγό Hans Florian Zimmer. Φέρει τον τίτλο "Lost but won"(2013) και περιέχεται στο άλμπουμ "Rush".
Οι εικόνες είναι από το διαδίκτυο

Σε περασμένη ανάρτηση, σας είχα αναφέρει την ημερίσια τους εκδρομή, εδώ, στη Χαλκίδα.
Το καλοκαίρι όμως του 2016 είχα επισκεφτεί  τη Λάρισα και τους είχα γνωρίσει οικογενειακώς. Έχει δύο υπέροχες κόρες. 
Το πιο σημαντικό σημείο της γνωριμίας μας, τότε, που δεν θα ξεχάσω ποτέ, ήταν όταν φεύγοντας, μου δώρισε έναν στυλό - κειμήλιο, θα μπορούσα να πω, για να υπογράψω το πρώτο αντίτυπο των Λαφύρων στην παρουσίαση που θα έκανα το Φθινόπωρο, στην Χαλκίδα. Μάλιστα, εικόνα χαραγμένη στη μνήμη μου, όταν η μικρή του κόρη, τον σκούντηξε, για να μην το ξεχάσει.

Είμαι κερδισμένη γιατί έχω ανθρώπους κι όπως όλα δείχνουν θα τους έχω για πάντα!


Ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για όλα!

Κι ελπίζω, στο άμεσο μέλλον, να μου δωθεί η ευκαιρία να πραγματοποιήσω ένα όνειρο που έχω οραματιστεί. Να παρουσιάσω τα βιβλία στη Λάρισα μαζί με τον δημιουργό των βίντεο, που κερδίζουν άμεσα τις εντυπώσεις. Ακούς Νίκο; :)
Πιστεύω πως αυτή η κοινή εμφάνιση θα είναι διαφορετική.




Τον Νίκο, μπορείτε να τον συναντήσετε στις εξής γωνιές του διαδικτύου και στα κανάλια του στο youtube με περισσότερες βιντεοεκφράσεις του:


nikos mous 

Mr. Lonely

 

Και για κλείσιμο δύο αγαπημένα μου βίντεο:

 

 

RORY GALLAGHER - MOONCHILD + στίχοι

 

 

RORY GALLAGHER - SHADOW PLAY + στίχοι

 

Αυτά για την ώρα, εκφραστικοί μου.

Να περνάτε όμορφα.

 

 

 

Πάνω απ' όλα να είσαι καλός. Η καλοσύνη αφοπλίζει περισσότερο από καθετί άλλο τους ανθρώπους

 Ανρί Λακορντέρ



Τρίτη, 12 Σεπτεμβρίου 2017

EYAΓΓΕΛΙΑ ΚΑΡΑΠΙΠΕΡΗ - ΜΙΚΡΕΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ


Εκφραστικοί μου, καλημέρα.
Ελπίζω να σας βρίσκω καλά.

Σήμερα, θα σας μιλήσω για έναν νέο, εκφραστικό άνθρωπο που συνάντησα στο διαδίκτυο.
Ναι, είμαστε πολλοί και προσπαθούμε μέσω των ηλεκτρονικών μέσων να  μοιραστούμε με δεκτικούς ανθρώπους, ό,τι αγαπάμε.

Η Ευαγγελία λοιπόν, είναι μία νέα κοπέλα με την οποία νιώθω, πως μπορώ να επικοινωνήσω βαθιά.
Χαρακτηριστικό σημείο μάλιστα, όταν πήγα να της στείλω μήνυμα, την ίδια στιγμή που πήγε κι εκείνη να κάνει το ίδιο. Πληκτρολογούσαμε ταυτόχρονα. Τηλεπάθεια και αγάπη/ανάγκη, ουσιαστικής επικοινωνίας.

Ελάτε να γνωρίσουμε την Ευαγγελία, είμαι σίγουρη πως κι εσείς θα βρείτε την προσωπικότητά της αρκετά ενδιαφέρουσα και η καλλιτεχνική της φύση θα σας παρασύρει σε ένα ενδιαφέρον κόσμο, τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά/ποιητικά.




Η Ευαγγελία Καραπιπέρη γεννήθηκε τον Μάϊο του 1987 στην όμορφη Θεσσαλονίκη. Απόφοιτη των ιστορικών σχολείων "Ιωαννειδιο Δημοτικό" και "2ο Ενιαίο Λυκείο Θεσσαλονίκης", το άλλοτε αρρένων, επί της οδού Ικτίνου. Θυμάται από παιδί, αλλά και ως έφηβη να γοητεύεται πάντοτε με τον γραπτό λόγο. Με αγαπημένα μαθήματα την έκθεση, την νεοελληνική λογοτεχνία και αργότερα τις αρχές φιλοσοφίας, η επιλογή σπουδών ήταν ξεκάθαρα οι θεωρητικές και ανθρωπιστικές επιστήμες. Πτυχιούχος του τμήματος δημοσιογραφίας του εκπαιδευτικού ομίλου Ιεκ Ξινή Μακεδονίας. Πνεύμα ανήσυχο και δημιουργικό, με μια ιδιαίτερη αγάπη προς τον πολιτισμό της Ιαπωνίας γεννετηρας χώρας της ποίησης χαϊκού,δεν σταματά να μαθαίνει και να δημιουργεί. Αρθρογράφος, μουσικός, συγγραφέας, μαγείρισσα και πιστή φίλη των ζώων.


Φέτος, κυκλοφόρησε το πρώτο της βιβλίο

 

Ποιητική Συλλογή ''Μικρές Εξομολογήσεις''.
Διατίθεται στα βιβλιοπωλεία Μαλλιάρης Παιδεία.
Ευαγγελία Καραπιπέρη (2017)


Συγγραφέας :

Εκδότης :
Διαστάσεις :
14x20,5

Εξώφυλλο :
Μαλακό
Σελίδες :
64

Barcode :
9789604578795
ISBN :
978-960-457-879-5

Ετος κυκλοφορίας :
2017

 

 Εδώ μπορείτε να απολαύσετε την Βιντεοποίησή της:



Σκέψεις, προβληματισμοί, επιθυμίες.
Μια καθημερινότητα γεμάτη όμορφες αντιθέσεις.
Μικρές εξομολογήσεις σε όλους εσάς που η ψυχή σας θέλει να βρει τη δική μου. Γιατί ο κόσμος αυτός άλλοτε είναι φτιαγμένος με χαρά κι άλλοτε με λύπες.

Και μπορεί να γονατίσουμε άπειρες φορές είτε από άγχη, είτε από προβλήματα, είτε από έρωτες, είτε από ανησυχίες, είτε από το οτιδήποτε.

Ένα όμως ας μην ξεχνούμε. Έχουμε στηρίγματα. Κι αν δεν είναι άνθρωποι είναι καταστάσεις. Θεός λέγεται το πρώτο.
Έπειτα ακολουθούν η ποίηση και η μουσική.

 

Θα σας δώσω εδώ τα λινκ της Ευαγγελίας για να τη γνωρίσετε καλύτερα, επίσης στο κανάλι της στο youtube, μπορείτε να απολαύσετε την γλυκιά φωνή της και τα όμορφα τραγούδια που δημιουργεί με την ομάδα της.

Mικρές Εξομολήσεις    

Φως στο σκοταδι

Evaggelina Karra Singer - Songwriter

 Ευαγγελία Καραπιπέρη Δημοσιογράφος

 

 Kαι εδώ το κανάλι της Ευαγγελίας για μουσικές διαδρομές: https://www.youtube.com/channel/UCLUJP91zw6EffoR41aXP-TQ

 

Αυτά για την ώρα, εκφραστικοί.

 

Ευαγγελία μου,  καλοτάξιδη να είναι η ποιητική σου συλλογή, εύχομαι πολλές ακόμη και στα μουσικά σου μονοπάτια ό,τι μα ό,τι καλύτερο. 

 

Εδώ θα είμαστε άλλωστε και θα τα μοιραζόμαστε. :)

 

 






     









 

Δευτέρα, 11 Σεπτεμβρίου 2017

ΔΙΑΣΠΑΡΤΑ... ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΜΟΥ

Eκφραστικοί; 



Θέλω να σε κάνω το προσωπικό μου περιστέρι, τον αποκλειστικό μου «ταχυδρόμο», εκείνον που θα γράφω ραβασάκια και δένοντάς τα με λεπτή, κόκκινη κλωστή στο λεπτοκαμωμένο, μικροσκοπικό σου πόδι θα τα αφήσω να ταξιδέψουν και «ραντιστούν» από τις στάλες του Αιγαίου, του Ουρανού και ενός βαθιού πελάγους που ο άνθρωπος δεν εχει ακόμη ανακαλύψει!

#Η_Φυγή
#Τα_Λάφυρα_της_Ψυχής_μου
#Κική_Κωνσταντίνου






Γιατί ναι, για να μάθεις να γράφεις πρέπει πρώτα να μάθεις να μιλάς και εγώ είχα την απαίτηση να προλαβαίνεις ότι θέλω να σου πω πριν καν αρθρώσω λέξη.

Αλλά έτσι είμαστε οι άνθρωποι. Άρπαγες όλων, όπως πάντα!

Είμαστε ένας βαθύς λάκκος από άμμο που το μόνο που θέλει δίπλα του είναι μια γούρνα με νερό, αδιαφορώντας αν η γούρνα αυτό πού αποζητάει είναι ένα φυλλοβόλο και ένα αειθαλές δέντρο.

#Η_Φυγή
#Τα_Λάφυρα_της_Ψυχής_μου
#Κική_Κωνσταντίνου





Μην ακολουθείς τις οδηγίες άλλων! Χάραξε με τις δικές σου πατούσες τη μία και μόνη διαδρομή! Εκείνη που οδηγεί στην πλήρη Ελευθερία!
Αποδημητικά πουλιά είμαστε φίλε μου! Ας είναι το πέταγμά μας ελαφρύ σε μια αδικοχαμένη κοινωνία! Γιατί την κοινωνία δε την ορίζει ο άνθρωπος ως μονάδα αλλά το σύνολο, σαν μια προκαθορισμένη οντότητα!
Και το σύνολο είναι αυτό που πάντα θα αλλάζει! Με χαρακτηριστικά, με απόψεις, με πεποιθήσεις, με χίλιες δυο αναφορές.
Αλλάζει! Με μία ευχή, με ένα θέλω, με μία προσευχή!
Ας είναι! Ως προς το καλύτερο!

#Αδικοχαμένη_κοινωνία
#Τα_Λάφυρα_της_Ψυχής_μου
#Κική_Κωνσταντίνου



Η ζωή είναι μια πορεία. Ποιά θέλεις να είναι η πορεία σου στον κόσμο μας;
Θες να είναι στεφανωμένη με λουλούδια ή με κάρβουνα; Επιλογή σου! Όμως μην επιτρέπεις τα «κάρβουνα» τα δικά σου να κάψουν τα «λουλούδια» των άλλων.

#Αδικοχαμένη_κοινωνία
#Τα_Λάφυρα_της_Ψυχής_μου
#Κική_Κωνσταντίνου

Να σας πω ένα μυστικό;




 


Να μωρέ, 
είναι που μερικές φορές, νιώθω, πως δεν μπορεί να με σταματήσει κανείς. 
Ούτε καν, ο ίδιος μου, ο (κακός) εαυτός. ;)

 

ΕΙΝΑΙ Ο ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ Ο ΜΗΝΑΣ ΤΩΝ ΜΑΖΩΞΕΩΝ;


Τουλάχιστον, αυτό δείχνει.
Τις τελευταίες μέρες έχω δει πρόσωπα, τα οποία έχω να δω, σχεδόν, ένα χρόνο και πραγματικά νιώθω υπέροχα.
Ιδιαιτέρως όμορφο συναίσθημα αυτό.
Σε γεμίζει με απρόσμενη χαρά και ενθουσιασμό.
 




Εδώ, με την Ιωαννίτσα.
Έχω να την δω περίπου έξι μήνες αλλά ξέρετε πως είναι, όταν επικοινωνείς μέσω τηλεφώνου και ίντερνετ συχνά, με αγαπημένα σου πρόσωπα, μειώνεται κάπως η όποια απόσταση, αφού μπορείς να μαθαίνεις τα νέα του άλλου, τακτικά.
Χάρηκα πάρα πολύ όμως και νομίζω [πως αυτό είναι εμφανές.

Εδώ, ο Βαγγελάκος


Τον Βαγγελάκο, τον συνάντησα σε μία μέρα δύσκολη αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Όταν έχεις μια ευκαιρία να δεις τον παλιό σου συμφοιτητή που τον βλέπεις μια φορά τον χρόνο και αν, ε τότε δε σε νοιάζει η όποια κούραση ή αναποδιά.

Και σας πάω τώρα σε μια ιδιαίτερη συνάντηση που είχαμε εχθές.
Θα κάνω ξεχωριστή ανάρτηση μιας και θέλω να πω κάποια πράγματα, για τον Νίκο αλλά πάρτε μια πρώτη γεύση εδώ.

Επιτέλους, βρέθηκε στα μέρη μου, μαζί με την γλυκυτάτη αδερφή του. Η χαρά μου διάχυτη, θα μπορούσα να πω.














Ο Νίκος, για όσους δεν ξέρετε είναι ο άνθρωπος που επιμελήθηκε τα δύο τρειλερ book των βιβλίων μου. Εδώ και εδώ, μπορείτε να τα δείτε. Να υπενθυμίσω πως τα έφτιαξε με δική του πρωτοβουλία και αφιλοκερδώς. Στο κανάλι του, στο youtube, μπορείτε να βρείτε πολλές ακόμη δημιουργίες του.

Επίσης, μπορείτε να τον συναντήσετε στις εξής γωνιές του διαδικτύου, σε εκείνες τις γωνιές δηλαδή που τον πρωτοσυνάντησα και εγώ:


Σύντομα, θα μοιραστώ μαζί σας και κάποια άλλα πράγματα που θέλω για τον υπέροχο άνθρωπο που είχα την τύχη και τιμή να συναντήσω για δεύτερη φορά από κοντά. Την Ρούλα, την αδερφή του για πρώτη φορά και μπορώ να πω πως είναι καταπληκτική. 

Σας ευχαριστώ για εχθές, πέρασα υπέροχα.
Εύχομαι το ίδιο και εσείς!


Και θα κλείσω τούτη την ανάρτηση ευχόμενη μία όμορφη μέρα, καλή σχολική χρονιά στους μαθητές, δασκάλους και γονείς και με κάποια ιδιαίτερα λόγια:



Σ’ αυτό τον κόσμο που ολοένα στενεύει, ο καθένας μας χρειάζεται όλους τους άλλους. Πρέπει να αναζητήσουμε τον άνθρωπο όπου κι αν βρίσκεται.

(από την ομιλία του κατά την απονομή του Νόμπελ)



Να περνάτε όμορφα, εκφραστικοί!