Πέμπτη, 19 Απριλίου 2018

ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ





Στους ώμους,
χαράχθηκες ως πεταλούδα.

Αναρωτήθηκα γιατί..

Σαν από πηγάδι ανασύρθηκες και αναζήτησες, την προσωρινή σου, τροφική αλυσίδα.

Τι μπορεί να γυρεύεις εσύ εκεί;
Σαν από θαύμα, σε στίγμα μεταρσιώθηκες και η βλεννογόνο ουσία, μου μαρτυρά κάτι αδιανόητα τρελό που μήνες, μέρες, χρόνια *
προσπαθώ να αποφύγω.

Φύτρωσαν καρφιά και πρόκες στην πλάτη
και τα φτερά της άλλοτε πεταλούδας, έγιναν Αντίοχοι.

Ξέσπασε αιματηρός πόλεμος για την διαδοχή.

Στην αρχή σε πέρασα για τον Α' τον Σωτήρ,
έπειτα αναζήτησα τον Β' τον Θεό. Στη πορεία, επικαλέστηκα τον Μέγα, τον Επιφανή, τον Ευπάτωρ, τον Διόνυσο και συνάντησα τον Ευεργέτη, τον Καλλίνικο και τον Κιζυκινό και έπειτα τους απαγόρευσα την οποιαδήποτε παραδοχή και έφυγα μακριά τους.

Κι είδα το μωρό που φονεύθηκε.
Και τότε κατάλαβα που ανήκαν τα εικονικά φτερά μου.

Και η σφαίρα έγινε στίγμα
Και το στίγμα, όλεθρος
Και ο όλεθρος, ελιγμός
Και ο ελιγμός Ιστορία.

Το Στίγμα - Κική Κωνσταντίνου

#Εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου
#Ποιήματα
#Δημιουργώ

ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ







Το βουνό ανήκει στο μοναστήρι. Το μοναστήρι ανήκει στο Θεό. Και ο Θεός ανήκει σε όλους.

Νίκος Καζαντζάκης, 1883-1957, Έλληνας συγγραφέας


Οι φωτογραφίες από τα Ζαγοροχώρια και την αγαπημένη μου εξαδέλφή,
Ioanna Constans Papangeli

Ευχαριστώ πάρα πολύ!




Ο ΑΓΙΑΣΜΟΣ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ





Η λησμονιά,
το όνειρο μιας καφέ επετηρίδας.

Και λύγισα,
όταν τριγύρω δεν υπήρχε κανείς.

Σαν σημάδι αδυναμίας, δεν ήθελα να παρατηρήσει κανείς, τις λευκές κουρτίνες που θύμιζαν σανατόριο.

Και μια πλάτη, να περιμένει ράπισμα.
Κι ένας αέρας, να μαρτυρά την Ανάσταση που ΘΑ ακολουθήσει.

Κι ύστερα οι γύπες κυνήγησαν τα περιστέρια και εγώ σε ένα στενό, να αμφισβητούμαι και να αμφισβητώ.

Και ο εφιάλτης έγινε όνειρο
και το όνειρο, αλήθεια.

Κι ύστερα, ήρθε ο Αγιασμός.

Ο Αγιασμός - Κική Κωνσταντίνου

#Εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου
#Ποιήματα
#Δημιουργώ


H ΔΟΞΑΣΙΑ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ




Καθώς περπατούσε,
άνθη πολλά τον ακολουθούσαν.

Ψίθυροι, έρχονταν από μακριά
και τον έσπρωχναν, σε μια ακατανίκητη επιθυμία.

Ένας άνεμος​, μαρτύρησε υποταγή
και ένα μαύρο σάβανο, κήρυξε πλήρη ανεξαρτησία.

Ξυπόλητος, στο δρόμο που χάραξαν αγκάθια
Αιωρούμενος, σαν φύλλο πορείας, μαρτυρικό.

Κι ένα κλάμα Βάγιας,
η ζοφερή δοξασία.

-- Δοξασία - Κική Κωνσταντίνου

#Εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου
#Ποίηση

#Δημιουργώ

Τετάρτη, 18 Απριλίου 2018

ΤΟ ΧΡΥΣΑΝΘΕΜΟ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ




 

Σε ράπισαν
και στόλισαν τις πληγές σου, με λουλούδια.

Σε χάραξαν
και έσμιξαν το σώμα σου με σκουριασμένα αγκάθια και καρφιά.

Σε ύβρισαν,
με χιλιάδες βουκαμβίλιες.

Σε πίστεψαν,
με κατακόκκινα χείλη, που όμως, ανάσα δεν είχαν καμιά.

Και σε​ μια κάμαρα, μια γυναίκα κλαίει
και δεν νοιάστηκε ουδείς.

Όλοι σε κάποιους φανταχτερούς θαλάμους έμειναν και εγώ από μακριά, τους παρατηρούσα.

Και σαν θαύμα, μια καμηλοπάρδαλη, σε αγκάλιασε. Λες και έγλυφε τις πληγές σου.

Και ένα Χρυσάνθεμο, αντίκρισε τον κόσμο.

- Το Χρυσάνθεμο - Κική Κωνσταντίνου

#Εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου
#Ποιήματα
#Δημιουργώ

Τρίτη, 17 Απριλίου 2018

ΤΑ ΦΤΕΡΑ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ



Τι να πω για τα φτερά σου.
Κι ούτε που θυμάμαι...

Μέρες, νύχτες, ώρες, χρόνια
να διαρκεί η αιμοδοσία, που πρώτος εκστρατεία, άρχισες.

Κι ήταν άσπρα
Και τα φτερά, γυαλιστερά
Και τόσο επιβλητικά, δεμένα.

Μέσα στο χάος, έδιναν φως.
Μέσα στη θλίψη, γινόταν η ελπίδα.

Τι να πω για τα φτερά σου
που έχω καιρό να δω.

- Τα φτερά - Κική Κωνσταντίνου

#Εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου
#Ποίηση
#Δημιουργώ


Καλημέρα, εκφραστικοί μου!

ΣΑΝ ΤΡΙΑΙΝΑ ΠΟΥ ΑΝΑΖΗΤΑ ΤΟΝ ΠΟΣΕΙΔΩΝΑ ΤΗΣ






ΑΡΚΕΙ ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΚΑΡΔΙΑ





Νομίζεις ότι ο πόνος και οι στεναχώριες σου δεν έχουν προηγούμενο σ’ αυτόν τον κόσμο, και μετά διαβάζεις.

James Baldwin, 1924-1987, Αμερικανός συγγραφέας




  
Η πηγή του άγχους βρίσκεται στο μέλλον. Αν μπορείς να κρατήσεις το μέλλον έξω από το μυαλό σου, μπορείς να ξεχάσεις τις στεναχώριες σου.

Μίλαν Κούντερα, 1929-, Τσέχος συγγραφέας



  
Οι άνθρωποι που δαγκώνουν το χέρι που τους ταΐζει, συνήθως γλείφουν τη μπότα που τους κλωτσάει.

Eric Hoffer, 1902-1983, Αμερικανός συγγραφέας & φιλόσοφος



Δεν έχει σημασία ποιο μονοπάτι θα διαλέξεις. Υπάρχουν ένα εκατομμύριο μονοπάτια και όλα είναι ίδια γιατί δεν οδηγούν πουθενά. Αρκεί το μονοπάτι να το ακολουθήσεις χωρίς φόβο και χωρίς φιλοδοξία. Και αρκεί το μονοπάτι να έχει καρδιά.

Κάρλος Καστανέντα, 1925-1998, Περουβιανός συγγραφέας


Στα Ζαγοροχώρια με την αγαπημένη μου εξαδέλφη
Ioanna Constans Papangeli
Ευχαριστώ πάρα πάρα πολύ!

Κυριακή, 15 Απριλίου 2018

ΜΩΒ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ




Είσαι ξεχωριστό,
ένα άψογο δημιούργημα που γεννήθηκες μέσα από χιλιάδες όστρακα μόνο και μόνο, για να βαφεί ένα και μοναδικό, φόρεμα.

Σε αποκάλεσαν "η ψευδαίσθηση των μεγαλείων" και ποτέ δεν κατάλαβα το γιατί, αφού για εμένα ήσουν και είσαι, ο μοναδικός βασιλιάς τους.

Σε συσχέτισαν με τον πλούτο, τα αρχοντικά δικαιώματα, τον κλήρο και την υπερβολή, μα εγώ σε συνάντησα σε πένθος, πλάι στους ανθρώπους, να τους κρατάς το χέρι και να αποδυναμώνεσαι.

Σε θεώρησαν συμβιβαστικό χρώμα γιατί προήλθες από το παθιασμένο έρωτα του κόκκινου με μπλε, μα εγώ σε θεωρώ, το μόνο, πλήρως αναδυόμενο και άκρως εντυπωσιακό.

Αποπνέεις ανωτερότητα, δύναμη, μυστηρίο, αξιοπρέπεια, ποιότητα, σοβαρότητα και ανθρώπινη συμπόνια. Ενθαρρύνεις τις ονειροπολήσεις και εμψυχώνεις τις ψυχικές δυνάμεις των ανθρώπων.

Σε αγαπώ, όχι για τα ελάχιστα που προανέφερα αλλά γιατί ντύνεις το φυτό της οικογένειας των Χειλανθών που θυμίζει εκείνον, εκείνον κι εκείνον κι εκείνον, που τόσο απρόσμενα χάθηκε.

Κι εκείνη, κι εκείνη, κι εκείνη, που στον ουρανό δόθηκε.

Και το παιδάκι, που έγινε Άγγελος.
Και το αγέννητο έμβρυο, που έπρεπε να γίνει δέντρο.

Σ'ευχαριστώ, για κάθε δάκρυ που έδωσες, για να ραντίσω την ψυχή μου.

Είσαι το μωβ, το δικό μου μωβ και σε αποκαλώ "Ψυχάνθισμα των σκέψεών μου"

~~ Μωβ - Κική Κωνσταντίνου
Το νεογέννητό μου!


#Κική_Κωνσταντίνου
#Ποιήματα
#Εκφράσου
#Δημιουργώ

Σάββατο, 14 Απριλίου 2018

ΤΟ ΠΕΛΑΓΟΣ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ





Ένας άγγελος από μακριά,
χτενίζει την άρπα του.
Τρέχουν κοντά του οι φτερωτοί θεοί και περιμένουν να ακούσουν αυτήν, την πολύτιμη Mελωδία.


Κι ας μην θέλουν να κοιμηθούν
Κι ας μην έχουν ανάγκη να γαληνέψουν
Θέλουν μονάχα να σπείρουν και να μοιραστούν τον σπόρο της Σοφίας.


Κι είναι τόσο γλυκό το αγέρι όπου έρχεται από μακριά.
Τόσο ειδυλλιακά πλασμένο, που η όποια μορφή του είναι ένα σανδάλι Έρωτα Θεού, που αναζητάει ανθρώπου πόδι για να κατοικήσει.


Και πάνω σε μια θάλασσα απλώνεται ένα λευκό τραπεζομάντηλο
Και κάτω από ένα σύννεφο λευκό πλανάται μια αποσπώμενη χαρά που σαν βουκαμβίλια φαίνεται στο στόμα ενός χελιδονιού αλλιώτικο από τα άλλα.


Και έρχεται σε καιρούς ψύξης και μπορεί όλους και όλα να τα ανατρέψει.

Κι είναι κοντά μου
Και το αγαπώ


Άφησε το να ταξιδέψει

Ένα πέλαγος, αδημονεί
Ένα λιβάδι, αναπνέει



Το Πέλαγος - Κική Κωνσταντίνου


Ioanna Constans Papangeli Σου είχα πει όταν μου έστειλες αυτή τη φωτογραφία πως όταν την ανεβάσω θα γράψω ένα ποίημα και για εσένα. Αφιερωμένο λοιπόν με πολλή πολλή αγάπη!!! <3
#Κική_Κωνσταντίνου #Εκφράσου #Ποιήματα #Δημιουργώ