Παρασκευή, 19 Ιανουαρίου 2018

ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΑΓΑΠΗ





Ελάτε να μιλήσουμε για αγάπη. Να την ακολουθήσουμε στα μονοπάτια της, να ακούσουμε την μελωδία της, να την δούμε ταπεινή, να κατοικεί ανάμεσά μας και να προσφέρει το χέρι, ώστε πλάι της, να διαβούμε την Οδό που σαν ζωή, μας έδειξε.

"Έλα και πάρε την αγάπη μην την αφήσεις να χαθεί
η ζωή συντρίμμια φτιάχνει συναρμολόγησε ένα κι εσύ"

Ελάτε να την συναρμολογήσουμε παρέα!
Μεθοδικά, συντροφικά, σιωπηλά, μελωδικά και κυρίως ταπεινά, όπως η ίδια ζει, μέσα στην μεγαλειότητα που διαθέτει.

Την Κυριακή λοιπόν, στις 21 Ιανουαρίου, στις 7μ.μ το απόγευμα στο καφέ Το Παλαιό Βυρσοδεψείο, με χαρά και διάθεση επικοινωνίας, σας περιμένουμε.
Η ακριβή διεύθυνση είναι: Χρυσοστόμου Σμύρνης 84 & Μπαλτατζή, Άγιος Ιωάννης Ρέντης.
Κοντινά Λεωφορεία: 049, 420, 860, 914.
Τρόλεϊ: 16
Τρένο: Στάση Νέο Φάληρο (περπάτημα 10 λεπτά)
Υπάρχει και διαθέσιμο parking για τους κατόχους οχημάτων
Να είστε όλοι εκεί.


Κοντά μας, να βοηθήσουν στην εξερεύνηση και στην ανακάλυψη αυτής της Αγάπης, οι: Λουίζα Φρέρη, Λίτσα Δελνιώτου, Χαρούλα Δουκουμέ, Γιώργος Κασταμονίτης και η δικής μας, Καρμέλα Αντιγόνη Σώρου για να μας μιλήσει για τις ποιητικές συλλογές, που κι αυτές στην Αγάπη οδηγούν, αφού εκεί καταλήγουν όλα!

Καλή μας αντάμωση!

#Η_Αγάπη_Δηλώνει_Παρών
#Κική_Κωνσταντίνου
#Εκφράσου
#Εκδόσεις_Λεξίτυπον
#Το_Παλαιό_Βυρσοδεψείο
#Ιστορίες_Αγάπης

Πέμπτη, 18 Ιανουαρίου 2018

"ΚΑΙ ΠΩΣ ΘΑ ΤΗΝ ΟΝΟΜΑΣΕΙΣ;" ΜΕ ΡΩΤΗΣΕ






 «Και πώς θα την ονομάσεις;» με ρώτησε.

«Η Αγάπη Δηλώνει Παρών», απάντησα και προφανώς από την έκφραση του προσώπου μου κατάλαβε πως κάποια «παγίδα», έκρυβα.

«Παρόν με όμικρον..», συνέχισε


Θυμάμαι σαν τώρα πως χαμογέλασα.

«Παρών με ωμέγα», επανέλαβα σίγουρη.

Τον είδα, συνοφρυωμένο να σκέφτεται.

«Γιατί», ρώτησε.

«Θα εξηγώ μέσα στο βιβλίο», του απάντησα.

Τον είδα, ακόμη συνοφρυωμένο να σκέφτεται και την απάντηση που έλαβα, ομολογώ πως δεν την περίμενα.

«Αν έβλεπα ένα βιβλίο με λανθασμένο τίτλο θα το αγόραζα κι έπειτα θα το πέταγα στα σκουπίδια λέγοντας, δεν ξέρουν να γράφουν εκδίδουν και βιβλίο;»

Κι όχι πως με επηρέασε, εγώ άλλωστε είμαι εκείνη που είχε παππού εκείνον που έπλαθε ιστορίες χωρίς να ξέρει γράμματα για να τις γράψει σε χαρτί, αντίθετα μάλιστα, με έκανε πιο σίγουρη από ποτέ για την επιλογή μου, μια επιλογή που οι ίδιες οι ιστορίες μου έδειξαν, καθώς σαν καλός υπηρέτης, έχω μάθει να αφουγκράζομαι το ζωντανό περιεχόμενο των βιβλίων μου.

«Δε με νοιάζει», του είπα. «Η δική μου αγάπη θα δηλώνει παρών και για να είμαι ειλικρινής δεν το θεωρώ και λάθος»

Και κάπως έτσι, εκείνη η αγάπη που οραματίστηκα, πριν λίγους μήνες κυκλοφόρησε και βρίσκεται έντυπα, κοντά μας, από τις εκδόσεις Λεξίτυπον. Πρόκειται για μία συλλογή Νουβελών, απαρτιζόμενη από τρεις ιστορίες αγάπης που στόχο έχουν να καλωσορίσουν τον αναγνώστη σε έναν άλλοτε πιο τρυφερό και ανθρώπινο κόσμο. Δεν εστιάζω στους ανθρώπους σαν φυσικές παρουσίες αλλά στο μέσα τους, σαν το αιώνιο συναίσθημα. Στην ύπαρξη της όποιας αμφισβήτησης. Κι όταν μπεις μέσα στη ροή των ιστοριών, θα δεις πως ούτε εκεί αναφέρομαι αποκλειστικά στα ζευγάρια, αρωγοί μου είναι για να μεταδώσω το μεγάλο πνεύμα της Αγάπης, με τον δικό μου απλό και γλυκό τρόπο. Γιατί στη ζωή μας, συμπορευόμεθα με αμέτρητους ανθρώπους, που σπάνια, βρίσκουμε το χρόνο να τους ρίξουμε μία καθαρά, ανθρώπινη ματιά. Γιατί το κάθε μας λεπτό, οφείλει να είναι πολύτιμο. Γιατί η αγάπη δε ζει μακριά μας, ανάμεσά μας βρίσκεται και πολλές φορές, ανάξιοι, όσοι δε μπορούμε να δούμε πως κατοικεί στην παλάμη μας, στην τόσο απλή, ανθρώπινη, ταπεινή, επαφή μας.

_________

Κι η φωτογραφία από την αγαπημένη μας Alexandra Mouriopoulou, στην όμορφη πόλη της Θεσσαλονίκης, στον επιβλητό Λευκό Πύργο.





Στο τέλος οι δίδυμες ψυχές συναντιούνται επειδή έχουν την ίδια κρυψώνα.

Robert Brault

 ________________________

Είναι η αγάπη που δήλωσε παρών και είναι και η Αλεξάνδρα που τη στήριξε!
Και μας στήριξε, για ακόμη μία φορά, μας στήριξε!

Στην Θεσσαλονίκη, στο σημείο που την πρωτογνώρισα.
Το βιβλίο της αγάπης, στην αγκαλιά εκείνης που το αγάπησε πριν το αντικρύσει.
"Αδιάβαστο και πολυαγαπημένο", έτσι μας είχε χαρακτηρίσει και ορκίζομαι, καλύτερο χαρακτηρισμό δεν θα μπορούσα να έχω!





Ξεφυλλίζοντας κανείς «Την Αγάπη που Δηλώνει Παρών», συναντά στις πρώτες της σελίδες, τον λεγόμενο προπομπό, την Ιστορία εκείνη που μας καλωσορίζει σε έναν τρυφερό και ίσως ανέγγιχτο κόσμο. Εκείνον, τον φωτεινό και αμόλυντο κόσμο, της αγνής και άδολης αγάπης.


Τον φαντάστηκα ως προθάλαμο, για εκείνους ίσως, τους λίγους μα εκλεκτούς, που θα θελήσουν να πιάσουν το χερούλι, να σπρώξουν ελαφρώς την πόρτα και να διεισδύουν σε έναν «ροζ», απαλό και ρομαντικό κόσμο. Κόσμο, που δείχνει να λείπει από την τόσο συσσωρευμένα, περίπλοκη εποχή μας.


Ένας άντρας, κάπου χαμένος με το αυτοκίνητό του, έτοιμος να λιποθυμήσει απο τη δίψα του, φτάνει κάποια στιγμή σε έναν όμορφο μα παράξενο οικισμό. Εκεί, καταφέρνει να βρει ένα ιδιαίτερο μικρό καφενέ. Η πόρτα του είναι κλειστή, μα τα όμορφα και πολύπλοκα - κατά έναν περίεργο τρόπο – τραπεζάκια, που κοσμούν το εξωτερικό του, μαρτυρούν πως υπάρχει ζωή,. Του εξασφαλίζουν κάποιες επιλογές, επιλογές μα συνάμα και αποφάσεις. Ανήκει άραγε σε εκείνους τους ανθρώπους που θα καταφέρει να ανοίξει την πόρτα και να τη διαβεί; Ώστε να…. ξεδιψάσει;


Θυμηθείτε....


«Εκλεκτός και ο επόμενος που θα καταφέρει να τη διαβεί… και να ξεδιψάσει»


Αν θέλεις να ανήκεις σε εκείνους τους ανθρώπους θέλησαν ή θέλουν να εξερευνήσουν μαζί μου, την «Αγάπη που Δηλώνει Παρών», αν θέλεις να περπατήσεις και εσύ, πλάι μου, στην «Οδό της Αγάπης», δεν έχεις παρά να αναζητήσεις το βιβλίο μου ή να παραστείς στην πρώτη του επίσημη παρουσίαση που θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 21 Ιανουαρίου, στον Πειραιά..


Περισσότερες πληροφορίες για την εκδήλωση, θα βρεις εδώ: https://www.facebook.com/events/462673847467654/


Η φωτογραφία που οπτικοποιεί κάτι από τον καφενέ και την οδό που πρέπει κάποιος να διασχίσει, μας έρχεται από την Θεσσαλονίκη και την πολυαγαπημένη μου, Αλεξάνδρα Μουριοπούλου!


Ευχαριστούμε τόσο μα τόσο πολύ!
 «Η Αγάπη της Σιωπής», η πρώτη ιστορία της "Αγάπης που Δηλώνει Παρών", και η συγκεκριμένα, η πιο βαθιά μας, ηχηρή ιστορία. Διαδραματίζεται στο όμορφο νησί της Κέρκυρας. Παρακολουθούμε τη φωτογραφική πορεία ενός νέου, ταλαντούχου και ανερχόμενου φωτογράφου. Όλα ανατρέπονται όταν κατά τη διάρκεια των λήψεών του, μέσα από το φακό του, εστιάζει σε μία εξωτική κοπέλα, ευθύς γίνεται το μοντέλο του και όλα αρχίζουν χωρίς καμία λέξη.




~~ Η φωτογραφία, που διαθέτει και την κάποιαν απόσταση, μια απόσταση που παρακολουθούμε καθόλη την διάρκεια της ιστορίας, μας έρχεται από τον Άγιο Νικόλαο στο Πόρτο Λάγος και την αγαπημένη μας, Alexandra Mouriopoulou
«Η Φυσαρμόνικα των Αισθήσεων», η δεύτερη, μελωδική, ιστορία, της "Αγάπης που Δηλώνει Παρών". Ταξιδεύουμε σε μία άλλη εποχή, στην εποχή εκείνη που τα αγόρια φορούσαν στραβό κασκέτο, τιράντες, κοντά παντελόνια και ήταν τόσο ρομαντικά που μέσω μιας φυσαρμόνικας μπορούσαν να διαδώσουν την αγάπη τους στον κόσμο όλο. Στην εποχή εκείνη που οι γόνοι πλούσιων οικογενειών έπρεπε πάση θυσία να ενώσουν τα πλούτη τους με αντίστοιχους γόνους. Μπορεί ο ήχος μιας φυσαρμόνικας να κάνει τους ανθρώπους να δουν και να ακούσουν καλύτερα ή οι άνθρωποι μπορούν να την κάνουν να σωπάσει για πάντα;

~~Και η φωτογραφία από την αγαπημένη μας Alexandra Mouriopoulou, στην Παναγία Παντάνασσα. 



«Στη Στάση των Τρένων», η τρίτη ιστορία της αγάπης που δηλώνει παρών, που ζει ανάμεσά μας και καθημερινά μας θυμίζει πως χάρη στην αγάπη είμαστε ακόμα ζωντανοί. Ποιος είπε πως η αγάπη για να αγγίξει τους ανθρώπους θα πρέπει να είναι πλασμένη ως μια ειδυλλιακά, εξωπραγματική ιστορία; Ποιος είπε πως δίπλα μας, καθημερινά, δεν μπορεί η ζωή του καθενός, η πολύτιμη στιγμή του, η ρουτίνα του να γίνει προπομπός για κάτι αυθεντικά πολύτιμο; Γιατί στη ζωή μας συμπορευόμεθα με αμέτρητους ανθρώπους, που σπάνια βρίσκουμε τον χρόνο να τους ρίξουμε μία καθαρά ανθρώπινη ματιά. Γιατί το κάθε μας λεπτό οφείλει να είναι πολύτιμο. Γιατί η αγάπη δε ζει μακριά μας, ανάμεσά μας βρίσκεται, και πολλές φορές, ανάξιοι όσοι δεν μπορούμε να δούμε πως κατοικεί στην παλάμη μας, στην τόσο απλή, ανθρώπινη, ταπεινή, επαφή μας.




Η φωτογραφία από την αγαπημένη μου Alexandra Mouriopoulou στην Παναγία Παντάνασσα. 
Ευχαριστώ πάρα μα πάρα πολύ!!!
Kαλό βράδυ, εκφραστικοί μου.


Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΟΡΕΙΑ





"Δε με ένοιαζαν τα αγκάθια, δε με ένοιαζαν.
Μπορούσαν ανέκαθεν να με τρυπήσουν, μα μπορούσα και εγώ με τη σειρά μου να τα κόψω. Το κυριότερο όμως ήταν πως με την κατάλληλη «προπόνηση» ακόμη κι αυτά μπορούσα να τα αγγίξω."

~~ Και Προχωρούσα, Οι φεγγίτες της ζωής μου
















 "Θυμήθηκα μαθήματα, αναπαράστησα παθήματα, χόρεψα επάνω σε ένα πέτρινο παγκάκι, διάβασα λίγα κίτρινα φύλλα μιας παλιάς φυλλάδας, που κάποιος ξέχασε σε μια γωνιά, βρήκα ένα ρολόι και το φόρεσα. Το έβαλα αριστερά να χτυπάνε οι δείχτες του κοντά στην καρδιά μου.

Είδα κάποια γνώριμα μαλλιά, είδα ραγισμένα γυαλιά, είδα μια γάτα να την κυνηγά ο σκύλος και ένα ποντίκι να κυνηγά τον σκύλο και τη γάτα.
Γέλασα, γέλασα τόσο πολύ και ακόμη δηλαδή γελάω.

Περπατούσα ανάμεσα σε κάτι θάμνους και κάθε φορά που συναντούσα κάποιο νέο λουλούδι, εμένα εκεί να το παρατηρώ και να θέλω να το αγγίξω."

~~ Και Προχωρούσα, Οι φεγγίτες της ζωής μου




 Η ζωή είναι μια πορεία. Ποιά θέλεις να είναι η πορεία σου στον κόσμο μας;
Θες να είναι στεφανωμένη με λουλούδια ή με κάρβουνα; Επιλογή σου! Όμως μην επιτρέπεις τα «κάρβουνα» τα δικά σου να κάψουν τα «λουλούδια» των άλλων.

~~Αδικοχαμένη Κοινωνία- Τα λάφυρα της ψυχής μου









 Μην ακολουθείς τις οδηγίες άλλων! Χάραξε με τις δικές σου πατούσες τη μία και μόνη διαδρομή! Εκείνη που οδηγεί στην πλήρη Ελευθερία!
Αποδημητικά πουλιά είμαστε φίλε μου! Ας είναι το πέταγμά μας ελαφρύ σε μια αδικοχαμένη κοινωνία! Γιατί την κοινωνία δε την ορίζει ο άνθρωπος ως μονάδα αλλά το σύνολο, σαν μια προκαθορισμένη οντότητα!
Και το σύνολο είναι αυτό που πάντα θα αλλάζει! Με χαρακτηριστικά, με απόψεις, με πεποιθήσεις, με χίλιες δυο αναφορές.
Αλλάζει! Με μία ευχή, με ένα θέλω, με μία προσευχή!
Ας είναι! Ως προς το καλύτερο!

~~Αδικοχαμένη Κοινωνία- Τα λάφυρα της ψυχής μου

Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018

Η ΕΛΠΙΔΑ ΑΝΑΓΕΝΝΙΕΤΑΙ, Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΧΑΣΕ

Θέλω να φωνάξω μα δε βγαίνει φωνή.
Θέλω να κλάψω μα δεν κυλάει δάκρυ.
Θέλω να μιλήσω μα δεν μπορώ να αρθρώσω λέξη.
Θέλω να πω όσα δε τόλμησα ποτέ μου μα τα κλειδώνω στο μαύρο σεντούκι της ψυχής μου!

Προσπαθώ να περπατήσω μα μένω κολλημένη, στάσιμη στον συνήθη Εαυτό μου.
Προσπαθώ να κουνήσω τα δάχτυλα μα σαν αντικείμενα κέρινου ομοιώματος μένουν εκεί άπραγα να στολίζουν την επιφανειακή μου βιτρίνα.

Νιώθω τη βαριά ανάσα μου μα δεν ακούω τον χτύπο της καρδιάς μου.
Ακούω ήχους από γύρω μου μα δεν αισθάνομαι τον κόσμο που δραστηριοποιούμαι.
Είναι σα να είμαι άνθρωπος αλλά και σα να μην είμαι κιόλας!
Σα να έχω σάρκα με οστά μα σα να μην έχω εγκέφαλο και νεύρα για να κινήσω το σώμα μου.

Δεν είναι πως νιώθω ρομπότ! Είναι που οι άλλοι με ανάγκασαν να γίνω! Κι εγώ απλώς υπάκουσα!

Κι όχι πως τους χρεώνω τα λάθη μου! Τους πιστώνω όμως την ώθησή μου σε αυτά!

~~ Τα Λάφυρα της Ψυχής μου - Κική Κωνσταντίνου





Κι είναι το πράσινο!
Μια κάμπια που έσκασε και θα γίνει πεταλούδα.
Ένα λουλούδι που φύτρωσε στη γη και σύντομα θα ανθίσει.

Κι είναι το πράσινο!
Μια εύηχη λέξη, μια κομπανία έγχορδων οργάνων που στόχο έχει
να μάθει να παίζει μουσική σαν τσοπανόπαιδο απο τα φύλλα ενός δέντρου!

Κι είναι το πράσινο!
Ένα χρώμα, ένας συμβολισμός, ένα συσπειρωμένο θέλω τόσων ανθρώπων!
Μια αλυσίδα ανθρώπινων αντιδράσεων που στόχο έχει να ανακάμψει έναν βρώμικο αέρα που χρόνια τώρα αναπνέουμε.

Κι είναι το πράσινο!
Μια βροχή απο συντονισμένες συνιστώσες ανθρώπων που προσπαθούν , δεν επαναπαύονται. Δεν ειναι οικολόγοι επειδή κάποιοι τους έμαθαν να αγαπάνε τη φύση μόνο όταν ειναι εντός της. Αγαπούν τη φύση γιατί ξέρουν να κάνουν χώρο στην επόμενη γενιά που θα κατοικήσει.

~~ Τα Λάφυρα της Ψυχής μου - Κική Κωνσταντίνου
 Ξάφνου όλα σταματάνε!
Μπορώ να ανοίξω τα μάτια με ευκολία πια!
Η πλάση έχει ηρεμήσει!
Σα να επήλθε Άνοιξη σε έναν βαρύ Χειμώνα!

Σας βλέπω!
Είστε εκεί!
Μούσκεμα!
Δείχνετε μουδιασμένοι!
Μα πλήρως συνειδητοποιημένοι!

Στρέφω το βλέμμα στο έδαφος!
Αντικρίζω ίχνη από λιωμένες πανοπλίες!
Μια καραμπίνα σπασμένη και ένα όπλο που στάζει νερό μαρτυρούνε πως έχουν πια χαλάσει!
Και ένα ξεφτισμένο λάσο μαρτυρά πως δεν είναι ικανό ούτε μια θηλιά να κρατήσει.

Χαίρομαι!
Αχ να ήξερες πόσο χαίρομαι!

Σας κοιτώ και σας βλέπω καθαρούς!
Μουσκεμένους μα καθαρούς!
Κανένα κόκκινο ρυάκι δεν διασχίζει το σώμα και την ψυχή σας!

Κοιτάζω κάτω στο γρασίδι και ψάχνω για κόκκινο χρώμα!
Μόνο πράσινο υπάρχει και είναι ολόφρεσκο! Σα να φύτρωσε εχθές!
Ξέρω! Νέα όνειρα η ζωή χαράζει!
Η ελπίδα αναγεννιέται! Ο θάνατος έχασε!

Καλπάζεις!
Είσαι πάνω στην ωριμότητα και προσπαθείς να συνεχίσεις να καλπάζεις.
Το βλέπω. Καλπάζεις!

Μοιάζεις κουρασμένος μα και απολύτως συνειδητοποιημένος με όσα ανέλαβε η ζωή να σου διδάξει!
Έχεις δύναμη μα σε βλέπω, δεν καλπάζεις με την ίδια χαρά όπως με είχες συνηθίσει!
Ξέρω! Δεν έχεις ελεύθερο χρόνο πια! Εχεις αναλάβει πολλές ευθύνες και υποχρεώσεις μα χαίρομαι που μπορείς ακόμη να καλπάζεις!
Έχεις τη θέληση το ξέρω, το νιώθω, το βλέπω μα δεν έχεις τον χρόνο, την απαραίτητη αν θες προετοιμασία!
Δεν πειράζει! Αφιέρωσε τις στιγμές σου στους ανθρώπους και όταν μπορείς έλα εδώ, το μονοπάτι τούτο θα σε περιμένει με λαχτάρα και υπομονή να το διαβείς!
Πάντα θα υπάρχει ένα σύννεφο, μια ηλιαχτίδα και μια πολύχρωμη πεταλούδα για σένα να ανυψώνεται στον ουρανό και να αντικρούει τα σύννεφα που προκαλούν την καταιγίδα!
Πάντα θα υπάρχουν ίχνη στο χώμα για να θυμίζουν πως κάποια κομμάτια του σώματος και της ψυχής σου πέρασαν από εδώ και χάραξαν τη δική τους Ιστορία.

~~ Τα Λάφυρα της Ψυχής μου - Κική Κωνσταντίνου

Πολλοί σε αγαπήσανε και σε λατρέψανε, Νύχτα μου, μα άλλοι πάλι σε μισήσανε και πονέσανε εξαιτίας σου!

Δεν είναι που σέρνεις σκοτάδι και άβυσσο μαζί σου, έχεις άλλωστε προσωπικό οδηγό το υπέρλαμπρο φεγγάρι και πολλούς συνοδοιπόρους τα χιλιάδες φωτεινά σου άστρα, είναι που η ίδια ξέχασες πως υπάρχεις για το καλό των ανθρώπων και μας άφησες να σε αγγίξουμε, να σε λερώσουμε και να σε μολύνουμε ξανά και ξανά!

Είναι σα να επέτρεψες σε κάποιους να σε χρίσουν κατάχρηση ενώ στην ουσία ξέρεις πως είσαι δικαίωμα, Ελευθερία!

Κανείς δε νοιάζεται που δείχνεις τόσο ταλαιπωρημένη, εξαρτημένη, εξασθενημένη. Νοιάζονται μόνο που δεν είσαι μαζί τους ανεκτική όπως παλιά. Που δεν συγχωρείς τα λάθη τους αλλά τους τα επιστρέφεις!

Ξέρω πως δε τους τιμωρείς, ίσως απλά τους δοκιμάζεις, όμως μην αρρρωστήσεις άλλο Νύχτα μου γιατί υπάρχουμε και εμείς που σε αγαπάμε και σε έχουμε πραγματική ανάγκη!

Πρόσεξε τον εαυτό και την ειλικρινή σου υπόσταση, όχι τόσο για εμάς τους ανθρώπους, άλλωστε εμείς σε βλάψαμε Νύχτα μου, αλλά για όλους και όλα εκείνα που σε αγαπάνε και σε προστατεύουνε μαχητικά.

Δε μπορούνε να ζήσουνε χωρίς εσένα Νύχτα μου, δεν μπορούν!
Φρόντισέ τα γιατί είναι τα παιδιά σου!

Σε έχουνε ανάγκη!
Σε έχουμε ανάγκη!

Για κάθε φορά που σε μολύναμε, σε εξαπατήσαμε, παραποιήσαμε τους δικούς σου νόμους και κάναμε κακό σε όλα τα πλάσματα που σε έχουνε ανάγκη, συγνώμη σου ζητάω και την εννοώ!

Γιατί εσύ Νύχτα μου δε μας έκανες κανένα κακό!
Δε μας έβλαψες πουθενά!
Μας έδωσες το δικαίωμα της διασκέδασης, της ξεκούρασης, της περισυλλογής, της ομορφιάς του σκοταδιού και εμείς σε καταστρέψαμε και αντιστρέψαμε τους δικούς σου άγραφους κανόνες!

~~ Τα Λάφυρα της Ψυχής μου - Κική Κωνσταντίνου

ΣΤΟΝ ΈΡΩΤΑ ΨΑΞΕ ΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ


Ο ψυχίατρος είπε: "Χαπάκια. Σου χρειάζονται χαπάκια. Θα σου δίνω εγώ τα χαπάκια σου για να θεραπευθείς".
Ο Στρατιωτικός είπε: "Έλα στο Στρατό. Θα σε μάθω εγώ πως να γίνεις άντρας. Κι άμα τύχει και κανένας πόλεμος, ακόμα καλύτερα. θα βρεις το νόημα της ζωής".
Ο Παππάς είπε: "Να πιστέψεις στον Ύψιστο και να λατρέψεις Αυτόν. Με προσευχές και μετάνοιες. Θα λυτρωθείς".
Ο Δικαστής είπε: "Στη φυλακή. Θα σε κλείσω στη φυλακή. Εκεί θα σωφρονιστείς".
Ο Πολιτικάντης είπε: "Να πιστέψεις στο Κόμμα, να ενταχθείς. Ν' αγωνιστείς και να παλέψεις, τότε μόνο θα γίνεις υγιής".
Ο Φιλόσοφος είπε: "Θα σε βοηθήσω να κατακτήσεις τη γνώση. Μονάχα με τη γνώση θα σωθείς".
Ο Καλλιτέχνης είπε: "Στην Τέχνη. Ν' αφοσιωθείς στην Τέχνη. Η Τέχνη είν' η διέξοδος, και θα το δεις".
Ο Εξουσιαστής είπε: "Στην Εξουσία είν' η ελπίδα. Απόκτησε Εξουσία και θάσαι ευτυχής".
Ο Πλούσιος είπε: "Σε κοροϊδεύουν όλοι. Η ουσία είναι στα λεφτά. Κάνε λεφτά ν' απελευθερωθείς".
Ο Ερωτευμένος είπε: "Στον Έρωτα ψάξε τα κλειδιά της ζωής. Στον Έρωτα θα βρεις όλα όσα ποθείς".
Τους άκουσε, τους πίστεψε, ύστερα άνοιξε τα χέρια του και γκρεμίστηκε στη θάλασσα."

Θανάσης Μάνθος
περιοδικό "Αγκάθι"
(τ. 38 - Απρ. '86)




Το ανακάλυψα από τον αγαπημένο μας,  Νίκο Μουσαβερέ. 
Καλημέρα, εκφραστικοί μου.