Παρασκευή, 29 Δεκεμβρίου 2017

ΣΕ ΣΕΝΑ ΑΚΟΥΜΠΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ






-Νίκος Καρούζος, «Σχέδιο για το μέλλον του ουρανού»

“Ουρανέ ολόκληρε ανοίγει το άνθος
της φωνής μου ψηλά
έφυγαν όλα τα πουλιά, μου τον χειμώνα
δεν προσμένω σ’ αυτούς τους τόπους ελευθερώνω
αγγίζοντας έρημος το γερασμένο τοίχο της βροχής
κι όπως έρχεται απ’ την αύριο
με το φάσμα του τρόμου διασταυρώνομαι πάλι.
Λεν είναι, πια η Άνοιξη
δεν είναι καλοκαίρι μα εγώ
ας ανοίξω το βήμα κ’ εδώ λησμονημένος
να δείξω την αιωνιότητα.
Έχω άλλωστε τα φτερά ταξιδεύω
πάνω απ’ τα γλυκύτερα
βάσανα του καλοκαιριού την ομορφιά του έαρος.
Ακούω τους ήχους των τύμπανων σου Μελλοντικέ
όμως λυτρώσου από μας
πίσω δεν πάει ο καιρός μονάχα σέβεται
το κορμί με τ’ άνθη του
ιδού λοιπόν γιατί το συντρίβει.
Λησμόνησε μας.
Ακούω τη χαρά σου πολιτεία του θεού υπάρχεις
αλήθεια και δρόμος αργυρόχρωμα
κλαδιά κάτω απ’ τη σελήνη
η μυρωμένη η πορτοκαλιά το ρόδι
ευτυχισμένο λάλημα του πετεινού.
Όταν λαλεί ο πετεινός πώς σχίζει την καρδιά μου
τι ερημιά διαλαλεί στο σάπιο μεσημέρι.
Από χειμώνα σε αισθάνομαι πολιτεία του έρωτα
ο ήλιος ανατέλλει και τους πεθαμένους ίσκιους
ένα φως πανάρχαιο σάβανο τυλίγει δένοντας
σε λάμψεις τη μουσική μου.
Μεγάλη η νύχτα κ’ η ποίηση
τόσο χαμηλή για τους αναγκασμένους.
Χιλιάδες πόλεμοι συμβαίνουν στο κορμί μου.
Πού είναι τα χρόνια των υακίνθων…
Ο ήλιος σου μάτωνε τα γόνατα κ’ οι άνθρωποι
φαίνονταν ευεξήγητοι
σαν τα φυτά τη βροχή τον ουρανό!
Και τώρα να η μοίρα σου
στην πόλη μέσα τη φρικτή
μ’ ενάντιο σπίτι εναντίον άνεμο.
Έρημος τώρα ο βράχος της αγάπης —
μη με λησμονήσεις
πάνω του στα βραδινά πετρώματα
με το φεγγάρι καθαρό πουκάμισο.
Μη με λησμονήσεις βαθύτατε αέρα.
Τη νύχτ’ αναστενάζουμε.
Γλυκύτατη σελήνη φωτίζει τα πεύκα μου
έχει περάσει πια το μεσονύχτι
κ’ εγώ στρέφομαι στην πικρή κλίνη
είμ’ ένας έρημος με δάφνες ένας μοναχικός
που χάθηκε στους κρυστάλλινους μακρινούς ήχους.
Της καρδιάς μου τα πικρά και μαύρα φύλλα
πνοή που να ‘βγει απ’ τον ευλογημένο εντός μου
δεν τα κίνησε. Τώρα σε δίνες
έχω χαθεί κάποτε υπήρξα.
ο άγγελος των ορατών όπως αγάπησε βαθιά.
Σε ακούω Εκτυφλωτικέ —
πώς έρχεται η φωνή σου απ’ τον ύπαιθρο
ήχοι μου ταπεινοί πλαγιαύλων
υπάρχω κι ακούω το ελεγείο.
Εγώ τότε τραγουδούσα:
Έρωτα με κατοίκησες πολύ
φύγε απ αυτό το σπίτι.
Δεν έχει ούτ’ ένα παράθυρο να βγει.
στα δέντρα η ερημιά μου
σκόνες μονάχα και σύνεργα της ψυχής.
Οι άγιες εικόνες δεν υπάρχουν
έρωτα μη σημαίνεις-πια.
Πρέπει ν’ αρχίσω απ’ τη λησμονιά.
Μη δείχνεις — είμαι ο ανώφελος το ξέρω
σώμα για θάνατο και θάνατο
που ελπίζει σ’ ένα φύλλο δέντρου.
Η φωνή μου λυγίζει.
Αλλά δεν παραδίδομαι αντίκρυ
σ’ αυτή τη δύση τρομαγμένος
εγώ με όλο το αίμα μου
έτσι όπως πόνεσα στους δρόμους ατελείωτα
με τόσο σπαραγμό στα σύνορα μου.
Ο ουρανός είναι στον βαθυκύανο χειμώνα.
Το φως φωνάζει με τον κεραυνό.
Να με σώσουν τα όνειρα ή να με συντρίψουν
— ένα τ’ ονομάζω.”

(Νίκος Καρούζος, Τα ποιήματα, τ. Α’, Ίκαρος)





Σε Σένα ακουμπά το Μέλλον
 
Μην επιτρέψεις να περάσει η ζωή
ούτε ν’ αφήσεις να τελειώσει η μέρα
χωρίς να μεγαλώσεις λιγάκι,
χωρίς να χαρείς,
χωρίς να δώσεις
φτερά στα όνειρά σου.
Μην επιτρέψεις να σε νικήσει η απογοήτευση.
Μην αφήσεις κανένα να σου αφαιρέσει
το δικαίωμα να εκφραστείς
είναι σχεδόν ένα καθήκον.
Μην εγκαταλείψεις την αγωνία,
να κάνεις στη ζωή σου κάτι σπουδαίο
και μην σταματήσεις, να πιστεύεις
ότι τα λόγια και η ποίηση,
μπορούν ν’ αλλάξουν τον κόσμο.
Ό,τι και να περάσεις να ξέρεις
ότι η ουσία μας μένει άθικτη.
Είμαστε όντα γεμάτα πάθος.
Η ζωή είναι έρημος και όαση.
Μας νικάει, μας πληγώνει, μας διδάσκει,
μας μετατρέπει σε πρωταγωνιστές της ζωής μας.
Ακόμα κι αν οι άνεμοι μας έλθουν κόντρα…
η ρωμαλέα όπερα συνεχίζεται:
Μπορείς να παίξεις μια στροφή.
Μη σταματάς ποτέ να ονειρεύεσαι,
γιατί μέσα στα όνειρα του
είναι ο άνθρωπος Eλεύθερος.
Και μην αφήνεσαι να πέσεις
στο χειρότερο από τα λάθη: την σιωπή.
Οι πιο πολλοί ζουν σε μια τρομακτική σιωπή.
Μην υποτάσσεσαι. Φύγε!
Εκπέμπω τις κραυγές μου
στις σκεπές αυτού του κόσμου»
λέει ο ποιητής.
Τίμα την ομορφιά των απλών πραγμάτων.
Μπορεί να γραφτεί ένα όμορφο ποίημα
για τα πιο ασήμαντα πράγματα,
αλλά δεν γίνεται να πάμε
ενάντια στους εαυτούς μας.
Αυτό μετατρέπει τη ζωή μας σε κόλαση.
Να χαίρεσαι το φόβο που μέσα σου νοιώθεις
για τη ζωή π’ ανοίγεται μπροστά σου..
Ζήσε έντονα, χωρίς μιζέρια.
Σκέψου ότι σε Σένα
ακουμπά το Μέλλον
και αντιμετώπισέ το περήφανα
χωρίς φόβο και αγωνία.
Μάθε απ’ όποιον μπορεί να σε διδάξει.
Οι εμπειρίες όσων έζησαν
πριν από τους δικούς μας
«πεθαμένους ποιητές»
θα σε βοηθούν να περπατήσεις
το δρόμο τη Ζωής.
Σήμερα η κοινωνία είμαστε εμείς
οι «ζωντανοί ποιητές»
Μην επιτρέψεις να διαβεί η ζωή…
χωρίς να την ζήσεις.

(Walt Whitman)

Πέμπτη, 28 Δεκεμβρίου 2017

ΠΗΓΑΙΝΕ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΣΕ ΟΔΗΓΕΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ

  


''Zήσε όπως ξέρεις, και πήγαινε εκεί που σε οδηγεί η καρδιά σου.''

Τσάρλι Tσάπλιν






Το μόνο που χρειάζομαι για να κάνω μια κωμωδία είναι ένα πάρκο, ένας αστυνόμος και ένα ωραίο κορίτσι.


Πάντα μ’ αρέσει να περπατώ στη βροχή, έτσι κανένας δεν μπορεί να με δει που κλαίω.


Τα ναρκωτικά είναι καλά για να ξεφεύγεις από την πραγματικότητα, ενώ η πραγματικότητα είναι τόσο πλούσια, ώστε δεν αξίζει να ξεφεύγεις από αυτήν.


Υπάρχει κάτι που είναι εξίσου αναπόφευκτο με το θάνατο. Και αυτό είναι η ζωή.
  

Η απλότητα δεν είναι απλό πράγμα.


 Charlie Chaplin, 1889-1977 , Βρετανός ηθοποιός




 Τον Αγαπώ!
Δεν θα μπορούσα να θυμηθώ τα παιδικά μου χρόνια χωρίς να υπάρχει!
Είναι εκεί, πάντα θα είναι εκεί!



















Τρίτη, 26 Δεκεμβρίου 2017

ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΘΕΛΩ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΣΕ ΑΓΩΝΑ ΣΙΚΕ ΝΑ ΠΑΡΑΒΓΟΥΝ




Στρέφω το βλέμμα στον ουρανό.
Ακόμη κι αν τον βλέπεις γκρίζο, μπορώ να τον ταυτίσω με το γαλάζιο της σημαίας μου.

Ακόμη κι αν τον ήλιο τον κρύψανε τα σύννεφα, μπορώ να τον ζωγραφίσω με μαρκαδόρο ή τέμπερα, προσθέτοντάς του μάτια για να δει και στόμα για να μιλήσει ή να χαμογελάσει.

Ακόμη κι αν τους γλάρους τους έδιωξε το πιο πολεμοχαρές αεροπλάνο, μπορώ να φέρω την Άνοιξη με εκατομμύρια λευκές πεταλούδες. Και μπορώ με ένα μόνο μου νεύμα.

#Οι_Φεγγίτες_της_Ζωής_μου
#Κική_Κωνσταντίνου







Προχωρούσα...
και προχωρούσα….
και προχωρούσα….., χαμένη στον δρόμο, που οδηγούσε στο Εγώ μου.

Ένα φθινοπωρινό φυλλαράκι, που είχε πέσει από κάποιο δέντρο, βρέθηκε στο διάβα μου και με έκανε να σταματήσω, να σκύψω, να το πιάσω, να το δω.
Νοσταλγικά θυμάμαι του χαμογέλασα, το άφησα πάλι κάτω και συνέχισα να προχωρώ σε έναν άυλο δρόμο.

Συνέχισα…
Συνέχισα..
Για ώρα συνέχισα ανάμεσα σε ξύλινους, καφέ φράχτες, ώσπου έφτασα σε ένα αμπέλι με πολλά σταφύλια που μοσχοβολούσαν και σκέφτηκα να κάτσω να ξεκουραστώ.
Έψαξα για νεράκι, αφού «τσακώθηκα» με δυο σφήγκες και αποφάσισα να κοιμηθώ για λίγο κάτω από ένα πεύκο που υπήρχε στο τέλος του συγκεκριμένου χωραφιού.

Ξύπνησα μετά από ώρες. Πεινούσα. Πεινούσα πολύ.
Έφαγα ένα τσαμπί πράσινο σταφύλι και ένιωσα πως χόρτασα για πάντα.

#Οι_Φεγγίτες_της_Ζωής_μου
#Κική_Κωνσταντίνου


Αν θες τη γνώμη μου, ξεκίνα.
Για ’σένα. Να αλαφρύνεις λίγο ακόμη μια ταλαιπωρημένη ψυχή, που πρόσεξε, μπορεί να είναι η δική σου..
Μόνο η δική σου.
Και μην ξεχνάς, όλες οι ψυχές αξίζουν την προσπάθεια. Κυρίως, όταν προέρχεται από τις ίδιες.

#Οι_Φεγγίτες_της_Ζωής_μου
#Κική_Κωνσταντίνου

Ατέρμονες σκέψεις, σε λύτρωση οδηγούν
ανθρώπινα «θέλω» και «πρέπει»
σε αγώνα σικέ να παραβγούν.

#Οι_Φεγγίτες_της_Ζωής_μου
#Κική_Κωνσταντίνου


Αχ, Στεναγμέ μου!
Αχ!

Ένα κλαδί ελιάς είσαι.
Ένα κλαδί ελιάς που κρατάει στο στόμα του ένα λευκό περιστέρι.

#Οι_Φεγγίτες_της_Ζωής_μου
#Κική_Κωνσταντίνου

Παρασκευή, 22 Δεκεμβρίου 2017

ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΑΠΗ ΠΟΥ ΔΗΛΩΣΕ ΠΑΡΩΝ



Δηλώνω Παρών στο Παρόν σου
Αν θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω με μία μόνο λέξη, θα του απέδιδα τον ορισμό «τρυφερό».
Ξέρετε, πολλές φορές οι άνθρωποι, οι μοναχικοί, οι απαιτητικοί, οι νευρικοί ή οι δύσκολοι αν θέλετε, το μόνο που έχουμε ανάγκη είναι μια γλυκιά, μελωδική τρυφερότητα.

Κάπως έτσι λοιπόν και με αυτή τη σκέψη, καταλήγω πως το συγκεκριμένο πόνημα, θέλω ο εκάστοτε αναγνώστης να το χαρακτηρίσει τρυφερό, σαν μια προσπάθεια που δημιουργήθηκε με αγάπη για να αποδώσει, θεωρητικά ίσως, έναν φόρο τιμής σε ένα συναίσθημα μονίμως παρεξηγημένο.
Λες και η αγάπη υπάρχει και «φουντώνει» μόνο στα ζευγάρια.
Μα υπάρχουν τόσα είδη κι όταν μιλάς για είδη αγάπης, αυτόματα, κάπως χάνει την αξία της. Τι είναι για να χωρίζεται ή να σπάει σε κομμάτια; Συναίσθημα είναι, αξία είναι, η ζωή είναι και ανα πάσα ώρα στιγμή βρίσκεται δίπλα μας, κοντά μας, ζει μέσα μας και είναι η Αγάπη, η Αγάπη εκείνη που Δηλώνει Παρών στο Παρόν κι έχει τόση δύναμη που μπορεί να καταστρέψει ή να συμφιλιώσει τα πάντα.

Και από την άλλη, θα μπορεί κάποιος, ίσως και σωστά να πει «Μα καλά, ιστορίες ζευγαριών δεν φιλοξενείς στο βιβλίο σου;» Όμως αν ο εκάστοτε αναγνώστης καλοκοιτάξει και σταθεί, σταθεί στο υπόβαθρο και όχι σε ότι μπορεί να φανερώνουν ή να κρύβουν οι λέξεις, θα διαπιστώσει πως κάνω πράξη ακόμη και στο εξώφυλλο τα όσα πιστεύω και υποστηρίζω. Τίποτα δεν γίνεται προς χάριν εντυπωσιασμού ή κέντρισης του ενδιαφέροντος, όλα μα όλα, ανεξαιρέτως, εχουν τον συμβολικό τους χαρακτήρα. Θα σου πω μονάχα πως για εμένα, τα πάντα, είναι ο συμβολισμός. Τον συνάντησα στην Ποίηση, τον ακολούθησα και πιστά τον υπηρετώ!
Το υπόβαθρο, το κάθε υπόβαθρο, ακόμη και χρωματικώς, φροντίζω να το δείχνω, σαν δίπολο αν θες, στο ζεύγος που δεν επέλεξα να βάλω. Γιατί δεν εστιάζω στους ανθρώπους σαν φυσικές παρουσίες αλλά στο μέσα τους, σαν το αιώνιο συναίσθημα. Στην ύπαρξη της όποιας αμφισβήτησης. Κι όταν μπεις μέσα στη ροή των ιστοριών, θα δεις πως ούτε εκεί αναφέρομαι αποκλειστικά στα ζευγάρια, αρωγοί μου είναι για να μεταδώσω το μεγάλο πνεύμα της Αγάπης, με τον δικό μου απλό και γλυκό τρόπο.

_______

Περισσότερα εδώ: http://fonografos.net/v1/κυριακή-κωνσταντίνου-η-αγάπη-δηλώνει/

Εδώ για να παρακολουθήσεις το τρειλερ του βιβλίου που επιμελήθηκε ο δικός μας μπλοκερ, Νίκος Μουσαβερές: https://www.youtube.com/watch?v=noFLpsDjz0w

#Η_Αγάπη_Δηλώνει_Παρών
#Νέο_βιβλίο
#Νουβέλες
#ιστορίες_αγάπης
#Κική_Κωνσταντίνου
#Εκφράσου

Ευχαριστώ πολύ και μέσα από την καρδιά μου πάντοτε, τους φίλους που ένθερμα με στηρίζουν  για ακόμη μία φορά, τον αγαπημένο μας Νίκο Μουσαβερέ που επιμελήθηκε το βίντεο και μου χάρισε απλόχερα ακόμη έναν θησαυρό και τέλος τα σαιτ και τα μπλοκς που μας φιλοξένησαν με τόσο ζεστό τρόπο.

Είναι η Αγάπη που Δήλωσε Παρών και είναι το ομορφότερο δώρο που μου χάρισε ή του χάρισα (δεν έχω κατασταλάξει ακόμη) το έτος 2017, σχεδόν ενάμιση μήνα πριν μας αποχαιρετήσει! 

Καλές Γιορτές!

Πέμπτη, 21 Δεκεμβρίου 2017

'ΆΣΤΡΑ ΣΙΓΗΣ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ






Μετράω άστρα σιγής,
για να μάθω ένα πεπρωμένο που δεν θέλησα.


Ξεκινάω από τον αριθμό εκατό και πάω αντίστροφα.
Στο ενενήντα εννέα, η γλώσσα της σκέψης μου, έχει ήδη καταρρεύσει.


Δαγκώνω την πύρινη λαίλαπα
και το αίμα, ανυπερθέτως γλυκά, με διαρρέει.


Άλλη γεύση θυμόμουνα,
άλλη επιζητούσα.


Μακάρι να είχα τα δόντια ενός βρικόλακα
και τους κυνόδοντες, του πιο δυνατού σκύλου.
Έχω όμως τα σοφά δόντια ενός μωρού
και τα ούλα μου, όπου να ‘ναι θα πληγιάσουν.


Ξημερώνει, ευτυχώς ξημερώνει.
Τα άστρα εξαφανίζονται
όλοι και όλα, τρέχουν να κρυφτούν
πίσω από το πανάγαθο εκείνο, δέντρο.


Όλα, όλα εκτός από ένα
Τον μετεωρίτη, εκείνον, που από ’κει πάνω, συνεχίζει να με νανουρίζει.





#Κική_Κωνσταντίνου
#Ποίηση
#Δημιουργώ
#Εκφράσου
#Ελεύθερος_στίχος
#Ονευρεύομαι

Αν σας θυμίζει κάτι ή αν θέλετε να μάθετε τον λόγο έμπνευσης και δημιουργίας του, ρίξτε μια ματιά εδώ και θα καταλάβετε: http://ekfrastite.blogspot.gr/2017/12/blog-post_43.html

ΣΥΝΑΝΤΗΣΕ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΜΕΣΑ ΣΟΥ



«Αχ, να μεγαλώσω, να μεγαλώσω! Αχ, αν μπορούσα να ψηλώσω και να μεγαλώσω! Για τίποτα άλλο δεν νοιάζομαι σ’ αυτόν τον κόσμο!»

Το φθινόπωρο οι ξυλοκόποι ήρθαν, όπως κάθε φορά, και έκοψαν πολλά από τα ψηλότερα δέντρα, και το νεαρά έλατα, τα οποία είχα ψηλώσει πια και στέκονταν σαν τα υπόλοιπα ψηλά, καλά και ευγενή δέντρα, σωριάστηκαν στη γη με ένα κρότο.

Αφού τα κλαδιά τους κόπηκαν, ο κορμός τους έμοιαζε τόσο γυμνός και λεπτός που σχεδόν δεν μπορούσες να τον αναγνωρίσεις. Μετά τοποθέτησαν τους κορμούς τον ένα πάνω στον άλλο, μέσα σε κάρα που τα άλογα τα οδήγησαν μακριά έξω από το δάσος.

Έτσι, την άνοιξη, όταν τα χελιδόνια και οι πελαργοί ήρθαν,ρώτησαν: « Ξέρετε που πήγαν αυτά τα δέντρα; Τα είδατε;»

Τα χελιδόνια δεν γνώριζαν τίποτα, αλλά ο πελαργός μετά από λίγη σκέψη, κούνησε το κεφάλι του και είπε: «Ναι, νομίζω πως ξέρω. Καθώς πετούσα πάνω από την Αίγυπτο, συνάντησα πολλά καινούρια καράβια, και είχαν ψηλά κατάρτια που μύριζαν σαν έλατο. Αυτά πρέπει να ήταν τα δέντρα, και σε διαβεβαιώνω πως στέκονταν μεγαλοπρεπή, και αρμένιζαν με δόξα!»

«Αχ, πως εύχομαι να ήμουν αρκετά ψηλό για να πάω στην θάλασσα» είπε το ελατάκι. « πες μου τι είναι η θάλασσα και με τι μοιάζει;»

«Θα έπαιρνε πολύ καιρό να σου εξηγήσω!» είπε ο πελαργός και πέταξε γρήγορα μακριά.

«Να χαίρεσαι την νιότη σου,» είπε η ηλιαχτίδα, « να χαίρεσαι τη φρέσκα κλωνάρια σου και την γλυκιά ζωή που είναι μέσα σου.»

Και ο άνεμος φίλησε το ελατάκι, και η δροσιά πότισε τα φύλλα του, αλλά το ελατάκι δεν τους ευχαρίστησε καθόλου.

Τα Χριστούγεννα ήταν κοντά και πολλά νεαρά δεντράκια κόπηκαν, κάποια ήταν μικρότερα ακόμη και από το ελατάκι μας, το οποίο δεν έβρισκε ούτε γαλήνη, ούτε ηρεμία καθότι ήθελε να αρχίσει το ταξίδι του μακριά από το δάσος. Αυτά τα νεαρά δέντρα που κόπηκαν, κράτησαν όλα τους τα κλαδιά και στοιβάχτηκαν κι αυτό σε άμαξες με άλογα, που τα πήραν μακριά από το δάσος.

«Πού πάνε;» ρώτησε το ελατάκι. «Δεν είναι ψηλότερα από μένα. Και γιατί κράτησαν όλα τους τα κλαδιά; Πού πηγαίνουν;»

«Εμείς ξέρουμε, εμείς ξέρουμε» τραγούδησαν τα σπουργίτια, «έχουμε κοιτάξει μέσα από τα παράθυρα των σπιτιών στην πόλη, και ξέρουμε τι θα απογίνουν. ΑΧ, ούτε φαντάζεστε τι τιμή και δόξα τα περιμένει. Τα ντύνουν με τον πιο υπέροχο τρόπο. Τα έχουμε δει να στέκονται στο κέντρο από ζεστά δωμάτια και να στολίζονται με ένα σωρό όμορφα πράγματα- γλυκά, καραμελωμένα μήλα, παιχνίδια και όλα τα είδη από χρωματιστές κορδέλες.»

«Και μετά,» ρώτησε το ελατάκι, «μετά τι γίνεται;»

«Δεν είδαμε τίποτα άλλο,» είπαν τα σπουργίτια, «αλλά αυτό ήταν αρκετό για μας.»

«Αναρωτιέμαι αν θα συμβεί κάτι τόσο λαμπρό και σε μένα ποτέ,» σκεφτόταν το ελατάκι. «Θα ήταν καλύτερο κι από το να διασχίσω την θάλασσα. Το προσμένω σχεδόν με πόνο. Ω, πότε θα έρθουν τα Χριστούγεννα; Είμαι τώρα τόσο ψηλό και όμορφο όσο αυτά που πήραν τον περσινό χρόνο. Ω, να ήμουν τώρα ξαπλωμένο στην άμαξα, ή στο ζεστό δωμάτιο με όλα τα φώτα και τα στολίδια πάνω μου! Κάτι καλύτερο και πιο όμορφο πρέπει να ακολουθεί μετά, αλλιώς τα δέντρα θα ήταν τόσο στολισμένα. Ναι, αυτό που ακολουθεί θα είναι μεγαλύτερο και πιο υπέροχο. Τι μπορεί να είναι άραγε; Έχω κουραστεί να περιμένω. Σπανίως νιώθω τι είναι αυτό που νιώθω.»

«Να χαίρεσαι την αγάπη μας,» είπαν ο αέρας και η λιακάδα. «Απόλαυσε την δική σου λαμπερή ζωή στον φρέσκο αέρα.»

Αλλά το ελατάκι δεν χαιρόταν, παρόλο που ψήλωνε κι άλλο κάθε μέρα, και τον χειμώνα και το καλοκαίρι το σκούρο πράσινο φύλλωμα του ξεχώριζε μέσα στο δάσος. Οι περαστικοί, όταν το έβλεπαν, έλεγαν, «Μα τι όμορφο δέντρο!»

Λίγο καιρό πριν τα Χριστούγεννα το ανικανοποίητο ελατάκι ήταν το πρώτο που έπεσε. Μόλις το τσεκούρι έκοψε τον κορμό του και το χώρισε από την ρίζα, το ελατάκι έπεσε με ένα βογγητό στην γη, νιώθοντας τον πόνο και την εξάντληση και ξεχνώντας όλα του τα όνειρα για χαρά αφήνοντας το σπίτι του στο δάσος βυθισμένο στην θλίψη. Ήξερε ότι δεν θα έβλεπε ποτέ ξανά τους αγαπητούς του παλιούς συντρόφους, ούτε τους μικρούς θάμνους και τα πολύχρωμα λουλούδια που φύτρωναν δίπλα του, ίσως ούτε τα πουλιά. Και ούτε ήταν το ταξίδι του ευχάριστο.

Το ελατάκι σιγά σιγά συνήλθε καθώς το έστησαν στην αυλή ενός σπιτιού, μαζί με πολλά άλλα δέντρα· και άκουσε έναν άντρα να λέει: « Μόνο ένα θέλουμε, και αυτό είναι το ομορφότερο. Αυτό είναι πανέμορφο!»

Απόσπασμα από το χριστουγεννιάτικο παραμύθι "Το Έλατο" του Δανού λογοτέχνη και συγγραφέα παιδικών παραμυθιών, Χανς Κρίστιαν Άντερσεν.

Για να διαβάσετε όλο το παιδικό παραμύθι ακολουθήστε το λινκ που σας δίνω: http://paidiko-paramythi.blogspot.gr/2014/01/blog-post_2100.html


Από την Eva Lida και το όμορφο δέντρο της!
Καλές γιορτές! Και του χρόνου, με υγεία!
Ευχαριστώ πολύ!!! <3

Εδώ για να παρακολουθήσεις το τρειλερ του βιβλίου: https://www.youtube.com/watch?v=noFLpsDjz0w

#Η_Αγάπη_Δηλώνει_Παρών
#Νέο_βιβλίο
#Νουβέλες
#ιστορίες_αγάπης
#Κική_Κωνσταντίνου
#Εκφράσου
 Παραμονή πρωτοχρονιάς και ο Αϊ Βασίλης ήταν έτοιμος να μοιράσει τα δώρα στα παιδιά. Χαρούμενος πήγε στο σπιτάκι των ταράνδων να ετοιμάσει το έλκηθρό του για το μακρινό ταξίδι που έκανε κάθε χρόνο. Μα τι να δει. Οι τάρανδοι κοιμόταν τόσο βαθιά που όσο κι αν τους φώναζε αυτοί δεν ξυπνούσαν. «Οχ! τι θα κάνω τώρα που οι τάρανδοί μου κοιμούνται, πώς θα μοιράσω τα δώρα στα παιδιά ;» είπε στενοχωρημένος.
Μα τι να είχε γίνει! Που να ήξερε ότι πριν λίγες ώρες κάποιος άλλος, ντυμένος Αϊ Βασίλης για να τους ξεγελάσει, τους έριξε μαγική τροφή και αποκοιμήθηκαν. Μα ποιος ήταν αυτός που ήθελε να στενοχωρήσει όλα τα παιδιά που με αγωνία περίμεναν τον Αϊ Βασίλη; Ήταν ο Αγέλαστος μάγος που ζήλευε τον Αϊ Βασίλη γιατί τον αγαπούσαν τα παιδιά, ενώ εκείνον όχι, γιατί δε γελούσε ποτέ. Κι αυτόν κάποτε τον αγαπούσαν πάρα πολύ τα παιδιά για τα όμορφα μαγικά που έκανε. Αλλά μια φορά ενώ έκανε πρόβες για ένα μαγικό, ήπιε ένα φίλτρο που του εξαφάνισε το χαμόγελο. Έτσι σιγά σιγά τα παιδιά έπαψαν να τον αγαπούν.
Ο Αϊ Βασίλης προσπάθησε να βρει ένα άλλο όχημα για να μεταφέρει τα δώρα. Η κυρία Αϊ Βασίλη σκέφτηκε κι αυτή και τελικά της ήρθε μια ωραία ιδέα. Αϊ Βασίλη νομίζω ότι το βρήκα. Ωραία είναι να ταξιδέψεις με ένα αερόστατο γιατί πετάει στον ουρανό όπως οι τάρανδοι και δεν κάνει θόρυβο. Δεν προκαλεί καυσαέρια που μολύνουν το περιβάλλον όπως άλλα μέσα και το πιο ωραίο είναι πως έχει όμορφα χρώματα. Ο Αϊ Βασίλης φόρτωσε το αερόστατο με όλα τα δώρα των παιδιών και ξεκίνησε το ταξίδι του.
Μέσα σε αερόστατο δεν είχε μπει ποτέ και δεν ήξερε να το οδηγεί, έτσι λοιπόν καθώς πετούσε ακούμπησε πάνω σε μια καμινάδα ενός σπιτιού και χωρίς να το καταλάβει έπεσαν από το αερόστατο κάποια δώρα μέσα στην καμινάδα. Ο Φάνης που καθόταν στο παράθυρο του σαλονιού και κοιτούσε έξω περιμένοντας τον Αϊ Βασίλη, είδε να πέφτουν πολλά δώρα από το τζάκι. Έτρεξε χαρούμενος να τα ανοίξει νομίζοντας ότι είναι γι’ αυτόν. Βλέπει όμως ότι τα δώρα έχουν καρτούλες με ονόματα παιδιών. «Πώς είναι δυνατόν να έπεσαν αυτά τα δώρα από το τζάκι; Μάλλον θα έπεσαν από τον Αϊ Βασίλη». Σκέφτηκε. «Κάποια παιδάκια περιμένουν τα δώρα τους και πρέπει να βρω έναν τρόπο να τα επιστρέψω.»Ο Φάνης θυμήθηκε ότι μπορούσε να το βοηθήσει η Βασίλισσα του πανέμορφου δάσους. Την είχε συναντήσει όταν μάζευε λουλούδια και χωρίς να το θέλει πέρασε μια μαγική πύλη. Εκεί τη βρήκε να κάθεται στεναχωρημένη και για να την κάνει να χαρεί της χάρισε τα λουλούδια που είχε μαζέψει στο δάσος. Ένα υπέροχο χαμόγελο γέμισε το πρόσωπό της και για να τον ευχαριστήσει του έδωσε ένα μαγικό φλάουτο που όταν θα το έπαιζε θα εμφανιζόταν μαγικά.

Άρχισε να παίζει το μαγικό φλάουτο και σε λίγο εμφανίστηκε η Βασίλισσα πάνω σε μια άμαξα που την έσερναν φτερωτά άλογα. «Μπορείς καλή μου Βασίλισσα να με βοηθήσεις; Θέλω να βρεις τον Αϊ Βασίλη και να τον παρακαλέσεις να γυρίσει πίσω για να πάρει τα δώρα που του έπεσαν.» Είπε ο Φάνης. Η Βασίλισσα δέχτηκε με μεγάλη χαρά, πέταξε με την άμαξά της, βρήκε τον Αϊ Βασίλη και τον οδήγησε στο σπίτι του Φάνη. Όταν έφτασαν, ο Φάνης βλέποντάς τον, ένιωσε μεγάλη ευτυχία και χαρά. Του έδωσε τα δώρα και με λαχτάρα του ζήτησε να τον πάρει μαζί του, για να τα μοιράσουν. Ο Αϊ Βασίλης δέχτηκε με χαρά.
Με βοηθό το Φάνη μοίρασε τα δώρα πολύ πιο γρήγορα και έτσι είχε αρκετό χρόνο να του δείξει το σπίτι του στο Βόρειο Πόλο. Εκεί γνώρισε την κυρία Αϊ Βασίλη, τη γάτα του τη Χιονονιφάδα, τα ξωτικά, πέρασαν απ’ το εργαστήριό του και όταν έφτασαν στο σπιτάκι των ταράνδων τους είδαν να κοιμούνται ακόμη. «Αϊ Βασίλη τι έχουν οι τάρανδοι και κοιμούνται τόσο βαθιά;» Ρώτησε ο Φάνης. «Φάνη, δε ξέρω πραγματικά.» Του απάντησε ο Αϊ Βασίλης. «Αϊ Βασίλη βλέπω κάποιες πατημασιές πάνω στο χιόνι. Μπορεί να είναι από εκείνον που κοίμισε τα ταρανδάκια σου. Ας τις ακολουθήσουμε.» Πράγματι τις ακολούθησαν και βρέθηκαν μπροστά στο σπίτι του Αγέλαστου μάγου. Χτύπησαν την πόρτα του. Αυτός τους άνοιξε και όταν τους είδε ταράχτηκε πάρα πολύ, αλλά κατάλαβε ότι έπρεπε να πει την αλήθεια και ζήτησε συγγνώμη. Όταν τον άκουσε ο Αϊ Βασίλης, με πολλή αγάπη του είπε. «Ξέρω τι δώρο θα σου κάνω.» Και του έδωσε ένα δώρο με όλα τα χαμόγελα και τις χαρές του κόσμου. Ο Αγέλαστος μάγος βρήκε το χαμόγελό, έγινε Γελαστός και ζήτησε από τον Αϊ Βασίλη να τον παίρνει κάθε τέτοια μέρα να μοιράζουν τα δώρα μαζί.
Ο Αϊ Βασίλης χαρούμενος κάλεσε το Φάνη, το Γελαστό μάγο και τη Βασίλισσα του δάσους στο σπίτι του. Η κυρία Αϊ Βασίλη με τη βοήθεια των ξωτικών έστρωσε ένα μεγάλο τραπέζι με τους καλύτερους κουραμπιέδες του κόσμου, με υπέροχα μελομακάρονα, με γεμιστά μπισκότα, λαχταριστά κέικ, με μια πεντανόστιμη τούρτα και άφθονο γάλα. Η ώρα όμως πέρασε και άρχισε να ξημερώνει. Οι τάρανδοι ο ένας μετά τον άλλο ξύπνησαν. Ο Φάνης αν και περνούσε υπέροχα έπρεπε να επιστρέψει στο σπίτι του. Η κυρία Αϊ Βασίλη του ‘δωσε πολλά ζαχαρωτά, κάθισε αναπαυτικά στο έλκηθρο και μαζί με τον Αϊ Βασίλη πετώντας επέστρεψε στο σπίτι του. Ο Αϊ Βασίλης του έδωσε το δώρο του και τον αποχαιρέτησε.
ΤΙ ΜΑΓΙΚΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ !!!!!!!
Εκείνο το βράδυ ο Αγέλαστος μάγος βρήκε το χαμόγελό του.
Ο Φάνης έζησε την πιο όμορφη περιπέτεια της ζωής του.
Ο Αϊ Βασίλης για ακόμη μια χρονιά χάρισε σε όλους τα δώρα που τόσο περίμεναν όλα τα παιδάκια του κόσμου. Και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα !!!!!!!!

Πηγή: http://dim-karits.pie.sch.gr/paramithi.htm

Η φωτογραφία από την αγαπημένη μου Eva Lida
Kαλές γιορτές! Ευχαριστώ πολύ!

Εδώ για να παρακολουθήσεις το τρειλερ του βιβλίου: https://www.youtube.com/watch?v=noFLpsDjz0w

#Η_Αγάπη_Δηλώνει_Παρών
#Νέο_βιβλίο
#Νουβέλες
#ιστορίες_αγάπης
#Κική_Κωνσταντίνου
#Εκφράσου




Καλές Γιορτές, εκφραστικοί!
Περάστε όμορφα!

Τετάρτη, 20 Δεκεμβρίου 2017

OLD BOY REMAKE


Και στο καπάκι, σας έχω και άλλη πρόταση για ταινία.
Βέβαια, είδα το remake, ίσως η πρώτη εκδοχή, η Κορεάτικη, να είναι καλύτερη αλλά αν αποφασίσετε να τη δείτε ή τις δείτε, σας δίνω εδώ τα απαραίτητα στοιχεία.


Ένας από τους πιο επιδραστικούς σκηνοθέτες της Αμερικής, ο νεοϋρκέζος Σπάικ Λι, μετέφερε το αριστούργημα του νοτιοκορεάτη Παρκ-Τσανγκ Γου στους βρώμικους δρόμους της Αμερικής, ακριβώς 10 χρόνια μετά το αυθεντικό "Oldboy" που είχε λάβει εξαιρετικές κριτικές, λαμβάνοντας με την πάροδο των χρόνων το στάτους ενός cult classic. Η ιστορία της αμερικάνικης εκδοχής ακολουθεί το πρωτότυπο. Ο πρωταγωνιστής Josh Brolin απαγάγεται ένα βράδυ ενώ γυρνά σπίτι του, μεθυσμένος, για τα γενέθλια της μικρής του κόρης. Κρατείται αιχμάλωτος 20 χρόνια χωρίς καμιά εξήγηση και όταν επιτέλους αφήνεται ελεύθερος (μέσα σε μια βαλίστα, σε ένα χωράφι) ξεκινά μια περιπλάνηση με σκοπό να μάθει ποιός τον αιχμαλώτισε, αλλά κυρίως γιατί. Πηγή: www.lifo.gr

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: Δράσης
ΕΤΟΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ: 2013 
ΧΩΡΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ: ΗΠΑ 
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 104 
ΧΡΩΜΑ: ΕΓΧΡ.  

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: Δράσης ΕΤΟΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ: 2013 ΧΩΡΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ: ΗΠΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 104 ΧΡΩΜΑ: ΕΓΧΡ. Πηγή: www.lifo.gr


Σκηνοθεσία: Σπάικ Λι
Πρωταγωνιστούν: Τζοα Μπρολίν, Σάρλτο Κόπλεϊ, Ελίζαμπεθ όλσεν. Σάμιουελ Λ. Τζάκσον, Χάνα Σιμόν, Τζέιμς Ράνσον, Γκρέι Ντέιμον






Ένας από τους πιο επιδραστικούς σκηνοθέτες της Αμερικής, ο νεοϋρκέζος Σπάικ Λι, μετέφερε το αριστούργημα του νοτιοκορεάτη Παρκ-Τσανγκ Γου στους βρώμικους δρόμους της Αμερικής, ακριβώς 10 χρόνια μετά το αυθεντικό "Oldboy" που είχε λάβει εξαιρετικές κριτικές, λαμβάνοντας με την πάροδο των χρόνων το στάτους ενός cult classic. Η ιστορία της αμερικάνικης εκδοχής ακολουθεί το πρωτότυπο. Ο πρωταγωνιστής Josh Brolin απαγάγεται ένα βράδυ ενώ γυρνά σπίτι του, μεθυσμένος, για τα γενέθλια της μικρής του κόρης. Κρατείται αιχμάλωτος 20 χρόνια χωρίς καμιά εξήγηση και όταν επιτέλους αφήνεται ελεύθερος (μέσα σε μια βαλίστα, σε ένα χωράφι) ξεκινά μια περιπλάνηση με σκοπό να μάθει ποιός τον αιχμαλώτισε, αλλά κυρίως γιατί. 


Μου άρεσε σαν ταινία, είναι λίγο σκληρή, ίσως η πρώτη εκδοχή να είναι περισσότερο αλλά επειδή έχω δει πολλές σε αυτό το στυλ, δεν επηρεάζομαι.




Old Boy




Old Boy
Σινεφίλ 2003 | Έγχρ. | Διάρκεια: 120'
Κορεατική ταινία, σκηνοθεσία Παρκ Τσαν-Γουκ με τους: Τσόι Μιν Σικ, Γκανγκ Χίε-Τζουνγκ, Γιου Τζι-Ταέ
Ένας συνηθισμένος άνθρωπος απάγεται από αγνώστους και μένει φυλακισμένος επί 15 χρόνια, αγνοώντας την αιτία. Όταν ξαφνικά αποφυλακίζεται, αναζητά σε ημιπαράφρονα κατάσταση τους δεσμώτες του, όμως ο άγνωστος δήμιός του συνεχίζει να ελέγχει τη ζωή του, κάνοντάς τον μια μαριονέτα σ' ένα μακιαβελικό σχέδιο εκδίκησης. Μέγα βραβείο Φεστιβάλ Καννών 2004. Στυλιζαρισμένη σκηνοθεσία, υπερβολική βία στην παράδοση των ιαπωνικών κόμικ μάνγκα.
 

Ένας από τους πιο επιδραστικούς σκηνοθέτες της Αμερικής, ο νεοϋρκέζος Σπάικ Λι, μετέφερε το αριστούργημα του νοτιοκορεάτη Παρκ-Τσανγκ Γου στους βρώμικους δρόμους της Αμερικής, ακριβώς 10 χρόνια μετά το αυθεντικό "Oldboy" που είχε λάβει εξαιρετικές κριτικές, λαμβάνοντας με την πάροδο των χρόνων το στάτους ενός cult classic. Η ιστορία της αμερικάνικης εκδοχής ακολουθεί το πρωτότυπο. Ο πρωταγωνιστής Josh Brolin απαγάγεται ένα βράδυ ενώ γυρνά σπίτι του, μεθυσμένος, για τα γενέθλια της μικρής του κόρης. Κρατείται αιχμάλωτος 20 χρόνια χωρίς καμιά εξήγηση και όταν επιτέλους αφήνεται ελεύθερος (μέσα σε μια βαλίστα, σε ένα χωράφι) ξεκινά μια περιπλάνηση με σκοπό να μάθει ποιός τον αιχμαλώτισε, αλλά κυρίως γιατί. Πηγή: www.lifo.gr
Ένας διαφημιστής πέφτει θύμα απαγωγής και κρατείται φυλακισμένος στην απομόνωση για 20 χρόνια χωρίς να ξέρει γιατί. Όταν επιτέλους αφήνεται ελεύθερος, αναζητά το τέρας που ενορχήστρωσε αυτή την απάνθρωπη τιμωρία για να πάρει το αίμα του πίσω. Πολύ σύντομα θα ανακαλύψει ότι είναι ακόμα μπλεγμένος στα δίχτυα μιας απίστευτης πλεκτάνης. Στην πορεία θα συνάψει μια μοιραία σχέση με μια κοινωνική λειτουργό, ενώ θα συναντήσει κάποιον που ισχυρίζεται ότι μπορεί να τον λυτρώσει Πηγή: www.lifo.gr
[Oldboy] ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: Δράσης ΕΤΟΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ: 2013 ΧΩΡΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ: ΗΠΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 104 ΧΡΩΜΑ: ΕΓΧΡ. Σκηνοθεσία: Σπάικ Λι Πρωταγωνιστούν: Τζοα Μπρολίν, Σάρλτο Κόπλεϊ, Ελίζαμπεθ όλσεν. Σάμιουελ Λ. Τζάκσον, Χάνα Σιμόν, Τζέιμς Ράνσον, Γκρέι Ντέιμον [Oldboy] [Oldboy] [Oldboy] [Oldboy] [Oldboy] Πηγή: www.lifo.gr
Σκηνοθεσία: Σπάικ Λι Πρωταγωνιστούν: Τζοα Μπρολίν, Σάρλτο Κόπλεϊ, Ελίζαμπεθ όλσεν. Σάμιουελ Λ. Τζάκσον, Χάνα Σιμόν, Τζέιμς Ράνσον, Γκρέι Ντέιμον Πηγή: www.lifo.gr
[Oldboy] ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: Δράσης ΕΤΟΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ: 2013 ΧΩΡΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ: ΗΠΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 104 ΧΡΩΜΑ: ΕΓΧΡ. Σκηνοθεσία: Σπάικ Λι Πρωταγωνιστούν: Τζοα Μπρολίν, Σάρλτο Κόπλεϊ, Ελίζαμπεθ όλσεν. Σάμιουελ Λ. Τζάκσον, Χάνα Σιμόν, Τζέιμς Ράνσον, Γκρέι Ντέιμον [Oldboy] [Oldboy] [Oldboy] [Oldboy] [Oldboy] Πηγή: www.lifo.gr
Σκηνοθεσία: Σπάικ Λι Πρωταγωνιστούν: Τζοα Μπρολίν, Σάρλτο Κόπλεϊ, Ελίζαμπεθ όλσεν. Σάμιουελ Λ. Τζάκσον, Χάνα Σιμόν, Τζέιμς Ράνσον, Γκρέι Ντέιμον Πηγή: www.lifo.gr


Eκφραστικοί, δεν ξέρω αν επιλέξετε να δείτε κάποια από τις δύο εκδοχές, θα περιμένω όμως άποψη αν τις δείτε.
Να περνάτε όμορφα.

ΜΕ ΑΠΟΚΡΥΨΗ - El Desconocido


Εκφραστικοί, καλημέρα.
Πρόταση ταινίας για σήμερα, Ισπανική και ψιλοκαταχωνιασμένη που όμως την ανίχνευσα και την χιλιοκαταευχαριστήθηκα.
Την προτείνω ανεπιφύλακτα.


Με Απόκρυψη
El Desconocido / Retribution

 

Με Απόκρυψη
 

Θρίλερ 2015 | Έγχρ. | Διάρκεια: 102'
Ξεκινώντας το πρωί για να αφήσει τα δυο παιδιά του στο σχολείο πριν πάει στην τράπεζα όπου εργάζεται, ο Κάρλος δέχεται ένα ανώνυμο τηλεφώνημα, το οποίο τον πληροφορεί πως το αυτοκίνητό του είναι παγιδευμένο με εκρηκτικά. Για να μην εκραγεί, θα πρέπει να μεταφέρει γρήγορα ένα υψηλό χρηματικό ποσό στο λογαριασμό του άγνωστου εκβιαστή. 




Δεν θα τη χαρακτήριζα θρίλερ, περιπέτεια νομίζω.
Δείτε τη και πείτε μου άποψη ή αν την έχετε δει, θέλω γνώμη.


Να περνάτε όμορφα, εκφραστικοί.

Τρίτη, 19 Δεκεμβρίου 2017

"ΠΑΡΟΝ ΜΕ ΌΜΙΚΡΟΝ", ΣΥΝΕΧΙΣΕ.



«Το παλάτι της πριγκίπισσας Σίσσυς, το Ποντικονήσι, το Κανόνι, το Φρούριο, την Παλιά Πόλη, τα σοκάκια, τις μπουγάδες που απλώνουν χιαστά στις βεράντες αντικριστών σπιτιών και το δρόμο που σπάνε τις κανάτες είναι λίγα από όσα πρέπει να φωτογραφίσω», συλλογιζόταν τη στιγμή που την είδε. Και τότε σταμάτησε.
Έμεινε εκεί, ακούνητος, ασάλευτος, σε ένα σοκάκι να τη χαζεύει μαγεμένος.
Στεκόταν εκεί, ψηλή, αδύνατη, με λίγο χλωμή επιδερμίδα και μαύρα, λίγο πιο πάνω από τους ώμους, ολόισια, γυαλιστερά μαλλιά. Το κούρεμα των μαλλιών της ήταν ασύμμετρο, τριγωνικό, πίσω ήταν πιο κοντά και μπροστά μάκραιναν με έμφαση στις μύτες, ενώ πυκνές, μαύρες, καλοχτενισμένες αφέλειες κοσμούσαν το όμορφο πρόσωπό της.
Τα μάτια της ήταν σκιστά. Αδιαμφισβήτητα ήταν τουρίστρια. Το προμήνυαν τα χαρακτηριστικά αλλά και το ντύσιμό της.
Φορούσε ένα ψηλόμεσο, λευκό, λινό παντελόνι, μια φαρδιά πουκαμίσα αμάνικη σε απαλό τόνο του εκρού, λευκά σανδάλια και ένα ψάθινο καπέλο.
Βρισκόταν στην είσοδο ενός μικρού μαγαζιού. με τουριστικά είδη και κοιτούσε μαζί με τρεις φίλες της, τα καρτ-ποστάλ και τα μαγνητάκια που υπήρχαν στοιβαγμένα σε μια ειδική εσοχή του καταστήματος.

Προσπάθησε να θυμηθεί τι συλλογιζόταν πριν τη δει και δεν μπορούσε.
«Ω! Μπορεί να συμβαίνει στ’ αλήθεια αυτό;» αναρωτήθηκε.
«Πώς μπορεί να σταμάτησε το μυαλό μου;» συνέχισε.

~~ Απόσπασμα από την Αγάπη που Δήλωσε Παρών στην όμορφη και παγωμένη αυτή τη στιγμή, λίμνη της Καστοριάς.
Από την αγαπημένη μας Alexandra Mouriopoulou
Ευχαριστούμε τόσο πολύ!!!




" «Πάντα πίστευα και εξακολουθώ να πιστεύω πως η ζωή ενός ανθρώπου έχει μια κοινή συνισταμένη με τη διαδρομή ενός τρένου», είπε θαρραλέα η Στεφανία.
«Δηλαδή;»
«Να…, η ζωή μας έχει πολλά κοινά με τη διαδρομή ενός τρένου. Τι εννοώ… Το δικό μας ταξίδι στη ζωή είναι όπως ακριβώς είναι και το ταξίδι του τρένου. Επιβιβάζονται και αποβιβάζονται καθημερινά πολλοί άνθρωποι σε αυτή όπως ακριβώς συμβαίνει και στα τρένα. Σε κάθε στάση ενός τρένου μπαινοβγαίνουν πολλοί άνθρωποι, το ίδιο συμβαίνει και στα στάδια της ζωής μας. Κάποιοι από αυτούς τους ανθρώπους θα επιβιβαστούν ξανά στο ίδιο βαγόνι, κάποιοι άλλοι όμως δε θα επιβιβαστούν ποτέ ξανά στο ίδιο. Ίσως να μην ξαναμπούν και ποτέ σε τρένο. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στη ζωή μας, άνθρωποι θα περνοδιαβαίνουν τακτικά το κατώφλι της. Άλλοι θα κατεβούν και θα ξαναγυρίσουν και άλλοι θα κατεβούν και δε θα γυρίσουν ποτέ ξανά πίσω». Τα μάτια της διάπλατα, να αποζητούν την σύμφωνη γνώμη. "

~~ Απόσπασμα από την Αγάπη που Δήλωσε Παρών στην όμορφη και παγωμένη αυτή τη στιγμή, λίμνη της Καστοριάς.
Από την αγαπημένη μας Alexandra Mouriopoulou
Ευχαριστούμε τόσο πολύ!!!



"Ο τρόπος που μιλούσε ήταν τόσο μεγαλειώδης, γεμάτος έπαρση. Το βλέμμα του. Το ύφος του. Οι εκφράσεις του σώματος και του προσώπου του μαρτυρούσαν το πόσο πολύ πιστεύει όσα λέει και πόσο πολύ είναι αποφασισμένος να πασχίσει για όλα αυτά!
Η Οφηλία από την άλλη ένιωθε αηδία με όλα όσα άκουγε. Έβλεπε απέναντι της έναν όμορφο, νεαρό άντρα που αντί να της μιλάει όπως άρμοζε στην ηλικία του, να μιλάει σαν το μπαμπά και τον παππού της.
Ξαφνικά αισθάνθηκε πάλι τάση για εμετό. Δεν μπορεί όλοι γύρω της να μιλούσαν για αγάπη σκεπτόμενοι άχαρα φράγκα, όταν εκείνη στο άκουσμα και μόνο της λέξης αγάπη σκεφτόταν μια στραβή τραγιάσκα και δυο απαλά χείλη να φυσάνε τη φυσαρμόνικα που μόνο εύηχες και γάργαρες μελωδίες χάριζε απλόχερα στη φύση."

~~ Απόσπασμα από την Αγάπη που Δήλωσε Παρών στην όμορφη και παγωμένη αυτή τη στιγμή, λίμνη της Καστοριάς.
Από την αγαπημένη μας Alexandra Mouriopoulou
Ευχαριστούμε τόσο πολύ!!!


 «Και πώς θα την ονομάσεις;» με ρώτησε.


«Η Αγάπη Δηλώνει Παρών», απάντησα και προφανώς από την έκφραση του προσώπου μου κατάλαβε πως κάποια «παγίδα», έκρυβα.

«Παρόν με όμικρον..», συνέχισε

Θυμάμαι σαν τώρα πως χαμογέλασα.

«Παρών με ωμέγα», επανέλαβα σίγουρη.

Τον είδα, συνοφρυωμένο να σκέφτεται.

«Γιατί», ρώτησε.

Για να διαβάσεις την συνέχεια ακολούθησε το λινκ που σου δίνω: http://fractalart.gr/kiki-konstantinou/

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην ομάδα του Fractal για την ζεστή τους φιλοξενία.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην αγαπημένη μου Alexandra Mouriopoulou για την υπέροχη φωτογραφία που λάτρεψα

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον φίλο Νίκος Μουσαβερές για το βίντεο της Αγάπης, που κάθε φορά μας συνοδεύει.

Εδώ για να παρακολουθήσεις το τρειλερ του βιβλίου: https://www.youtube.com/watch?v=noFLpsDjz0w

#Η_Αγάπη_Δηλώνει_Παρών
#Νέο_βιβλίο
#Νουβέλες
#ιστορίες_αγάπης
#Κική_Κωνσταντίνου
#Εκφράσου

ΕΚΦΡΑΣΤΙΚΑ ΠΑΝΙΝΑ ΒΙΒΛΙΑ








Πάνινο βιβλίο! Δεν είχα ξαναδεί πάνινο βιβλίο, πραγματικά το βρήκα υπέροχο! Παραμύθι και παιχνίδι για τα παιδιά σας, μοιάζει σαν μαξιλάρι! Από τα ομορφότερα δώρα μανούλες, σκεφτείτε το!

Και επειδή το έψαξα και ενημερώθηκα, κυκλοφορούν πάνινα βιβλία με ήχους!
Γενικά ήταν όμορφο αυτό που έζησα εκείνη την ημέρα!
Η μανούλα πήρε για τον εαυτό της το δικό μου, Την Αγάπη που Δηλώνει Παρών.
και για το μωράκι της το βιβλίο που βλέπετε!

Και σαν εικόνα, μανούλα και παιδάκι, εκπληκτικό!