Τετάρτη, 24 Ιανουαρίου 2018

ΤΑ ΌΝΕΙΡΆ ΜΟΥ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ




 
 
Τον προέτρεψα,
να αγγίξει τα χέρια μου
μα εκείνος, σαν άψυχο σώμα
αποστασιοποιήθηκε.

Δεν κατάλαβα...
Κοίταξα τις παλάμες μου,
μα δεν κατάλαβα.

Ακόμη και συνειδησιακά ήταν καθαρές.
Κι αν μιλούσε κανείς για ειλικρίνεια, ξάστερες, σαν την πέτρα που γοητεύτηκε από τον ήλιο και σαν διαμάντι έλαμψε.

"Έλα", του είπα
Πιάσε τον πηλό και πλάσε το όνειρό σου.
Πάρε την κιμωλία και χάραξε το νέο πλάνο της ζωής σου.

Τον είδα να με κοιτά...
και μετά να απομακρύνεται...

Και πιο μακριά...
Και πιο μακριά...

"Έλα", φώναξα δυνατά με φωνή γεμάτη ικεσία.
Κούνησε το κεφάλι αρνητικά,
νεύμα, να κοιτάξω προς τα δαχτυλά μου.

Ο τρόπος που με κοιτούσε, με φόβισε
ένιωθα πως θα συναντούσα αίμα
μα ήταν γεμάτα με χρυσόσκονη,
τόσο ονειρικά πλασμένα.

Κρατούσα στη χούφτα μου μια λίμνη ονείρων και δε δεχόταν να ακουμπήσει και ορκίζομαι πως μπορούσα να πλέξω όνειρο και να ραντίσω με ροδόνερο τον πιο σκληρό εφιάλτη.

Και ξαφνικά, έφυγε.
Χάθηκε από τα μάτια μου, η οποιοδήποτε εικόνα.
Ήταν μέρα και έγινε νύχτα.
Είχε ζέστη και ήρθε κρύο.

Καιι τότε τα αισθάνθηκα,
κρατούσα βότσαλα
μα ήταν ατόφια,
τα πιο "χρυσά" όνειρά μου.

Τα όνειρά μου - Κική Κωνσταντίνου


#Κική_Κωνσταντίνου
#Εκφράσου
#Ποίηση
#Δημιουργώ
#Ονειρεύομαι

Παρασκευή, 19 Ιανουαρίου 2018

ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΑΓΑΠΗ





Ελάτε να μιλήσουμε για αγάπη. Να την ακολουθήσουμε στα μονοπάτια της, να ακούσουμε την μελωδία της, να την δούμε ταπεινή, να κατοικεί ανάμεσά μας και να προσφέρει το χέρι, ώστε πλάι της, να διαβούμε την Οδό που σαν ζωή, μας έδειξε.

"Έλα και πάρε την αγάπη μην την αφήσεις να χαθεί
η ζωή συντρίμμια φτιάχνει συναρμολόγησε ένα κι εσύ"

Ελάτε να την συναρμολογήσουμε παρέα!
Μεθοδικά, συντροφικά, σιωπηλά, μελωδικά και κυρίως ταπεινά, όπως η ίδια ζει, μέσα στην μεγαλειότητα που διαθέτει.

Την Κυριακή λοιπόν, στις 21 Ιανουαρίου, στις 7μ.μ το απόγευμα στο καφέ Το Παλαιό Βυρσοδεψείο, με χαρά και διάθεση επικοινωνίας, σας περιμένουμε.
Η ακριβή διεύθυνση είναι: Χρυσοστόμου Σμύρνης 84 & Μπαλτατζή, Άγιος Ιωάννης Ρέντης.
Κοντινά Λεωφορεία: 049, 420, 860, 914.
Τρόλεϊ: 16
Τρένο: Στάση Νέο Φάληρο (περπάτημα 10 λεπτά)
Υπάρχει και διαθέσιμο parking για τους κατόχους οχημάτων
Να είστε όλοι εκεί.


Κοντά μας, να βοηθήσουν στην εξερεύνηση και στην ανακάλυψη αυτής της Αγάπης, οι: Λουίζα Φρέρη, Λίτσα Δελνιώτου, Χαρούλα Δουκουμέ, Γιώργος Κασταμονίτης και η δικής μας, Καρμέλα Αντιγόνη Σώρου για να μας μιλήσει για τις ποιητικές συλλογές, που κι αυτές στην Αγάπη οδηγούν, αφού εκεί καταλήγουν όλα!

Καλή μας αντάμωση!

#Η_Αγάπη_Δηλώνει_Παρών
#Κική_Κωνσταντίνου
#Εκφράσου
#Εκδόσεις_Λεξίτυπον
#Το_Παλαιό_Βυρσοδεψείο
#Ιστορίες_Αγάπης

Πέμπτη, 18 Ιανουαρίου 2018

"ΚΑΙ ΠΩΣ ΘΑ ΤΗΝ ΟΝΟΜΑΣΕΙΣ;" ΜΕ ΡΩΤΗΣΕ






 «Και πώς θα την ονομάσεις;» με ρώτησε.

«Η Αγάπη Δηλώνει Παρών», απάντησα και προφανώς από την έκφραση του προσώπου μου κατάλαβε πως κάποια «παγίδα», έκρυβα.

«Παρόν με όμικρον..», συνέχισε


Θυμάμαι σαν τώρα πως χαμογέλασα.

«Παρών με ωμέγα», επανέλαβα σίγουρη.

Τον είδα, συνοφρυωμένο να σκέφτεται.

«Γιατί», ρώτησε.

«Θα εξηγώ μέσα στο βιβλίο», του απάντησα.

Τον είδα, ακόμη συνοφρυωμένο να σκέφτεται και την απάντηση που έλαβα, ομολογώ πως δεν την περίμενα.

«Αν έβλεπα ένα βιβλίο με λανθασμένο τίτλο θα το αγόραζα κι έπειτα θα το πέταγα στα σκουπίδια λέγοντας, δεν ξέρουν να γράφουν εκδίδουν και βιβλίο;»

Κι όχι πως με επηρέασε, εγώ άλλωστε είμαι εκείνη που είχε παππού εκείνον που έπλαθε ιστορίες χωρίς να ξέρει γράμματα για να τις γράψει σε χαρτί, αντίθετα μάλιστα, με έκανε πιο σίγουρη από ποτέ για την επιλογή μου, μια επιλογή που οι ίδιες οι ιστορίες μου έδειξαν, καθώς σαν καλός υπηρέτης, έχω μάθει να αφουγκράζομαι το ζωντανό περιεχόμενο των βιβλίων μου.

«Δε με νοιάζει», του είπα. «Η δική μου αγάπη θα δηλώνει παρών και για να είμαι ειλικρινής δεν το θεωρώ και λάθος»

Και κάπως έτσι, εκείνη η αγάπη που οραματίστηκα, πριν λίγους μήνες κυκλοφόρησε και βρίσκεται έντυπα, κοντά μας, από τις εκδόσεις Λεξίτυπον. Πρόκειται για μία συλλογή Νουβελών, απαρτιζόμενη από τρεις ιστορίες αγάπης που στόχο έχουν να καλωσορίσουν τον αναγνώστη σε έναν άλλοτε πιο τρυφερό και ανθρώπινο κόσμο. Δεν εστιάζω στους ανθρώπους σαν φυσικές παρουσίες αλλά στο μέσα τους, σαν το αιώνιο συναίσθημα. Στην ύπαρξη της όποιας αμφισβήτησης. Κι όταν μπεις μέσα στη ροή των ιστοριών, θα δεις πως ούτε εκεί αναφέρομαι αποκλειστικά στα ζευγάρια, αρωγοί μου είναι για να μεταδώσω το μεγάλο πνεύμα της Αγάπης, με τον δικό μου απλό και γλυκό τρόπο. Γιατί στη ζωή μας, συμπορευόμεθα με αμέτρητους ανθρώπους, που σπάνια, βρίσκουμε το χρόνο να τους ρίξουμε μία καθαρά, ανθρώπινη ματιά. Γιατί το κάθε μας λεπτό, οφείλει να είναι πολύτιμο. Γιατί η αγάπη δε ζει μακριά μας, ανάμεσά μας βρίσκεται και πολλές φορές, ανάξιοι, όσοι δε μπορούμε να δούμε πως κατοικεί στην παλάμη μας, στην τόσο απλή, ανθρώπινη, ταπεινή, επαφή μας.

_________

Κι η φωτογραφία από την αγαπημένη μας Alexandra Mouriopoulou, στην όμορφη πόλη της Θεσσαλονίκης, στον επιβλητό Λευκό Πύργο.





Στο τέλος οι δίδυμες ψυχές συναντιούνται επειδή έχουν την ίδια κρυψώνα.

Robert Brault

 ________________________

Είναι η αγάπη που δήλωσε παρών και είναι και η Αλεξάνδρα που τη στήριξε!
Και μας στήριξε, για ακόμη μία φορά, μας στήριξε!

Στην Θεσσαλονίκη, στο σημείο που την πρωτογνώρισα.
Το βιβλίο της αγάπης, στην αγκαλιά εκείνης που το αγάπησε πριν το αντικρύσει.
"Αδιάβαστο και πολυαγαπημένο", έτσι μας είχε χαρακτηρίσει και ορκίζομαι, καλύτερο χαρακτηρισμό δεν θα μπορούσα να έχω!





Ξεφυλλίζοντας κανείς «Την Αγάπη που Δηλώνει Παρών», συναντά στις πρώτες της σελίδες, τον λεγόμενο προπομπό, την Ιστορία εκείνη που μας καλωσορίζει σε έναν τρυφερό και ίσως ανέγγιχτο κόσμο. Εκείνον, τον φωτεινό και αμόλυντο κόσμο, της αγνής και άδολης αγάπης.


Τον φαντάστηκα ως προθάλαμο, για εκείνους ίσως, τους λίγους μα εκλεκτούς, που θα θελήσουν να πιάσουν το χερούλι, να σπρώξουν ελαφρώς την πόρτα και να διεισδύουν σε έναν «ροζ», απαλό και ρομαντικό κόσμο. Κόσμο, που δείχνει να λείπει από την τόσο συσσωρευμένα, περίπλοκη εποχή μας.


Ένας άντρας, κάπου χαμένος με το αυτοκίνητό του, έτοιμος να λιποθυμήσει απο τη δίψα του, φτάνει κάποια στιγμή σε έναν όμορφο μα παράξενο οικισμό. Εκεί, καταφέρνει να βρει ένα ιδιαίτερο μικρό καφενέ. Η πόρτα του είναι κλειστή, μα τα όμορφα και πολύπλοκα - κατά έναν περίεργο τρόπο – τραπεζάκια, που κοσμούν το εξωτερικό του, μαρτυρούν πως υπάρχει ζωή,. Του εξασφαλίζουν κάποιες επιλογές, επιλογές μα συνάμα και αποφάσεις. Ανήκει άραγε σε εκείνους τους ανθρώπους που θα καταφέρει να ανοίξει την πόρτα και να τη διαβεί; Ώστε να…. ξεδιψάσει;


Θυμηθείτε....


«Εκλεκτός και ο επόμενος που θα καταφέρει να τη διαβεί… και να ξεδιψάσει»


Αν θέλεις να ανήκεις σε εκείνους τους ανθρώπους θέλησαν ή θέλουν να εξερευνήσουν μαζί μου, την «Αγάπη που Δηλώνει Παρών», αν θέλεις να περπατήσεις και εσύ, πλάι μου, στην «Οδό της Αγάπης», δεν έχεις παρά να αναζητήσεις το βιβλίο μου ή να παραστείς στην πρώτη του επίσημη παρουσίαση που θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 21 Ιανουαρίου, στον Πειραιά..


Περισσότερες πληροφορίες για την εκδήλωση, θα βρεις εδώ: https://www.facebook.com/events/462673847467654/


Η φωτογραφία που οπτικοποιεί κάτι από τον καφενέ και την οδό που πρέπει κάποιος να διασχίσει, μας έρχεται από την Θεσσαλονίκη και την πολυαγαπημένη μου, Αλεξάνδρα Μουριοπούλου!


Ευχαριστούμε τόσο μα τόσο πολύ!
 «Η Αγάπη της Σιωπής», η πρώτη ιστορία της "Αγάπης που Δηλώνει Παρών", και η συγκεκριμένα, η πιο βαθιά μας, ηχηρή ιστορία. Διαδραματίζεται στο όμορφο νησί της Κέρκυρας. Παρακολουθούμε τη φωτογραφική πορεία ενός νέου, ταλαντούχου και ανερχόμενου φωτογράφου. Όλα ανατρέπονται όταν κατά τη διάρκεια των λήψεών του, μέσα από το φακό του, εστιάζει σε μία εξωτική κοπέλα, ευθύς γίνεται το μοντέλο του και όλα αρχίζουν χωρίς καμία λέξη.




~~ Η φωτογραφία, που διαθέτει και την κάποιαν απόσταση, μια απόσταση που παρακολουθούμε καθόλη την διάρκεια της ιστορίας, μας έρχεται από τον Άγιο Νικόλαο στο Πόρτο Λάγος και την αγαπημένη μας, Alexandra Mouriopoulou
«Η Φυσαρμόνικα των Αισθήσεων», η δεύτερη, μελωδική, ιστορία, της "Αγάπης που Δηλώνει Παρών". Ταξιδεύουμε σε μία άλλη εποχή, στην εποχή εκείνη που τα αγόρια φορούσαν στραβό κασκέτο, τιράντες, κοντά παντελόνια και ήταν τόσο ρομαντικά που μέσω μιας φυσαρμόνικας μπορούσαν να διαδώσουν την αγάπη τους στον κόσμο όλο. Στην εποχή εκείνη που οι γόνοι πλούσιων οικογενειών έπρεπε πάση θυσία να ενώσουν τα πλούτη τους με αντίστοιχους γόνους. Μπορεί ο ήχος μιας φυσαρμόνικας να κάνει τους ανθρώπους να δουν και να ακούσουν καλύτερα ή οι άνθρωποι μπορούν να την κάνουν να σωπάσει για πάντα;

~~Και η φωτογραφία από την αγαπημένη μας Alexandra Mouriopoulou, στην Παναγία Παντάνασσα. 



«Στη Στάση των Τρένων», η τρίτη ιστορία της αγάπης που δηλώνει παρών, που ζει ανάμεσά μας και καθημερινά μας θυμίζει πως χάρη στην αγάπη είμαστε ακόμα ζωντανοί. Ποιος είπε πως η αγάπη για να αγγίξει τους ανθρώπους θα πρέπει να είναι πλασμένη ως μια ειδυλλιακά, εξωπραγματική ιστορία; Ποιος είπε πως δίπλα μας, καθημερινά, δεν μπορεί η ζωή του καθενός, η πολύτιμη στιγμή του, η ρουτίνα του να γίνει προπομπός για κάτι αυθεντικά πολύτιμο; Γιατί στη ζωή μας συμπορευόμεθα με αμέτρητους ανθρώπους, που σπάνια βρίσκουμε τον χρόνο να τους ρίξουμε μία καθαρά ανθρώπινη ματιά. Γιατί το κάθε μας λεπτό οφείλει να είναι πολύτιμο. Γιατί η αγάπη δε ζει μακριά μας, ανάμεσά μας βρίσκεται, και πολλές φορές, ανάξιοι όσοι δεν μπορούμε να δούμε πως κατοικεί στην παλάμη μας, στην τόσο απλή, ανθρώπινη, ταπεινή, επαφή μας.




Η φωτογραφία από την αγαπημένη μου Alexandra Mouriopoulou στην Παναγία Παντάνασσα. 
Ευχαριστώ πάρα μα πάρα πολύ!!!
Kαλό βράδυ, εκφραστικοί μου.


Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΟΡΕΙΑ





"Δε με ένοιαζαν τα αγκάθια, δε με ένοιαζαν.
Μπορούσαν ανέκαθεν να με τρυπήσουν, μα μπορούσα και εγώ με τη σειρά μου να τα κόψω. Το κυριότερο όμως ήταν πως με την κατάλληλη «προπόνηση» ακόμη κι αυτά μπορούσα να τα αγγίξω."

~~ Και Προχωρούσα, Οι φεγγίτες της ζωής μου
















 "Θυμήθηκα μαθήματα, αναπαράστησα παθήματα, χόρεψα επάνω σε ένα πέτρινο παγκάκι, διάβασα λίγα κίτρινα φύλλα μιας παλιάς φυλλάδας, που κάποιος ξέχασε σε μια γωνιά, βρήκα ένα ρολόι και το φόρεσα. Το έβαλα αριστερά να χτυπάνε οι δείχτες του κοντά στην καρδιά μου.

Είδα κάποια γνώριμα μαλλιά, είδα ραγισμένα γυαλιά, είδα μια γάτα να την κυνηγά ο σκύλος και ένα ποντίκι να κυνηγά τον σκύλο και τη γάτα.
Γέλασα, γέλασα τόσο πολύ και ακόμη δηλαδή γελάω.

Περπατούσα ανάμεσα σε κάτι θάμνους και κάθε φορά που συναντούσα κάποιο νέο λουλούδι, εμένα εκεί να το παρατηρώ και να θέλω να το αγγίξω."

~~ Και Προχωρούσα, Οι φεγγίτες της ζωής μου




 Η ζωή είναι μια πορεία. Ποιά θέλεις να είναι η πορεία σου στον κόσμο μας;
Θες να είναι στεφανωμένη με λουλούδια ή με κάρβουνα; Επιλογή σου! Όμως μην επιτρέπεις τα «κάρβουνα» τα δικά σου να κάψουν τα «λουλούδια» των άλλων.

~~Αδικοχαμένη Κοινωνία- Τα λάφυρα της ψυχής μου









 Μην ακολουθείς τις οδηγίες άλλων! Χάραξε με τις δικές σου πατούσες τη μία και μόνη διαδρομή! Εκείνη που οδηγεί στην πλήρη Ελευθερία!
Αποδημητικά πουλιά είμαστε φίλε μου! Ας είναι το πέταγμά μας ελαφρύ σε μια αδικοχαμένη κοινωνία! Γιατί την κοινωνία δε την ορίζει ο άνθρωπος ως μονάδα αλλά το σύνολο, σαν μια προκαθορισμένη οντότητα!
Και το σύνολο είναι αυτό που πάντα θα αλλάζει! Με χαρακτηριστικά, με απόψεις, με πεποιθήσεις, με χίλιες δυο αναφορές.
Αλλάζει! Με μία ευχή, με ένα θέλω, με μία προσευχή!
Ας είναι! Ως προς το καλύτερο!

~~Αδικοχαμένη Κοινωνία- Τα λάφυρα της ψυχής μου