Πέμπτη, 4 Αυγούστου 2016

ΤΑ ΛΑΦΥΡΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ ΜΕ ΟΡΙΖΟΝΤΑ ΕΝΑΝ ΦΑΡΟ ΚΑΙ ΜΙΑ ΘΑΛΑΣΣΑ.


Ε ναι... γιατί αυτά τα δύο, κατά κάποιον τρόπο, πάνε μαζί! ;)

Εκφραστικοί μου!!!!
Καλημέρα και καλό μήνα!
Μήνας άδειας, διακοπών, καλός μήνας!
Είθε να είναι ξεκούραστος και ευτυχισμένος!

Ελάτε να συνεχίσουμε κι εμείς το ταξίδι μας στο όμορφο νησί της Σύρου, παρέα φυσικά με την φανταστική Γιάννα μας!


Τα Λάφυρα της Ψυχής μου στον Φάρο που βρίσκεται απέναντι από το λιμάνι της Ερμούπολης, στο νησάκι Γαϊδουρονήσι ή Δίδυμη. 



 Η Διδύμη ή Γάιδαρος ή Γαϊδουρονήσι είναι μικρή ακατοίκητη βραχονησίδα που βρίσκεται απέναντι από το λιμάνι της Ερμούπολης, στο ανατολικό τμήμα της Σύρου.
Διοικητικά ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ερμουπόλεως, η οποία υπάγεται στον Δήμο Σύρου - Ερμούπολης. Πριν το Πρόγραμμα Καλλικράτης υπαγόταν στον Δήμο Ερμουπόλεως.
Το νησί διαθέτει ένα μεγάλο φάρο και μερικές μικρές παραλίες. Σε κοντινή απόσταση βρίσκεται η επίσης ακατοίκητη βραχονησίδα Στρογγυλό.

Ο φάρος του νησιού θεμελιώθηκε με βασιλική δαπάνη στις 25 Ιανουαρίου 1834 για το πρώτο έτος της βασιλείας του Όθωνα. Αρχιτέκτονας ήταν ο Βαυαρός Γιόχαν Ερλάχερ, ενώ κατασκευάστηκε από τη Γαλλική εταιρεία φάρων.
Εντάχθηκε στο Ελληνικό φαρικό δίκτυο μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους το 1912-13. Στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου καταστράφηκε ένα μέρος του φάρου. Επισκευάστηκε το 1948 και από τότε λειτουργεί εκπέμποντας ένα λευκό φωτισμό κάθε 2 λεπτά.
Το ύψος του κυλινδρικού του πύργου είναι 29,5 μέτρα και τό εστιακό του ύψος είναι 68,3 μέτρα. Είναι ο πιό παλιός και ταυτόχρονα ψηλότερος φάρος του Ελληνικού φαρικού δικτύου. Είναι ο πρώτος με περιστρεφόμενο μηχανισμό στο Αιγαίο και από τους σπανιότερους ελληνικούς τύπους με το φαρόσπιτο στο ισόγειο.
Το μέγεθος και η εμβέλεια του τροφοδότησαν για χρόνια τη λαϊκή αφήγηση, ότι η λάμψη του διακρινόταν ακόμη και από τη Σμύρνη.


 Τα Λάφυρα της Ψυχής μου στην Παραλία Γαλησσά της Σύρου.



Φωτογραφία που όπως λέει χαρακτηριστικά η αγαπημένη μου Γιάννα τραβήχτηκε μετά από ανέβασμα πολλών-πολλών σκαλιών! Πολλών λέμε!!! Πρόκειται για ένα από τα πιο τουριστικά σημεία... Μιλάμε για το χωριό Γαλησσά και συγκεκριμένα η λήψη της φωτογραφίας έγινε από το ξωκλήσι της Αγίας Πακούς (Αγίας Υπακοής). Εκπληκτική θέα και "ένωση" 2 πολιτισμών. Του σύχρονου που φαίνεται από την μπροστινή πλευρά και του αρχαίου που βρίσκεται ακριβώς στην πλάτη της φωτογράφου. Η αρχαία πόλη του Γαλησσά ήταν ήδη γνωστή από τον 6ο αιώνα π.Χ. 

Έκανες και την γυμναστική σου για τη πάρτη μου Γιάννα. χαχαχα
Ευχαριστώ πάρα πάρα πάρα πολύ! Για όλα!

Καλό υπόλοιπο μέρας σε όλους φίλοι μου!
Την εκφραστική μου αγάπη! ;)

Πέμπτη, 14 Ιουλίου 2016

Η ΒΟΛΤΑ ΜΑΣ ΣΤΗ ΣΥΡΟ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ. ΕΣΤΙΑΖΕΙ ΣΤΟ ΑΓΑΛΜΑ ΤΗΣ ΓΟΡΓΟΝΑΣ - ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΚΙΝΙ ΚΑΙ ΣΤΟ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΟ ΤΗΣ ΜΟΥΣΕΙΟ.


Καλημέρα, εκφραστικοί μου. :)
Πάρ' τε την καλή σας διάθεση και ακολουθήστε μας.


Tα Λάφυρα στο ορειχάλκινο άγαλμα της Γοργόνας - Παναγιάς στο χωρίο Κίνι της Σύρου. 


Το ορειχάλκινο άγαλμα της "Γοργόνας - Παναγιάς" του γλύπτη Γιώργου Ξενούλη.
Η Γοργόνα κρατά στα χέρια της το σώμα ενός νεκρού ψαρά και το μνημείο είναι αφιερωμένο σε όλες τις ψυχές που χάθηκαν στη θάλασσα.


Το Κίνι είναι παραθαλάσσιο γραφικό χωριό της Σύρου. Βρίσκεται στη δυτική πλευρά του νησιού και απέχει 9 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα Ερμούπολη. Είναι ψαροχώρι, με όμορφες παραλίες, πολλά καταλύματα, ταβέρνες και καφετέριες και θεωρείται ένας από τους πλέον τουριστικούς οικισμούς της Σύρου.
Κοντινές παραλίες στο Κίνι είναι το Δελφίνι στα βόρεια και ο Λωτός στα νότια, ενώ από τον όρμο του χωριού αναχωρούν τους καλοκαιρινούς μήνες τακτικά δρομολόγια με καΐκι προς τις άβατες και ερημικές παραλίες που βρίσκονται στις βόρειες περιοχές του νησιού.

 Ο Ν.Ο.Π.Ο.Κ. ανέθεσε στον γλύπτη Γιώργο Ξενούλη να φιλοτεχνήσει ένα μνημείο αφιερωμένο στους ανθρώπους που χάθηκαν στη θάλασσα. Έτσι, τον Σεπτέμβριο του 2003 έγιναν τα αποκαλυπτήρια του έργου το οποίο ονομάστηκε «Γοργόνα-Παναγιά». Το μνημείο είναι ένα ορείχαλκο άγαλμα που αναπαριστά, σε φυσικό μέγεθος, μία γοργόνα καθισμένη σε έναν ύφαλο να κρατά στην αγκαλιά της το άψυχο σώμα ενός ψαρά. Το μνημείο είναι τοποθετημένο σε κεντρικό σημείο της παραλίας του Κινίου και είναι ένα από τα πιο γνωστά αξιοθέατα της Σύρου. Ο Ν.Ο.Π.Ο.Κ. τελεί ετησίως μνημόσυνο για όλους όσους χάθηκαν στη θάλασσα.




Tα Λάφυρα της Ψυχής μου στο Βιομηχανικό μουσείο Σύρου, στην Ερμούπολη. 


Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη από τη πίσω πλευρά του μουσείου. Το εργοστάσιο “κυνηγετικών σφαιριδίων” ή σκαγιοποιείο Αναιρούση, λειτούργησε για πρώτη φορά το 1889. Πλέον το κτήριο λειτουργεί ως βιομηχανικό μουσείο με πάρα πολλά εκθέματα από τα πολλά εργοστάσια που λειτουργούσαν στο νησί και όχι μόνο. Διακρίνεται και ο βάρους 10 τόνων τροχός του ατμόπλοιου "Πατρίς" που ήρθε στο φως μετά από 138 χρόνια από το ναυάγιό του.

Το να γνωρίζεις το παρελθόν, το παρόν, αλλά και τις μελλοντικές τάσεις και προσδοκίες του βιομηχανικού περιβάλλοντος μιάς περιοχής, δεν είναι μόνο μιά πολιτισμική εμπειρία, αλλά και μιά συναρπαστική περιπέτεια.
Τα κτίρια της βιομηχανικής αρχαιολογίας με την αρχιτεκτονική τους ποιότητα, με τις μνήμες που τα συνδέουν με τις τοπικές κοινότητες, αλλά και με τον ανανεωμένο, σύγχρονο μουσειακό τους ρόλο, μπορούν να συμβάλουν καθοριστικά στην κοινωνικο – πολιτισμική ανάπτυξη συγκεκριμένων ιστορικών περιοχών. Στη Σύρο και στην Ερμούπολη, υπάρχει μιά πλούσια βιομηχανική κληρονομιά – παλιά εργοστάσια και μουσειακοί χώροι όπως το Βιομηχανικό Μουσείο Ερμούπολης, το Βυρσοδεψείο Μενέλαου Κορνηλάκη, καθώς και το Σκαγιοποιείο Γεωργίου Αναιρούση – που σας προσκαλεί σε ένα συναρπαστικό ταξίδι, για να ανακαλύψετε τους διαφόρους τρόπους με τους οποίους, σε άλλες εποχές, άντρες και γυναίκες ξετύλιγαν την καθημερινότητά τους μέσα από την εργασία. Η ραγδαία αποβιομηχάνιση που έχει συντελεσθεί και εξακολουθεί να συντελείται, προσδίδει ακόμη μεγαλύτερη σημασία στο να γνωρίσουμε και να κατανοήσουμε έννοιες όπως η εκβιομηχάνιση, η καινοτομία και ο εκσυγχρονισμός.
Η Ερμούπολη είχε την τύχη να αποτελέσει προσφιλές αντικείμενο μελέτης για μιά ομάδα σημαντικών ιστορικών κατά τη δεκαετία 1973-1983 και μετέπειτα. Σήμερα ο βιομηχανικός της ερειπιώνας περιλαμβάνει δεκάδες κτιριακά συγκροτήματα, στα οποία συμπεριλαμβάνονται τα τρία υποδειγματικά αποκατεστημένα κτίρια του Βιομηχανικού Μουσείου: το Χρωματουργείο Αδελφών Κατσιμαντή, το Σκαγιοποιείο Γεωργίου Αναιρούση και το Βυρσοδεψείο Μενέλαου Κορνηλάκη. Αυτός ο ερειπιώνας της Ερμούπολης ήταν και είναι μοναδικός για τα ελληνικά δεδομένα και μαζί με τον συντηρημένο οικιστικό ιστό διαμορφώνουν έναν πολιτισμικό πόλο έλξης που παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον επισκέπτη της Σύρου.
Σας καλωσορίζουμε λοιπόν στο Βιομηχανικό Μουσείο της Ερμούπολης, ένα Μουσείο για την πόλη μας, για τη βιομηχανία, τη ναυτιλία και τα συναφή παραδοσιακά επαγγέλματα. 

Για περισσότερες πληροφορίες ακολουθήστε το σχετικό λινκ: http://www.ketepo.gr/el/%ce%bd%ce%ad%ce%b1

Εκφραστικοί μου, δεν τελειώσαμε ακόμη εμείς.
Έχουμε συνέχεια στο ταξίδι αυτό μιας και το Συριανό μας κορίτσι μου έχει στείλει κι άλλες φωτογραφίες, από πέρυσι βέβαια, που ανέβασα στο φεισμπουκ αλλά εδώ όχι. 
Εδώ φίλοι μου, μπορείτε να θυμηθείτε την πρώτη μας βόλτα στο πανέμορφο αυτό νησί: http://ekfrastite.blogspot.gr/2015/10/blog-post_2.html 
και εάν δεν προλάβατε να δείτε τη χθεσινή μας ανάρτηση, πολύ εύκολα, πατάτε εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2016/07/blog-post_13.html

Ευχαριστώ πάρα πολύ!
Όμορφη μέρα σε όλους σας, φίλοι.
Την αγάπη μου.

Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2016

ΠΑΜΕ ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΣΥΡΟ; ΝΑ ΞΑΠΟΣΤΑΣΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΦΗΜΙΣΜΕΝΕΣ ΠΛΑΤΕΙΕΣ ΤΗΣ;


Νοερά, εκφραστικοί μου. :)

Καλοκαίρι διανύουμε, ζέστη έχουμε, ανάγκη διακοπών σε κάποιο νησί, λίγο - πολύ, όλοι νιώθουμε,  "χρωστάω" και εγώ φωτογραφικό υλικό που θεωρώ ιδανικό για αυτές τις μέρες, οπότε.... για ελάτε μαζί μου να ταξιδέψουμε, να δούμε και να μάθουμε.



Tα Λάφυρα στην Πλατεία Μιαούλη, στην Ερμούπολη Σύρου. 
 
Φωτογραφία ίσως από το πιο αναγνωρίσιμο σημείο του νησιού: Την πλατεία Μιαούλη με φόντο το Δημαρχείο Σύρου-Ερμούπολης. Χτίστηκε το 1876 από τον αρχιτέκτονα Έρνστ Τσίλλερ. 

Ιστορία της πλατείας

Στις αρχές του 19ου αιώνα, η έκταση της πλατείας ήταν αμμώδης και το μοναδικό κτίσμα που υπήρχε, ήταν το περιβόλι της οικογένειας Σαλάχα στα βορειοδυτικά, που διέθετε δύο πηγάδια, από τα οποία διάφοροι έποικοι αγόραζαν νερό εκείνα τα χρόνια. Το περιβόλι αυτό αγοράστηκε από τον Δήμο Ερμουπόλεως το 1847 και αμέσως ανατέθηκε στο Βαυαρό αρχιτέκτονα Βίλχελμ φον Βάιλερ ((Wilhelm von Weiler) να δημιουργήσει σχέδιο για τη διαμόρφωση της πλατείας. Αποφασίστηκε να ονομαστεί «Πλατεία Όθωνος» προς τιμήν του πρώτου βασιλιά της χώρας.
Την εποχή εκείνη, η έκταση είχε καλυφθεί από κάθε είδους μικρά κτίρια (καπηλειά, αλογόμυλοι και παραπήγματα), ενώ τον ελεύθερο χώρο καταλάμβαναν κάθε τόσο αυτοσχέδια θεάματα, όπως του Ιταλού θαυματοποιού Γιαμπατίστα (1845) και το ξύλινο αμφιθέατρο του Γερμανού Λαμπεργέρ (1853). Μέσα στα επόμενα χρόνια, ωστόσο, άρχισαν να χτίζονται τα γύρω κτίρια στα πρότυπα των ευρωπαϊκών και κυρίως ιταλικών πόλεων, δίνοντας έτσι σχήμα στην πλατεία, ενώ οι διάφοροι πωλητές εγκαταστάθηκαν πλέον στο νεόκτιστο Παντοπωλείο (1855). Το 1860 αποπερατώθηκε μια πρώτη ισοπέδωση του εδάφους.
Ο αδριάντας του Ανδρέα Μιαούλη.
Τον Οκτώβριο του 1862, οι κάτοικοι του νησιού πληροφορήθηκαν στην πλατεία την έξωση του Όθωνα και λίγες ημέρες αργότερα (15 Οκτωβρίου), η πλατεία μετονομάστηκε σε «Πλατεία Λεωτσάκου» προς τιμήν του Νικόλαου Λεωτσάκου, διοικητή μικρού σχετικά στρατιωτικού τμήματος της Σύρου, ο οποίος στις 28 Φεβρουαρίου 1862 τέθηκε επικεφαλής της στρατιωτικής φρουράς της Ερμούπολης που επιχείρησε να απελευθερώσει τους πολιτικούς κρατούμενους στην Κύθνο. Στην αποτυχημένη εκείνη εκστρατεία (γνωστή και ως Κυθνιακά), ο Λεωτσάκος σκοτώθηκε μαζί με τον αξιωματικό Μωραϊτίνη και τον φοιτητή Σκαρβέλη.
Ακολούθησε το χτίσιμο της Λέσχης το 1863. Το 1868, το μεσαίο τμήμα της πλατείας απέκτησε λιθόστρωτο δάπεδο από μάρμαρα Τήνου, ενώ το 1870 συμπληρώθηκε η πλακόστρωση και των υπόλοιπων τμημάτων. Το 1876, θεμελιώθηκε το δημαρχείο και η πλατεία άρχισε να παίρνει τη σημερινή της μορφή. Το 1889, έγιναν τα αποκαλυπτήρια του αδριάντα του Ανδρέα Μιαούλη και η πλατεία μετονομάστηκε σε «Πλατεία Μιαούλη».
Γρήγορα η πλατεία έγινε ο τόπος συγκέντρωσης των κατοίκων της πόλης. Το 1912, πλήθος κόσμου υποδέχτηκε τον Ελευθέριο Βενιζέλο, ενώ το 1917 αποδοκιμάστηκε έντονα ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ιταλικά στρατεύματα αποβιβάστηκαν στη Σύρο τον Μάιο του 1941, γεγονός που συνετέλεσε στην παρακμή της Ερμούπολης εκείνη την εποχή. Πάντως, Έλληνες και Ιταλοί γιόρτασαν μαζί την αναγγελία για την υπογραφή ανακωχής μεταξύ Ιταλίας και Συμμάχων από το μεγάφωνο της πλατείας. Λίγο αργότερα όμως, το νησί πέρασε στη δικαιοδοσία των Γερμανών, οι οποίοι βομβάρδισαν την ανατολική πλευρά της πλατείας τον Σεπτέμβριο του 1944 προκαλώντας σοβαρές ζημιές.

Η πλατεία σήμερα

Σήμερα, στην πλατεία στεγάζονται το δημαρχείο του Δήμου Σύρου - Ερμούπολης, το Ιστορικό Αρχείο Σύρου καθώς και η Δημοτική Βιβλιοθήκη Ερμουπόλεως, ενώ είναι πάντοτε το θέατρο των παρελάσεων και κάθε είδους εορταστικών δρωμένων που εκδηλώνονται στο νησί καθ' όλη τη διάρκεια του έτους.
Σε πολύ κοντινή απόσταση βρίσκονται ο Ιερός Μητροπολιτικός Ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος και το ιστορικό 1ο Γυμνάσιο Ερμούπολης (βορειοδυτικά), το Θέατρο Απόλλων και ο Ιερός Ναός του Αγίου Νικολάου (βορειοανατολικά) και το λιμάνι της Ερμούπολης (νότια).

 
Ο Ανδρέας "Μιαούλης" - Βώκος (Ύδρα 20 Μαΐου 1769Πειραιάς 11 Ιουνίου 1835) ήταν Έλληνας καραβοκύρης, δηλαδή πλοιοκτήτης, ο οποίος διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο στην επανάσταση του 1821, ως διοικητής ναύαρχος του ελληνικού στόλου, αλλά και στη μετέπειτα πολιτική ζωή του τόπου, με αποκορύφωμα την ανταρσία της Ύδρας κατά του Καποδίστρια, που είχε ως αποτέλεσμα την πυρπόληση του εθνικού στόλου στον Πόρο. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του τιμήθηκε πλείστες φορές από το οθωνικό καθεστώς, ενώ συμπεριλήφθηκε και στην τριμελή επιτροπή που προσέφερε το στέμμα στον νεαρό τότε Όθωνα. Υπήρξε ο γενάρχης της οικογένειας των Μιαούληδων και γιος του ήταν ο μετέπειτα πρωθυπουργός της Ελλάδας, Αθανάσιος Μιαούλης.
Η προσφορά του τιμάται κάθε χρόνο στα Μιαούλεια, φεστιβάλ το οποίο είναι αφιερωμένο στη στρατιωτική δράση του Ανδρέα Μιαούλη κατά τη διάρκεια του απελευθερωτικού αγώνα των Ελλήνων (1821-1827).


 Tα Λάφυρα στην Πλατεία Μιαούλη, στην Ερμούπολη Σύρου. 



Στην πλατεία Μάρκου Βαμβακάρη στην Άνω Σύρο με την προτομή του μεγάλου Ρεμπέτη. Εκεί βρίσκεται και το Μουσείο του Μάρκου. Ουσιαστικά, σε μουσείο έχει μετατραπεί το παλαιό διώροφο σπίτι του. Λειτουργεί από το 1995 και μέσα υπάρχουν τα προσωπικά του αντικείμενα.


Το Μουσείο Μάρκου Βαμβακάρη άρχισε να λειτουργεί το 1995, είκοσι τρία χρόνια μετά από εκείνο τον Φεβρουάριο που η φωνή του δάσκαλου του ρεμπέτικου τραγουδιού έσβησε στη Νίκαια - Πειραιά.

Η ιδέα για τη δημιουργία του είχε συλληφθεί από παλιά, όταν δόθηκε το όνομά του σε ένα δρόμο της Απάνω Χώρας και το 1987 επανήλθε στο προσκήνιο, όταν διαμορφώθηκε και η ομώνυμη πλατεία με την προτομή του με σκοπό να τιμήσει το μεγάλο τροβαδούρο και μουσικοσυνθέτη, που γεννήθηκε στην Άνω Σύρο το 1905 και ο οποίος έγινε γνωστός τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό με τα ρεμπέτικα τραγούδια του, ιδίως με την «Φραγκοσυριανή».

Πρόκειται για ένα παλαιό διώροφο σπίτι στον κεντρικό δρόμο της Απάνω Χώρας, στην οδό Αγίου Σεβαστιανού 3, το οποίο αναπαλαιώθηκε, προκειμένου να φιλοξενήσει τα προσωπικά αντικείμενα του Μάρκου Βαμβακάρη.

Οι φίλοι του Μάρκου θα συναντήσουν στο Μουσείο, φωτογραφίες και προσωπικά ενθυμήματά του, το διαβατήριο που δεν πρόλαβε να χρησιμοποιήσει, την ταυτότητά του, ρούχα και παπούτσια του (ο Μάρκος λάτρευε τα παπούτσια – είχε δε περί τα 50 ζευγάρια) χειρόγραφα κείμενα, το δαχτυλίδι και το ρολόι του, εργαλεία του (τανάλιες, μαχαιράκια κ.λ.π.) που κρατούσε, όταν δεν είχε αγκαλιά το μπουζούκι του, ακόμη και κάποια πολύ προσωπικά αντικείμενα, που παραχωρήθηκαν από την οικογένειά του.

Ο Δήμος Σύρου Ερμούπολης φιλοδοξεί, μέσα από το Μουσείο, να κάνει ακόμη περισσότερο γνωστή, τη ζωή και την τέχνη του Μάρκου Βαμβακάρη, που παρουσιάζουν ένα θαυμάσιο πεδίο για έρευνα και ίσως ακόμη να κλονίσει κάποιους εύκολους χαρακτηρισμούς όπως το «τραγούδι του τεκέ και της φυλακής» και κάποιες θεωρίες σχετικά με το ρεμπέτικο τραγούδι και την ιστορία του.

Το Μουσείο είναι ανοικτό από την 1η Ιουνίου έως τα τέλη Σεπτεμβρίου καθημερινά από τις 11 π.μ. – 14.00 μ.μ. και από τις 19.00 μ.μ – 22.00 μ.μ. 
 
Πηγές: 
 
 
 
Εκφραστικοί μου, δεν τελειώσαμε ακόμη εμείς.
Έχουμε συνέχεια στο ταξίδι αυτό μιας και το Συριανό μας κορίτσι μου έχει στείλει κι άλλες φωτογραφίες, από πέρυσι βέβαια, που ανέβασα στο φεισμπουκ αλλά εδώ όχι. Κάλλιο αργά παρά ποτέ  δε λέει η παροιμία όμως; ;)
 
Εδώ φίλοι μου, μπορείτε να θυμηθείτε την πρώτη μας βόλτα στο πανέμορφο αυτό νησί: http://ekfrastite.blogspot.gr/2015/10/blog-post_2.html 
 
Ευχαριστώ πάρα πολύ!
 
Όμορφη μέρα σε όλους σας, φίλοι.
Την αγάπη μου.
 

Πέμπτη, 7 Ιουλίου 2016

ΓΙΟΡΤΑΖΩ ΓΙΟΡΤΑΖΩ Μ' ΑΚΟΥΤΕ ΠΟΥ ΤΟ ΦΩΝΑΖΩ :P


Τι εκφραστικοί;
Δε περιμένατε σήμερα το γλυκάκι σας;

Χρόνια και χρόνια τώρα, σε γιορτές, σε γενέθλια, σε σημαντικές ημερομηνίες, κερνάμε το γλυκάκι μας, σήμερα έτσι θα σας άφηνα εγώ;

Δε πιστεύω να πιστέψατε λεπτό πως τώρα που τα βιβλία γίναν δύο, θα άλλαζα χαρακτήρα και θα σας ξέχναγα;

Εδώ είμαι εγώ, πάντα εδώ θα είμαι. Να μοιράζομαι με τους δεκτικούς και εκφραστικούς μου φίλους διάφορα θέματα.

Για αρχή να σας πω πως νιώθω αρκετά υπερήφανη που το ένα μου όνομα απο τα δύο, μιας και έχω δύο, με βάφτισαν Κυριακή - Βασιλική, μου δόθηκε προς τιμήν της Αγίας Κυριακής, της ανδρείας αυτής γυναίκας. Περήφανη και για τα δύο ονόματά μου αλλά δε μπορώ να μη σταθώ στη δύναμη και στη πίστη αυτής της Αγίας.

Στο χωριό της μαμάς μου, τους Κουρκουλούς Ευβοίας, υπάρχει ένα μικρό εξωκλήσι που το αγαπώ πολύ και χρόνια τώρα τη συγκεκριμένη μέρα την έχω συνυφασμένη μαζί του. Μεγάλωσα πια και οι υποχρεώσεις με κρατάν μακριά του αλλά κάθε χρόνο, νοερά είμαι εκεί και επαναλαμβάνω τα χρόνια εκείνα που τόσο αγαπώ!

Σήμερα λοιπόν έλαβα δύο υπέροχα δώρα, χωρίς μάλιστα η υπεύθυνη αυτών των δώρων να το γνωρίζει....

Για να καταλάβετε, αφορά δύο αναρτήσεις που με συγκίνησαν, με χαροποίησαν και με άγγιξαν πολύ.

Σε ευχαριστώ μέσα απο τη καρδιά μου για όλα!
Η ωραιότερη έκπληξη! 


Γλυκάκι;
Θα φάμε;


  


Κάτι δροσερό;
Θα πιούμε;





Χρόνια πολλά σε όλους τους εορτάζοντες φίλοι!
Να τους χαιρόμαστε και να μας χαίρονται κι αυτοί!


Καλό μεσημέρι σε όλους!
Την αγάπη μου! 

Δευτέρα, 4 Ιουλίου 2016

ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΡΦΑ ΤΑ ΑΠΡΟΣΜΕΝΑ ΔΩΡΑΚΙΑ.


Έτσι δεν είναι, εκφραστικοί;
Δεν είναι όμορφες οι εκπλήξεις;
Τα αναπάντεχα, απρόσμενα γεγονότα;

Κι εγώ έζησα ένα απο αυτά το Σάββατο, που συναντήθηκα με την συλλεκτική Μαρία αλλά αυτά θα τα μοιραστώ μαζί σας άλλη στιγμή.

Για την ώρα, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας κάτι άλλο, κάτι που έκανα και πέρυσι και συνέχισα και φέτος.

Μου αρέσουν τα ξαφνικά πράγματα πιστεύω το ίδιο και εσάς.

Πέρυσι λοιπόν, ξαφνικά, είχα δύο νικήτριες σε δύο διαγωνισμούς, που δεν ήξεραν οτι συμμετείχαν. 
Ήταν η Μαρίνα,  η διπλανή μας, που είχε κερδίσει το χειροποίητο ΕΚΦΡΑΣΟΥ, από τα χέρια του μπαμπά μου και ήταν και η Συριανή, η Γιάννα μας, που είχε κερδίσει "τα Λάφυρα", χαρίζοντάς μας έπειτα πανέμορφες φωτογραφίες από το υπέροχο νησί της Σύρου.

Φέτος λοιπόν και χωρίς να το γνωρίζετε, μιας και αναφέρω ξανά οτι αγαπώ τις εκπλήξεις, διοργάνωσα δύο διαγωνισμούς και δύο δώρα. Δεν είπα τίποτα γιατί δεν ήθελα να υπάρχει κάποιο σχόλιο μόνο και μόνο για να μπει στο διαγωνισμό, αγαπώ κάθε αληθινό και εγκάρδιο, οπότε και χωρίς να το γνωρίζετε όσοι αφήσατε σχόλιο, αντίστοιχα στις δύο τελευταίες μου αναρτήσεις, συμμετείχατε χωρίς να το γνωρίζετε σε κλήρωση για δωράκι.

Στην ανάρτηση σχετική με την έκδοση του βιβλίου, μπορείτε να δείτε εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2016/06/oi.html, θέλησα να κληρώσω για δωράκι κάτι που έφτιαξε ο μπαμπάς μου πριν λίγο καιρό και το έχω μοιραστεί μαζί σας στο παρελθόν: http://ekfrastite.blogspot.gr/2016/05/blog-post.html, 
αφορά την χειροποίητη, ξύλινη κατασκευή με την εικόνα της Αναστάσεως. Έβαλα λοιπόν τον μπαμπά να επιλέξει έναν αριθμό, που αντιστοιχεί σε αριθμό του κάθε σχολίου και με βάση την επιλογή που έκανε, η τυχερή μας φίλη είναι η γλυκιά Αριάδνη.

Κοριτσάρα μου περιμένω τα στοιχεία ταχυδρόμησής σου στο μαιλ μου: kikh_k@hotmail.com

Και πάμε τώρα στο δεύτερο δωράκι και στη δεύτερη κλήρωση που αφορά ένα αντίτυπο του νέου μου βιβλίου "Οι Φεγγίτες της Ζωής μου".

Η διαδικασία ήταν η ίδια, μόνο που αυτή τη φορά, επέλεξε η μαμά μου τον τυχερό αριθμό, ο οποίος προερχόταν από την ανάρτηση της Γιαγιάς: http://ekfrastite.blogspot.gr/2016/06/to.html

Με χαρά διαπίστωσα πως έχουμε άντρα νικητή και πρώτη φορά υπάρχει άντρας νικητής σε δική μου κλήρωση και ομολογώ πως χάρηκα πάρα πολύ. Γιάννη μου,  εσύ είσαι!!! Περιμένω τα στοιχεία ταχυδρόμησής στο μαιλ μου: kikh_k@hotmail.com

Εύχομαι ολόψυχα να είστε πάντα καλότυχοι!

Καλό απόγευμα σε όλους, φίλοι.
Να είστε πάντα καλά!

Τρίτη, 28 Ιουνίου 2016

TO ΠΟΙΗΜΑ ΣΟΥ - ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ...


Εντάξει, στην αρχή το κράτησα εγώ, το παραδέχομαι:




Μετά από λίγες όμως μέρες, το κράτησε εκείνη.... και πραγματικά, δεν είναι η ωραιότερη φωτογραφία που θα μπορούσα να έχω; Ειλικρινά απαντήστε μου... 
Προσέξτε τα μάτια και τα χείλη της...


Η Γιαγιούλα μου... Κι όπως έχω ξαναπεί, "Την τόση αγάπη στα μάτια σου μόνο έχω"
Μα δεν είναι υπέροχη; :D :D  

 Το ποίημά σου, τα χέρια σου.. 💗



Είναι το ποίημα που έγραψα για εκείνη, με όλη την αγάπη και τον θαυμασμό μου!

Της το διάβασα, όταν πήγα στο χωριό μιας και η γιαγιά δεν ξέρει γράμματα και ένιωσα, μάλλον όχι, δε μπορώ να σας πω πως ένιωσα, το μόνο που μπορώ να πω είναι πως κάθε φορά που διαβάζω έστω ένα μικρό απόσπασμα, κλαίω....


Η Δύναμή Σου, Οι Φεγγίτες της Ζωής μου




Έμαθες στη ζωη σου να είσαι σιωπηλή, να σκύβεις το κεφάλι από αξιοπρέπεια, μα  ακόμη και τότε η αξιοπρέπεια  της δύναμης σου να είναι του σώματός σου ο ακρογωνιαίος λίθος. Δε μίλησες, δεν πρόβαλες ποτέ τη γενναιοδωρία και τη λεβεντιά της σιωπής σου, όμως σήμερα ήρθε η στιγμή να μιλήσω με τον τρόπο μου εγω για σένα, για σένα, που είμαι τόσο υπερήφανη που είχα την τύχη να σε ζήσω. Να σε ζω! Να σε ζω και να θαυμάζω την ακέραια δύναμή σου! Τον ακατέργαστο λίθο της ψυχής σου!

Κάποτε μάζευες πέτρες για να ζήσεις. Σήμερα βάζω μια πέτρα στο βίο σου, που λέγεται Cullinan, γνωστό και με το όνομα «the Great Star of Africa» (Το μεγάλο αστέρι της Αφρικής) και φωνάζω με όλη τη δύναμη της ψυχής μου πως εσύ ήσουν, είσαι και θα είσαι το Μεγάλο Αστέρι της Ζωής  μου και πάντα θα κουβαλάω κάτι από εσένα στο DNA της ακατέργαστης, σκληροτράχηλης ζωής μου να μου θυμίζει πως η δύναμή σου είναι τόση, που μπορεί ακόμη και μέσα στη φοβισμένη ψυχή μου να κατοικήσει. Πάντα θα σε κουβαλάω σαν την ανάμνηση εκείνη της ζωής μου, που κατέχει θέση σε ένα βάθρο άυλο, μα βασιλικό. Σαν τον πολτό μιας μέλισσας, που λίγοι έχουν συναντήσει.

Αγαπημένη μου!
Η δύναμη σου πάντα θα με συγκλονίζει.
Η δύναμη εκείνη, που λέγεται αξιοπρέπεια, υπερηφάνεια!
Δε σιωπώ, μοιράζομαι όσα πράγματι είσαι!
Και είσαι πολλά! Ανεκτίμητα! Διαχρονικά! Αληθινά!
Είσαι πολλά! Πάρα πολλά!
Και θα ’σαι αγαπημένη μου για πάντα!

Ώρα να τους απαντήσω λοιπόν εγώ! Η σιωπή σου, η αλόγιστη δύναμη!
Η γραφή μου, μια απάντηση που δημιουργήθηκε μέσα από τη δική σου ταπεινοφροσύνη! Η αξόδευτη αγάπη και ο θαυμασμός μου για σένα! Για όλα όσα αξίζεις! Για όλα όσα είσαι! Για όλα όσα μου έμαθες! Για όλα όσα μου δίδαξες κι ας μην έμαθες ποτέ σου να υπογράφεις! Υπέγραφες με σταυρό! Κι αυτό τα λέει όλα!

* Να είσαι η…… Γιαγιά μου!

Σας χαιρετώ συγκινημένη σήμερα εκφραστικοί μου.
Καλό απόγευμα σε όλους.
Την αγάπη μου.