Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

H ΑΓΑΠΗ ΔΗΛΩΝΕΙ ΠΑΡΩΝ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΚΑΙ ΕΧΕΙ ΗΔΗ ΤΟ ΤΡΕΙΛΕΡ ΤΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΜΑΣ, ΝΙΚΟ ΜΟΥΣΑΒΕΡΕ.


 «Παρών» και όχι «Παρούσα».




Ήρθε, ιδιαιτέρως γρήγορα από τις Εκδόσεις Λεξίτυπον και εύχεται τι άλλο; Να αγαπηθεί από τις καρδιές των αναγνωστών της και να είναι καλοτάξιδο στις αγκαλιές τους. 

Εσύ που θέλεις πρώτος απ' όλους να  αποκτήσεις τα συλλεκτικά αντίτυπα, δεν έχεις παρά να επικοινωνήσεις μαζί μου και να ζητήσεις το δικό σου.

Πριν λίγο μίλησα με τον εκδότη μου, τον κύριο Ιωαννίδη και μου είπε πως το πιο πιθανόν είναι την Δευτέρα να έχω κοντά μου τα συλλεκτικά. Ανυπομονώ όπως καταλαβαίνετε γιατί θέλω όσο τίποτα να τα δω και να τα κρατήσω.

Τα συλλεκτικά αντίτυπα είναι εκείνα που έχει στη διάθεσή του ο συγγραφέας, είναι ενυπόγραφα και αριθμημένα. Εκεί, στην αρίθμηση, πρότεινα κάτι άλλο, αντί για αριθμό, να εμπεριέχει μια ξεχωριστή φράση από τις ιστορίες του βιβλίου,  κάνοντάς το έτσι συναισθηματικά μοναδικό, συν μια μικρή ακόμη έκπληξη που δεν μπορώ να πω γιατί ήδη μαρτύρησα την πρώτη. 

Οπότε, όποιος από εσάς θέλει να αποκτήσει ένα συλλεκτικό βιβλίο από εμένα μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μου με πολλούς τρόπους που ξέρει, άλλωστε φανερές είναι οι διαδικτυακές μου διευθύνσεις. Εννοείτε πως σε λίγο καιρό θα μπορεί να το παραγγείλει και από το site του εκδοτικού και από πολλά online και μη online βιβλιοπωλεία, θα σας ενημερώσω από τις ενημερώσεις που θα έχω κι εγώ αλλά για τα συλλεκτικά, μαζί μου.

Ακόμη, αν εσύ που με στηρίξεις με τα βιβλία, δίνοντάς μου την δυνατότητα να προχωρήσω στο όνειρο και να ολοκληρώσω την "Αγάπη που θα δηλώσει Απών", θα ήθελες να με στηρίξεις και κάπως διαφορετικά, δηλαδή να με φιλοξενήσεις στο σαιτ  σου, να μου στείλεις κάποια φωτογραφία του βιβλίου με εσένα ή κάπου μόνο του, προσκαλώντας να κάνουμε παρουσίαση στον τόπο σου ή θέλοντας να συμμετάσχεις σε τυχόν παρουσίαση που θα διοργανωθεί στον τόπο ή κάπου κοντά σου, δεν έχεις παρά να με ενημερώσεις όταν κάνεις την παραγγελία σου και να σε υπολογίζω στους πιο ενεργούς συμμάχους μου.

Ξέρετε στις παρουσιάσεις της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, με στήριξαν αναγνώστες μου, διαβάζοντας, απαγγέλοντας, μιλώντας, χαμογελώντας έστω και έκτοτε αποφάσισα πως εγώ αυτό θέλω να κάνω. Δεν θέλω να εστιάσω σε γνώστες του χώρου, σαφώς και θα είναι τιμή να υπάρχουν γύρω μου, απλώς νιώθω πιο καλά με ανθρώπους που ξέρω ό,τι ουσιασικά με αγαπάνε και με τιμάνε όπως και τους τιμώ κι εγώ φυσικά.

Και τώρα, εσύ που ξέρεις πως ένας δυνατός μου σύμμαχος από το πρώτο βιβλίο και κυριολεκτικά από το πρώτο λεπτό, είναι ο δικός μας μπλοκερ, Νίκος Μουσαβερές, δεν έχεις παρά να απολαύσεις το βίντεο που ενδόμυχα ήξερες πως και αυτή τη φορά θα μου φτιάξει γιατί άπαξ και έρθεις μαζί μου είσαι "καταδικασμένος" να με αγαπήσεις και να με στηρίξεις με πάθος.






Η Αγάπη Δηλώνει Παρών
Συλλογή Νουβελών
Τρεις ιστορίες αγάπης, πλασμένες με αγάπη.
Κική Κωνσταντίνου - Εκδόσεις Λεξίτυπον

Επιμέλεια Βίντεο: Νίκος Μουσαβερές

Η μουσική επένδυση του βίντεο ανήκει στον Ιταλό πιανίστα και συνθέτη Ludovico Einaudi. Φέρει τον τίτλο "Experience"(2013) και περιέχεται στο άλμπουμ "In a time lapse".

  
Νίκο μου, αιωνίες θα σε ευχαριστώ!!! 
Δεν είναι μόνο δώρο, είναι θησαυρός!

Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017

Tο 11ο Φεστιβάλ Ελληνικού Ντοκιμαντέρ- Docfest στη Χαλκίδα




ΧΑΛΚΙΔΑ 2017 
21 - 26 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

Tο 11ο Φεστιβάλ Ελληνικού Ντοκιμαντέρ- Docfest, πιστό στο ραντεβού του με τους δημιουργούς και το κοινό, μας δίνει τη δυνατότητα, για έξι ημέρες, να συμμετάσχουμε στον σχηματισμό ενός νέου αναδυόμενου ονείρου ενός καλύτερου κόσμου, μέσα από το ελεύθερο βλέμμα των δημιουργών ντοκιμαντέρ.
Το Φεστιβάλ είναι μέλος της ευρωπαϊκής πλατφόρμας Europe for Festivals, Festivals for Europe, μια πρωτοβουλία της Ένωσης Ευρωπαϊκών Φεστιβάλ που επιβραβεύει τα πλέον καινοτόμα καλλιτεχνικά φεστιβάλ, παρέχοντας τους το πιστοποιητικό αναγνώρισης EFFE Label.
Στην προσπάθεια συμβολής και στήριξης της εγχώριας κινηματογραφίας το Φεστιβάλ Ελληνικού Ντοκιμαντέρ-Docfest, συγκεντρώνει και προβάλλει ολόκληρη την ετήσια παραγωγή ελληνικών ντοκιμαντέρ στηρίζοντας με αυτόν τον τρόπο τους ανεξάρτητους δημιουργούς, οι οποίοι με όχημα την διεισδυτική ματιά τους ρίχνουν φως στις σκιές του σύγχρονου κόσμου.
Η έντονη και δυναμική παρουσία του Φεστιβάλ Ελληνικού Ντοκιμαντέρ-docfest όλα αυτά τα χρόνια το έχει αναδείξει σε ένα από τα μεγαλύτερα πολιτιστικά δρώμενα της χώρας και ουσιαστικό τόπο συνάντησης των δημιουργών.
Σε περιόδους κρίσης, η τέχνη αποτελεί ανάγκη. Προσφέρει έμπνευση, ανάταση, διέξοδο. Εμπνευσμένοι καλλιτέχνες άλλα και νέοι δημιουργοί που αφιέρωσαν το έργο τους στις αισθητικές αναζητήσεις ενός κινηματογράφου ανήσυχου και διερευνητικού μας δίνουν την ευκαιρία για 6 ημέρες, να στοχαστούμε και να ονειρευτούμε μέσα από 100 ιστορίες ταινιών όπου ξεχώρισαν για την ιδιαιτερότητα των θεμάτων και τον τρόπο καταγραφής τους.
Tην επίσημη πρεμιέρα τους θα κάνουν φέτος στο Φεστιβάλ 40 ταινίες-ντοκιμαντέρ.
Παράλληλα με το επίσημο πρόγραμμα του Φεστιβάλ θα προβληθούν 20 ταινίες ντοκιμαντέρ στο πλαίσιο αφιερωμάτων και τιμητικών εκδηλώσεων σε σημαντικούς Έλληνες κινηματογραφιστές.
Το Φεστιβάλ Ελληνικού Ντοκιμαντέρ στο πλαίσιο του αφιερώματος «Γνωριμία με Ξένες Κινηματογραφίες» πραγματοποιεί αφιέρωμα στο Σύγχρονο Νορβηγικό Ντοκιμαντέρ. Μέσα από 5 ντοκιμαντέρ που αφυπνίζουν τη σκέψη και γίνονται η κινητήριος δύναμη ποικίλων θεματικών και αισθητικών αναζητήσεων θα ταξιδέψουμε από 22 έως 26 Νοεμβρίου στο Νορβηγικό Κινηματογράφο.
Όπως κάθε χρόνο στα πλαίσια του Φεστιβάλ θα πραγματοποιηθούν παράλληλες εκδηλώσεις -ημερίδες, παρουσιάσεις βιβλίων, εκθέσεις φωτογραφίας, εκθέσεις ζωγραφικής και παρουσιάσεις εργαστηρίων σε συνεργασία με δημόσια εκπαιδευτικά ιδρύματα- προσφέροντας ένα χώρο ουσιαστικού διαλόγου και ανταλλαγής ιδεών.Οι αίθουσες προβολής μετατρέπονται σε χώρους οπού η έμπνευση, οι ιδέες, οι σκέψεις, τα προβλήματα, θέτουν τα νέα δεδομένα για το αύριο του ελληνικού κινηματογράφου.

Τελετή Έναρξης – Τρίτη 21 Νοεμβρίου

Η Τελετή Έναρξης είναι αφιερωμένη στον συγγραφέα και αγωνιστή της εθνικής αντίστασης Μανώλη Γλέζο. Θα προβληθεί το ντοκιμαντέρ «Μανώλης Γλέζος… ο αιώνιος αγωνιστής» του Νίκου Καβουκίδη.

Παράλληλες Εκδηλώσεις 11ου docfest

Εκθέσεις

I. Από 21 έως και 26 Νοεμβρίου θα λειτουργεί στο Φουαγιέ Μεγάρου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας η έκθεση φωτογραφιών από τη ζωή και το έργο του Νίκου Κούνδουρου.
II. Από 21 έως και 26 Νοεμβρίου θα λειτουργεί στην Ισόγεια αίθουσα του Δημαρχείου η έκθεση φωτογραφίας του Αριστοτέλη Σαρρηκώστα.
III. Από 21 έως και 26 Νοεμβρίου θα λειτουργεί στο Εργαστήρι Τέχνης Χαλκίδας η έκθεση η έκθεση για τον ζωγράφο Δημήτρη Μυταρά.

Παρουσιάσεις Βιβλίου

Παρουσίαση του υπό έκδοση Βιβλίου «Το Μήνυμα» του Κωνσταντίνου Μπατσακούτσα
Παρουσίαση του Βιβλίου «Το Μυστικό της κομμένης φωτογραφίας» της Ρένας Ραψομανίκη
Παρουσίαση του Βιβλίου «Η Μεταλλευτική Ιστορία της Εύβοιας» του Γιώργου Κατσαμάγκου

«Γνωριμία με Ξένες Κινηματογραφίες» – Σύγχρονο Νορβηγικό Ντοκιμαντέρ

Αφιέρωμα στο Νορβηγικό Ντοκιμαντέρ σε συνεργασία με την Πρεσβεία της Νορβηγίας.
Το Φεστιβάλ Ελληνικού Ντοκιμαντέρ- docfest συνεχίζει για πέμπτη συνεχόμενη χρονιά τη σειρά αφιερωμάτων «Γνωριμία με ξένες Κινηματογραφίες». Τη σκυτάλη παίρνει τώρα το Νορβηγικό Ντοκιμαντέρ. Από 22 έως 26 Νοεμβρίου, σε συνεργασία με την Πρεσβεία της Νορβηγίας, το αφιέρωμα προσκαλεί το κοινό να αφεθεί σε μια διαφορετική πραγματικότητα μέσα από ένα οπτικοακουστικό τοπίο, το οποίο δημιουργείται με­ταμορφώνεται και τέλος δι­αλύεται μπροστά στα μάτια των θεατών.
Στα πλαίσια του αφιερώματος θα προβληθούν 4 ντοκιμαντέρ:
The snow cave man «Snøhulemannen» του Fridtjof Kjæreng
Siblings are forever «Søsken til evig tid» του Frode Fimland
A ballon for Allah «Enballongtil Allah» της Nefise Özkal Lorentzen
Roald Amundsen’s Maud Expedition : «With Maud Across the Arctic Ocean»
Οι ταινίες είναι κατάλληλες για όλες τις ηλικίες και έχουν υπότιτλους στα Ελληνικά

«Νεανική Δημιουργία»

Όπως κάθε χρόνο, το επίσημο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Ελληνικού Ντοκιμαντέρ-Docfest περιλαμβάνει ένα ειδικά διαμορφωμένο τμήμα για νέους. Από την Τρίτη 21 έως και την Παρασκευή 24 Νοεμβρίου, θα προβάλλονται καθημερινά ταινίες ντοκιμαντέρ κατάλληλες για παιδιά και νέους.
Σκοπός του Φεστιβάλ είναι να δώσει τη δυνατότητα στο κοινό να προβληματιστεί και να ανακαλύψει τον κόσμο του ντοκιμαντέρ μέσα από τα μάτια των νέων, αλλά και να ενδυνα­μώσει τη συμμετοχή τους στο χώρο του κινηματογράφου. Ταινίες από νέους δημιουργούς δίνουν το έναυσμα στο κοινό να εμπνευσθεί, να προβλημα­τιστεί, να αναρωτηθεί και να γνωρίσει από κοντά το ντοκιμα­ντέρ απευθείας από τη γνήσια νεανική δημιουργία.
Σε συνεργασία με το Εθνικό & Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και Σχολεία.
Σε συνεργασία με το Εθνικό & Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών θα προβληθούν τα Ντοκιμαντέρ:
«Το Πολύπλουμο»
«Μαγειρέματα»
«Λούης»
«Εντός Μέτρου»
«Η Διαδρομή της Άννας-Μαρίας»
«Λαϊκή Αγορά, το πολύχρωμο στέκι»
Σε συνεργασία με το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης θα προβληθούν τα Ντοκιμαντέρ:
«Το Μεγάλο του Ρίσκο»
«Ο Γυάλινος Δράκος»
«Μπενκτ»
Σε συνεργασία με Σχολεία θα προβληθούν τα Ντοκιμαντέρ:
«Αμαλ» (ελπίδα)
«Ξένες Αγκαλιές»
«Λάμπρος, το φως μέσα στη σιωπή»
«Μνήμη και Σήματα»
«Παροιμίες»
«Μια Βόλτα στη Χαλκίδα»

Αφιερώματα

Αφιέρωμα «Ecofeel»

Το Φεστιβάλ Ελληνικού Ντοκιμαντέρ – docfest διοργανώνει, από τις 21 έως τις 26 Νοεμβρίου, το αφιέρωμα «Ecofeel» με σκοπό να ευαισθητοποιήσει τους πολίτες σχετικά με την σημασία του περιβάλλοντος για την ανθρώπινη ζωή. Φέτος, δεύτερη φορά στην ιστορία του ο θεσμός του Φεστιβάλ Ελληνικού Ντοκιμαντέρ-docfest, φιλοξενεί μια ιδιαίτερη ενότητα με θέμα την περιβαλλοντική εκπαίδευση.
Στα πλαίσια του αφιερώματος θα προβληθούν 5 ντοκιμαντέρ:
«Φτερά στον άνεμο» των Νίκου Αναγνωστόπουλου (Α’ προβολή)
«Guardians of the Aegean» του Όμηρου Ευαγγελινού
«Οιωνός» του Σταύρου Ιωάννου
«Ο τελευταίος των Ασπροπάρηδων» του Γιάννη Φλούλη (Α’ προβολή)
«Μονοπάτια» του Απόστολου Ασημακόπουλου (Α’ προβολή)
Το αφιέρωμα επιπλέον πλαισιώνουν:
– Συζήτηση με τίτλο «Άνθρωπος & Περιβάλλον» την Πέμπτη 23 Νοεμβρίου στο Ξενοδοχείο Παλίρροια, αίθουσα «Κλεοπάτρα»
– Έκθεση Εικαστικών Παρεμβάσεων «Ecofeel»
*«Το αφιέρωμα «Ecofeel» υλοποιείται στο πλαίσιο του Επιχειρησιακού Προγράμματος «Ανάπτυξη Ανθρώπινου Δυναμικού, Εκπαίδευση και Δια Βίου Μάθηση» και συγχρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση (Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο) και από εθνικούς πόρους. Η προβολή των ταινιών του αφιερώματος είναι δωρεάν για το κοινό και εξασφαλίζεται η πρόσβαση σε ΑμεΑ.»

Αφιέρωμα «Doc ΕΡΤ»

Το Φεστιβάλ Ελ­ληνικού Ντοκιμα­ντέρ-docfest, φέτος, για πρώτη φορά εγκαινιάζει μια νέα σειρά αφιερωμάτων σε συνεργασία με την Ελληνική Ραδι­οφωνία Τηλεόραση. Το αφιέρωμα «Doc EΡT» έχει ως στόχο εμβαθύνει τη συνερ­γασία μεταξύ νέων ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ (πρεμιέρες) με το Φεστιβάλ Ελληνι­κού Ντοκιμαντέρ- docfest.
Φέτος, 4 νέες παραγωγές της ΕΡΤ θα προβληθούν στα πλαίσια του αφι­ερώματος «docert» από 21-26 Νοεμβρί­ου στη Χαλκίδα.
Στα πλαίσια του αφιερώματος θα προβληθούν τα παρακάτω ντοκιμαντέρ:
«Το αύριο της Πολυφωνίας» του Αλέξανδρου Λαμπρίδη
«Η Ιστορία είμαι εγώ, Ανδρέας Λεντάκης» του Μένου Δελιοτζάκη
«Γιάννης Καστρίτσης, ο άνθρωπος και ο ίσκιος του» Δημήτρη Κουτσιαμπασάκου
«Μουσικά σύνολα ΕΡΤ, Μια ιστορία γραμμένη με νότες» του Βασίλη Μωυσίδη

Τιμητικές Εκδηλώσεις

Τιμητική Εκδήλωση για τον Φωτορεπόρτερ Αριστοτέλη Σαρρηκώστα

Πέμπτη 23 Νοεμβρίου, Θέατρο Παπαδημητρίου στις 19.45
Στην Τιμητική Εκδήλωση για τον Αριστοτέλη Σαρρηκώστα θα μιλήσουν ο δημοσιογράφος και πρώην Πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ Πάνος Σόμπολος, και ο Δ/ντης Φωτογραφίας της Leica Academy Σπύρος Σκιαδόπουλος

Τιμητική Εκδήλωση για τον ποιητή Τίτο Πατρίκιο

Παρασκευή 24 Νοεμβρίου, Θέατρο Παπαδημητρίου στις 19.45
Στην Τιμητική Εκδήλωση για τον ποιητή Τίτο Πατρίκιο θα μιλήσουν ο ιστορικός κινηματογράφου Γιάν­νης Σολδάτος και ο συγγραφέας-δημοσιογρά­φος Μηνάς Βιντιάδης.

Τελετή Λήξης 11ου Φεστιβάλ Ελληνικού Ντοκιμαντέρ-docfest – Κυριακή 26 Νοεμβρίου

Η Τελετή Λήξης του 11ου Φεστιβάλ είναι αφιερωμένη σε ένα σπουδαίο Έλληνα σκηνοθέτη, οραματιστή, φίλο και Πρόεδρο της πρώτης Κριτικής Επιτροπής του Φεστιβάλ Ελληνικού Ντοκιμαντέρ-docfest, τον Νίκο Κούνδουρο.
Στην εκδήλωση θα παρευρεθούν και θα μιλήσουν φίλοι και συνεργάτες του Νίκου Κούνδουρου: ο σκηνοθέτης Μάνος Ευστρατιάδης και ο ιστορικός κινηματογράφου Γιάννης Σολδάτος.
Θα προβληθεί η ταινία του Νίκου Κούνδουρου «Ελληνιστί Κύπρος» και το ντοκιμαντέρ του Νίκου Kαβουκίδη «Οράματα..12 ταινίες του Νίκου Κούνδουρου».

ΕΙΣΑΙ ΜΙΑ ΔΥΝΑΜΗ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΥ ΛΑΜΠΕΙ ΣΑΝ ΔΙΑΜΑΝΤΙ



«Κυριακή απόγευμα στο νησί της La Grande Jatte» 
Ζωρζ Σερά (Georges-Pierre Seurat, 1859-1891)


Κυριακή απόγευμα. Κόσμος στους δρόμους, βόλτα και χαλαρές κουβέντες, κασκόλ και μακριά παλτά να ανεμίζουν μιας και τα πρώτα κρύα του Φθινοπώρου έχουν έρθει.
Κατευθύνομαι προς τον χώρο της εκδήλωσης, στην καρδιά της Θεσσαλονίκης και στο μυαλό μου γυρνάει η πρώτη προσωπική μου γνωριμία με τη συγγραφέα.
Όνειρα, πείσμα, ρομαντισμός, πάθος για τη γραφή και την έμπνευση, ανάγκη για μοίρασμα με ιδιαίτερους και ανήσυχους ανθρώπους. Αυτά ερχόταν προς το μέρος μου, μέσα από τις συνεχείς μας επικοινωνίες για ξεκινήσουμε τα βιβλία, να σχεδιάσουμε τα εξώφυλλα, να τυπώσουμε τα χαρτιά και εντέλει να δώσουμε σάρκα και οστά στις ιστορίες…

Τρία χρόνια μετά και η Κική Κωνσταντίνου ετοιμάζει ήδη το επόμενο της έργο, με τα δύο προηγούμενα να συνεχίζουν το ταξίδι τους εξαντλώντας την μία έκδοση μετά την άλλη [πράγμα εξαιρετικά σπάνιο για πρωτοεμφανιζόμενο συγγραφέα στην Ελλάδα της κρίσης]. Μπαίνω στον χώρο της εκδήλωσης και την βλέπω να κινείται ελαφρώς αγχωμένη για να διευθετήσει τις τελευταίες λεπτομέρειες. Από κάτω το ακροατήριο την κοιτάει στα μάτια. Όπως θα μου πούνε και κάποιες αναγνώστριες της από το κοινό αργότερα, νιώθουν σα να τις χρωστάνε κάτι. Σα να κατάφερε κάποιος να εκφράσει με λόγια όλα αυτά που για καιρό ένιωθαν ή σκέπτονταν.

Η παρουσίαση ξεκινάει και η Κική παίρνει τον λόγο. Σαν έτοιμη από καιρό. Χιλιόμετρα μακριά από την ιδιαίτερη πατρίδα της –την Χαλκίδα– αλλά ανάμεσα σε ‘’συμπατριώτες’’ και συνοδοιπόρους. Οικείο το περιβάλλον. Ζεστή η ατμόσφαιρα.
Οι ομιλίες συνεχίζονται, οι απαγγελίες παίρνουν σειρά και ο κόσμος βυθίζεται αργά και σταθερά σε ένα μαγικό σύμπαν γεμάτο λάφυρα και φεγγίτες απ’ όπου μπαίνει φως..

Όταν μετά από κάποια ώρα η όμορφη εκδήλωση ολοκληρώνεται, η Κική χάνεται σε αγκαλιές φίλων και γνωστών, οι αναμνηστικές φωτογραφίες δίνουν και παίρνουν, ενώ από όλους ακούγεται η προτροπή ‘’να μας ξανάρθεις’’. 
Εκείνη πρέπει να φύγει άμεσα, γιατί την περιμένει το τραίνο για νότια. Επόμενη στάση, επόμενος σταθμός. Την παρατηρώ που ξεμακραίνει με την βαλίτσα, και τα βιβλία της, και τις σκέψεις και τα όνειρα της. Όλα είναι δρόμος σκέφτομαι. Ετούτη η δημιουργός έχει μεγάλον να διαβεί ακόμα. 



Αυτό θα μπορούσε να είναι μία Ιστορία ή μάλλον είναι Ιστορία και είναι αληθινή. Γιατί μπορεί η κάθε στιγμή να είναι πολύτιμη και σημαντική, όμως η διαδοχή του συναισθήματος, η ροή αν θέλετε στις επόμενες μέρες που θα ακολουθήσουν είναι πυροδότηση. Σαν ένα παλιρροιακό κύμα, με θετικές εξελίξεις αυτή τη φορά. Παίρνω μαζί μου και κάθε θετικό, μνήμες, ανθρώπους και το κυριότερο νέες Ιστορίες.

Σκέψεις, εικόνες στιγμές από την βιβλιοπαρουσίαση στη Θεσσαλονίκη στο Social Art από τον υπεύθυνο του βιβλιοπωλείου Αρχέτυπο και της δημιουργικής ομάδας του mystory.gr που εκδόθηκαν τα δύο πρώτα βιβλία, Xρήστο Ελμάζη. 

Θέλω να πω σε αυτό το σημείο πως ενώ είχα πάει σε άλλον εκδοτικό για την έκδοση του νέου βιβλίου και αυτό ήδη το γνώριζε, ο Χρήστος, ήταν εκεί για να με στηρίξει με τον καλύτερο δυνατόν τρόπο και όπως βλέπετε κι εσείς, το δείχνει με πολλούς τρόπους. Αυτό κάτι δείχνει λοιπόν και σίγουρα είναι υπέρ τιμητικό για εκείνον και την ομάδα του και σίγουρα για εμένα. Δεν ήταν απλώς μια συνεργασία αλλά μια παραγωγή για κάτι που και οι δύο πλευρές αγαπάμε. Νομίζω πως αυτό πρέπει να κάνει ο κάθε άνθρωπος που αγαπά τον πολιτισμό και την τέχνη, να εύχεται και όχι να αδιαφορεί. Λένε πως η τέχνη ενώνει, μα στην ουσία, τις περισσότερες (ίσως) φορές, αδιαφορεί και διχάζει. Παντού, κάθε "ένομο" συμφέρον, να περιμένει πάντα κάτι απο εσένα για να κάνει τι; Το αυτονόητο, όταν απο επιλογή θα έπρεπε ήδη να σε στηρίζει. Θεωρώ λοιπόν πως κάθε "φωτεινή" στιγμή πρέπει να τη διαδίδουμε και να τη μοιραζόμαστε. Ξέρετε, πριν  μπω (ας πούμε, μιας κι ακόμη δεν είμαι σε θέση να το λέω) σε αυτό το χώρο,  τα έβλεπα όλα πολύ ρόδινα και ρομαντικά, δεν είναι έτσι όμως, πολύ "στρας" και σοβαροφάνεια για το τίποτα και οι πλευρές όσων θα πρέπει να δυσαρεστήσεις ή εναντιωθείς, πολλές, μαζί και του ίδιου σου το εαυτού κι αυτό είναι η πιο μεγάλη μάχη. Όμως κάποια άλλη στιγμή αυτά, για την ώρα, μόνο "φεγγίτες" και θύμησες από την όμορφη εκδήλωσή μας στην καρδιά της Θεσσαλονίκης.


Kαι έχω πολλούς "φεγγίτες" που δεν προδίδω εγώ:



" Με πολλή ειλικρίνεια θέλω να εμπιστευθώ στους αναγνώστες μας, ότι η πρώτη φορά που παρευρέθηκα σε παρουσίαση βιβλίου, ήταν στης Κικής Κωνσταντίνου. Ηταν μια πραγματική ευκαιρία και για εμένα μια πρωτόγνωρη εμπειρία. Η δυνατότητα να μοιράζομαι συναισθήματα και σκέψεις με άλλους συνοδοιπόρους και λάτρεις της λογοτεχνίας και της ποίησης ήταν πέραν των προσδοκιών μου. Επίσης, θέλω να ευχαριστήσω την Κική Κωνσταντίνου διότι εμπιστεύτηκε τον χώρο του Social Art και άγγιξε με την συγγραφή της, τις καρδιές μας, μιλώντας στο εγώ του καθενός προσωπικά και με την αγάπη της προσωπικότητας της, τον άνθρωπο μας. Την ευχαριστώ ως αντιπρόεδρος του συλλόγου για την ιδιαίτερη τιμή που μας έκανε καθώς και όλους τους παρευρισκομένους που μας τίμησαν με την ευγενική τους παρουσία. Επίσης, ευχαριστώ την Κική για την τιμή και χαρά, να μας προσφέρει και τα δύο της βιβλία, για τα ράφια της δανειστικής μας βιβλιοθήκης. Αυτό θαρρώ πως λέει πολλά."


Ελένη Μελετίδου, Αντιπρόεδρος του Social Art





"Ήτανε μια υπέροχη εμπειρία το ότι επισκέφθηκε η Κική Κωνσταντίνου το χώρο μας στο socialart. Το ήθελα πάρα πολύ καιρό να τη γνωρίσω από κοντά, να μας έρθει στην όμορφη πόλη μας,  να μου μιλήσει για τα βιβλία της, να διαβάσω τους στίχους της, να τα πιάσω και να την πιάσω στα χέρια μου. Ένιωσα πολύ περήφανη που είχα την δυνατότητα να την καλωσορίσω στη Θεσσαλονίκη μαζί με την Ελένη Μελετίδου"

Πετρούλα Μητακίδου, Γραμματέας του Social Art και Δασκάλα Ντεκουπάζ και Πηλού


Θυμάμαι σαν χθες την στιγμή που έλαβα μήνυμα στο φεισμπουκ από μια γλυκιά γυναίκα που δεν είχα μιλήσει ποτέ, μόνο σε λαικ την είχα δει παρούσα, να μου γράφει "Τα Λάφυρα πότε θα έρθουν στην Θεσσαλονίκη;" και κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα. Όταν την συνάντησα από κοντά, μου λέει "Από την πρώτη στιγμή που σε είδα στο φεισμπουκ και άρχισα να βλέπω τα βιβλία σου και να διαβάζω τα αποσπάσματά σου, είπα μέσα μου, εγώ αυτή θα τη φέρω στη Θεσσαλονίκη και να που τα κατάφερα.", αμέσως μετά το πιο πλατύ χαμόγελο και κατευθείαν χώθηκα στην αγκαλιά της. Γιατί εγώ τέτοιους ανθρώπους θέλω, γνήσιους και αυθεντικούς. Να με βοηθούν χωρίς κανέναν σκοπό, μόνο από αγάπη. 



"'ΤΗΝ ΚΙΚH ΚΩΝΣΤΑΝΤIΝΟΥ ΤΗΝ "ΣΥΝΑΝΤΗΣΑ" ΜEΣΑ ΑΠO ΤΟ Σ ΣΤIΧΟΥΣ ΤΗΣ .... ΠΟΥ ΜΕ EΝΑΝ ΜΑΓΙΚO ΤΡOΠΟ "ΈΦΤΑΣΕ " ΣΕ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜH ΠΟΥ EΠΡΕΠΕ ΝΑ ΞΑΝΑΣΥΝΑΝΤΗΣΩ ΕΚΕIΝΟ ΤΟ "ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ" ... .ΠΟΥ ΕIΧΕ ΚΑΛΑ ΚΡΥΦΤΕΙ ΜEΣΑ ΜΟΥ.  ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΑΜΕ ΔIΠΛΑ ΔIΠΛΑ ΠΙΑ ... ΝΑ ΜΕ ΠΡΟΣΕΧΕΙ.... ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΠΡΟΣΕΧΩ.

 Η IΔΙΑ EΝΑ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟ, ΖΩΗΡO, ΑΕΙΚΙΝΗΤO ΠΑΙΔΙ. ..ΠΟΥ ΣΕ ΠΑΡΕΣΥΡΕΙ ΝΑ ΞΑΝΑ ΠΑΙΞΕΙΣ. ...ΝΑ ΞΑΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΤΕΙΣ. ...ΤΙ ΚΙ ΑΝ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙΣ. ...ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΠΙΟ OΜΟΡΦΑ OΝΕΙΡΑ ΠΙΑ....ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΑ....ΠΙΟ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΜΕΝΑ. OΛΑ ΑΥΤA ΤΑ ΝΟΙΩΣΑΜΕ OΣΟΙ ΒΡΕΘHΚΑΜΕ ΚΟΝΤA ΤΗΣ , ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ " ΨΥΧΗΣ" ΤΗΣ .....ΣΤΙΣ 29 ΟΚΤΩΒΡIΟΥ ΕΔΩ ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝIΚΗ. ..ΜΙΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΔΙΑΘΕΣΕΩΝ ΘΑ ΠΩ ΕΓΩ ΚΑΙ ΑΝΤΑΛΛΑΓH ΘΕΤΙΚΩΝ ...ΠΟΛY ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΩΝ ΕΝΕΡΓΕΙΩΝ. ..ΓΙΑ ΌΛΟΥΣ ΈΜΑΣ ΠΟΥ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑΜΕ ΚΑΙ ΣΥΜΜΕΤΕΊΧΑΜΕ Σ ΑΥΤΉΝ. !!! 

ΞΕΡΟΝΤΑΣ ΠΩΣ ΕIΝΑΙ ΜOΝΟ Η ΑΡΧH ΤΟΥ ΤΑΞΙΔΙΟY ΣΟΥ....ΣΟΥ ΕYΧΟΜΑΙ ΜΟΝΟ ΟΜΟΡΦΟΥΣ , ΜΟΝΟ ΦΩΤΕΙΝΟΥΣ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΥΣ ΑΓAΠΗΜΕΝΗ ΚΙΚH. .. ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΠΑΛΙ ΤΟ ΣΥΝΤΟΜΟΤΕΡΟ. ..HΤΑΝ ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΗ ΜEΡΑ!!
  


Μένη Σειρίδου, μία εκ των πολύτιμων λίθων  για λόγους που δεν χρειάζεται να αναλύσω, ξέρει εκείνη κι αυτό είναι αρκετό.


 "Αισθάνθηκα υπέροχα, μεγάλη και συγκινητική η στιγμή, ένιωθα πως βρισκόμουν σε ένα  μεγάλο γεγονός! Για εμένα ήταν διαφορετικα γιατί ήταν και η μέρα που σε γνώρισα κ σε είδα από κοντά και σε έβλεπα αλλιώς, σαν κάτι καινούριο που ήθελα να χορτασω"

Αλεξάνδρα Μουριοπούλου, πολύτιμος λίθος και πρωτίστως "εκείνη που έφθειρε τα βιβλία με την αγάπη της"!! 



"Το Σάββατο 23 Σεπτέμβρη στο Έναστρoν Βιβλιοκαφέ,  η αγαπημένη μας Κική Κωνσταντίνου μας πρόσφερε τα «Λάφυρα» μέσα απο τους δικούς της «Φεγγίτες», της Ψυχής της... Μια βραδιά γεμάτη...Στίχους.. Αγάπη.. Τραγούδι... Όλοι μαζί, μια όμορφη παρέα.. γεμάτη Αγκαλιές.. Καλή σου επιτυχία κοριτσάκι μου γλυκό...!!!!!!"

Λουίζα Φρέρη, επίτιμος λίθος επίσης. Εκείνη που πήρε τα "Λάφυρα" χωρίς να έχει διαβάσει ποτέ κάποιο δικό μου δείγμα γραφής, εκείνη που με εμπιστεύτηκε ενστικτωδώς. Εκείνη που επικοινώνησε μαζί μου τηλεφωνικώς και μέσα σε λίγες μέρες βρέθηκε Χαλκίδα με τον υπέροχο σύζυγό της για να με συναντήσει. Τέτοιους ανθρώπους θέλω και τους θέλω για πάντα κοντά μου. Θυμάμαι ώρες να καθόμαστε σε έναν καφέ, να τους λέω για τους "φεγγίτες" και την "αγάπη που θα δηλώνει παρων" που θέλω να γράψω και τώρα, δύο χρόνια μετά, να έχουν εκδοθεί και τα δύο. 
Συγκινούμαι, συγκινούμαι τόσο πολύ!  



"Καλημέρα και από εδώ Κική μου!! Θα σου τηλεφωνήσω να μιλήσουμε. Σε θαυμάζω γιατί βγάζεις αυθεντικότητα σπάνια για την εποχή μας .Οι σκέψεις, ήταν στην τηλεφωνική μου συζήτηση με μια εξαιρετική φίλη σεναριογράφο, συγγραφέα και άλλα. Εγώ ασχολούμαι με ποίηση και διηγήματα αλλά δεν έχω εμπλακεί με έκδοση γιατί δεν θέλω για την ώρα .Θα τα πούμε. Είσαι σπουδαία και προχώρα!! Αν έχεις σταθερό γράψτο μου αλλιώς το κινητό σου. Απλά επειδή σήμερα έχω διάφορα θα σε πάρω αύριο το βραδάκι εκτός αν δεν μπορείς. Μπορείς τα λίγα λόγια αυτά που σου γράφω ακόμη και να τα αναρτήσεις με μια φωτογραφία χα..χα.. Την εποχή αυτή θα επιβιώσει η ποιότητα!! Η απότομη λάμψη χάνεται!! Μου αρέσουν οι άνθρωποι που πολεμάνε, γιατί μέσω "μέσου" ή άλλων σχέσεων... έχουμε πήξει!!"


Σοφία Αγραπίδη, ένας νέος φεγγίτης και λίθος στη ζωή μου, που εμφανίστηκε μόλις χθες και μόνη, ζήτησε η άποψή της να δημοσιευθεί; Γιατί; Δεν ξέρω αλλά δεν έχει και σημασία, αντί να αναρωτιόμαστε, ας δεχτούμε και ας ανταποδώσουμε. Προφανώς, σε κάθε ανθρώπινο συναίσθημα, δεν χωράει κάνενα ερωτηματικό, χωράει μόνο η λέξη "Ευχαριστώ".


Είπαμε, τους "φεγγίτες" μου πάντα θα τους τιμάω εγώ:







"Ιδανική για να μας δείξει πως πάνω από κάθε αγκάθι υπάρχει ένα μπουμπούκι και το μπουμπούκι είναι κάτι μικρό, που σύντομα θα μεγαλώσει, κάποια στιγμή θα ανθίσει και στο τέλος θα μαραθεί και θα επιστρέψει στη γη του.

Κι όσο κι αν προτιμάμε τα μπουμπούκια από τα μεγάλα, μαραμένα τριαντάφυλλα ξέρουμε ότι δεν έχει καμιά διαφορά από τα στάδια ζωής του ανθρώπου.

Κανένα μαραμένο τριαντάφυλλο δεν ακυρώνει το μπουμπούκι, που κάποτε υπήρξε.
Κανένα μπουμπούκι δε θα μείνει για πάντα μικρό και νέο. Εκτός κι αν είναι ψεύτικο. Πλαστικό. Χωρίς καρδιά κι ουσία.

Και το αγκάθι, ο «συνοδός», δεν ακυρώνει πως μέρος μιας τριανταφυλλιάς είναι τα πάντα.

Προστατεύει, μα προστατεύεται!
Πεθαίνει, μα γεννά!
Και το τι γεννά συνεπάγεται την παραπάνω διαδικασία.

Και κάπου εκεί η φωτοσύνθεση αρχίζει."

#Η_Τριανταφυλλιά
#Οι_Φεγγίτες_της_Ζωής_μου
#Κική_Κωνσταντίνου
#Εκφράσου






"Σταύρος ή Σταυρός;
Από εκείνες τις λέξεις τις διάφορες, που κάνουν τη διαφορά!
Από εκείνα τα ονόματα, που κρύβουν χάρη μέσα τους!
Από εκείνα τα σύμβολα, που πίστη και ελπίδα φέρουν!

Σε είδα επάνω στο βουνό να περιφέρεσαι και παρόλο που ήμουν μίλια μακριά σου ένιωσα το χώμα, στο οποίο είναι τοποθετημένη η βάση σου.
Θυμήθηκα πως πέρασες πολλά για να βρεθείς επάνω, μα δεν ξεχνώ ποτέ όσα συμβολίζεις.

Είσαι μια δύναμη εσωτερική που λάμπει σα διαμάντι στο πιο σκοτεινό σημείο ενός γήινου κελύφους, που είμαι σίγουρη ότι βρίσκεται κάπου θαμμένο στην Αφρική. Στην ήπειρο εκείνη, που πολλά από τα παιδιά σου τα θεωρούνε κατώτερα, επειδή είναι μαύρα. Και παρόλο που είναι το ίδιο όμορφα εσωτερικά και εξωτερικά, εκατομμύρια το ξεχνάνε.

Λυπάμαι! Μα κάθε φορά που σε σφίγγω στο χέρι μου, γιατί είσαι ένα θαυματουργό φυλαχτό, ξέρω πως η όποια δύναμη και φώτιση υπάρχει μπορεί να ανθίσει στο μυαλό όσων θέλουν το κακό τους. Το κακό μας. Γιατί η υφήλιος μια πατρίδα είναι, ένα σπίτι, έστω κι αν αυτό το ξεχνάμε. Μόνο η δική σου φώτιση μπορεί να τους κάνει να καταλάβουν, να κατανοήσουν.

Σταύρος ή Σταυρός;
Από εκείνες τις λέξεις τις διάφορες, που κάνουν τη διαφορά!
Από εκείνα τα ονόματα, που κρύβουν χάρη μέσα τους!
Από εκείνα τα σύμβολα, που πίστη και ελπίδα φέρουν!

Σε είδα κάπου σε ένα χωριό να περιφέρεσαι περιτριγυρισμένος απο όλα τα ταλέντα σου και χάρηκα για σένα. Το λαμπερό της ψυχής σου στροβιλίζεται σαν ένας χρυσός, αόρατος, μικρός ανεμοστρόβιλος γύρω σου, μα εσύ δεν το βλέπεις. Το βλέπω εγώ και άλλοι πολλοί για σένα και αυτό αρκεί. Αρκεί για να θεριεύσει."

#Ο_Σταυρός
#Οι_Φεγγίτες_της_Ζωής_μου
#Κική_Κωνσταντίνου
#Εκφράσου

"Κι ήταν πολλά! Πολλών όμορφων – απάνθρωπα κακάσχημων – ανθρώπων.
Πω πω αυτά τα απάνθρωπα αναθεματισμένα χέρια! Αυτά τα τερατένια τριχωτά δάχτυλα, που συνοδεύονταν από ένα όμορφο πρόσωπο, που το χαμόγελό του μου θύμιζε ουρλιαχτό από λύκο.

Κι ηταν πολλά αυτά τα όμορφα, μα απάνθρωπα άσχημα πρόσωπα, που ήξερα καλά πως εσύ τα είχες χιλιάδες φορές Σφιχταγκαλιάσει! Αναθρέψει! Αγγίξει! Δώσει! Απαλύνει! Μα το κυριότερο, Αγαπήσει! Κι η Αγάπη αυτή πολλές φορές επιστράφηκε με πόνο, με ύβρεις, με χλευασμούς, με άσχημες εκφράσεις και εσύ πόνεσες, έκλαψες, μα κανείς δε σε είδε, μάλλον κανείς δεν παραδέχθηκε ότι σε είδε, γιατί η δύναμή σου είναι τόση, που τρομάζει τους πάντες και δεν τους επιτρέπει να κοιτάξουν στα εσώψυχά σου, έστω κι αν χιλιάδες στιγμές τους το είχες επιτρέψει μέσα από τις υπέροχες κόρες των οφθαλμών σου. Εκείνες τις κόρες που με δυσκολία κατάφερες να συγκρατήσεις!

Αγαπημένη μου! Δεν ξέρεις και πιθανόν να μην καταλάβεις ποτέ, επειδή εγώ δεν είμαι άξια να σου εκφράσω το πόσο σημαντική ήσουν, είσαι και θα είσαι για εμένα. Το ότι σε αγαπώ το ξέρεις, το πόσο πολύ όμως, ειλικρινά, δεν είμαι άξια να στο εκφράσω. "

#Η_Δύναμή_σου
#Οι_Φεγγίτες_της_Ζωής_μου
#Κική_Κωνσταντίνου
#Εκφράσου
Σας ευχαριστώ, μέσα από την καρδιά μου, σας ευχαριστώ! Πάντα θα σας ευχαριστώ! <3

Τρίτη, 14 Νοεμβρίου 2017

ΒΑΦΤΙΣΑ ΤΗΝ ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ ΜΟΥ "ΝΥΧΤΟΒΙΑ ΑΙΩΡΑ"


Εκφραστικοί μου, δεν θα σας πω ψέματα.
Είμαι βαθιά βαθιά συγκινημένη.

Αυτή τη στιγμή που πληκτρολογώ αυτές τις αράδες, κοιτάζω έξω και είναι Νύχτα κι όχι μια οποιαδήποτε νύχτα, βροχερή και θλιβερή (θα μπορούσε) γιατί είμαι τόσο χαρούμενη που θα μπορούσα αυτή τη στιγμή να γράψω ένα τρυφερό ποίημα με τίτλο "Το Κονσέρτο μιας Απαράμιλλης Βροχής" ή  "Η ανεμώνα της Θλίψης" ή "Τα σύννεφα που Αιμορραγούν" και πιστέψτε με, παρόλη την φαινομενική θλίψη που αποπνέουν οι τίτλοι, θα ήταν γεμάτα τρυφερότητα, αγάπη, αισιοδοξία... γιατί; Γιατί έτσι είμαι εγώ και εγώ αγαπώ αυτό που είμαι και ακούω το μέσα μου για την ανάγκη που εκείνο, επιλέγει να εκφράσει..

Νιώθω πως θέλω να σας πω τόσα πολλά κι από την άλλη δεν θέλω και να "μιλήσω". 
Υποθέτω πως γνωρίζεται ήδη πως τα επάνω έργα, σύντομα θα ολοκληρωθούν.
Πλέον έχΩ πειστεί πως μέσα μου όλα προαποφασιμένα μα έχω το δικαίωμα της επιλογής.

Ξέρετε, πολλές φορές οι φίλοι μου, που υπεραγαπώ, μου λένε "Μας κάνεις πλάκα, έτσι; Δεν γίνεται να τα γράφεις αυτά εσύ, άλλος τα γράφει, έτσι;" Και εγώ απλώς τους κοιτάζω και χαμογελάω.

Σάμπως άδικο έχουν; Ούτε κι εγώ ξέρω τι γράφω όταν γράφω, μετά κάθομαι και τα διαβάζω να δω τι έγραψα που μεταξύ μας (θα το ξέρετε), παλιά δεν το έκανα ούτε αυτό, βλέπετε ήταν τόσο έντονη η ανάγκη του να πάω παρακάτω, σε μια νέα δημιουργία, που δεν αγκάλιαζα και δεν έσκυβα ευλαβικά σε αυτό που μόλις  είχα πλάσει.

Θα καταλάβεται όμως, δανείζοντας έναν στίχο από την "Ιδιοσυγκρασία" των "Φεγγιτών" μας:

"Ήθελα να πλάσω την ψυχή μου και ήμουνα ένα σφουγγάρι ημιμαθές, που το μόνο που αποζητούσε ήταν τα χέρια ενός ψαρά, για να το ανασύρουν στην επιφάνεια."

Και κάπως έτσι, φτάνω στο σήμερα, συγκεκριμένα στο πρωινό μου, που έζησα μια "μαγική" στιγμή, την οποία και θέλω να μοιραστώ μαζί σας. Επισκέπτηκα ένα κατάστημα, το οποίο το επισκέπτομαι συχνά και εκεί δουλεύει μία συγχωριανή μου, η οποία όπως και εγώ, έχει φύγει εδώ και χρόνια από το χωριό αλλά το αγαπάει, το τιμάει και το επισκέπτεται τακτικά. Μου λέει λοιπόν: "Γράφεις βιβλία;" Της λέω "ναι" και μου απαντάει το κλασσικό "Και γιατί δε μιλάς βρε; Τόσο καιρό έρχεσαι εδώ, μιλάμε, λέμε τόσα και τόσα και να το μαθαίνω απ΄αλλού;" Αν εξαιρέσεις το ό,τι δεν το περίμενα, της απάντησα όπως θα απαντούσα και αλλού "Ε ναι, δεν βγαίνω με ντουντούκα να το ζητωκραυγάζω". Και μετά μου εξήγησε για το πως το έμαθε. Είχε πάει μία κυρία εκεί, έπιασαν τη κουβέντα, προφανώς ρώτησε από που είναι και όταν της είπε Στροφυλιά, τότε η κυρία τη ρώτησε "Από το χωριό σου δεν είναι η Κική που γράφει τόσο ωραία βιβλία;" Το ό,τι ένιωσα ο πιο πλούσιος άνθρωπος του κόσμου εκείνη τη στιγμή, νομίζω πως το καταλαβαίνετε. Σε ευχαριστώ πολύ, γλυκιά κυρία που δεν ξέρω ποια είσαι αλλά υποπτεύομαι πως σε έχω φίλη, εδώ, στο φβ. Και που θέλω να καταλήξω, γιατί όλο αυτό ήταν εισαγωγή για να φτάσω στο συμπέρασμα. Θα μπορούσε κάλλιστα κανείς να πει "μα καλά ρε κοπελιά, λες δεν το ζητωκραυγάζεις αλλά στο φεισμπουκ όλο τα βιβλία και λογοτεχνικά σου προωθήσεις" μα μην ξεχνάμε πως είναι τα μόνα ουσιαστικά που έχω γιατί εγώ όλα μόνη τα κατάφερα κι αν ακόμη είμαι στην αρχή ξέρω πως τα σκαλοπάτια μόνη μου τα έχτισα και δεν είχα κανένα μέσο, κανέναν γνωστό, καθόλου κεφάλαιο, ούτε καν τη βεβαιότητα για όσα θέλω να κάνω, είχα και έχω όμως εφόδια, τα πιο σημαντικά και μέσα σε αυτά είναι η επιμονή, ο ενθουσιασμός, το μυαλό μου με όσα μπορεί να συμπεριλάβει (θετικά κι αρνητικά), φίλους γνήσιους που με το καιρό πλήθυναν και έτσι σιγά σιγά άρχισαν να έρχονται κι άλλοι κι άλλοι και γνώστες όπου μου έδειξαν το δρόμο για κάποια πράγματα που δεν κατανούσα πλήρως. Θέλω να πω λοιπόν πως για εμένα οι σελίδες μου στο φεισμπουκ, είναι το σπίτι μου, είμαι εγώ, δεν σκέφτομαι τι θα πει ο ένας κι ο άλλος, δεν με απασχολεί, γενικότερα πιστεύω στην ελευθερία του κάθε ανθρώπου και την τιμάω όσο καλύτερα μπορώ. Βέβαια, το να είσαι γνωστός στο διαδίκτυο και κανείς να μην ξέρει τα έργα σου πέρα από αυτό, κάτι που θεωρώ πως συμβαίνει σε μεγάλο ποσοστό, είναι αρνητική συνέπεια του διαδικτύου που στην ουσία σε βοηθάει να επικοινωνήσεις με συγκεκριμένη μερίδα ανθρώπων και άρα πέρα από αυτό, κάπως χάνεσαι. Και σήμερα λοιπόν, αυτό το συμβάν μου έδειξε πως τον συγκεκριμένω δίαυλο που επέλεξα τον λειτουργώ σωστά και δεν τον χειρίζομαι γιατί ότι λειτουργείς δουλεύει και ό,τι χειρίζεσαι επαναστατεί. Κι αυτό που επαναστατεί καταβάθος δεν σ΄αγαπάει. Κι ο νοών νοείτω!

Και μετά ήρθε το μεσημέρι. Συναισθηματικά, διένυα την "φάση" εκείνη που περπατάω στο δρόμο και χαμογελάω, έχοντας έντονα την ανάγκη να χορέψω κιόλας. Το παθαίνω ομολογώ ανά τακτά χρονικά διαστήματα όπως και το αντίστοιχό του στην αντίθετη όμως έκδοση. Όπου χαρά και γέλιο, βάλε θλίψη και δάκρυ. Δεν ξέρω αν όλο αυτό είναι εμφανές ή αν το νιώθουν κι άλλοι συνάνθρωποί μου, μα ξέρω πως το μεσημέρι, στο δρόμο, κόσμος που προσωπικά δεν με γνωρίζει, μου χαμογελούσε. Ήταν απάντησή τους στο χαιρετισμό που τους απηύθυνα, χωρίς να το καταλάβω ή κάπως έτσι, συνειδησιακά, λειτουργούσαν κι εκείνοι; Και καλά, εγώ, ήξερα γιατί χαμογελάω, εκείνοι όμως; Ακολουθούμαστε ενστικτωδώς από κάτι δυνατό που την ατμόσφαιρα τη διακατέχει; Μπορεί... Τη δική μου ατμόσφαιρα πάντως την εμπλουτίζει κάτι θετικό και στη συγκεκριμένη περίπτωση ένα τηλεφώνημα, ένα τηλεφώνημα από τον εκδότη μου, τον κύριο Ιωαννίδη για να μου πει "Καλοτάξιδο το βιβλίο μας κυρία Κωνσταντίνου γιατί στη διαδικασία που βρίσκεται, μπορούμε πλέον να το λέμε". Πρώτον, εντυπωσιάστηκα από το πόσο γρήγορα εξελίχθηκε η διαδικασία έκδοσης. Δεύτερον, από το τηλεφώνημα με τις σημαντικές ενημερώσεις που είχα και τρίτον και πιο σημαντικόν, από την ευχή που μου δόθηκε. Από τις εκδόσεις Λεξίτυπον λοιπόν, σύντομα κοντά μας. "Η Αγάπη που δηλώνει Παρών μόλις ξύπνησε και εύχεται να αγκαλιαστεί​ από τον κόσμο. Ευχαριστώ, κυρίως όσους βοήθησαν για αυτήν την δυνατότητα.

Όμως, επιτρέψτε μου να μην ξεχνάω:

 


"Γιατί η φυγή δεν είναι παράδοση, κρυφτό, τρεχαλητό ή κάτι άλλο, είναι μια διέξοδος για την είσοδο κάποιου άλλου δρόμου!
Ενός δρόμου, που ένα αστέρι φωτίζει στη γη με ένα ασημένιο σκήπτρο, που σαν Βασίλισσα του σήμερα προστάζει!
Γιατί η δική μας η φυγή είναι ένα πέρασμα χελιδονιών, που αναζητά τους δικούς τους θερμούς τόπους επιβίωσης και κατοικίας!
Και τα αποδημητικά αυτά πουλιά είναι τόσο όμορφα και περήφανα καθώς μεταναστεύουν σε σμήνος στον αέρα!
Ποιος μπορεί να αντισταθεί στο ταξίδι τους, ποιος να μη χαμογελάσει στο κάλεσμά τους και κυρίως ποιος μπορεί να μη νιώσει τρυφερότητα και ζεστασιά στη γέννηση της ζωής που φέρουν!
Διότι φεύγουν για να αναπαραχθούν! Και ξέρουν πως η ζωή μόνο ευθεία κοιτάζει!"
#Η_Φυγή
#Τα_Λάφυρα_της_Ψυχής_μου
#Κική_Κωνσταντίνου
#Εκφράσου




"Δεν είναι που σέρνεις σκοτάδι και άβυσσο μαζί σου, έχεις άλλωστε προσωπικό οδηγό το υπέρλαμπρο φεγγάρι και πολλούς συνοδοιπόρους τα χιλιάδες φωτεινά σου άστρα, είναι που η ίδια ξέχασες πως υπάρχεις για το καλό των ανθρώπων και μας άφησες να σε αγγίξουμε, να σε λερώσουμε και να σε μολύνουμε ξανά και ξανά!

Είναι σα να επέτρεψες σε κάποιους να σε χρίσουν κατάχρηση ενώ στην ουσία ξέρεις πως είσαι δικαίωμα, Ελευθερία!

Κανείς δε νοιάζεται που δείχνεις τόσο ταλαιπωρημένη, εξαρτημένη, εξασθενημένη. Νοιάζονται μόνο που δεν είσαι μαζί τους ανεκτική όπως παλιά. Που δεν συγχωρείς τα λάθη τους αλλά τους τα επιστρέφεις!"

#Νύχτα
#Τα_Λάφυρα_της_Ψυχής_μου
#Κική_Κωνσταντίνου
#Εκφράσου
 
 

 
 "Αυτό το γέρικο και χαλασμένο για κάποιους παγκάκι
ειναι γεμάτο από γαρύφαλλα και ανθρώπους που «αγαπούν» τα ζώα.
Σήμερα είναι εδώ και «ραντίζουν» με δάκρυα τα πέταλα των μαραμένων λουλουδιών.
Μιλούν για μένα και δείχνουν να υποφέρουν!
Τι υποκρισία! Δεν με ξέρουν καν! Δεν προσπάθησαν ποτέ να με γνωρίσουν! Δε μου έστρεψαν καμία φορά το βλέμμα!
Τους κοιτάζω από ψηλά και ομολογώ πως με κάνουν να γελάω μαζί τους!
Αυτή τη φορά Εγώ τους βλέπω και μπορώ να χαίρομαι που δεν είμαι στη θέση τους!
Είχα συνηθίσει να περισυλλέγω ματιές που έδειχναν να με λυπούνται! Σήμερα όμως μπορώ να λυπάμαι εγώ για όλους εσάς! Και λυπάμαι όντως πολύ!

Αυτό το παγκάκι ήταν Reserve.
Ήταν δικό μου και ήταν Reserve.
Σήμερα ελευθερώθηκε.
Αύριο θα έχει ήδη χρεωθεί σε κάποιον άλλο!
Αυτό το παγκάκι ήταν Reserve.
Αν κοιτάξεις καλά θα δεις χαραγμένο με αίμα το όνομά σου!
Τι περίμενες να σου πω ότι θα δεις το δικό μου όνομα;
Κι όμως! Το δικό σου βρισκόταν ανέκαθεν εκεί!
Απλώς το παράβλεψες…
Όπως είθισται να κάνεις τη ζωή που σου δόθηκε!"

#Παγκάκι_Reserve
#Τα_Λάφυρα_της_Ψυχής_μου
#Κική_Κωνσταντίνου
#Εκφράσου


Τα "Λάφυρα", τα "Λαφυράκια" μου, το πρώτο ισοπεδωμένο μου σκαλοπάτι που πολλοί το λογοκρίνανε (ποτέ μπροστά μου, μόνο πίσω μου, γιατί άραγε;)  επειδή δεν είχε μια στάμπα από έναν γνωστό εκδοτικό μα κάποιοι άλλοι, το αγάπησαν και σαφέστατα επειδή ήταν πολλοί περισσότεροι μου έδωσαν την δυνατότητα να προχωρήσω και να κάνω πράξη τους στίχους της "Ιδιοσυγκρασίας" κι ενώ έχω δρόμο ακόμα, ο οποίος μεταξύ μας δεν οδηγεί πουθενά μόνο πάντα κάπου σε πάει, ξάφνου όλα μοιάζουν όχι πιο εύκολα, σίγουρα όμως πιο γλυκά και κατανοητά από μέρους μου πάντα.

Αυτά εκφραστικοί μου για την ώρα.
Κι αν έχετε απορία για πιο λόγο βάφτισα "Νυχτόβια Αιώρα" την συγκίνηση μου, σας υπόσχομαι με τον καιρό να μάθετε. Αν και μέσα μου ξέρω πως κάποιοι, ήδη γνωρίζεται.

Σας θέλω μαζί μου, όχι από ανάγκη αλλά από συναίσθημα.

Καλό σας βράδυ και ναι, έχω πάρα πολύ καιρό να κάνω ανάρτηση βράδυ κι αυτό από μόνο του, λέει πολλά.
 

Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017

Η ΑΓΑΠΗ ΠΟΥ ΔΗΛΩΝΕΙ ΠΑΡΩΝ ΕΡΧΕΤΑΙ


Κι επειδή έρχεται σύντομα, 
ελάτε να κοιτάξουμε "κρυφά", όσο μπορούμε, στα εσώψυχά της, αποκαλύπτοντας τα εξώψυχά της!



Κι αν απορείς τι μπορεί να είναι αυτές οι μικρές εικόνες, τύπου καρτ ποστάλ που το κοσμούν, θα σου πω μονάχα πως για εμένα, τα πάντα, είναι ο συμβολισμός. Τον συνάντησα στην Ποίηση, τον ακολούθησα και πιστά τον υπηρετώ!
Το υπόβαθρο, το κάθε υπόβαθρο, ακόμη και χρωματικώς, φροντίζω να το δείχνω, σαν δίπολο αν θες, στο ζεύγος που δεν επέλεξα να βάλω. Γιατί δεν εστιάζω στους ανθρώπους σαν φυσικές παρουσίες αλλά στο μέσα τους, σαν το αιώνιο συναίσθημα. Στην ύπαρξη της όποιας αμφισβήτησης.

Στο οπισθόφυλλο, σου υπόσχομαι να καταλάβεις!




 
«Παρών» και όχι «Παρούσα».
Θέλοντας να προσωποποιήσουμε το φαινόμενο της αγάπης, θέλοντας να του αποδώσουμε την ανδρεία δύναμη, θέλοντας να τιμήσουμε την ιδιότητα ενός συναισθήματος με γερά θεμέλια, ετοιμοπόλεμο, για να μη χαθεί στο πέρασμα των χρόνων, αντίθετα μάλιστα, με θέληση να διαπρέψει και να θυμίσει στους ανθρώπους τη δύναμη και την αναγκαιότητά του.

Ένα βιβλίο που γράφηκε με πολλή αγάπη και περισσότερη βεβαιότητα για την ταυτότητα και την ανάγκη υπάρξής του.

Έρχεται σύντομα από τις Εκδόσεις Λεξίτυπον

Για την ώρα απολαύστε τα αποκτήματά του, τις τρεις ιστορίες αγάπης που δημιουργήθηκαν με απώτερο σκοπό να κάνουν πράξη, το φαινομενικά, ορθογραφικό, λάθος του τίτλου.

«Κοίταξέ με, είμαι εδώ! Δηλώνω παρών στο παρόν! Και έχω τόση δύναμη που μπορώ να καταστρέψω ή να συμφιλιώσω τα πάντα!»







"Η δική μου αγάπη δηλώνει παρών και όχι παρούσα, διότι δεν την καθορίζει ένα γένος και μία κατάσταση. Αντίθετα μπορώ να πω, την προσδιορίζει και την προσωποποιεί, ένα σθένος, μία πυγμή και μία διαχρονικότητα που μπορεί να κάνει να παρελθόν να μοιάζει με μέλλον, το μέλλον με παρελθόν και το παρόν να μπορεί να διαρκέσει για πάντα.

Είναι σα να κάθεσαι στο
τραπεζάκι που κοσμεί τη βεράντα του σπιτιού σου κι εκεί όπου ανέμελος πίνεις το καφεδάκι σου, να ακούς βήματα, να γυρνάς το κεφάλι και πριν προλάβεις καλά καλά να δεις τι είναι αυτό που σε πλησιάζει, να στέκει εκεί, δίπλα σου, αγέρωχο να σε κοιτάει στα μάτια και με τη δύναμη χιλιάδων ανδρειωμένων στρατιωτών, να σου βαράει με δύναμη το χέρι στο τραπέζι και να σου φωνάζει ή μάλλον να σε προκαλεί:

«Κοίταξέ με, είμαι εδώ! Δηλώνω παρών στο παρόν! Και έχω τόση δύναμη που μπορώ να καταστρέψω ή να συμφιλιώσω τα πάντα!»
Αυτή είναι λοιπόν η αγάπη που θα γνωρίσετε στις τρεις νουβέλες που εσωκλείει και εύχεται να σας παρασύρει μαζί της σε έναν κόσμο που θέλει να αγαπήσει και να αγαπηθεί μα ξεχνάει το πόσο σημαντικό είναι να αισθάνεται. Διότι αγάπη χωρίς συναίσθημα είναι ποτάμι χωρίς νερό. Δεν υπάρχει κανένα ίχνος ζωής μέσα του!"  




"μην μιλάς άλλο για αγάπη η αγάπη είναι παντού"
                                       

Καλημέρα και καλή εβδομάδα, εκφραστικοί!
Σας ευχαριστώ για τις ευχές! Πολλές και το νιώθω πως είναι αληθινές! <3