Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2016

MIA EIKONA - OI ΦΕΓΓΙΤΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ.






Μια εικόνα, μόνο μια εικόνα!
Μια εικόνα χαμένη από το παρελθόν!
Αυτό είσαι! Αυτό έμεινε!
Αυτό μου άφησες, μα πάνω απ’ όλα αυτό επέλεξα να κρατήσω μέσα μου, για να έχω τη δυνατότητα να το «σκοτώνω» Χίλιες Φορές Εγώ… και να μ’ Αρέσει!
Να μ’ αρέσει πολύ και να παίρνω δύναμη και ικανοποίηση από σένα!

Μια εικόνα, μια φιγούρα μακρινή, που δυσκολεύομαι να καταλάβω ακόμη και το τι μπορεί παρ’ ελπίδα να απεικονίζει.

Κι ύστερα, λένε, μια εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις. Και ισούται, το ξέρω καλά. Όπως ξέρω καλά ότι η δική σου εικόνα ισούται με χίλια καταστροφικά συναισθήματα και το περίεργο όλων είναι ότι μου αρέσει πολύ αυτό! Μου αρέσει! Πολύ!

Δε μου αρέσει τόσο ο πόνος μου, που προκαλείς, όσο η δράση που με διακατέχει στην μάχη για να σε αντιμετωπίσω.

Για πρώτη και ίσως για τελευταία φορά νιώθω πως είμαι μια μαχήτρια με τεράστια δύναμη και πολλές δυνατότητες σαν τις ηρωίδες που πρωταγωνιστούν στις ταινίες δράσης και ξεσηκώνουν εκδηλωτικά το κοινό τους.

Δεν ξέρω αν θέλω να παραμείνω μαχήτρια ή να γίνω επιτέλους η πρωταγωνίστρια της ζωής μου, ξέρω μονάχα πως όπου και να πάω θα σε κουβαλάω στη ζώνη που έχω σφηνωμένο το εφεδρικό μου μαχαίρι, για να μπορώ να δραπετεύσω από όλες τις επικίνδυνες φυλακές που θα με τοποθετήσουν, όταν καταφέρουν να με συλλάβουν οι δήμιοι και οι εχθροί μου.

Γιατί θα με συλλάβουν!
Και θα με φυλακίσουν!

Αυτό είναι το μόνο σίγουρο, το μόνο βέβαιο. Όπως επίσης βέβαιο είναι πως θα τους διαφύγω. Για άλλη μια φορά θα τους διαφύγω. Και η ταινία δράσης θα συνεχιστεί. Με νέες περιπέτειες, μα και με νέα εικόνα. Νέα εικόνα, μα με τον ίδιο πάντα συμβολισμό. Κι αυτό μου δίνει άλλο «άστρο».

Ξέρεις τι σκέφτομαι;
Προσπαθώ να θυμηθώ αν εσύ  «έχτισες» την εικόνα σου ή αν εγώ στη δημιούργησα.

Και δε θυμάμαι.
Περίεργο δεν είναι;
Δε θυμάμαι.

Και ο θολός σου αντικατοπτρισμός αυτήν την στιγμή δε με βοηθάει ούτε να θυμηθώ μα ούτε και να κατανοήσω.

Προσπαθώ.
Μα δε θυμάμαι.
Όσο κι αν προσπαθώ, δε θυμάμαι.
Κι αυτό δε με πονά, με εξαγριώνει.

Και μισώ τον εαυτό μου, όταν θυμώνει τόσο.
Μα πιο πολύ μισώ εσένα, που  ανέπτυξες το θυμικό κομμάτι του εαυτού μου.
Και αυτό δεν μπορώ να στο συγχωρήσω. Όλα τα άλλα μπορώ, αλλά αυτό όχι.
Όχι! Με τίποτα! Ποτέ!

Μια εικόνα, μόνο μια εικόνα!
Μια εικόνα χαμένη από το παρελθόν!
Αυτό είσαι! Αυτό έμεινε!
Αυτό μου άφησες, μα πάνω απ’ όλα αυτό επέλεξα να κρατήσω μέσα μου για να έχω τη δυνατότητα να το «σκοτώνω» Χίλιες Φορές Εγώ… και να μ’ Αρέσει!
Να μ’ αρέσει πολύ και να παίρνω δύναμη και ικανοποίηση από σένα!

Το ξέρεις ε;
Κι όμως, θέλω με κάθε ευκαιρία να στο υπενθυμίζω.

Μου αρέσουν όλα αυτά που τονίζουν και κραυγάζουν τα κεφαλαία γράμματα.
Είναι όσα ξέρεις, όσα παραβλέπεις, όσα θα σου θυμίζω και όσα με κάνουν να καμαρώνω Εγώ!
Να καμαρώνω κι ας με πονάνε. Όσο κι αν με πονάνε εγώ θα τα «ταΐζω» μέσα μου και θα φροντίσω με τον καιρό να τα κάνω πράξη και δημιουργία.

 

Μόλις διαβάσατε ένα απόσπασμα από το ποίημα σε ελεύθερο στίχο «Μια Εικόνα», της νέας μου ποιητικής συλλογής  «Οι Φεγγίτες της Ζωής μου»

Να επισημάνω μάλιστα, πως η υπέροχη φωτογραφία με την οποία την συνόδεψα, έχει επιμεληθεί από την αγαπημένη μου Νεφέλη Νέλη Αλεξανδρή, διαχειρίστρια της ομάδας στο φεισμπουκ "Σεργιάνι στης ψυχής... τα καλντερίμια" .

Αγαπημένη μου σε ευχαριστώ πάρα πάρα πολύ! Απο τις ομορφότερες εκπλήξεις!

Δεν υπάρχει ομορφότερο πράγμα από την ανθρώπινη αλληλουχία των συναισθημάτων μας. Αγγίζεις και σε αγγίζουν. Νιώθω διπλά ευλογημένη για όλα τα καλά που μου έρχονται, που μου δίνεται.

Σας ευχαριστώ! 

Παρασκευή, 16 Σεπτεμβρίου 2016

ΕΙΜΑΙ ΕΝΑ ΒΑΓΟΝΙ.




Είσαι ένα τρένο και είμαι ένα βαγόνι!
Κάποτε θυμάμαι αντηχούσαν φωνές στο εσωτερικό μου, μα τωρα ακούω μονάχα τις συλλαβές της θλιβερής ψυχής μου.

Ρωτάω πράγματα, μα κανείς δε μου απαντάει.
Προτείνω εξορμήσεις, μα κανείς δε θέλει να ακολουθήσει και να μείνει μαζί μου ως το τέλος.
Γελάω με την πεποίθηση ότι χιλιάδες επιφωνήματα χαράς και ευτυχίας θα παίξουν κονσέρτο στο εσωτερικό μου, μα η τόση ησυχία με κάνει να ανησυχήσω πως έχω πλέον χάσει την ακοή μου.
Και κάπως έτσι, βουβά, δειλά, αθόρυβα αφήνω τα δάκρυα να κυλήσουν στα σιδερένια μου μάγουλα και να μυρίσω το κάρβουνο που δείχνει πως ο συρμός μου εχει πλέον καταλήξει.

Σκούριασε, πάλιωσε και απεσύρθη. Όπως αποσύρονται τα παλιοπράματα, έτσι κι εγω! Και κανείς τους δε θυμήθηκε πως δεν ήμουνα ένα απλό βαγόνι. Γιατί ήξεραν! Μπορεί να αποσιώπησαν, μα ήξεραν! Κι αυτό με θλίβει. Δεν ξέχασαν, απλώς όλοι συνηγόρησαν στο να κάνουν πως ξεχνούν, για να μην χρειαστεί ποτέ τους να μιλήσουν.

Ας είναι, τους συγχωρώ.
Γέρασα, άλλωστε, τα ηλεκτρολογικά, υδραυλικά  και τα μηχανολογικά μου αυτό δείχνουν, οπότε ας παραμείνω σιωπηλός και ας θρηνήσω τη μοναξιά και την ταπείνωσή μου.

Γιατί περί ταπείνωσης πρόκειται. Όταν έχεις μάθει να διανύεις καθημερινές αποστάσεις και ξαφνικά κάποιος σε τοποθετεί σε ένα χαντάκι με σάπια  παλιοσίδερα και σε αναγκάζει να κατατάξεις τον εαυτό σου εντός τους σα να σου λέει ότι είσαι ίδιος με αυτά, ενώ εσύ αισθάνεσαι πιο νέος και ζωηρός από ποτέ, τότε ναι. Δε σου αφαιρεί απλώς το δικαίωμα της ζωής, σε ταπεινώνει και σε καταδικάζει σε ένα ζωντανό – νεκρό κόσμο που δεν μπορεί να κάνει τίποτε άλλο από το να δεχτεί σιωπηλά και αθόρυβα τη μοίρα του. Τον ψυχικό και σωματικό θάνατό του.

Κι ας μην είναι επιλογή του, θα γίνει. Και θα γίνει συνειδητά. Με τον καιρό θα συνηθίσει την κατάσταση της σαπίλας και θα του αρέσει. Κι ακόμη κι αν δεν του αρέσει θα πειστεί πως εκεί ανήκει ξεχνώντας πως η τοποθέτησή του σε εκείνο το δύσμοιρο χαντάκι δεν ηταν δική του επιλογή αλλά επιλογή άλλων, που απλώς υπάκουσε, γιατί έτσι του έμαθαν να πράττει.

Άλλωστε είμαι ένα απλό βαγόνι!
Πρόσεξε! Ένα απλό βαγόνι!
Ένα απλό βαγόνι, πρώην μέρος ενός τρένου.
Τι μπορεί να κάνει από μόνο του ένα απλό βαγόνι;;;

Πρόσεξε!
Συλλάβισε το κάθε γράμμα ξεχωριστά μαζί μου.
Ε – Ν – Α               Α– Π – Λ – Ο             Β – Α – Γ – Ο – Ν – Ι.

Κι έπειτα συλλάβισε σωστά αυτή τη φορά ξανά μαζί μου.
Ε – ΝΑ           Α- ΠΛΟ         ΒΑ – ΓΟ –ΝΙ

Πάμε μαζί.
Είμαι ένα απλό βαγόνι!
Ένα απλό βαγόνι!

Τι μπορεί να κάνει ένα απλό βαγόνι;
Ένα αντικείμενο χωρίς ψυχή, θέλω και όνειρα;



Απόσπασμα από το ποίημα σε ελεύθερο στίχο "Είμαι ένα Βαγόνι", της νέας μου ποιητικής συλλογής "Οι Φεγγίτες της Ζωής μου".

Τετάρτη, 14 Σεπτεμβρίου 2016

ΤΑ ΛΑΦΥΡΑ ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟΣΠΙΤΟ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΠΙΣΚΟΠΕΙΟ.


Εντάξει, είμαι αδικαιολόγητη, το ξέρω.
Εγκατάλειψη του μπλακακίου μου, για λίγο θέλω να πιστεύω.

Επιστροφή σήμερα για να κλείσω τον κύκλο του ταξιδιού μας στη Σύρο με την αγαπημένη μου Γιάννα και να επανέλθω σιγά σιγά στην  μπλοκογειτονιά. Θα περάσω απο τα στενά σας σύντομα να δω αν είστε όπως σας άφησα. 

Έχουμε και λέμε, μία υπενθύμιση:

Ταξιδέψαμε στην όμορφη Σύρο, ακολουθώντας τις εξής διαδρομές:


Και σήμερα, τελειώνουμε την βόλτα αυτή με την εξής φωτογραφία που κράτησα για τους λόγους που θα καταλάβετε παρακάτω:

"Τα Λάφυρα της Ψυχής μου" στο Κοκκινόσπιτο στην περιοχή Πισκοπειό. 






Υπάρχουν διάφοροι θρύλοι που θέλουν το οίκημα στοιχειωμένο αλλά το μόνο σίγουρο είναι πως αυτό το σπίτι αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τον Μ. Καραγάτση (πραγματικό όνομα Δημήτρης Pοδόπουλος) για να γράψει τη "Μεγάλη Χίμαιρα". 

Μου έγραψε η Γιάννα και εγώ της απάντησα: 






Μα καλά, είσαι σοβαρή τώρα; Μου πήγες τα Λάφυρα σε στοιχειωμένο οίκημα; χαχαχαχαχα Joanna Siros Eίσαι απίθανη! Το ξέρεις ή να στο (ξανα)πω; Σε ευχαριστώ πολύ για όλα Συριανό κορίτσι. Απο τα στοιχειωμένα απ' έξω και απο μακριά. Ή μήπως την επόμενη φορά να έρθω να μπούμε και μέσα;


Και έψαξα και βρήκα τα εξής:
 
Το ΕπισκοπείοΠισκοπειό) είναι οικισμός της Σύρου. Είναι χτισμένο στις πλαγιές ενός πευκόφυτου λόφου και είναι μία από τις πλουσιότερες πηγές πράσινου του νησιού. Βρίσκεται περίπου στο κέντρο της Σύρου και απέχει 4,5 χιλιόμετρα από την Ερμούπολη. Είναι έτσι ο πιο κοντινός παραθεριστικός οικισμός στην πρωτεύουσα.

Κοντά στο Επισκοπείο βρίσκονται τα ερείπια της οικοδομής που άλλοτε χρησιμοποιούταν ως κατοικία του καθολικού επισκόπου. Αυτή η οικοδομή του 15ου αιώνα έδωσε και το όνομά της στον οικισμό.
Υπήρξε το πρώτο αγαπημένο θέρετρο των πλούσιων Συριανών εμπόρων μετα τη δημιουργία της Ερμούπολης το 1830, οι οποίοι έχτισαν το 19ο αιώνα εντυπωσιακές και επιβλητικές επαύλεις με καταπράσινους κήπους. Ο δρόμος για τον οικισμό περνάει από το λόφο Σκληπί, όπου βρίσκεται το κτήμα και η έπαυλη "Αυροφίλητον" του ιατρού Ιωάννη Φουστάνου (πρώην Φθισιατρείο). Σήμερα κυριαρχεί η εγκατάλειψη και οι περισσότερες επαύλεις είναι ερειπωμένες.


Ο θρύλος του κόκκινου σπιτιού

Το κόκκινο σπίτι ή «κοκκινόσπιτο», όπως είναι γνωστό στους κατοίκους του νησιού, είναι ένα ερειπωμένο διώροφο αρχοντικό στην περιοχή του Επισκοπείου. Θεωρείται από πολλούς ως στοιχειωμένο και αμαρτωλό σπίτι και λέγεται πως ενέπνευσε τον Μ. Καραγάτση να γράψει το μυθιστόρημα "Η Μεγάλη Χίμαιρα" (1953). Το σπίτι εξωτερικά είναι βαμμένο στην ίδια απόχρωση του αίματος και κάπως έτσι πήρε το συγκεκριμένο όνομα.[1]
Σύμφωνα με τον θρύλο, η Μαρίνα Μπαρέ, μία νεαρή γαλλίδα παντρεμένη με τον Συριανό καπετάνιο Γιάννη Ρεϊζή, βρήκε παρηγοριά στην αγκαλιά του κουνιάδου της, Μηνά, αφού δεν μπορούσε να αντέξει τη μοναξιά της. Τη μοιραία νύχτα, χάνει τη μικρή Αννούλα (κόρη που έχει αποκτήσει με τον Γιάννη) από πνευμονία, ενώ παράλληλα μένει έγκυος από τον Μηνά. Η πεθερά της, που τους έχει πιάσει στο κρεβάτι της αμαρτίας, διώχνει τον Μηνά από το σπίτι μετά την κηδεία της εγγονής της και εκείνος αυτοκτονεί. Ο Γιάννης ενημερώνεται για όσα έχουν συμβεί ενώ βρίσκεται ήδη στο ταξίδι του γυρισμού. Όλα αυτά ωθούν τη Μαρίνα στην αυτοκτονία, στοιχειώνοντας με τη φασματική παρουσία της το σπίτι, το οποίο από τότε παραμένει έρημο αφού δεν βρέθηκαν ποτέ νόμιμοι κληρονόμοι.
Παλαιότερα υπήρχε η εντύπωση ότι τα βράδια ακούγονταν οι λυγμοί της Ρεΐζη, οι φωνές της Μαρίνας και τα γέλια του μικρού κοριτσιού. Πολλοί πιστεύουν ότι το σπίτι εξακολουθεί να έχει κακή ενέργεια και υποστηρίζουν πως όποιος τάραξε την ησυχία του ή τόλμησε να μετακινήσει έπιπλα και αντικείμενα, βρήκε τραγικό θάνατο κάτω από ανεξιχνίαστες συνθήκες. Έτσι, δημιουργήθηκε στο νησί ο μύθος του στοιχειωμένου κόκκινου σπιτιού. Κατά άλλους, όλα αυτά ανήκουν στη σφαίρα της φαντασίας και ότι ο χώρος ήταν απλά ένας τόπος συνάντησης χαρτοπαιχτών και παράνομων ζευγαριών, τους οποίους διασκέδαζε να τρομοκρατεί ένας κάτοικος με ελαφρά νοητική στέρηση.[2]


Και θα κλείσω με απόσπασμα από το βιβλίο αυτό:


Τον κοιτάει. Είναι νέος - πολύ νέος για καπετάνιος - ως τριάντα χρόνων. Όμορφος άντρας, με κορμί αρμονικό και πρόσωπο αδρό μα γλυκό, όπου γυαλίζουν δυο μάτια χρυσαφιά, χαμογελαστά και εξυπνότατα. «Ένας Έλληνας. Έτσι πάντα φανταζόμουν τους Έλληνες. Πρέπει να του μιλήσω ελληνικά».
Ναουκλερέ καλέ καγκατέ, Χαϊρέ! Ο καπετάνιος σαστίζει.
- Παρντόν, μαμζέλ. Δεν καταλαβαίνω τι λέτε. Μιλώ γαλλικά, αγγλικά, ιταλικά...
- Πώς! Ελληνικά δεν ξέρετε;
- Διάβολε! Είμαι Έλληνας.
- Η φράση που σας είπα είναι ελληνική. Αρχαία ελληνική.
- Δεν αποκλείεται. Αλλά...
- Τι εννοείτε; Σας βεβαιώνω ότι γνωρίζω πολύ καλά τη γλώσσα των προγόνων σας.
- Εγώ ομολογώ πως δεν είμαι τόσο δυνατός στη γλώσσα των προγόνων μου. Έχετε την καλοσύνη να ξαναπείτε τη φράση;
- Ευχαρίστως. Ναουκλερέ καλέ καγκατέ, Χαϊρέ!
Ο καπετάνιος αναστενάζει, πολύ στενοχωρημένος. Βγάζει από την τσέπη του ένα 
σημειωματάριο και ένα μολύβι.
- Παρακαλώ, δεν την γράφετε εδώ; Άμα την δω γραμμένη, ίσως την καταλάβω...
Με χέρι νευρικό, γράφει τη φράση. Ο καπετάνιος τη διαβάζει, και ξεσπάει σε γέλιο ομηρικό.

Ναύκληρε καλέ καγαθέ, χαίρε! Έτσι προφέρεται, κι όχι όπως το είπατε.
- Μιλώ με την ερασμιακή προφορά. Η δική σας, καθώς βλέπω, είναι εντελώς αλλιώτικη.
Είναι η σωστή. Μου την εξήγησε ο μικρός αδερφός μου, ένας νέος με μεγάλη μόρφωση. Το αποδείχνει, λέει, η μετρική, η προσωδία... Απόμειναν σιωπηλοί. Κοιτάζονταν και χαμογελούσαν. Κι η Μαρίνα είπε:
- Με συγχωρείτε που σας ενοχλώ, μα δεν έτυχε ποτέ να γνωρίσω Έλληνες. Είδα, λοιπόν, το πλοίο σας, το «Ιμαϊρά»...
- Πώς είπατε; Ιμαϊρά;
- Βεβαίως. Έτσι δε λέγεται το πλοίο σας;
Όχι, δεσποινίς. Λέγεται Χίμαιρα. Χίμαιρα.
  
                                                


Απόσπασμα από την Μεγάλη Χίμαιρα του Μ. Καραγάτση (σελ. 36-37)
Γιατί έτσι έπρεπε. :)
Γιάννα μου, Συριανή μου, ευχαριστώ για όλα! Την αγάπη μου και τα φιλιά μου!

Μία όμορφη μέρα σε όλους!  <3

Πέμπτη, 4 Αυγούστου 2016

ΤΑ ΛΑΦΥΡΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ ΜΕ ΟΡΙΖΟΝΤΑ ΕΝΑΝ ΦΑΡΟ ΚΑΙ ΜΙΑ ΘΑΛΑΣΣΑ.


Ε ναι... γιατί αυτά τα δύο, κατά κάποιον τρόπο, πάνε μαζί! ;)

Εκφραστικοί μου!!!!
Καλημέρα και καλό μήνα!
Μήνας άδειας, διακοπών, καλός μήνας!
Είθε να είναι ξεκούραστος και ευτυχισμένος!

Ελάτε να συνεχίσουμε κι εμείς το ταξίδι μας στο όμορφο νησί της Σύρου, παρέα φυσικά με την φανταστική Γιάννα μας!


Τα Λάφυρα της Ψυχής μου στον Φάρο που βρίσκεται απέναντι από το λιμάνι της Ερμούπολης, στο νησάκι Γαϊδουρονήσι ή Δίδυμη. 



 Η Διδύμη ή Γάιδαρος ή Γαϊδουρονήσι είναι μικρή ακατοίκητη βραχονησίδα που βρίσκεται απέναντι από το λιμάνι της Ερμούπολης, στο ανατολικό τμήμα της Σύρου.
Διοικητικά ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ερμουπόλεως, η οποία υπάγεται στον Δήμο Σύρου - Ερμούπολης. Πριν το Πρόγραμμα Καλλικράτης υπαγόταν στον Δήμο Ερμουπόλεως.
Το νησί διαθέτει ένα μεγάλο φάρο και μερικές μικρές παραλίες. Σε κοντινή απόσταση βρίσκεται η επίσης ακατοίκητη βραχονησίδα Στρογγυλό.

Ο φάρος του νησιού θεμελιώθηκε με βασιλική δαπάνη στις 25 Ιανουαρίου 1834 για το πρώτο έτος της βασιλείας του Όθωνα. Αρχιτέκτονας ήταν ο Βαυαρός Γιόχαν Ερλάχερ, ενώ κατασκευάστηκε από τη Γαλλική εταιρεία φάρων.
Εντάχθηκε στο Ελληνικό φαρικό δίκτυο μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους το 1912-13. Στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου καταστράφηκε ένα μέρος του φάρου. Επισκευάστηκε το 1948 και από τότε λειτουργεί εκπέμποντας ένα λευκό φωτισμό κάθε 2 λεπτά.
Το ύψος του κυλινδρικού του πύργου είναι 29,5 μέτρα και τό εστιακό του ύψος είναι 68,3 μέτρα. Είναι ο πιό παλιός και ταυτόχρονα ψηλότερος φάρος του Ελληνικού φαρικού δικτύου. Είναι ο πρώτος με περιστρεφόμενο μηχανισμό στο Αιγαίο και από τους σπανιότερους ελληνικούς τύπους με το φαρόσπιτο στο ισόγειο.
Το μέγεθος και η εμβέλεια του τροφοδότησαν για χρόνια τη λαϊκή αφήγηση, ότι η λάμψη του διακρινόταν ακόμη και από τη Σμύρνη.


 Τα Λάφυρα της Ψυχής μου στην Παραλία Γαλησσά της Σύρου.



Φωτογραφία που όπως λέει χαρακτηριστικά η αγαπημένη μου Γιάννα τραβήχτηκε μετά από ανέβασμα πολλών-πολλών σκαλιών! Πολλών λέμε!!! Πρόκειται για ένα από τα πιο τουριστικά σημεία... Μιλάμε για το χωριό Γαλησσά και συγκεκριμένα η λήψη της φωτογραφίας έγινε από το ξωκλήσι της Αγίας Πακούς (Αγίας Υπακοής). Εκπληκτική θέα και "ένωση" 2 πολιτισμών. Του σύχρονου που φαίνεται από την μπροστινή πλευρά και του αρχαίου που βρίσκεται ακριβώς στην πλάτη της φωτογράφου. Η αρχαία πόλη του Γαλησσά ήταν ήδη γνωστή από τον 6ο αιώνα π.Χ. 

Έκανες και την γυμναστική σου για τη πάρτη μου Γιάννα. χαχαχα
Ευχαριστώ πάρα πάρα πάρα πολύ! Για όλα!

Καλό υπόλοιπο μέρας σε όλους φίλοι μου!
Την εκφραστική μου αγάπη! ;)

Πέμπτη, 14 Ιουλίου 2016

Η ΒΟΛΤΑ ΜΑΣ ΣΤΗ ΣΥΡΟ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ. ΕΣΤΙΑΖΕΙ ΣΤΟ ΑΓΑΛΜΑ ΤΗΣ ΓΟΡΓΟΝΑΣ - ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΚΙΝΙ ΚΑΙ ΣΤΟ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΟ ΤΗΣ ΜΟΥΣΕΙΟ.


Καλημέρα, εκφραστικοί μου. :)
Πάρ' τε την καλή σας διάθεση και ακολουθήστε μας.


Tα Λάφυρα στο ορειχάλκινο άγαλμα της Γοργόνας - Παναγιάς στο χωρίο Κίνι της Σύρου. 


Το ορειχάλκινο άγαλμα της "Γοργόνας - Παναγιάς" του γλύπτη Γιώργου Ξενούλη.
Η Γοργόνα κρατά στα χέρια της το σώμα ενός νεκρού ψαρά και το μνημείο είναι αφιερωμένο σε όλες τις ψυχές που χάθηκαν στη θάλασσα.


Το Κίνι είναι παραθαλάσσιο γραφικό χωριό της Σύρου. Βρίσκεται στη δυτική πλευρά του νησιού και απέχει 9 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα Ερμούπολη. Είναι ψαροχώρι, με όμορφες παραλίες, πολλά καταλύματα, ταβέρνες και καφετέριες και θεωρείται ένας από τους πλέον τουριστικούς οικισμούς της Σύρου.
Κοντινές παραλίες στο Κίνι είναι το Δελφίνι στα βόρεια και ο Λωτός στα νότια, ενώ από τον όρμο του χωριού αναχωρούν τους καλοκαιρινούς μήνες τακτικά δρομολόγια με καΐκι προς τις άβατες και ερημικές παραλίες που βρίσκονται στις βόρειες περιοχές του νησιού.

 Ο Ν.Ο.Π.Ο.Κ. ανέθεσε στον γλύπτη Γιώργο Ξενούλη να φιλοτεχνήσει ένα μνημείο αφιερωμένο στους ανθρώπους που χάθηκαν στη θάλασσα. Έτσι, τον Σεπτέμβριο του 2003 έγιναν τα αποκαλυπτήρια του έργου το οποίο ονομάστηκε «Γοργόνα-Παναγιά». Το μνημείο είναι ένα ορείχαλκο άγαλμα που αναπαριστά, σε φυσικό μέγεθος, μία γοργόνα καθισμένη σε έναν ύφαλο να κρατά στην αγκαλιά της το άψυχο σώμα ενός ψαρά. Το μνημείο είναι τοποθετημένο σε κεντρικό σημείο της παραλίας του Κινίου και είναι ένα από τα πιο γνωστά αξιοθέατα της Σύρου. Ο Ν.Ο.Π.Ο.Κ. τελεί ετησίως μνημόσυνο για όλους όσους χάθηκαν στη θάλασσα.




Tα Λάφυρα της Ψυχής μου στο Βιομηχανικό μουσείο Σύρου, στην Ερμούπολη. 


Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη από τη πίσω πλευρά του μουσείου. Το εργοστάσιο “κυνηγετικών σφαιριδίων” ή σκαγιοποιείο Αναιρούση, λειτούργησε για πρώτη φορά το 1889. Πλέον το κτήριο λειτουργεί ως βιομηχανικό μουσείο με πάρα πολλά εκθέματα από τα πολλά εργοστάσια που λειτουργούσαν στο νησί και όχι μόνο. Διακρίνεται και ο βάρους 10 τόνων τροχός του ατμόπλοιου "Πατρίς" που ήρθε στο φως μετά από 138 χρόνια από το ναυάγιό του.

Το να γνωρίζεις το παρελθόν, το παρόν, αλλά και τις μελλοντικές τάσεις και προσδοκίες του βιομηχανικού περιβάλλοντος μιάς περιοχής, δεν είναι μόνο μιά πολιτισμική εμπειρία, αλλά και μιά συναρπαστική περιπέτεια.
Τα κτίρια της βιομηχανικής αρχαιολογίας με την αρχιτεκτονική τους ποιότητα, με τις μνήμες που τα συνδέουν με τις τοπικές κοινότητες, αλλά και με τον ανανεωμένο, σύγχρονο μουσειακό τους ρόλο, μπορούν να συμβάλουν καθοριστικά στην κοινωνικο – πολιτισμική ανάπτυξη συγκεκριμένων ιστορικών περιοχών. Στη Σύρο και στην Ερμούπολη, υπάρχει μιά πλούσια βιομηχανική κληρονομιά – παλιά εργοστάσια και μουσειακοί χώροι όπως το Βιομηχανικό Μουσείο Ερμούπολης, το Βυρσοδεψείο Μενέλαου Κορνηλάκη, καθώς και το Σκαγιοποιείο Γεωργίου Αναιρούση – που σας προσκαλεί σε ένα συναρπαστικό ταξίδι, για να ανακαλύψετε τους διαφόρους τρόπους με τους οποίους, σε άλλες εποχές, άντρες και γυναίκες ξετύλιγαν την καθημερινότητά τους μέσα από την εργασία. Η ραγδαία αποβιομηχάνιση που έχει συντελεσθεί και εξακολουθεί να συντελείται, προσδίδει ακόμη μεγαλύτερη σημασία στο να γνωρίσουμε και να κατανοήσουμε έννοιες όπως η εκβιομηχάνιση, η καινοτομία και ο εκσυγχρονισμός.
Η Ερμούπολη είχε την τύχη να αποτελέσει προσφιλές αντικείμενο μελέτης για μιά ομάδα σημαντικών ιστορικών κατά τη δεκαετία 1973-1983 και μετέπειτα. Σήμερα ο βιομηχανικός της ερειπιώνας περιλαμβάνει δεκάδες κτιριακά συγκροτήματα, στα οποία συμπεριλαμβάνονται τα τρία υποδειγματικά αποκατεστημένα κτίρια του Βιομηχανικού Μουσείου: το Χρωματουργείο Αδελφών Κατσιμαντή, το Σκαγιοποιείο Γεωργίου Αναιρούση και το Βυρσοδεψείο Μενέλαου Κορνηλάκη. Αυτός ο ερειπιώνας της Ερμούπολης ήταν και είναι μοναδικός για τα ελληνικά δεδομένα και μαζί με τον συντηρημένο οικιστικό ιστό διαμορφώνουν έναν πολιτισμικό πόλο έλξης που παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον επισκέπτη της Σύρου.
Σας καλωσορίζουμε λοιπόν στο Βιομηχανικό Μουσείο της Ερμούπολης, ένα Μουσείο για την πόλη μας, για τη βιομηχανία, τη ναυτιλία και τα συναφή παραδοσιακά επαγγέλματα. 

Για περισσότερες πληροφορίες ακολουθήστε το σχετικό λινκ: http://www.ketepo.gr/el/%ce%bd%ce%ad%ce%b1

Εκφραστικοί μου, δεν τελειώσαμε ακόμη εμείς.
Έχουμε συνέχεια στο ταξίδι αυτό μιας και το Συριανό μας κορίτσι μου έχει στείλει κι άλλες φωτογραφίες, από πέρυσι βέβαια, που ανέβασα στο φεισμπουκ αλλά εδώ όχι. 
Εδώ φίλοι μου, μπορείτε να θυμηθείτε την πρώτη μας βόλτα στο πανέμορφο αυτό νησί: http://ekfrastite.blogspot.gr/2015/10/blog-post_2.html 
και εάν δεν προλάβατε να δείτε τη χθεσινή μας ανάρτηση, πολύ εύκολα, πατάτε εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2016/07/blog-post_13.html

Ευχαριστώ πάρα πολύ!
Όμορφη μέρα σε όλους σας, φίλοι.
Την αγάπη μου.

Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2016

ΠΑΜΕ ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΣΥΡΟ; ΝΑ ΞΑΠΟΣΤΑΣΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΦΗΜΙΣΜΕΝΕΣ ΠΛΑΤΕΙΕΣ ΤΗΣ;


Νοερά, εκφραστικοί μου. :)

Καλοκαίρι διανύουμε, ζέστη έχουμε, ανάγκη διακοπών σε κάποιο νησί, λίγο - πολύ, όλοι νιώθουμε,  "χρωστάω" και εγώ φωτογραφικό υλικό που θεωρώ ιδανικό για αυτές τις μέρες, οπότε.... για ελάτε μαζί μου να ταξιδέψουμε, να δούμε και να μάθουμε.



Tα Λάφυρα στην Πλατεία Μιαούλη, στην Ερμούπολη Σύρου. 
 
Φωτογραφία ίσως από το πιο αναγνωρίσιμο σημείο του νησιού: Την πλατεία Μιαούλη με φόντο το Δημαρχείο Σύρου-Ερμούπολης. Χτίστηκε το 1876 από τον αρχιτέκτονα Έρνστ Τσίλλερ. 

Ιστορία της πλατείας

Στις αρχές του 19ου αιώνα, η έκταση της πλατείας ήταν αμμώδης και το μοναδικό κτίσμα που υπήρχε, ήταν το περιβόλι της οικογένειας Σαλάχα στα βορειοδυτικά, που διέθετε δύο πηγάδια, από τα οποία διάφοροι έποικοι αγόραζαν νερό εκείνα τα χρόνια. Το περιβόλι αυτό αγοράστηκε από τον Δήμο Ερμουπόλεως το 1847 και αμέσως ανατέθηκε στο Βαυαρό αρχιτέκτονα Βίλχελμ φον Βάιλερ ((Wilhelm von Weiler) να δημιουργήσει σχέδιο για τη διαμόρφωση της πλατείας. Αποφασίστηκε να ονομαστεί «Πλατεία Όθωνος» προς τιμήν του πρώτου βασιλιά της χώρας.
Την εποχή εκείνη, η έκταση είχε καλυφθεί από κάθε είδους μικρά κτίρια (καπηλειά, αλογόμυλοι και παραπήγματα), ενώ τον ελεύθερο χώρο καταλάμβαναν κάθε τόσο αυτοσχέδια θεάματα, όπως του Ιταλού θαυματοποιού Γιαμπατίστα (1845) και το ξύλινο αμφιθέατρο του Γερμανού Λαμπεργέρ (1853). Μέσα στα επόμενα χρόνια, ωστόσο, άρχισαν να χτίζονται τα γύρω κτίρια στα πρότυπα των ευρωπαϊκών και κυρίως ιταλικών πόλεων, δίνοντας έτσι σχήμα στην πλατεία, ενώ οι διάφοροι πωλητές εγκαταστάθηκαν πλέον στο νεόκτιστο Παντοπωλείο (1855). Το 1860 αποπερατώθηκε μια πρώτη ισοπέδωση του εδάφους.
Ο αδριάντας του Ανδρέα Μιαούλη.
Τον Οκτώβριο του 1862, οι κάτοικοι του νησιού πληροφορήθηκαν στην πλατεία την έξωση του Όθωνα και λίγες ημέρες αργότερα (15 Οκτωβρίου), η πλατεία μετονομάστηκε σε «Πλατεία Λεωτσάκου» προς τιμήν του Νικόλαου Λεωτσάκου, διοικητή μικρού σχετικά στρατιωτικού τμήματος της Σύρου, ο οποίος στις 28 Φεβρουαρίου 1862 τέθηκε επικεφαλής της στρατιωτικής φρουράς της Ερμούπολης που επιχείρησε να απελευθερώσει τους πολιτικούς κρατούμενους στην Κύθνο. Στην αποτυχημένη εκείνη εκστρατεία (γνωστή και ως Κυθνιακά), ο Λεωτσάκος σκοτώθηκε μαζί με τον αξιωματικό Μωραϊτίνη και τον φοιτητή Σκαρβέλη.
Ακολούθησε το χτίσιμο της Λέσχης το 1863. Το 1868, το μεσαίο τμήμα της πλατείας απέκτησε λιθόστρωτο δάπεδο από μάρμαρα Τήνου, ενώ το 1870 συμπληρώθηκε η πλακόστρωση και των υπόλοιπων τμημάτων. Το 1876, θεμελιώθηκε το δημαρχείο και η πλατεία άρχισε να παίρνει τη σημερινή της μορφή. Το 1889, έγιναν τα αποκαλυπτήρια του αδριάντα του Ανδρέα Μιαούλη και η πλατεία μετονομάστηκε σε «Πλατεία Μιαούλη».
Γρήγορα η πλατεία έγινε ο τόπος συγκέντρωσης των κατοίκων της πόλης. Το 1912, πλήθος κόσμου υποδέχτηκε τον Ελευθέριο Βενιζέλο, ενώ το 1917 αποδοκιμάστηκε έντονα ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ιταλικά στρατεύματα αποβιβάστηκαν στη Σύρο τον Μάιο του 1941, γεγονός που συνετέλεσε στην παρακμή της Ερμούπολης εκείνη την εποχή. Πάντως, Έλληνες και Ιταλοί γιόρτασαν μαζί την αναγγελία για την υπογραφή ανακωχής μεταξύ Ιταλίας και Συμμάχων από το μεγάφωνο της πλατείας. Λίγο αργότερα όμως, το νησί πέρασε στη δικαιοδοσία των Γερμανών, οι οποίοι βομβάρδισαν την ανατολική πλευρά της πλατείας τον Σεπτέμβριο του 1944 προκαλώντας σοβαρές ζημιές.

Η πλατεία σήμερα

Σήμερα, στην πλατεία στεγάζονται το δημαρχείο του Δήμου Σύρου - Ερμούπολης, το Ιστορικό Αρχείο Σύρου καθώς και η Δημοτική Βιβλιοθήκη Ερμουπόλεως, ενώ είναι πάντοτε το θέατρο των παρελάσεων και κάθε είδους εορταστικών δρωμένων που εκδηλώνονται στο νησί καθ' όλη τη διάρκεια του έτους.
Σε πολύ κοντινή απόσταση βρίσκονται ο Ιερός Μητροπολιτικός Ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος και το ιστορικό 1ο Γυμνάσιο Ερμούπολης (βορειοδυτικά), το Θέατρο Απόλλων και ο Ιερός Ναός του Αγίου Νικολάου (βορειοανατολικά) και το λιμάνι της Ερμούπολης (νότια).

 
Ο Ανδρέας "Μιαούλης" - Βώκος (Ύδρα 20 Μαΐου 1769Πειραιάς 11 Ιουνίου 1835) ήταν Έλληνας καραβοκύρης, δηλαδή πλοιοκτήτης, ο οποίος διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο στην επανάσταση του 1821, ως διοικητής ναύαρχος του ελληνικού στόλου, αλλά και στη μετέπειτα πολιτική ζωή του τόπου, με αποκορύφωμα την ανταρσία της Ύδρας κατά του Καποδίστρια, που είχε ως αποτέλεσμα την πυρπόληση του εθνικού στόλου στον Πόρο. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του τιμήθηκε πλείστες φορές από το οθωνικό καθεστώς, ενώ συμπεριλήφθηκε και στην τριμελή επιτροπή που προσέφερε το στέμμα στον νεαρό τότε Όθωνα. Υπήρξε ο γενάρχης της οικογένειας των Μιαούληδων και γιος του ήταν ο μετέπειτα πρωθυπουργός της Ελλάδας, Αθανάσιος Μιαούλης.
Η προσφορά του τιμάται κάθε χρόνο στα Μιαούλεια, φεστιβάλ το οποίο είναι αφιερωμένο στη στρατιωτική δράση του Ανδρέα Μιαούλη κατά τη διάρκεια του απελευθερωτικού αγώνα των Ελλήνων (1821-1827).


 Tα Λάφυρα στην Πλατεία Μιαούλη, στην Ερμούπολη Σύρου. 



Στην πλατεία Μάρκου Βαμβακάρη στην Άνω Σύρο με την προτομή του μεγάλου Ρεμπέτη. Εκεί βρίσκεται και το Μουσείο του Μάρκου. Ουσιαστικά, σε μουσείο έχει μετατραπεί το παλαιό διώροφο σπίτι του. Λειτουργεί από το 1995 και μέσα υπάρχουν τα προσωπικά του αντικείμενα.


Το Μουσείο Μάρκου Βαμβακάρη άρχισε να λειτουργεί το 1995, είκοσι τρία χρόνια μετά από εκείνο τον Φεβρουάριο που η φωνή του δάσκαλου του ρεμπέτικου τραγουδιού έσβησε στη Νίκαια - Πειραιά.

Η ιδέα για τη δημιουργία του είχε συλληφθεί από παλιά, όταν δόθηκε το όνομά του σε ένα δρόμο της Απάνω Χώρας και το 1987 επανήλθε στο προσκήνιο, όταν διαμορφώθηκε και η ομώνυμη πλατεία με την προτομή του με σκοπό να τιμήσει το μεγάλο τροβαδούρο και μουσικοσυνθέτη, που γεννήθηκε στην Άνω Σύρο το 1905 και ο οποίος έγινε γνωστός τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό με τα ρεμπέτικα τραγούδια του, ιδίως με την «Φραγκοσυριανή».

Πρόκειται για ένα παλαιό διώροφο σπίτι στον κεντρικό δρόμο της Απάνω Χώρας, στην οδό Αγίου Σεβαστιανού 3, το οποίο αναπαλαιώθηκε, προκειμένου να φιλοξενήσει τα προσωπικά αντικείμενα του Μάρκου Βαμβακάρη.

Οι φίλοι του Μάρκου θα συναντήσουν στο Μουσείο, φωτογραφίες και προσωπικά ενθυμήματά του, το διαβατήριο που δεν πρόλαβε να χρησιμοποιήσει, την ταυτότητά του, ρούχα και παπούτσια του (ο Μάρκος λάτρευε τα παπούτσια – είχε δε περί τα 50 ζευγάρια) χειρόγραφα κείμενα, το δαχτυλίδι και το ρολόι του, εργαλεία του (τανάλιες, μαχαιράκια κ.λ.π.) που κρατούσε, όταν δεν είχε αγκαλιά το μπουζούκι του, ακόμη και κάποια πολύ προσωπικά αντικείμενα, που παραχωρήθηκαν από την οικογένειά του.

Ο Δήμος Σύρου Ερμούπολης φιλοδοξεί, μέσα από το Μουσείο, να κάνει ακόμη περισσότερο γνωστή, τη ζωή και την τέχνη του Μάρκου Βαμβακάρη, που παρουσιάζουν ένα θαυμάσιο πεδίο για έρευνα και ίσως ακόμη να κλονίσει κάποιους εύκολους χαρακτηρισμούς όπως το «τραγούδι του τεκέ και της φυλακής» και κάποιες θεωρίες σχετικά με το ρεμπέτικο τραγούδι και την ιστορία του.

Το Μουσείο είναι ανοικτό από την 1η Ιουνίου έως τα τέλη Σεπτεμβρίου καθημερινά από τις 11 π.μ. – 14.00 μ.μ. και από τις 19.00 μ.μ – 22.00 μ.μ. 
 
Πηγές: 
 
 
 
Εκφραστικοί μου, δεν τελειώσαμε ακόμη εμείς.
Έχουμε συνέχεια στο ταξίδι αυτό μιας και το Συριανό μας κορίτσι μου έχει στείλει κι άλλες φωτογραφίες, από πέρυσι βέβαια, που ανέβασα στο φεισμπουκ αλλά εδώ όχι. Κάλλιο αργά παρά ποτέ  δε λέει η παροιμία όμως; ;)
 
Εδώ φίλοι μου, μπορείτε να θυμηθείτε την πρώτη μας βόλτα στο πανέμορφο αυτό νησί: http://ekfrastite.blogspot.gr/2015/10/blog-post_2.html 
 
Ευχαριστώ πάρα πολύ!
 
Όμορφη μέρα σε όλους σας, φίλοι.
Την αγάπη μου.