Δευτέρα, 28 Φεβρουαρίου 2011

.... 7 Secrets .......

     Kαλημέρα και Καλή Εβδομάδα να έχουμε! :)
     Σήμερα ανακάλυψα πως η καλή μου φίλη ALMA LIBRE με προσκάλεσε να παίξω το πρώτο μου blogοπαίχνιδο και ομολογώ πως πολύ μου άρεσε αυτό γιατί με έκανε να χαρώ με τον ίδιο τρόπο που χαίρετε και ένα μωρό στο πρώτο του παιχνίδι, έτσι πιστεύω δηλαδή.
     Αυτο το παιχνίδι ονομάζετε seven secrets και σύμφωνα με το οποίο καλείσαι να μοιραστείς με τους διαδικτυακούς σου φίλους επτά από τα μυστικά σου, βέβαια δε νομίζω πως θα μοιραστούμε τα πιο σοβαρά μυστικά μας αλλά θα προσπαθήσουμε τουλάχιστον.
     Αν και αυτή τη στιγμή δεν μου έρχονται στο μυαλό πολλά μυστικά που να θέλω και να μπορώ να μοιραστώ μεταξύ σας ξεκινώ σιγά σιγά και πιστεύω πως στη πορεία θα τα ολοκληρώσω.

      Λοιπόν... ξεκινάμε....,
  1. Ειμαι αρκετά φοβιτσιάρα αλλά προσπαθώ να ξεπεράσω τις φοβίες μου και νομίζω πως τα ψιλοκαταφέρνω.
  2. Μου αρέσει να βάζω δυνατά τη μουσική και να χορεύω σα τρελλή μέσα στο σπίτι (μόνη φυσικά).
  3. Ενώ πιστεύω στο ενστικτό μου..., σπανίως το ακολουθώ.
  4. Πρόσφατα ανακάλυψα πως στην ηλικία των 18 μας που καλούμαστε κατα κάποιο τρόπο να επιλέξουμε την επαγγελματική μας πορεία και να σπουδάζουμε, είμαστε λίγο ανώριμοι για να κάνουμε τη σωστή επιλογή γιατί αν κρίνω από εμένα συνειδητοποιώ πως αυτό που σπούδασα δεν ήταν τελικά αυτό που αγαπούσα και αυτό που μου ταίριαζε φυσικά.
  5. Στη πρώτη Λυκείου, η έκθεσή μου με τίτλο : "Ο ρόλος των ναρκωτικών στη ζωή των νέων" που είχα στείλει στη Βουλή των Εφήβων, είχε καταταγεί στις 12 καλύτερες εκθέσεις της πόλης μου και αισθάνομαι πολύ υπερήφανη γι' αυτό γιατί την είχα γράψει εντελώς ολομόναχη χωρίς καμία βοήθεια.
  6. Στη τρίτη Λυκείου (ΤΕΕ) ήμουνα σημαιοφόρος χωρίς να ήμουνα συνέχεια σκυμμένη πάνω από βιβλία, αντίθετα διάβαζα μία δυο φορές και τα θυμώμουνα απ' έξω. Καλή μνήμη :)
  7. Θέλω μέσα σε λίγους μήνες η ζωή μου να αλλάξει οριστικά. Να καταφέρω να ασχολήθώ επαγγελματικά με τη συγγραφή και να γίνει τόσο γλυκιά και ρόδινη σα τα παραμύθια που γράφω. Γιατί τελικά δε θα σταματήσω ποτέ να είμαι παιδί και ούτε το θέλω φυσικά... ή τουλάχιστον έτσι αισθάνομαι τωρα.
      Αυτά λοιπόν για μένα! Τελικά εύκολα μου βγήκαν κάποια μυστικά μου.
      Τώρα ήρθε η ώρα να προσκαλέσω και εγώ επτά φίλες μου να παίξουν μαζί μας αυτό το παιχνιδάκι:

  1. ChrisO's Creations.
  2. ΛΥΧΝΟΣ ΚΑΙΟΜΕΝΟΣ.
  3. ΜΟΝΤΕΡΝΑ ΣΤΑΧΤΟΠΟΥΤΑ.
  4. FOUFOULAS DEGOUPAGE.
     
  5. ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΑΓΑΠΗ.
     
  6. Joanna's handmade dream.
     
  7. MAIRAKI.

 




Τρίτη, 22 Φεβρουαρίου 2011

ΠΑΙΧΝΙΔι ΑΓΑΠΗΣ ΜΕ... ΝΟΤΕΣ!

      Σήμερα είπα να σας καλημερίσω με μια αναδημοσίευση ενός παζλ όχι τόσο συνηθισμένου, χιλιοτραγουδισμένου και αγαπημένου όμως ναι! 

         Το παζλ αυτό ηταν μια φανταστική δημιουργία της αγαπημένης φίλης  ALMA LIBRE, το οποίο όχι μόνο μου έφτιαξε την ημέρα αλλά με έκανε να θέλω να έχω και εγώ κάπου εδω μέσα τα κομμάτια του και να καταφεύγω σε αυτά κάθε φορά που κάποιο μου έχει λείψει και το έχω επιθυμήσει πολύ!

         Έτσι λοιπόν αφού το ζήτησα και πήρα την απαραίτητη άδειά της και την ευχαριστώ γι' αυτό σας το παρουσιάζω και εγώ μέσω του δικού μου ιστότοπου, όχι για να το συνθέσετε αλλά για να το αφήσετε να σας ταξιδέψει και να σας εκφράσει με τη μαγεία και το ταξίδι της μουσικής, των στίχων αλλά και γενικά τη τόσο όμορφη ιδέα της Άλμας!

     

"Παιχνίδι Αγάπης μέ ... νότες"




Πάμε νά συνθέσουμε ένα puzzle γιά τήν Αγάπη ??? Τί λέτε ??



1) "Εψαχνα νά βρώ .. κάτι γιά νά στό γράψω" ...

"Κι αν δεν έχω μαρκαδόρο , με το αίμα μου θα σου γράψω πως μου λείπεις κι είσαι η έννοια μου "...





2) "Καί σού τό έγραψα "...

"σε θελω εδω"

"Σε θέλω εδώ για να μπορώ..... να΄χω έναν άνθρωπο δικό μου.... με τη σιωπή να του μιλώ.... όπως μιλάω στον εαυτό μου... και να μοιράζομαι στα δυο.... τ΄άστρα το χρώμα το λεπτό.... ότι κι αν γίνει καρδιά μου... εσύ να΄σαι εδώ....

Να μπορώ να σ΄αγαπήσω.... να μπορώ να σε μισήσω.... με το βλέμμα να σου δείξω.... χωρίς να μιλήσω..... τι θέλω να πω."



Πέμπτη, 17 Φεβρουαρίου 2011

ΣΚΙΕΣ ΤΗΣ ΒΙΚΥΣ ΔΕΡΜΑΝΗ

      Θέλω να ευχαριστήσω μέσα από τη καρδιά μου το ΛΥΧΝΟ ΚΑΙΟΜΕΝΟ που μου επέτρεψε να αναδημοσιεύσω και εγώ στη προσωπική μου σελίδα ένα ποίημα το οποίο με το που το διάβασα  το πρωί με έκανε να γουρλώσω τα μάτια απο ικανοποίηση! Ναι... από ικανοποίηση για μια τέτοια σπουδαία γραφή γιατί αγαπημένη μου ΛΥΧΝΕ πρέπει να σου πω ότι όλα σου του ποιήματα είναι εξαιρετικά αλλά το συγκεκριμένο με μαγνήτισε, με προσήλωσε πριν καν καταφέρω να ολοκληρώσω την ανάγνωσή του. Ειλικρινά είναι ένα ποίημα που μπορεί να δώσει στον αναγνώστη βαθιά συναισθήματα, αρκεί να αφήσει τον εαυτό του για άλλη μια φορά να ψάξει και πίσω από τις λέξεις!


                                      
                                       ΣΚΙΕΣ.


                           Ίχνος φωνής δεν θα μείνει
                          στη σκιά που απλώνει σκιές

                          η θέληση άνισο επιφώνημα
                         σε γέφυρα ελπίδας
                         στην ανάσα που διαφεύγει
                         απ’ τα χείλη επιθυμώντας
                         να γλιστράει μες στο άπειρο

                         τροχός η ζωή που εκτροχιάζεται
                         υφάδι των φευγαλέων αντιθέσεων
                         ο δρόμος τραχύς
                         της εύπλαστης ψυχής


Σάββατο, 12 Φεβρουαρίου 2011

ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΦΙΛΟΙ...

      Μία από τις αναρτήσεις που δυστυχώς μου σβήστηκαν ή τις έχασα, ήταν το παρακάτω καταπληκτικό για εμένα απόσπασμα ποιήματος που είχα βρει μέσω της google και το είχα αφιερώσει στις κολλητές μου φίλες Καίτη και Εύη. Το βρήκα λοιπόν ξανά σήμερα και το αναδημοσιεύω, πάντα με την ίδια αφιέρωση...!



Θα είμαστε φίλοι... 

(ποίημα, δε γνωρίζω τον συγγραφέα, σε απόδοση του Γ. Πιντέρη)



    Ποιος είμαι: Δεν το ξέρω.
    Κάποτε ήμουνα ο τάφος για ένα κουνελάκι,
    ένα καλάθι του μπάσκετ στο γκαράζ,
    ένα λαχανί μπάλωμα,
    θάμνοι και δέντρα πασχαλιάς που τα σκαρφάλωναν μυρμήγκια.
    ήμουνα βραχόσκαλες και μια μυστήρια στέρνα,
    φωτιές από ξερόχορτα,
    ήμουν νεροπόλεμος και πινγκ-πονγκ στο υπόγειο.
    Ήμουνα ένας μικρούλης άσπρος φράχτης,
    ένα κρεβάτι και μια σιφονιέρα σφένδαμνο που μοιραζόμουνα μ' αδέλφια,
    μια σκυλίτσα που τη λέγαν Σάντυ και χόρευε.
    Φίλους ήτανε εύκολο να βρεις.
    Σκαρφαλώναμε δέντρα,
    χτίζαμε χορτοκάλυβα,
    κυνηγούσαμε φίδια -και ονειρευόμαστε πολύ.
    Θα είμαστε φίλοι: Πέρα από χρόνια παιδικά,

    Ποιος είμαι: Δεν το ξέρω.
    Κάποτε ήμουν εύκολος να με προβλέψεις.
    ήμουνα μορφωμένος, εκπαιδευμένος,
    μ' αγαπούσαν -όχι όπως ήμουνα, μα όπως έδειχνα να είμαι.
    Ο ρόλος μου ήταν ο ασφαλής μου τρόπος για να κρύβομαι.
    Δεν είχα λόγο ν' αλλάξω.
    Με παραδέχονταν. Τους ευχαριστούσα.
    Τότε, άξαφνα σχεδόν, άλλαξα.
    Τώρα είμαι λιγότερο σίγουρος, πιότερο ο εαυτός μου.
    Ο ρόλος μου σχεδόν εξαφανίστηκε.
    Οι ρίζες μου δεν είν' στην εκκλησιά μου, τη δουλειά μου, την πόλη μου,
    ούτε καν στον κόσμο μου.
    Είναι μέσα μου.
    Φίλους δεν είναι εύκολο να βρεις -και ονειρεύομαι πολύ.
    Θα είμαστε φίλοι; Πέρα από ρόλους.

Παρασκευή, 11 Φεβρουαρίου 2011

MHΠΩΣ ΞΕΡΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙ?

       Σήμερα διαπίστωσα πως μου λείπουν τουλάχιστον τρεις ιστορίες από αυτές που είχα δημοσιεύσει και είχα αφιερώσει σε άτομα που με είχαν εμπνεύσει και το περίεργο είναι πως τις έψαξα στην αναζήτηση και μου έγραφε οτι η σελίδα δε βρέθηκε όταν πάτησα επάνω στα αποτελέσματα... Εγώ όμως τις συγκεκριμένες αναρτήσεις δε τις έσβησα.. και δε μπορώ τώρα να τις βρώ.. Μήπως ξέρει κάποιος από εσάς να μου πει αν και πως μπορώ να βρω που είναι και να τις αναρτήσω ξανά;

        Ευχαριστώ...!

Σάββατο, 5 Φεβρουαρίου 2011

ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΜΑΖΙ ΣΟΥ.

    Τη παρακάτω εξαιρετική για εμένα ιστορία τη διάβασα στο blog της πολύ γλυκιάς και ταλαντούχας Sweet truth. Με συγκίνησε, με μαγνήτισε και γενικά μου προκάλεσε έντονο ενδιαφέρον, έτσι λοιπόν θέλησα να την αναδημοσιεύσω και εγώ "στολίζοντας" και το δικό μου blog με μια τοσο ωραία δημοσίευση. Εφόσον τη ρώτησα και δέχτηκε, κάτι για το οποίο την ευχαριστώ θερμά σας τη παρουσιάζω και εγώ από το δικό μου blogόσπιτο και εύχομαι να σας αρέσει τόσο πολύ, όσο και σε εμένα.


~Θα είμαι μαζί σου~

    Τα χέρια της έτρεμαν όταν πήρε το γράμμα στα χέρια της. Κάθε φορά έτρεμαν καθιστώντας τη ανήμπορη να ανοίξει το φάκελο. Εφτά χρόνια είχαν περάσει που, σαν σήμερα, τον αποχαιρετούσε στο λιμάνι. 
"Πρέπει να φύγω το ξέρεις, μη μου στενοχωριέσαι. Θα γυρίσω πλούσιος, θα παντρευτούμε και θα σε εχω βασίλισσα πάνω από το κεφάλι μου. Ό,τι θέλεις στα πόδια σου θα το έχεις." 
"Εγώ θέλω εσένα", του είχε πει με βουρκωμένα μάτια, "μη φύγεις, θα τα βγάλουμε πέρα μαζί, θα δουλέψουμε και οι δυο αν είναι ανάγκη. Μείνε μαζί μου αγάπη μου." 
Τώρα και τα δικά του μάτια ήταν υγρά, αλλά ο εγωισμός του τον έκανε ανένδοτο. Άπλωσε το χέρι του και τη χάιδεψε τρυφερά στο μάγουλο. Αφέθηκε και κείνη στο χάδι του και άφησε ελεύθερα τα δάκρυά της να κυλήσουν. Νιώθωντάς τα στα δάχτυλά του την τράβηξε κοντά του και την αγκάλιασε σφιχτά. Εκείνη άρχισε να κλαίει με λυγμούς και του ψέλλιζε: "Αντρέα μη φύγεις... μη φύγεις..." 
"Σσσς... Θα είμαι μαζί σου" της είπε χαϊδεύοντάς της τα μαλλιά για να ηρεμήσει. Και έφυγε. Δεν γύρισε να την κοιτάξει για να μην δει τα δικά του δάκρυα. Ύστερα από πέντε μέρες έλαβε το πρώτο του γράμμα.