Πέμπτη, 31 Μαΐου 2012

Σσσσσσσσσσσσςςςςςςςςς!

Μιλώ ψιθυριστά…
Κρατάτε μυστικό;
Τα όνειρα του καθενός μας «κοιμούνται» τριγύρω μας.
Μοιάζουν σαν εκείνες τις μικρές φουσκάλες που φυσούσαμε παλιά από ένα παιδικό παιχνίδι και σκορπούσαν τριγύρω μας ως κάτι μαγικό κ ονειροπόλο.
Είχατε τέτοιο παιχνίδι;
Θυμάστε με τι μανία και χαρά κυνηγούσατε τις φουσκάλες που πριν λίγο είχατε οι ίδιοι σκορπίσει;
Άλλες πιο μεγάλες, άλλες πιο μικρές, μα όλες όμορφες, μοναδικές!
Σα μαγική μοιάζει η εικόνα ενός παιδιού στη μέση να φυσά το παιχνίδι και φούσκες πολλές τριγύρω του να «αρμενίζουν» ψηλά περήφανες στον ουρανό.
Άλλες θα σπάσουν, άλλες θα πέσουν κι άλλες θα ανυψωθούν στον ουρανό και θα χαθούν από το ανθρώπινο μάτι.
Κάπως έτσι μοιάζουν και τα όνειρα που κάνει κάθε ανθρώπινο μυαλό.
Το μυαλό γεννά φουσκάλες, πλαισιώνουν τη καρδιά του ανθρώπου και η καρδιά ευφραίνετε κλείνοντας τα ανθρώπινα μάτια για μια βουτιά στο όνειρο.
Κάθε όνειρο, κοινώς βαθιά επιθυμία «κλειδωμένη» σε κάθε φουσκάλα να «αναπαύεται».
Ναι τα όνειρα «κοιμούνται»!
Ταξιδεύουν τριγύρω μας μα «κοιμούνται».
Θα ξυπνήσουν όταν έρθει η ώρα τους, όταν σπάσει η φούσκα τους.
Ας μην επιμένουμε.
Θα ξυπνήσουν όταν έρθει η ώρα να ξυπνήσουν.
Όταν το αποφασίσουν τα ίδια.
Σσσσσσσσσσσσσσσσσουτ!
Τα όνειρα κοιμούνται μα θα ξυπνήσουν τελικά.
Σήμερα μιλάμε ψιθυριστά εδώ!
Είναι όμορφα και γαλήνια να παρατηρείς τα όνειρα να «κοιμούνται» και να «ταξιδεύουν» τριγύρω σου….
Μοιάζει με την εικόνα που ανέφερα παραπάνω.
Στη μέση εσύ και τριγύρω τα όνειρα σου.
Θες να απλώσεις το χέρι να αγγίξεις έστω ένα  εξ αυτών μα είναι τόσο όμορφα ακόμη κ έτσι που δε θέλεις να τα ενοχλήσεις…
Είπαμε θα ξυπνήσουν όταν  θέλουν να ξυπνήσουν
Εξάλλου μη ξεχνάς πως αφού τα όνειρα μπορούν έστω κι ακόμη να τα κάνουν οι άνθρωποι έχουν και ένα σημαντικό κοινό στοιχείο μεταξύ τους.
Αν τα αφυπνίσεις νωρίτερα από τη στιγμή που τα ίδια θελήσουν θα θυμώσουν, δε θα σε πιστέψουν και θα απομακρυνθούν περισσότερο από κοντά σου.
Άφησέ τα να ταξιδέψουν τριγύρω σου και προσπάθησε να απολαύσεις την εικόνα που σου προσφέρουν.
Μη τα ξυπνήσεις….
Είπαμε θα ξυπνήσουν όταν θελήσουν τα ίδια να ξυπνήσουν!
Σσσσσσσσσσςςςςςς!!!!!

Τρίτη, 29 Μαΐου 2012

ΠΙΟ ΚΑΤΩ ΚΙ ΑΠ’ ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ.

            Σκληρή φράση, σκληρή φάση!
            Κι ποιός δε το έχει αισθανθεί.
Και ποιός δε το έχει προφέρει καποια στιγμή για τον εαυτό του μα και για κάποιον ή για κάποιους από τους συνανθρώπους του.
            Τι να είναι άραγε αυτό που ονομάζουμε πιο κάτω κι απ’ το τίποτα;
            Το πιο κάτω κι απ’ το τίποτα είναι αυτό που συνηθίζουμε να το προφέρουμε στις άσχημες καταστάσεις που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε στη ζωή μας.
            Είναι αυτό που λέμε κάθε φορά που πληγωνόμαστε, που υποφέρουμε, που πονάμε που τα πράγματα δεν ήρθαν όπως ελπίζαμε ή όπως πιστεύαμε πως θα έπρεπε να γίνουν. Είναι αυτά που δεν έγιναν ενώ θέλαμε πολύ να γίνουν. Είναι αυτά που στην ουσία δε καταφέραμε ή δε μας αφήσαν να κάνουμε. Κοινώς είναι αυτά που οι άνθρωποι θέλαμε να πραγματοποιηθούν αλλά όχι μόνο δε πραγματοποιήθηκαν αλλά έγιναν τα ακριβώς αντίθετα από αυτά που θα μπορούσαμε να είχαμε φανταστεί.
            Και ξέρετε τι γίνετε συνήθως στις ανωτέρω περιπτώσεις;
            Δε ξέρετε;
            Νομίζω πως ξέρετε. Όλοι ξέρουμε!
            Ξεκινάει εκείνη η κατηφόρα που έχουμε πει πολλές φορές, εκείνη η ρημάδα η κατηφόρα (καμιά σχέση με τη κατηφόρα που λέγαμε στου ποδηλάτου το κείμενο) και σε παρασέρνει ολοένα και πιο χαμηλά με ολοένα και περισσότερη ταχύτητα στο τέλος της.
            Και κάπου εκεί που κοντεύουμε να φτάσουμε στο τέλος της λέμε τη γνωστή σε όλους φράση «έπιασα πάτο» που σημαίνει είμαι πιο χάλια κι απ το χάλια. Το έπιασα πάτο λοιπόν είναι το δικό μου πιο κάτω κι απ το τίποτα που θέλησα να αναλύσω σήμερα.
Μπορεί να υπάρχει κάτι κάτω από το τίποτα;
            Φυσικά και μπορεί, μεταφορικώς τουλάχιστον μιας και που το κάτω από το τίποτα είναι η παρομοίωση της κατηφόρας!
            Έχει η κατηφόρα τέλος; Τελειώνει ποτέ μια κατηφόρα;
            Τι είναι στην ουσία η κατηφόρα;
            Δρόμος δεν είναι; Κομμάτι δρόμου δεν είναι; Μέρος μια διαδρομής δεν είναι;
            Μετά από μια κατηφόρα τί ακολουθεί συνήθως;
            Το ίσωμα δεν ακολουθεί;
            Και μετά το ίσωμα τι ακολουθεί;
            Ανηφόρα δεν ακολουθεί;
            Η καλή ανηφόρα αυτή τη φορά (όχι εκείνη που είχαμε αναλύσει στο κείμενο του ποδηλάτου).
            Θα μου πείτε υπάρχουν και κατηφόρες που οδηγούν κατευθείαν σε ανηφόρες αλλά δε θεωρώ πως αυτό το στάδιο είναι το καλύτερο. Νομίζω πως πάντα χρειάζεται ένα μικρό ίσωμα για να μας φέρει στα «συγκαλά» μας και να μας δείξει το δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουμε για να ξεκινήσουμε να ανηφορίζουμε πιο προσεκτικά αυτή τη φορά για να μην έχουμε την ίδια ορμή στην επόμενη κατηφόρα που θα συναντήσουμε γιατί θα τη συναντήσουμε αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Ίσως όχι άμεσα μα κάπου θα υπάρχει μία ακόμη κατηφορική πλευρά του δρόμου.

Δευτέρα, 28 Μαΐου 2012

ΜΕΤΑ ΤΟ ΣΚ

             Καλημέρα στη μπλοκογειτονιά μου και καλή εβδομάδα να έχουμε.
            28 Μαΐου σήμερα.  Κοντεύει να μας αποχαιρετήσει κι αυτός. Να φύγει και να μη ξανάρθει τώρα άμεσα εννοώ. Σε ένα χρόνο καλώς να έρθει ξανά.
            Τώρα θα μου πείτε ο Ιούνιος θα είναι καλός; Νέες εκλογές, νέα μετρά, νέοι φόροι, εφορία, κτλ κτλ κτλ. Νέα προβλήματα γενικώς!
            Περί εκλογών και τα λοιπά θα τα πούμε άλλη φορά σε άλλη σχετική ανάρτηση όταν πλησιάζει ο καιρός τους, για σήμερα θέλω να σας πω δυο λογάκια που έγιναν μέσα στο διήμερο που πέρασε.
            Λοιπόν έχουμε και λέμε.  Το σκ στο χωριό ηταν πολύ καλό και γρήγορο, όπως τα περισσότερα σκ μου.
            Αυτό το σκ όμως ηταν λίγο πιο ιδιαίτερο από τα υπόλοιπα αφού εκεί κοντά που μένω είχαμε τον εορτασμό του Αγίου Ιωάννου του Ρώσσου. Δε νομίζω πως χρειάζεται να σας πω περισσότερα για τη φήμη του μιας και που είναι ξακουστός σε όλα τα μέρη της Ελλάδας και όχι μόνο.
            Κόσμος! Όπως καταλαβαίνετε πολύς κόσμος και μάλιστα όλων των ηλικιών! Και δεν εννοώ μόνο κόσμος στην εκκλησία και στο Προκόπι (το χωριό), γενικά εννοώ κόσμος και ιδίως κόσμος που πήγαινε με τα πόδια στην εκκλησία διανύοντας πολλά χιλιόμετρα για να τιμήσει τη μνήμη του.
            Ο κάθε άνθρωπος για δικό του λόγο αποφασίζει να πάει περπατώντας στην εκκλησία και για να είμαι ειλικρινής πολλές φορές κοιτώντας ομάδες ανθρώπων στο δρόμο αναρωτιόμουνα για πιο λόγο αποφάσισαν να το κάνουν αυτό.
            Κάποιο τάμα ίσως; Είναι κάτι που προσπαθούν να το κάνουν κάθε χρόνο; Άλλοι για άσκηση; Άλλοι για παρέα; Δεν μπορούσα να είμαι σίγουρη για πιο λόγο το κάνουν αλλά σημασία έχει ότι το κάνουν και όταν το κάνουν για λόγους πίστης και όχι για λόγους που πιθανό ούτε οι ίδιοι να μη ξέρουν (γιατί θεωρώ ότι πολλοί μπορεί να το κάνουν απλά για παρέα ή για βόλτα ή για φυσική άσκηση ή έτσι απλά δίχως λόγο και αιτία) είναι πολύ σημαντικό και άξιο. Αν πάλι το κάνεις δίχως καν να ξέρεις γιατί το κάνεις τότε απλά δε χρειάζεται να το κάνεις. Αυτή είναι η γνώμη μου. Λιτά κι απέριττα.
            Το άλλο πράγμα που θέλω να μοιραστώ μαζί σας είναι το εξής περιστατικό: 
            Επιστρέφοντας με το λεωφορείο στη Χαλκίδα κάθισα μπροστά μπροστά για να μη ζαλιστώ μιας και που ο δρόμος μας είναι πολύ περίεργος να το πω και στο Προκόπι μπήκανε μέσα στο λεωφορείο πολύς κόσμος και έρχεται ένας άνθρωπος μπροστά στον οδηγό και του είπε σιγανά ότι κάπου έχασε το πορτοφόλι του και δεν είχε να πληρώσει εισιτήριο και χωρίς δεύτερη σκέψη ο οδηγός, δίχως καν να ρωτήσει εισπράκτορα και ελεγκτή του λέει πέρνα μέσα βρε.
            Μου έκανε εντύπωση η ευθύτητα αυτού του ανθρώπου. Απάντησε μονομιάς δίχως να σκεφτεί αν έπρεπε να το συζητήσει με τον εισπράκτορα και τον ελεγκτή. Δε ξέρω αν εσάς σας φένετε λίγο αυτό αλλά εμένα μου φάνηκε πολύ. Πραγματικά.  Έχω συνηθίσει να θεωρώ τους ανθρώπους σκληρούς και διστακτικούς συνάμα. Να συζητάνε το καθετί πριν το κάνουν.
            Μου άρεσε που το άκουσα και το είδα να συμβαίνει αυτό. Πραγματικά μου άρεσε! Δεν ηταν και κάτι τόσο σημαντικό μα για μένα εκείνη τη στιγμή ηταν και συνεχίζει να είναι. Δεν είναι η πράξη ακριβώς είναι η ευθύτητα του ανθρώπου. Το πόσο αστραπιαία τον προτρέψε να μπει μέσα δίχως να το συζητήσει με τους άλλους δύο που ανέφερα προηγουμένως.
            Τελικά οι άνθρωποι υπάρχουν ακόμη και μπορείς να τους συναντήσεις σε πολύ μικρά πράγματα γιατί έχουμε τη τάση να θεωρούμε ανθρωπιά πολλές φορές κάτι πολύ ευφάνταστο και ίσως υπερβολικά καλό, όμως να που μπορούμε να τη διακρίνουμε και σε κάπως πιο μικρά πράγματα, απλώς πρέπει να είμαστε πιο προσεκτικοί και παρατηρητικοί για να μπορούμε να τη διακρίνουμε.
            Αυτά για σήμερα φίλοι μου. Εις το επανιδείν λοιπόν!

Σάββατο, 26 Μαΐου 2012

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΣΚ!

     Σήμερα δε θα γράψω πολλά, όχι γιατί δε μου 'ρχονται, απλώς δεν έχω χρόνο! Θα πάω στο χωριό μου για ΣΚ! Θα φορτώσω τις μπαταρίες μου και θα επιστρέψω δριμύτερη!
      Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους ευχομαι!!!!

Παρασκευή, 25 Μαΐου 2012

ΤΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ

       Το παρακάτω κείμενο θέλω να το αφιερώσω σε μία πολύ καλή μου φίλη που αγαπά πολύ το ποδήλατο και αυτή της η αγάπη με ώθησε στο να το εμπνευστώ!
      Αφιερωμένο σε σένα barbie μου! Εύχομαι να σου αρέσει πολύ! :)



          Τι σας έρχεται στο μυαλό ακούγοντας να ηχεί στα αυτιά σας η λέξη ποδήλατο;
            Φτηνό μεταφορικό μέσο;
            Άθληση;
            Γύρος του κόσμου;
            Χόμπι;
            Ψυχαγωγία;
            Παιδιά;
            Αγώνες;
            Όργανο γυμναστικής;
            Τι είδους σκέψη μπορεί να φέρνει στο μυαλό των ανθρώπων η λέξη ποδήλατο ή η απλή εικόνα ενός ποδηλάτου;
            Τελικά τι μπορεί να είναι ένα ποδήλατο;
            Εντάξει όλοι ξέρουμε τι είναι το ποδήλατο αλλά θέλοντας να το μεταφράσουμε με λίγα λόγια δε μπορούμε να πούμε πως το ποδήλατο είναι ένα «εργαλείο» που χρησιμοποιεί ο άνθρωπος για διάφορους λόγους; Κυρίως για λογούς άθλησης μα και λόγους ψυχαγωγίας;
            Έχετε σκεφτεί ποτέ πόσα κοινά μπορεί να έχει ένα ποδήλατο με έναν άνθρωπο;
            Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
            Όταν ένα μωρό αρχίζει να μαθαίνει δειλά δειλά τα πρώτα του βήματα τι είναι συνήθως; Είναι φοβισμένο μα ενθουσιασμένο συνάμα. Κρατάει τους γονείς του σφιχτά από το χέρι υπό το φόβο του να πέσει χάμω μα την ίδια ώρα είναι έτοιμο να χαμογελάσει από τα επιφωνήματα και τις χαρούμενες εκφράσεις των δικών του ανθρώπων που το βλέπουν να προσπαθεί να κάνει τα πρώτα του όμορφα βήματα στον κόσμο μας.
            Τα χέρια των γονιών που κρατάνε το μωρό τι είναι; Δεν είναι βοηθητικά; Δε του παρέχουν βοήθεια και στήριξη για να μάθει να προχωρά;
            Κι ας έρθουμε στη πρώτη επαφή των ανθρώπων με το ποδήλατο.
            Πώς μπορεί να είναι ένας άνθρωπος όταν προσπαθήσει για πρώτη φορά να «καβαλήσει» το ποδήλατό του;
            Για σκεφτείτε λίγο… Δεν είναι φοβισμένος και ενθουσιασμένος συνάμα; Φοβισμένος μη πέσει μα ενθουσιασμένος που θα μάθει να οδηγά ποδήλατο και θα μπορεί να απολαύσει το κόσμο ή μάλλον κάποιο μέρος του κόσμου μαζί του;
            Τι είπαμε προηγουμένως πως χρειάζονται τα μωρά; Βοήθεια! Τι είδους βοήθεια; Τα χέρια των γονιών τους.
            Τι χρειάζεται ένας ανθρώπους για να μάθει να οδηγά ποδήλατο; Βοήθεια! Τι είδους βοήθεια; Κάποιον να του δείξει μα και κάποιον να τον στηρίξει. Ποιός θα του δείξει; Ο άνθρωπος! Θα του δείξει ο άνθρωπος ή θα μάθει μόνος του παρατηρώντας άλλους ανθρώπους.
Χρειάζεται και ένα στήριγμα όμως. Τι είδους στήριγμα;

Πέμπτη, 24 Μαΐου 2012

ΠΡΟΣΟΧΗ... ΕΥΘΡΑΣΤΟ!!!

            Προσοχή εύθραυστο. Η ένδειξη που συνοδεύουμε τα αντικείμενα που είναι πιθανό να σπάσουν κατά τη μεταφορά τους.
            Εύθραυστο, κάτι που σπάει εύκολα.
            Εύθραυστος/εύθραυστη, κάποιος/καποια που πληγώνεται εύκολα.
            Τα αντικείμενα πάντα τα συνοδεύουμε με την προαναφερόμενη ένδειξη, τους εαυτούς μας όμως γιατί τους αφήνουμε εκτεθειμένους περιμένοντας από τους άλλους να κάνουν αυτό που δε κάναμε εμείς; Το αυτονόητο δηλαδή. Να μας προσέξουν;!
            Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
            Είσαι κάπου, έστω σε ένα γραφείο και πρέπει επειγόντως να στείλεις σε κάποιον πελάτη κάποιο προϊόν που σου παρήγγειλε, το οποίο έτυχε να είναι εύθραυστο μιας και που η επιχείρησή σου παράγει μόνο εύθραυστα προϊόντα.
 Τι κάνεις;
 Βρίσκεις το προϊόν, βρίσκεις τη κατάλληλη κούτα σε μέγεθος, βάζεις μέσα και τριγύρω στις γωνίες της αφρολέξ για να είσαι σίγουρος ότι κατά τη μεταφορά του προϊόντος δε θα γίνει κάποιο «μικροατύχημα», τοποθετείς προσεκτικά το προϊόν μέσα της, το πακετάρεις όπως σωστά έχεις μάθει τόσα χρόνια, έπειτα το κλείνεις με χαρτοταινία και στη συνέχεια παίρνεις μια άσπρη κόλλα Α4 γράφεις με κεφαλαία κόκκινα κατά προτίμηση γράμματα τη πρόταση ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΥΘΡΑΥΣΤΟ και στη συνέχεια βάζεις κι άλλη χαρτοταινία πάνω από την ένδειξη για να είσαι σίγουρος ότι δεν υπάρχει περίπτωση να ξεκολλήσει και να χαθεί κάπου ανάμεσα σε τόσες κούτες που πιθανό να υπάρχουν στο «ταξίδι» του προϊόντος σου.
Το παραπάνω είναι μια καθημερινή απλή διαδικασία μεταφοράς ενός εύθραυστου προϊόντος, ποιός είπε όμως ότι μέσα σε μια απλή και συνηθισμένη ημέρα δε μπορεί να συμβεί κάποιο τραγικό λάθος;
Μπορεί να ξεχάσεις να κολλήσεις επάνω στη κούτα την ένδειξη, μπορεί κατά τη μεταφορά να γίνει κάποιο σημαντικό συμβάν με αποτέλεσμα να γίνει χίλια κομμάτια το προϊόν σου, μπορεί ο μεταφορέας να αγνόησε την ένδειξη, μπορεί να χαθεί, μπορεί να στο κλέψουν, μπορεί…, μπορεί…., χίλια δυο μπορεί να συμβούν και να σε φέρουν προτετελεσμένων γεγονότων. Μπορεί απλά να σπάσει το προϊόν σου! Έχει σημασία ο τρόπος; Ή έχει σημασία το αποτέλεσμα; Ίσως το αποτέλεσμα ίσως όμως και ο τρόπος.

Τρίτη, 22 Μαΐου 2012

O ΑΧΑΡΙΣΤΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

            Μεγάλο προσόν να είσαι αχάριστος τη σήμερον ημέρα.
            Ω ναι καλά διαβάσατε, μεγάλο προσόν.
            Ποιός το περίμενε να ερχόταν η στιγμή που ο/η αχάριστος/αχάριστη ή αν θέλετε η αχαριστία γενικώς θα θεωρείτε προσόν και μάλιστα μεγάλο, ίσως και το μεγαλύτερο.
            Και μη που πείτε πως τη σημερινή εποχή δεν είναι προσόν το να είσαι αχάριστος γιατί θα διαφωνήσω μαζί σας.
            Εγώ αυτό βλέπω, αυτό παρατηρώ να συμβαίνει καθημερινά τριγύρω μου. Βλέπω τους αχάριστους ανθρώπους να επιβιώνουν και να αναδύονται στη κοινωνία μας διαρκώς, τη στιγμή που οι ευγνώμων άνθρωποι βυθίζονται ολοένα και περισσότερο στην αφάνεια και στη θλίψη.
            Προσωπικές σχέσεις, φιλικές σχέσεις, οικογενειακές σχέσεις, σχέσεις απλής συνεργασίας μα και επαγγελματικές σχέσεις τείνουν να «πλημμυρίζουν» από το συναίσθημα της αχαριστίας, το οποίο αντί να ελαττώνεται έχει αρχίσει να αυξάνεται με γοργούς ρυθμούς, τόσο γοργούς που νομίζω πως σε λίγα χρόνια κανένας δε θα ντρέπεται να παραδεχθεί δημόσια πως είναι αχάριστος, αντίθετα θα το βροντοφωνάζει με τόλμη, πάθος και πυγμή θεωρώντας πως έχει το καλύτερο προσόν του κόσμου.
            Σε λίγα χρόνια βλέπω στα βιογραφικά τους σημειώματα οι άνθρωποι να αναγράφουν ή μάλλον να αναγράφουμε (γιατί όχι να βάλω και τον εαυτό μου μέσα) στις προσωπικές ικανότητες με μεγάλα γράμματα τη λέξη ΑΧΑΡΙΣΤΙΑ, η οποία εννοείτε ότι θα μπει μπροστά από τις άλλες που τότε θα θεωρούνται και παρλιακές.
            Εμ τι, θα διαβάζει ο άλλος το βιογραφικό σου, θα βλέπει ότι είσαι αχάριστος και σου λέει τέλεια εδώ είμαστε, αυτός είναι ο κατάλληλος υποψήφιος για τη θέση εργασίας. Μόνο έτσι θα πάμε μπροστά σαν εταιρεία. Ποιά εχεμύθεια, ποιά οργανωτικότητα, ποιά ευχάριστη προσωπικότητα. Αχαριστία, αχαριστία η μόνη λέξη  που υποδηλώνει το απαραίτητο προσόν που πρέπει να έχει κάποιος για να καταφέρει να σώσει την εταιρεία μας. Έτσι θα σκέφτονται τα μεγαλοστελέχη. Ένας αχάριστος δε μπορεί παρά να πείθει τους άλλους να τον βοηθάνε φτάνοντας γρήγορα στο στόχο του και εννοείτε πως ποτέ δε παραδέχεται πως ζήτησε τη βοήθεια των άλλων και πώς ποτέ δε θα αναγνωρίσει στους άλλους το ότι τον βοηθήσαν. Για το ενδεχόμενο να βοηθήσει κάποιον άλλο χωρίς προσωπικό όφελος δε το συζητάμε καν. Είναι σαν αρχή αυτό το πράγμα. Ποτέ ένας αχάριστος δε βοηθάει τους άλλους χωρίς προσωπικός όφελος, το οποίο εννοείτε ότι θα είναι μεγαλύτερο από το όφελος του άλλου, του ανθρωπάκου ντε, γιατί για έναν αχάριστο όλοι οι υπόλοιποι είναι/είμαστε ανθρωπάκια. Κοινώς τίποτα μπροστά σε αυτόν και την αχαριστία του.

Σάββατο, 19 Μαΐου 2012

ΚΑΛΟ ΒΡΟΧΕΡΟ (?) ΣΚ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ

            Eπιτέλους έφτασε και το πολυπόθητο ΣΚ της εβδομάδας. Όλα τα ΣΚ για μένα είναι πολυπόθητα αλλά πιο πολύ αδυναμία έχω στη Κυριακή, είναι η μόνη μέρα που είναι ουσιαστικά όλη δική μου.
            Φθινοπωρινό συνεχίζει να είναι το κλίμα και σήμερα στη περιοχή μου αλλά άκουσα πως από σήμερα το απόγευμα θα ξεκινήσει να φτιάχνει μέχρι την επόμενη Τέταρτη όπου θα ξαναχαλάσει πάλι. Αλήθεια – ψέμα δε ξέρω. Αναμένουμε για το αποτέλεσμα λοιπόν.
            Ομολογώ πως αυτός ο μήνας έχει αρχίσει να με κουράζει πολύ και όχι δεν οφείλετε στο κακό του το καιρό που σημειωτέο κράτησε λίγο και καταβάθος μου άρεσε.
Θυμάμαι με πόση χαρά ξεκίνησε αυτός ο μήνας και τώρα που πριν λίγες μέρες μέσιασε τον αισθάνομαι βαρύ κι ασήκωτο που λένε.
            Ελπίζω ο επόμενος που σηματοδοτεί και τον ερχομό του καλοκαιριού να είναι καλύτερος για όλους μας απ’ όλες τις απόψεις.
            Όταν ξεκίνησα να γράφω δεν έβρεχε, τώρα κοιτάζω έξω και βλέπω βροχή, πολύ βροχή. Όμορφη είναι έτσι όπως πέφτει. Είναι ήρεμη γι αυτό. Παρόλο που ρίχνει πολύ είναι ήρεμη και ο ήχος που ακούγεται στο δρόμο κάνει κάτι σα μελωδία.
Περίεργο αλλά το τοπίο που αντικρίζω αυτή τη στιγμή μόνο ως γλυκό θα μπορούσα να το περιγράψω. Είναι και ο ήχος που ακούγεται κάθε φορά που κάποιο αμάξι περνάει απ’ έξω σιγά σιγά και ο θόρυβος της ρόδας που μπαίνει μέσα στο νερό είναι τόσο νηφάλιος μα και άγαρμπος συνάμα όταν κάποιο αυτοκίνητο περάσει με αυξημένη ταχύτητα.
            Και για να χαλάσω λίγο το σκηνικό της όμορφης και χαλαρής κατάστασης να σας πω πως με εκνευρίζουν πολύ οι οδηγοί που όταν βρέχει δε σέβονται τους πεζούς. Βέβαια αυτό είναι θέμα ανθρώπου γιατί και καλοκαιρία να έχει πολλοί οδηγοί δε σέβονται τους πεζούς μα και τους ποδηλάτες (ήθελα να το αναφέρω κι αυτό) και ειλικρινά με τσαντίζει πολύ αυτό αλλά το πιο άσχημο είναι τις βροχερές μέρες που πας εσύ κανόνισα στη δουλειά σου με την ομπρελίτσα στο χέρι που έχεις και το φόβο να μη στη γυρίσει και στη σπάσει ο αέρας και ενώ περιμένεις από τους ευσυνείδητους (λέμε τώρα) οδηγούς να προσέξουν να μη σε κάνουν μούσκεμα, εκείνοι σε γράφουν στα….  και περνάνε από δίπλα σου με φόρα λες και το κάνουν επίτηδες ένα πράγμα και σε κάνουν λούτσα κυριολεκτικά.
Και το χειρότερο όλων είναι αν περάσει αμάξι και πατήσει μέσα σε λακκούβα και εσύ ο δυστυχής περνάς από εκείνο το σημείο τη συγκεκριμένη στιγμή και γίνεσαι μούσκεμα από πάνω μέχρι κάτω.
Μου χει τύχει παρεμφερές περιστατικό και μιλάω εκ πείρας. Άσχημο συναίσθημα εκείνη τη στιγμή, θες να δείρεις και να βρίσεις τον άλλο. Βέβαια μια μούντζα του την έριξα αλλά τι να του κάνει αφού αυτός που είχε ρίξει πριν μια «ροδισιά» νερό.
Τώρα βέβαια το σκέφτομαι γελάω αλλά αν μου ξανασυμβεί πάλι μούντζα με κόβω να ρίχνω. Πάντως γι αυτόν που είναι μέσα στο αμάξι και σε κοιτάει εκ του ασφαλούς θα είναι αστείο το όλο περιστατικό. Έτσι πιστεύω. Βέβαια αν έχει συνείδηση θα πρέπει να αισθανθεί και άσχημα συνάμα.
            Τι θυμήθηκα τώρα…
            Θυμήθηκα πέρσι που πάλι έβρεχε αλλά πολύ περισσότερο από τώρα και είχα δημοσιεύσει 2 αναρτήσεις σχετικές με το πώς αισθανόμουνα τότε. Για όποιον/όποια θέλει να τις διαβάσει μπορεί να πατήσει εδώ: http://ekfrastite.blogspot.com/2011/03/blog-post_17.html και μετα εδώ: http://ekfrastite.blogspot.com/2011/03/blog-post_1921.html.
            Ωραία πού υπάρχει και το αρχείο για να ανατρέχω και να θυμάμαι κι εγώ τι έγραφα πριν από ένα ας πούμε χρόνο αν και τώρα που το σκέφτομαι έχω σβήσει πολλές από τις αναρτήσεις μου αλλά υπάρχουν ακόμη πολλές και να μαστε καλά θα συνεχίσουν να υπάρχουν.
            Ουφ νομίζω πως αυτά φτάνουν για σήμερα. Έτσι ήθελα να σας γράψω και κάτι πριν ευχηθώ σε όλους ένα ευχάριστο ΣΚ.
            Να περάσετε super ότι και να κάνετε φίλοι μου!

Παρασκευή, 18 Μαΐου 2012

ΚΑΚΟΚΑΙΡΙΑ

          Κρύο, βροχή, αεράκι, στοιχεία της φύσης που συνθέτουν ένα άκρως φθινοπωρινό τοπίο. Φθινοπωρινό όμως όχι ανοιξιάτικο που θα έπρεπε να θυμίζει αυτή την εποχή.
            Όχι δε παραπονιέμαι, αντίθετα αρχίζει και μου αρέσει πολύ αυτό το κλίμα των 2 τελευταίων ημερών, παρόλο που τους τελευταίους μήνες παραπονιόμουνα συνέχεια όταν χαλούσε έστω και λίγο ο καιρός.
            Όμως ξέρω που οφείλετε η ευδιαθεσία που νιώθω. Οφείλετε στο ότι μου χε λείψει πολύ αυτή η φθινοπωρινή μπόρα ίσως και καταιγίδα για άλλες περιοχές της Ελλάδας. Μου έλειψε πολύ και τώρα την ευχαριστιέμαι πολύ περισσότερο από την εποχή που της άρμοζε να εμφανιστεί.
            Τελικά πολλά πράγματα που λαμβάνουν χώρα της ζωή μας μα και στη καθημερινότητά μας γενικότερα, από το πιο ασήμαντο έως το πιο σημαντικό, έχουν να κάνουν με το σωστό λεγόμενο timing που πολλοί αναφέρουν μα και το πόσο μας έχεις λείψει κάτι. Είτε αυτό είναι άνθρωπος, είτε δραστηριότητα, είτε ζώο, είτε φυσικό φαινόμενο τη συγκεκριμένη στιγμή. Κι έρχομαι στα από πάνω λόγια μου. Όταν κάτι μας έχει λείψει πολύ πάντα όταν έρθει το ευχαριστιόμαστε πολύ περισσότερο από τότε που κατά κάποιο τρόπο το είχαμε δεδομένο και μπορούσαμε να το απολαύσουμε στο έπακρο. Το απολαύσαμε τόσο πολύ που στο τέλος βαρεθήκαμε και θέλαμε κάτι νέο, κάτι διαφορετικό.
            Να λοιπόν γιατί οι άνθρωποι αλλάζουν τόσο εύκολα πλέον συντρόφους μα και φίλους. Είναι σα να συμβαίνει αυτό που ανέφερα πιο πάνω έχοντας ως αντικείμενο απόλαυσης τον ίδιο τον άνθρωπο πια. Γι αυτό άλλωστε και σε συχνούς χωρισμούς ζευγαριών ακούγεται  η αιτιολογία πως «με είχε δεδομένη-δεδομένο γι αυτό με παράτησε αλλά τώρα που θα καταλάβει τι έχασε θα του/της δείξω εγώ". 

Δευτέρα, 14 Μαΐου 2012

ΠΙΣΩ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ.

             Καλημέρα στη μποκογειτονιά μου και καλή εβδομάδα να έχουμε.
            14 του μήνα σήμερα, μέσιασε σχεδόν που λέμε και μεις στο χωριό. Όπου να ναι θα ξεκινήσουν και οι εξετάσεις στα σχολεία και καλή επιτυχία να έχουν όλα τα παιδιά εύχομαι ολόψυχα.
            Εντωμεταξύ τώρα που το σκέφτομαι αν και δεν έχουν περάσει και πάρα πολλά χρόνια δε θυμάμαι τι αισθανόμουν εγώ τέτοια εποχή όταν κόντευαν οι εξετάσεις της δικης μου χρονιάς.
            Το μόνο που θυμάμαι είναι πως δε χρειάστηκε ποτέ να πιεστώ για να διαβάσω μα ούτε και να διάβαζα ώρες ατελείωτες. Διάβαζα πραγματικά ελάχιστα αλλά θυμόμουν τα πάντα.
Το μάθημα που δε μου άρεσε ποτέ και εξακολουθεί να μη μου αρέσει είναι τα μαθηματικά που ξέρω πόσο σημαντικά είναι αλλά εγώ ποτέ δε τα αγάπησα. Εγώ ήμουνα των προφορικών ας πούμε μαθημάτων.
            Αχ τι θυμήθηκα τώρα. Ωραίες και εκείνες οι εποχές που τότε δεν τους έδινα και τόση σημασία, όμως τώρα ρίχνοντας μια ματιά στο χθες χαμογελώ που σημαίνει πως δε πήγαν χαμένες.
            Και έπειτα ήρθαν οι εποχές της φοιτητικής μου ζωής την οποία δε θα άλλαζα με τίποτα. Όμορφα περάσαμε αλλά το σημαντικότερο όλων είναι πως οι άνθρωποι που τις περάσαμε έμειναν και το πιο όμορφο είναι πως κατάφεραν να μείνουν κι ας είναι πλέον τόσο μακριά. Όχι όλοι αλλά αρκετοί.
            Και μιας και που θυμήθηκα τα εφηβικά μου χρόνια δε θα μπορούσα να μη σας μιλήσω για κάποιους από τους τότε δασκάλους μου. Για ευνόητους λόγους δε θα αναφέρω ονόματα όμως τότε δε μπορούσα να καταλάβω πως ένας καλός δάσκαλος μπορεί να επηρεάσει τη μετέπειτα ζωή των τότε μαθητών του.
            Είμαι πραγματικά τυχερή γιατί έτυχε να έχω κάποιους από τους καλύτερους δασκάλους και ενώ δεν ήμουνα εκείνη η μαθήτρια που διάβαζα πολύ και απάνταγα συνέχεια σε όλα ηταν σα να έβλεπαν κάτι σε μένα και να ήθελαν να το καλλιεργήσουν.

Σάββατο, 12 Μαΐου 2012

ΣΥΓΚΙΝΗΜΕΝΗ ΜΑ ΓΙΟΡΤΙΝΗ ΚΑΛΗΜΕΡΑ


             Kαλημέρα στη γιορτινή πλέον μπλοκογειτονιά μου. 
            Και είναι όντως συγκινημένη γιατί πράγματι έτσι αισθάνθηκα διαβάζοντας δυο αναρτήσεις, τη μια στο μπλοκοσπιτάκι της αγαπημένης Νάσιας και την άλλη στο μπλοκοσπιτάκι του αγαπημένου μου επίσης Μανταρινιού.
            Κορίτσια με κάνατε να συγκινηθώ πρωινιάτικα…. Δε ξέρω αν θα σας το συγχωρήσω ποτέ αυτό! ΧΙΧΙΧΙΧΙΧΙΧΙ
            Η γιορτή της μητέρας λοιπόν σήμερα! Της μαμάς θα πω εγώ! Για μένα η λέξη μαμά ηχεί καλυτέρα στα δικά μου αυτιά και μοιάζει ποιο προσιτή και γλυκιά στην έννοια που έχω εγώ στο μυαλό μου για τη λέξη αυτή.
            Χρόνια πολλά σε όσες γιορτάζετε! Να είστε πάντοτε καλά και να χαίρεστε την οικογένειά σας καθώς και τα άτομα που ανήκουν σε αυτή να χαίρονται και να κάνουν ευτυχισμένες εσάς.
            Χρόνια πολλά και σε όσους γιορτάζουν επίσης οι μαμάδες σας! Είναι αλυσίδα αυτή, κάπου θα υπάρχει μια μαμά για όλους μας.
            Χρόνια πολλά και στη δική μου μαμά που της τα πα πριν λίγο τηλεφωνικώς!
            Χρόνια πολλά και στη ξαδέλφη μου που από φέτος γιορτάζει! Τι γλυκό να γιορτάζεις για πρώτη φορά… :) 
            Πέρασε από το μυαλό μου η σκέψη να γράψω κάτι και για όσες μαμάδες αρκετών ανθρώπων έχουν  φύγει από τη ζωή… αλλά δε θα το κάνω γιατί θα στενοχωρηθώ πολύ και επειδη είμαι ήδη προδιατεθειμένη δε θα το κάνω γιατί παρόλο που ο καιρός είναι χαλιά και σήμερα εγώ έχω ένα πολύ όμορφο πρόγραμμα για μετα το μεσημέρι και για να το ζήσω όπως το είχα φανταστεί θέλω να είμαι χαρούμενη από το πρωί.
            Θα ήθελα να πω όμως σε όσους από εσάς λείπει η μαμά σας απλά σκεφτείτε τη και πείτε της μια γλυκιά λέξη. Σίγουρα θα την ακούσει!
            Ξέρετε, όταν ήμουνα μικρή πίστευα πως οι μαμάδες δε μπορεί παρά μόνο να είναι καλοί άνθρωποι. Μεγαλώνοντας βέβαια διαψεύστηκα κατηγορηματικά, κυρίως απ’ όσα μάθαινα γι αυτές μέσω της τηλεόρασης.
            Δε θα αναφερθώ στις γυναίκες εκείνες που δεν αξίζουν να λέγονται έτσι γιατί στην ουσία δε μπορεί να είναι μαμάδες. Δε τους αξίζει να είναι!
            Θέλω όμως να αναφερθώ σε εκείνες που δε κατάφεραν να γίνουν  μαμάδες. Λυπάμαι όταν βλέπω γυναίκες που θέλουν να γίνουν μαμάδες και δε μπορούν τη στιγμή που άλλες πάνε και κάνουν εκτρώσεις με τον ίδιο τρόπο που αλλάζουν τα ρούχα τους, όμως πιστεύω ακράδαντα πως μαμά δε γίνεσαι όταν γεννάς ένα παιδί. Μαμά γίνεσαι όταν καταφέρεις να αγαπήσεις πραγματικά τα παιδιά.
            Έχω παρατηρήσει πως υπάρχει ακόμη προκατάληψη στο θέμα της υιοθεσίας και ακόμη δε μπορώ να δεχτώ το γιατί, τη στιγμή μάλιστα που έχουν σβηστεί τόσα και τόσα ταμπού των ανθρώπων τα τελευταία χρόνια.

Τρίτη, 8 Μαΐου 2012

ΜΑ ΠΑΛΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ?

        Αυτό το ερώτημα απευθύνω στον εαυτό μου. Λέω μα πάλι για τις εκλογές θα γράψεις; Ε ναι λοιπόν πάλι! Τελικά δεν είπα ακόμη όση ήθελα να πω. Έχω ακόμη δυο-τρία πραγματάκια που θέλω να μοιραστώ μαζί σας.
         Το ένα είναι ένα ερώτημα που υπάρχει απάντηση αλλά δε μπορώ να καταλάβω ποιοί την έδωσαν. Το ερώτημά μου λοιπόν είναι μα ποιός/ποιά ψήφισαν το "μπουμπούκο" για βουλευτή; Δηλαδή έλεος! Με πια λογική; Τους φένετε αγωνιστής; Τι να πω... Να 'χει μεγάλο σόι; Και πάλι δε βγαίνουν τα νούμερα. Πραγματικά όποιος ξέρει ένα καλό σκεπτικό ας μου το πει και μένα. Θέλω να μάθω τόσο μα τόσο πολύ!
      Μου άρεσε πολύ μια δημοσίεση που διάβασα το πρωί στο μπλοκοσπιτάκι του http://apokalipsis999.blogspot.com/2012/05/blog-post_08.html.   Γέλασα τόσο μα τόσο πολύ. Μου έφτιαξες τη μέρα φίλε μου! Και ως γνωστών σε όλους μας ο σεβασμός δεν επιβάλλεται, κερδίζεται και νιώθεται!
        Και συνεχίζω. Είδα ένα βιντεάκι σήμερα στο οποίο έδινε συνέντευξη ο Τσίπρας και μιλούσε κάπως άσχημα να πω την αγγλική διάλεκτο. Όπως καταλαβένεται αυτό έγινε αφορμή για σχολιασμό από πολλούς. Και καλα πως θα μιλήσει στις Βρυξέλλες. Καλά είδαμε και τους άλλους που έχουν άπταιστη προφορά με τι ωραίο τρόπο κατάπιναν τη γλώσσα τους και δεν έβγαζαν μιλιά όταν έπρεπε να υπερασπιστούν τα δικαιώματα των πολιτών τους....!! Και στη τελική ας του πάρει το κράτος δώρο μια μεταφράστρια. Σε άλλους δηλαδή πώς πρόσφερε τζακούζι;
        Θα κλείσω τη σημερινή μου δημοσίευση με ένα ανέκδοτο που διάβασα στο τοίχο μιας φίλης στο facebook και πολύ μου άρεσε.
        " Μπαίνει ο Μιχαλολιάκος στη Βουλή και τα παλικάρια του φωνάζουν "ΟΛΟΙ ΟΡΘΙΟΙ". Ο Μιχαλολιάκος γυρνάει αγριεμένος στην Παπαρήγα: "ΟΛΟΙ ΟΡΘΙΟΙ ΕΙΠΑΜΕ. ΚΙ ΕΣΥ!
ΣΗΚΩ!" Και η Παπαρήγα χαμηλόφωνα "Μα όρθια είμαι....'' χαχαχαχαχα!!!!!!!!!! "
         Aν και μεταξύ μας εγώ πιστεύω πως θα τη καταλάβενε μιας και κείνος κοντά στο μπόι της είναι! :)
          Καλημέρα στη μπλοκογειτονιά μου!

Δευτέρα, 7 Μαΐου 2012

H EΠΟΜΕΝΗ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ

            Δε σας κρύβω ότι είναι η πρώτη φορά που αισθάνομαι τόσο καλά μετά τα αποτελέσματα των εκλογών αλλά η αλήθεια είναι πως βλέπω πως πολλοί από τους συνανθρώπους μου είναι αρκετά δυσαρεστημένοι, είτε εξαγριωμένοι με τα αποτελέσματα αυτά.
Κρίνοντας και μόνο από τον εαυτό μου θα σας πω για ποιους λόγους αισθάνομαι καλά με το αποτέλεσμα.
Καταρχάς ηταν η πρώτη φορά (αν και δεν έχω ψηφίσει και πολλές φορές) που χάρηκα τόσο μα τόσο πολύ όταν ψήφισα κι αυτό όχι γιατί αισθάνθηκα πως τιμωρώ ή εκφράζω την οργή μου. Χάρηκα γιατί αισθάνθηκα καλά με τον εαυτό μου. Αυτή τη φορά ψήφισα με συνείδηση και με λογική! Δεν έδωσα ευκαιρία εκεί που δεν άξιζε, έδωσα εκεί που πίστευα πως άξιζε και τελικά δεν έπεσα έξω κι αυτή τη φορά.
Περίμενα σήμερα να βλέπω χαρά στους ανθρώπους που μετα από τόσα χρόνια είδαμε δυο μεγάλα (όχι πια) κόμματα να κατρακυλάνε τόσο μα τόσο πολύ. Γιατί στην ουσία μπορεί να κέρδισε (όχι ακριβώς) η ΝΔ αλλά όταν μετα βίας άγγιξε ένα 20% εδώ στην ουσία δε μιλάμε για νίκη αλλά για ήττα. Μεγάλη ήττα. Τι θα έβγαινε να πει αυτή η παράταξη; Ευχαριστούμε το κόσμο που μας ψήφισε ενώ στην ουσία δεν τους ψήφισε;
Κι απ την άλλη είναι και το ΠΑΣΟΚ. Καλά εκεί μιλάμε για όλεθρο! Αλλά να σας πω κάτι; Καλά να πάθει! Ηθελέστα και παθέστα δε λένε; Αυτό πάθανε και καλά πάθανε! Τους άξιζε! Μας τσάκισε τους Έλληνες! Μέτρα, μέτρα, μέτρα! Όλο μέτρα εις βάρος των πολιτών που τους εμπιστεύτηκαν. Καλά να πάθουν λοιπόν!
Περίμενα πως θα έβγαινε η ΝΔ γιατί θεωρώ πως οι ψηφοφόροι τους είναι οι πιο φανατισμένοι και δύσκολα αλλάζουν  κατεύθυνση αλλά δε περίμενα να πάρει τόσο μικρό ποσοστό.
Να σας πω κάτι; Είναι η πρώτη φορά απ όσο θυμάμαι εγώ τουλάχιστον που βλέπουμε τα πράγματα να αλλάζουν. Γιατί η αλήθεια είναι πως έγιναν σημαντικές αλλαγές. Τώρα θα μου πείτε πάλι τα ίδια θα γίνουνε αλλά έχω την αίσθηση πως επειδη το καμπανάκι του κινδύνου χτύπησε πολύ ισχυρά εχθές θα αλλάξουν τα πράγματα και θα αλλάξουν προς το καλύτερο.
Αισθάνομαι πως πρώτη φορά οι Έλληνες έφτασαν τόσο κοντά στην ανατροπή κι αν δεν έγινε τώρα θα γίνει στο μέλλον.
Τους φοβίσαμε! Έτσι πιστεύω! Όλους όσους έπρεπε να φοβίσουμε το κάναμε! Και πιστεύω πως αυτή η γροθιά αν θέλετε που έφαγαν είναι αρκετά δυνατή για να τους κάνει να νοιαστούν για όλους μας! Κι όταν λέω όλους μας εννοώ όλους μας!

Σάββατο, 5 Μαΐου 2012

ΟΔΕΥΩΝΤΑΣ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

            Καλημέρα στη μπλοκογειτονιά μου!
Τι μου κάνετε; Είστε όλοι καλά; Εύχομαι και θέλω να είστε όλοι καλά!
           Σάββατο, 5 Μαΐου σήμερα. Μια μέρα έμεινε ακόμη ή μαλλον σχεδόν έφτασε εκείνη η μέρα που η Ελλάδα για άλλη μια φορά θα κληθεί να ψηφίσει το κόμμα που θέλει να αναλάβει τα ηνία της πτωχευμένης πλέον Ελλάδας μας γιατί στη ουσία πτωχευμένοι είμαστε και δεν αναφέρομαι μόνο σε οικονομικό επίπεδο.
            Επτωχεύσαμε φίλοι μου! Δυστυχώς επτωχεύσαμε! Οικονομικά, ηθικά, κοινωνικά, πολιτισμικά μα πάνω απ’όλα ανθρωπιστικά!
            Πόσοι συνάνθρωποι μας άραγε έφυγαν άδικα από τη ζωή θέλοντας να δώσουν διέξοδο στο οικονομικό και όχι μόνο αδιέξοδό τους;
            Κι απ την άλλη μήνες μη πω χρόνια πλέον βλέπω την Ελλάδα μας να διασύρεται στο εξωτερικό για διάφορους λογούς που λίγο πολύ όλοι τους ξέρετε και δε χρειάζεται να τους αναλύσω περαιτέρω.
            Να σας πω κάτι; Και εμείς οι ίδιοι βρίζουμε πολλές φορές τη χώρα μας για αυτά που μας προσφέρει ή μάλλον γι αυτά που δε μπορεί πια να πας προσφέρει αλλά έχω την εντύπωση πως όταν ακούμε να το κάνουνε ξένοι αυτό μας πονάει ακόμη περισσότερο.
            Είναι σα να μιλάς άσχημα για ένα πρόσωπο της οικογένειάς σου που ενώ αγαπάς πολύ σε πλήγωσε. Όσο και να πεις ή μάλλον ότι και να πεις ξέρεις πως θα σου περάσει γιατί είναι δικός σου ανθρώπος και θα παλέψετε μαζί για να λυθεί το πρόβλημα που δημιουργήθηκε. Κάπως έτσι είναι για μένα η Ελλάδα μας.
            Μπορεί να ακούω τους Έλληνες να μιλάνε αρνητικά γι αυτή αλλά δε με νοιάζει, δε με τσαντίζει, αντίθετα μάλιστα με βρίσκει σύμφωνη. Όταν ακούω όμως να μιλάνε άσχημα για  τη χώρα ομου ξένοι εκεί τσαντίζομαι πραγματικά και έχω την εντύπωση πως δεν είμαι η μόνη που αισθάνεται έτσι.
            Είχα πει στον εαυτό μου να μη γράψω ανάρτηση σχετικά με τις εκλογές αλλά δε μπορώ. Όσο κι αν προσπάθησα δε μπορώ. Έχω τόσα μέσα μου που πρέπει να τα δημοσιεύσω. Να τα μοιραστώ με κάποιον και θα τα μοιραστώ. Έτσι μπερδεμένα, ατσούμπαλα μα αληθινά, όπως έχω μάθει χρόνια τώρα να κάνω.
            Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
            Δεν ήμουνα ποτέ ο άνθρωπος εκείνος που ασχολούταν με πάθος και θέρμη με τα κοινά. Αντίθετα μπορώ να πω, ήμουνα ο άνθρωπος εκείνος που βαριότανε αφόρητα ακούγοντας και μόνο τη λέξη πολιτική να ηχεί στα αυτιά του.
            Τώρα όμως πιο συνειδητοποιημένη μα και πιο θυμωμένη από ποτέ έχω γνώμη, έχω άποψη, έχω οργή και πρέπει να την εκφράσω.
            Θυμάμαι σα να ηταν χθες τότε που με τη ξαδέρφη μου ειμασταν μικρά παιδιά και χωρίς καν να έχουμε καταλάβει τι σημαίνει «ψηφίζω» καθόμασταν ανέμελες επάνω σε ένα παγκάκι που βρισκόταν έξω στο προαύλιο χώρο του σχολείου που ψήφιζαν οι συγχωριανοί μας.
            Δε καταλαβαίναμε και πολλά! Δε μας ένοιαζε κιόλας! Μικρές ειμασταν. Μας ένοιαζε μόνο που ξαφνικά το χωριό είχε γεμίσει κόσμο και εμείς καθισμένες στο παγκάκι του σχολείου, βλέπαμε να μπαινοβγαίνουν σε αυτό πολλοί άνθρωποι και να συζητάνε με τις ώρες μαζεμένοι σε «πηγαδάκια» έξω στο προαύλιο.
            Θυμάμαι μάλιστα γιατί ειμασταν και πειραχτήρια πως όταν βλέπαμε ηλικιωμένους να ψηφίζουν τους περιμέναμε με ανυπομονησία καθισμένες στο ίδιο παγκάκι που σημειωτέο ήτανε και στην είσοδο μα και έξοδο της κυρίας εισόδου του σχολείο, και τους ρωτάγαμε με χαρά αν ψόφησαν!
            Θυμάμαι χαρακτηριστικά το παππού το Νίκο (ψηλός, γεροδεμένος, άνθρωπος του χωριού δουλεμένος όπως όλοι εκείνα τα χρόνια) ο οποίος δεν άκουγε και καλά, να πλησιάζει προς το μέρος μας και όλο χαρά η τσαχπίνα ξαδέλφη μου να του φωνάζει από μακριά:

Πέμπτη, 3 Μαΐου 2012

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!!!


Ήταν η ωραιότερη Πρωτομαγιά της ζωής μου ή τουλάχιστον ήταν η ωραιότερη από όσες μπορώ μέχρι στιγμής να θυμηθώ!
            Πέρασα επτάμιση ώρες με δυο άτομα που συγκαταλέγονται εδώ και χρόνια στους καλύτερούς μου φίλους, έχοντας μοιραστεί μαζί τους ανεπανάληπτες στιγμές έντασης και γέλιου.
            Γελάσαμε, γελάσαμε πολύ για την ακρίβεια, θυμηθήκαμε τα παλιά και ηταν  σα να ξαναγίναμε παιδιά.
Βέβαια είχαμε και σύμμαχο το καλό καιρό αλλά πάνω από όλα είχαμε καλή διάθεση και λαχτάρα για να περάσουμε τόσο όμορφα και ανέμελα όπως παλιά!
Τελικά το πετύχαμε και μιλώντας προσωπικά μπορώ να πω με σιγουριά πως μου έκανε τόσο μα τόσο καλό αυτό.
             Εύχομαι να περάσατε και εσείς πολύ όμορφα, ανέμελα και χαρούμενα τη Πρωτομαγιά σας και πάνω απ’ όλα να σας ευχηθώ να έχετε έναν όμορφο και ευδιάθετο μήνα που στόχο έχει να σας κάνει να χαμογελάσετε δυνατά πιστεύοντας πως είστε και πάλι παιδιά.
Και δεν εννοώ παιδιά στη ψυχή γιατί εκεί λίγο πολύ όλοι είμαστε. Εννοώ να νιώσετε παντού τη δύναμη της παιδικότητας που όταν την έχουμε θέλουμε να απαλλαχτούμε από αυτή και όταν τη χάνουμε την αναζητούμε με πάθος και θέρμη σε κάθε βήμα της προσωπική μας και όχι μόνο ζωής.
            Μια δυνατή παιδική καλημέρα σε όλη τη μπλοκογειτονιά μου!