Δευτέρα, 5 Νοεμβρίου 2012

ΤΟ ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ



          Από μικρή θυμάμαι με μάγευε το ουράνιο τόξο. Καθόμουν και το χάζευα από το παράθυρο του σπιτιού μου και δεν μπορούσα να ξεκολλήσω το βλέμμα μου από πάνω του. Με μαγνήτιζαν τα πολλά και πανέμορφα χρώματά του. Με παραξένευε που δεν μπορούσα να δω την αρχή και το τέλος του. Επίσης θυμάμαι ότι μου είχαν πει οι γονείς μου ότι εμφανίζεται συνήθως ύστερα από μια μεγάλη κακοκαιρία. Δεν ρώτησα να μάθω περισσότερες λεπτομέρειες, δεν ήθελα να χαλάσω όλο αυτό το μυστήριο που με γοήτευε πάνω του. Από τότε το θεώρησα σαν  ένα δώρο που κάνει η φύση στους ανθρώπους ύστερρα από τις μεγάλες καταιγίδες που προκαλούνε τις πολλές καταστροφές.
          Δυστυχώς όμως το ουράνιο τόξο δεν εμφανίζεται υστερα από κάθε καταιγίδα, εκτός αν βγαίνει αλλά δεν το βλέπουμε πάντα. Εγώ πιστεύω ότι εμφανίζεται πάντα ύστερα από μια μεγάλη καταιγίδα, αλλά το βλέπουνε κάθε φορά και διαφορετικοί άνθρωποι. Άλλωστε η γη είναι τόσο μεγάλη που είναι σίγουρο ότι δεν θα μπορώ να δω την ύπαρξη του πάντοτε, όμως θα ξερω ότι υπάρχει και θα κάνει κάποιους ανθρώπους να χαμογελάνε κοιτάζοντας το, όπως έκανα εγώ από μικρό παιδάκι. Το έδειχνα με το δάχτυλο μου και γελούσα, όχι μονο εγώ, αλλά και όλοι όσοι το έβλεπαν μαζί μου. Ίσως να μην χαμογελούσαν με τη μορφή του, αλλά με τα δικά μου γέλια. Εμένα πάντως με ευχαριστεί και μόνο η σκέψη ότι υπάρχουνε στον κόσμο άνθρωποι που χαμογελάνε με το ουράνιο τόξο. Όπως είπα μπορεί να μην το βλέπουμε πάντα οι ίδιοι, αλλά είναι πολύ όμορφο να ξέρεις ότι υπάρχει και δίνει χαρά σε ανθρώπους που την έχουν περισσότερο ανάγκη από εμάς τη δεδομένη χρονική στιγμή. Είναι ωραίο να ξέρεις ότι μετά από μια καταστροφική καταιγίδα, θα ακολουθήσει κάτι τόσο μαγευτικό, το οποίο θα θεραπεύσει τις καταστροφές που προκληθήκαν.
          Νομίζω ότι όλοι καταλάβατε τι εννοώ. Να καταλάβατε τις παρομοιώσεις που έκανα. Πρέπει να πιστεύουμε ότι μετά από κάθε αποτυχία που πιθανό να έχουμε στη ζωή μας, πρέπει να περιμένουμε και την επιτυχία, η οποία θα εμφανιστεί όπως και το ουράνιο τόξο και θα είναι τόσο αξιοθαύμαστη και μεγαλειώδης, όσο και αυτό. Εάν αργήσει κάποιες φορές να εμφανιστεί μην απογοητευτείτε. Υπάρχει αλλά δεν την βλέπετε ακόμα. Έχει εμφανιστεί σε κάποιους άλλους ανθρώπους που την είχαν περισσότερο ανάγκη από εσάς. Κάντε λίγο υπομονή και να είστε σίγουροι ότι θα εμφανιστεί και σε εσάς τη στιγμή που θα την έχετε απόλυτη ανάγκη και θα την χρειάζεστε πραγματικά.
         

Κυριακή, 4 Νοεμβρίου 2012

ΚΑΛΑΘΙ ΑΧΡΗΣΤΩΝ

        Και επειδή σήμερα χάρηκα πάρα πολύ που κατάφερα να μπω στο μπλοκ μου θέλησα να μοιραστω μαζί σας ένα κείμενο που είχα γράψει παλαιότερα. Ελπίζω να σας αρέσει!

       "Το καλάθι αχρήστων είναι κάτι ανάλογο με το καλάθι των απλύτων. Στο δεύτερο βάζεις τα λερωμένα ρούχα σου και στο πρώτο τις «λερωμένες» σου αναμνήσεις, με τη μόνη διαφορά ότι το περιεχόμενο του δευτέρου καλαθιού, ύστερα από μια πλύση βολεύεται, ενώ το περιεχομένου του πρώτου πρέπει να πεταχτεί κατευθείαν στα σκουπίδια και φυσικά δε πρέπει να νιώσουμε καμιά ενοχή για αυτό, το μόνο λάθος είναι το ότι δε πετάχτηκε νωρίτερα. 
        Το καλάθι αχρήστων είναι ειδικά σχεδιασμένο, έτσι ώστε να μπορεί να χωρέσει πολλά άσχημα γεγονότα της ζωής μας. Χωρισμούς, δάκρυα, πόνο, λύπη, κακία, άγχος, κατάθλιψη, φθόνος είναι μερικά από τα αρνητικά συναισθήματα, τα οποία πρέπει πρώτα – πρώτα να λάβουν τη θέση τους στο συγκεκριμένο καλάθι. Δε λέω, ακόμα και αυτά χρειάζονται στη ζωή μας για να μπορούμε να εκτιμήσουμε την ωραία πλευρά της ζωής όταν θα αισθανθούμε τη ψυχική λύτρωση που θα επέλθει στη καρδια μας όταν εγκατασταθουν μεσα σε αυτή όμορφα και ζεστά συναισθήματα, όμως δε πρέπει να ξεχνάμε ότι τα αρνητικά συναισθήματα πρέπει να αποβάλλονται από μεσα μας όσο το δυνατό γρηγορότερα, γιατί αλλιώς μόνο κακό θα μας κάνουν.             
   Υπάρχουν όμως και κάποια αλλά καλάθια, τα οποία συγκεντρώνουν όμορφες και ευχάριστες αναμνήσεις και μάλιστα κάποιες από αυτές τις αποκομίσαμε από τους ίδιους ανθρώπους που μας χάρισαν και αναμνήσεις όπου αποτελούν πια περιεχόμενου του άλλου καλαθιού. Αυτά τα καλάθια είναι σχεδιασμένα με αστείρευτη χωρητικότητα για να υπάρχει πάντα χώρος να προσθέσουμε επιπλέον ευχάριστες στιγμές μας στο εσωτερικό τους.
         Σε έναν απολογισμό αναμνήσεων κάποιες τοποθετούνται στο ένα καλάθι και κάποιες στο άλλο. Σκοπός μας πρέπει να είναι το καλό καλάθι να μένει πάντα γεμάτο, ενώ το κακό καλάθι να αδειάζει πριν καλά – καλά προλάβει να γεμίσει. 
        Ο απολογισμός έχει ως εξής: Εσύ στη μέση με δυο καλάθια. Ένα εκ δεξιών σου και ένα εκ αριστερών σου. Είναι αναμενόμενο το τι πρέπει να κανείς, εκτός από το να κάθεσαι να τα κοιτάς. Το καλάθι των ευχάριστων αναμνήσεων το βολεύεις σε ένα ευάερο και ευήλιο σημείο, στο οποίο έχεις εύκολη και γρήγορη πρόσβαση για να μπορείς να το γεμίζεις πάντα και το περιεχόμενο του καλαθιού με τα άχρηστα το τοποθετείς σε μια σακούλα απορριμμάτων, τη δένεις σφιχτά, τη πετάς στο σκουπιδοτενεκέ, ενώ σε διακατέχει το αίσθημα της ανακούφισης και στη συνέχεια βλέπεις το απορριμματοφόρο να περνάει και εσύ στέκεσαι και το κοιτάς χαμογελώντας………..

ΜΟΥ ΛΕΙΨΑΤΕ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ!!!!!

Ευχαριστώ πολύ όλους όσους με θυμόντουσαν και μου άφηναν μυνήματα όσο απείχα απο τη μπλοκόσφαιρα. Δυστυχώς δε μπορώ πια να μπαίνω συχνα, θέλω όμως να ξέρετε πως αυτό δε σημαίνει οτι σας ξεχνάω και δε σας νοιάζομαι! Αυτό ήθελα να σας πω για να ξέρετε... :)

Να και ένα όμορφο τραγουδάκι, αφιερωμένο σε όλους τους αγαπημένους μου μπλοκοφίλους!