Σάββατο, 30 Νοεμβρίου 2013

H ΕΚΦΡΑΣΤΙΚΗ ΜΟΥ ΠΟΡΕΙΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕ.

             Αυτό το «μου» που ανέφερα και στο τίτλο μόλις δε μπορώ να πω πως μου αρέσει ιδιαίτερα γιατί είναι πολύ κτητικό και εγω τους κατακτητές (όλους τους κατακτητές) δε τους συμπαθώ πολύ, διότι άλλο νικητής και άλλο κατακτητής.…!
Ο κατακτητής δεν αποκτά, κατακτά, ο νικητής όμως αποκτά, κερδίζει και τιμά!

            Επέλεξα όμως όπως θα δείτε στη συγκεκριμένη περίπτωση να συνοδέψω τον τίτλο και το θέμα της ανάρτησης με αυτό το «μου» διότι «στολίζει» μια πορεία και τη πορεία καθένας μοναχός του πάντα την ορίζει και τη διανύει!
            Πάντα θα μας συντροφεύουν συνεπιβάτες, συνοδοιπόροι αν θέλετε, ποτέ μα ποτέ όμως δε θα μας συντροφεύουν από την αρχή έως το τέλος της διαδρομής, της εκάστοτε αν θέλετε διαδρομής.
            Κάποιοι ξεκινάνε πριν από εμάς, κάποιοι μετα από εμάς, κάποιοι την ίδια στιγμή με εμάς μα ποτέ πατώντας επάνω στο διάβα μας… τη δεδομένη χρονική στιγμή!
            Κάποιους ανθρώπους τους συναντάμε έμπροσθεν μας, κάποιους τους βλέπουμε να περπατάνε πλάι μας, κάποιοι πάλι μας ακολουθούν  κι ακούμε τα βήματά τους μέχρι να σταθούνε δίπλα μας και να μας προσπεράσουν, ποτέ μα ποτέ όμως δεν έχουμε τους ίδιους συνοδοιπόρους από την αρχή μέχρι το τέλος της διαδρομής και εάν με ρωτάτε, πιστεύω πως αυτό είναι οι εκπλήξεις που μπορεί να κρύβει ή να καιροφυλακτεί ο κάθε δρόμος της διαδρομής γιατί η διαδρομή δεν είναι ευθεία, δεν είναι πλήρης και σαφής ορισμός είναι πορεία και η πορεία είναι επιλογή και θέση!

            Έτσι λοιπόν σήμερα θα σας μιλήσω για τη δική μου εκφραστική πορεία, τη πορεία αυτή που αγάπησα και αγαπώ ιδιαιτερα πρώτον γιατί είμαι ο εαυτός μου και δεύτερον γιατί γνωρίζω ανθρώπους που χαράζουν τη δική τους πορεία με «ίχνη» που παλαιότερα πίστευα πως δε θα μπορέσω ποτέ να αντιληφθώ και να εκτιμήσω τόσο πολύ!
            Όπως βλέπετε σήμερα είμαι σε εξομολογητικη διάθεση και ο λόγος αυτής της διάθεσης εχει να κάνει με το ότι ο Νοέμβρης μας χαιρετά και ο Νοέμβρης είναι ο μηνας γενεθλίων του μπλοκ, κάτι που είχα ξεχάσει παντελώς και το ανακάλυψα πριν λίγο καιρό μέσω των πληροφοριών στο προφίλ μου.
            Έγινε μέλος του blogger το Νοέμβριο του 2010 έγραφε και εγω αυτόματα έτρεψα στο αρχείο του ιστολογίου για να δω τις παλιές μου εκφραστικές αναρτήσεις, να θυμηθώ όσα ήδη θυμόμουν μα ήθελα για κάποιο λογο να <<ξεσκονίσω>>….
            Στο αρχείο διαπιστώνω πως αναρτήσεις υπάρχουν από το Δεκέμβριο του 2010 και μετα μα εγω θυμάμαι, θυμάμαι καλά πως η χαρά που είχα ηταν τόση που με έκανε μανιωδώς να μοιράζομαι πράγματα έστω κι αν στην αρχή σεργιάνιζα μόνη μου στη μπλοκογειτονια!
            Θυμαμαι εντονα αναρτησεις που εκανα, που χαθηκαν, που εσβησα και χαιρομαι τοσο που τις θυμαμαι τοσο καλα μα λυπάμαι που λείπουν από το μπλοκ γιατί ηταν το «χαλάκι της εισόδου» του και εγω ως γνωστών που δε δένομαι εύκολα με αντικείμενα (αν και πάντα τα θυμαμαι), κάπου εκεί το ξεσκόνισα και είπα να το αλλάξω!

            Η εκφραστική μου πορεία φίλοι ξεκίνησε αναποφάσιστα μα με χαρά μεν, όπως γενικώς συνηθίζω να είμαι και στη προσωπική μου διαδρομή, στην εκάστοτε προσωπική μου διαδρομή!
            Στην αρχή δεν  ήξερα τι "ίχνη" ήθελα να αφήσω στο μπλοκ μου, δεν ήξερα καν ποσο βαθιά μπορούσαν να χαραχτούν αυτά τα ίχνη, μα ήξερα καλα πως μέσα σε αυτό το χώρο ήθελα μονο να καταθέσω την αλήθεια μου! Μέσα σε μια ζωή που παντού υπάρχουν μάσκες το μπλοκ ηταν το πιο εύκολο να δείξεις την αλήθεια σου και η αλήθεια για μένα δεν είναι γράφω μόνο με τα στοιχεία μου αλλα γράφω με τη καρδιά  μου και γράφω σα να μιλάω γιατί απευθύνομαι σε ανθρώπους σα να είμαι δίπλα τους, σα να είμαι κοντά τους για να μπορέσω να λάβω όσα προσπαθώ να δώσω, όλα τα αλλα είναι κρύα, ψυχρά, αδιάφορα και το κρύο είναι όμορφο μονο όταν κάπου κοντά του υπάρχει κι ένα «τζάκι…», όχι μόνο για να ζεστάνει αλλά για να φωτίσει, κυρίως για να φωτίσει και το θέμα δεν είναι να ρίχνεις "ξύλο" στο "τζάκι" σου για να φωτίσεις το δικό σου πρόσωπο και όσους είναι μαζί σου, το θέμα είναι να αναγνωρίζεις και να θαυμάζεις τη φωτιά του διπλανού "τζακιού" γιατί επηρεάζει άμεσα εσένα αλλά πολλές φορές είναι ικανό να σε ζεστάνει όταν εσύ θα  έχει ήδη σβήσει τη «φωτιά» σου!
           
            Θα γελάσετε τωρα αλλα ξέρετε τί συνειδητοποιώ; Εδώ και μέρες λόγω άσχημης ψυχολογίας και συμβάντων δε μπορώ να γράψω, όχι με το προσωπικό μου τρόπο, όχι με το αίσθημα που νιώθω εκείνη τη στιγμή, όχι με τη δοτικότητα που αισθάνομαι  πως είχα και όχι με τη χαρά που εισέπραττα και σήμερα ξεκινώντας να γράψω αυτή την ανάρτηση νοιώθω σα να ξαναβρήκα τον εαυτό μου, σα να βρήκα και πάλι τη χαμένη μου εκφραστική ανάσα και νοιώθω τοσο καλα αυτή τη στιγμή με αυτό…
            Λοιπόν ξέρετε κάτι; Επειδή παρασύρθηκα και έγραψα ήδη παρά πολλά και έχω αλλα τόσα που θέλω να μοιραστώ μαζί σας για την εκφραστική πορεία του μπλοκ θα σταματήσω σήμερα μέχρι εδώ και όταν μπορέσω ξανά θα συνεχίσω αυτά τα βήματα πρώτον για να μη σας κουράζω και δεύτερον γιατί θεωρώ πως όταν κάνουμε κάτι με χαρά μονο τότε προσφέρουμε ειλικρινη χαρά με οποιον τρόπο μπορούμε και εγω μέχρι στιγμή νομίζω  πως έτσι μπορώ και θέλω, αφενός γιατί έτσι νοιώθω όμορφα, οικεία και αφετέρου γιατί σε ένα εκφραστικό μπλοκ πρέπει να εκφραζόμαστε με βάζει το τι νοιώθουμε και όχι με βάση το πώς θα έπρεπε να νοιώθουμε ή ακόμη και με το πώς θα επέλεγαν οι άλλοι να νοιώσουν για εμάς…

______________ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ_______________

            Να είστε πάντα καλά! Ευχαριστώ για όλα! Καλο βραδυ σε ολους! Εκφραστικό ΣΚ για όλους! Φιλάκια πολλά! <3 <3 <3

Παρασκευή, 29 Νοεμβρίου 2013

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ!!! ΜΗ ΧΑΘΟΥΝ ΑΛΛΕΣ ΖΩΕΣ!!!

Ο παραπάνω τίτλος φίλοι μου συνοδεύει στο facebook μία κοινοποίηση επιστολής που έγραψε ο θείος της νεαρής δασκάλας που έχασε τη ζωή της πρόσφατα στη κακοκαιρία της Ρόδου.

Θυμάστε που πριν λίγες μέρες είχα αναφέρει κάτι σχετικό στο blog μου; Για όσους δε θυμούνται μπορούν να πατήσουν εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2013/11/blog-post_23.html, αναφερόμουν λοιπόν στο συγκεκριμένο γεγονός αλλά δεν ήξερα αν έπρεπε να μοιραστώ πολλές πληροφορίες μαζί σας. 

Το συγκεκριμένο λοιπόν περιστατικό θεωρώ πως άγγιξε πολλούς απο εσάς πρώτον γιατί μέσω των μέσων μαζικής ενημέρωσης γνωρίσατε τους ανθρώπους αυτούς (οικογένειες και θύματα) και πονέσατε μαζί τους και δεύτερον γιατί οι αναγνώστες - φίλοι μου έχουν μάθει να μετράνε με ανθρώπους και όχι με αριθμούς...

Τι θέλω να πω με αυτό.... Για κάποιους έχασαν τη ζωή τους 4 άνθρωποι στη κακοκαιρία της Ρόδου, για εμάς όμως έχασαν τη ζωή τους άνθρωποι κι αυτό οφείλει να ειναι πάνω απ' ολα!

Δε θα επεκταθώ περεταίρω γιατί νομίζω πως λίγο - πολλοί όλοι καταλαβαίνεται τί θέλω να πω, θα σας δημοσιεύσω όμως παρακάτω την επιστολή αυτή που γράφτηκε απο το θείο της κοπέλας που γνώρισα, θαύμασα, αγάπησα και δε θα ξεχάσω ποτέ!!!

Η επιστολή είναι η ακόλουθη:

Κύριοι ανευθυνουπεύθυνοι,
Κύριε Δήμαρχε Ρόδου Ευστάθιε Κουσουρνά,
Κύριε Αντιπεριφερειάρχη - Περιφερειάρχη Νοτίου Αιγαίου Φώτη Χατζηδιάκο και Μαχαιρίδη Ιωάννη αντίστοιχα, Αστυνομική Διεύθυνση (Τροχαία), Πυροσβεστική Υπηρεσία και όποια άλλη Αρχή ευθύνεται για την Τραγωδία της Ρόδου την 22/11/2013, ημέρα Παρασκευή και ώρα 16:05μ.μ. που πνίγηκε η Δασκάλα Αναστασία Κατσαρού και οι άλλοι άνθρωποι.
Σας πληροφορώ ότι πνίγηκαν λόγω της αδιαφορίας σας από τις παραλήψεις και την ανικανότητά σας.
Η Ρόδος, ένα πανέμορφο νησί, τουριστικός προορισμός, έχει φιλοξενήσει εκατομμύρια τουρίστες από όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου (να εύχεστε να μην έχετε στο μέλλον τουρίστες θύματα). Τα παιδιά του λαού που πνίγηκαν είναι εύκολη υπόθεση θα τα κουκουλώσετε εύκολα.
Το Διεθνές Αεροδρόμιο της Ρόδου συνδέεται με την χώρα από μία γέφυρα η οποία κατασκευάστηκε από τους Ιταλούς το 1940. Κύριοι Ανευθυνουπέυθυνοι, ως Πολιτεία, ως Περιφέρεια, είστε ανίκανοι, ακατάλληλοι! Μήπως περιμένετε να γίνει πάλι κατοχή από Γερμανούς και Ιταλούς για να σας φτιάξουν καινούργια και πιο σύγχρονη γέφυρα? Η γέφυρα αυτή, έχει μια λωρίδα κυκλοφορίας. Η άλλη λωρίδα κυκλοφορίας είναι το στενοσόκακο μέσα στο ποτάμι όπου και πνίγηκαν η δασκάλα και οι άλλοι άνθρωποι.
Σας πληροφορώ, ότι την Παρασκευή 22/11/2013, η Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία είχε εκδώσει έκτακτο δελτίο ακραίων καιρικών φαινομένων το οποίο δεν μπορείτε να αμφισβητήσετε διότι το έχω στα χέρια μου. Εσείς ενημερωθήκατε??? Αν ναι, πια προληπτικά μέτρα λάβατε?? Εγώ ένας άσχετος άνθρωπος για να μην πνιγούν άνθρωποι θα λάμβανα τα κατάλληλα μέτρα όπως και η κοινή λογική υπαγορεύει το κλείσιμο 3-4 περασμάτων του ποταμού. Δεν θα περίμενα να ξεσπάσει η καταιγίδα και να θέλει τουλάχιστον 20 λεπτά, όπως ισχυρίστηκαν, για να φτάσει η τροχαία και η πυροσβεστική ώστε να παράσχουν πλέον έρευνα και διάσωση και όχι κλείσιμο επικίνδυνων περασμάτων.
Κύριοι Ανευθυνουπεύθυνοι, αναλάβετε τις ευθύνες σας! Με την αδιαφορία σας, τις παραλήψεις σας, την ανικανότητά σας στείλατε ανθρώπους προς τον θάνατο.
Ευχαριστούμε την Ομοσπονδία εκπαιδευτικών Ελλάδος, τον Σύλλογο Εκπαιδευτικών Ρόδου για την συμπαράσταση το ενδιαφέρον και την κάλυψη των εξόδων και της μεταφοράς της σωρού, μέχρι το Αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος.
Σε αντίθεση με τον Δήμαρχο Ρόδου, τον Περιφερειάρχη - Αντιπεριφερειάρχη και άλλους μεγαλόσχημους που δεν είχαν ούτε το φιλότιμο να πάρουν ή να βάλουν εκ μέρους τους, τηλέφωνο για συλληπητήρια στην οικογένεια..

Ο Θείος της Δασκάλας
Αναστασίας Κατσαρού

Λαζαρίδης Νικόλαος

......................................................................................................


Δεν είναι η πρώτη φορά που λάθη και παραλείψεις άλλων οδηγούν σε αυτά τα άσχημα - απάνθρωπα αποτελέσματα, όμως είναι τουλάχιστον οικτρό το μυαλό που διαθέτουμε ως άνθρωποι αντί να το χρησιμοποιούμε για να παράγουμε πρόληψη να το χρησιμοποιούμε για αναίτιους λόγους και σκοπούς!

Η πρόληψη ως γνωστών σώζει ζωές αλλά η γνώμη μου είναι να μη το θυμόμαστε μόνο για ιατρικούς σκοπούς αλλά για όλους τους σκοπούς στους οποίους ανήκουν και τους τιμούνε άνθρωποι!

Αυτά για σήμερα φίλοι μου! Να είστε πάντα καλά και μη τους αφήσετε να ξεχάσουν! Οι περισσότεροι ξεχνάνε μέχρι να συμβεί στο μέλλον κάτι αντίστοιχο! Μη τους αφήσετε να ξεχάσουν.....! Όχι και αυτή τη φορά....

Καλό βράδυ σε όλους!

(ΤΑ) ΠΕΡΙΘΩΡΙΑΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ...

Καλημέρα στην όμορφη και εκφραστική μπλοκογειτονιά μου!

Για σήμερα σας έχω ένα θέμα που προέκυψε μόλις εχθές, με ενόχλησε πολύ και θέλησα να το μοιραστώ μαζί σας για να ακούσω και τις δικές σας απόψεις/εκδοχές και να διαπιστώσω αν όντως έπρεπε να με ενοχλήσει τόσο έντονα όσο με έκανε να αισθανθώ.

Για την ακρίβεια, όπως θα παρατηρήσετε και στο τίτλο αυτής της δημοσίευσης υπάρχει η φράση "Περιθωριακά στοιχεία", την οποία εχθές διαπίστωσα μετα λύπης μου πως την έδωσαν ως προσδιοριστικό χαρακτηρισμό σε ανθρώπινες ψυχές!

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή για να καταλάβετε και εσείς τι εννοώ.....

Εχθές βράδυ, καθώς διάβαζα ένα ενημερωτικό έντυπο "έπεσε" η ματιά μου επάνω σε μία είδηση που αφορούσε ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι μέσα στο οποίο (και προσέξτε αυτό το σημείο) έβρισκαν καταφύγιο περιθωριακά στοιχεία!!!! 

Αναγραφόταν κατα γράμμα ο άνω απαίσιος για μένα προσδιοριστικός χαρακτηρισμός απο τον "μορφωμένο/μορφωμένη" δημοσιογράφο που καθούμενος/καθούμενη στο ζεστό του γραφειάκι, ετοιμαζε το "φιλέσπλαχνο" θέμα του για τους ανθρώπους του "περιθωρίου", καμία σχέση δηλαδή με τον ίδιο/την ίδια και τους/της οικείους του! (το θέμα δεν ήταν γι αυτούς ακριβώς αλλά για το κτίριο αλλά και πάλι όταν γράφεις για σοβαρό έντυπο, για μένα πάντα, πρέπει να προσέχεις πολύ τί γράφεις και πώς το μεταδίδεις!)

Μονο που αυτοι οι άνθρωποι ζούνε δίπλα μας, ζούνε  κοντά μας, μας επηρεάζουν και μας διαμορφώνουν άμεσα όσο κι αν δε θέλουμε να το παραδεχτούμε και όταν γράφεις για ένα σοβαρό (υποτίθεται) έντυπο που κατα καιρούς φιλοξενείς στις στήλες σου αστεγους και ζητιάνους πρέπει πάνω απ' όλα να μάθεις να γράφεις σαν άνθρωπος και όχι σαν επάγγελμα σκέτο!!!

Ειλικρινά διαβάζοντας την άνω φράση αισθάνθηκα θυμό μέσα μου και δυσάρεστη έκπληξη που κάποιος άνθρωπος σκέφτηκε να χαρακτηρίσει έτσι ανθρώπους και μάλιστα σε ένα μέσο που κανονικά θα έπρεπε να βοηθάει και όχι να "πουλάει" ανθρώπους.

Στην αρχή λέω δε μπορεί, κάτι άλλο θα εννοούνε και διαβάζοντας όλη τη σχετική είδηση διαπίστωσα μετα λύπης μου πως όντως αναφέρονται σε ανθρώπους που αργότερα χαρακτήρισαν λαθρεπισκέπτες, ένας απο τους ήπιους χαρακτηρισμούς θα έλεγα που κατα τη γνώμη μου θα μπορούσαν να αναφερουν αυτό και μόνο!

Αλλά βέβαια σου λέει ο "καλος δημοσιογράφος" που χειρίζεται άψογα "το γραπτό λόγο των μέσων!!" ας μη τους ονομάσω περιθωριακούς ανθρώπους (γιατί είναι άσχημος χαρακτηρισμός), ας τους ονομάσω περιθωριακά στοιχεία για να ακούγετε πιο ήπιο (άκουσον άκουσον) δηλαδη και έτσι έκανε την άριστη δουλίτσα του πράξη!

Και λέω τώρα εγώ με το φτωχό ταπεινό μου μυαλό! Δε θέλεις να γράψεις στο άρθρο σου πως εκεί κοιμούνται άστεγοι γιατί οι άστεγοι δεν είναι εξαρτημένοι άνθρωποι και θέλεις να κάνεις εμφανή αυτό το διαχωρισμό, πές λοιπόν πως εκεί βρίσκουν καταφύγιο εξαρτημένοι άνθρωποι, άνθρωποι με σοβαρά προβλήματα υγείας ή άνθρωποι που έχουν χάσει το δρόμο τους και άλλα τόσα προσδιοριστικά επίθετα που υπάρχουν και δε μπορώ να σκεφτώ τώρα, αλλά να τους αποδίδεις τον χαρακτηρισμό περιθωριακά στοιχεία (προσέξτε το άρθρο (τα) που τα συνοδευει) είναι απαίσιο! Απαίσιο όμως!

Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να αναφέρω πως αναφέρομαι αποκλειστικά και μόνο στον βαρύ για μένα χαρακτηρισμό και όχι στην είδηση που δεν υπάρχει και λόγος να αναλύσω και φυσικά δεν αναφέρομαι στο ποσο αθώο ή επικίνδυνο είναι να βρίσκουν στέγη αυτοί οι άνθρωποι σε εγκαταλελειμμένα κτίρια  και πως αυτό επηρεάζει άλλους ανθρώπους γιατί αυτό είναι μεγάλο θέμα και επιδέχεται άλλου είδους ανάλυση, αλλά αναφέρομαι μόνο στον χαρακτηρισμό αυτό που κάποιος άνθρωπος επέλεξε να δώσει σε ανθρώπους σε ένα έντυπο που έχει αρκετούς θα έλεγα αποδέκτες!

Δε θα επεκταθώ περεταίρω γιατί μοιράστηκα μαζί σας τις απόψεις και μέσω αυτών διοχέτευσα το θυμό μου, όμως θα κλείσω αυτή τη δημοσίευση με κάτι που πιστεύω βαθιά:

" Οι άνθρωποι του περιθωρίου δεν είναι αυτοί που εσύ (εγώ - εσύ - ο άλλος - αυτοί) για κάποιο λόγο τους κατέταξες σε αυτή τη κατηγορία, σίγουρα όμως είναι αυτοί που παντού προσπαθούν να τους δουν και να τους το κραυγάσουν! Το να βλέπεις παντού γύρω σου ανθρώπους του περιθωρίου ίσως να σε κάνει και εσένα κομμάτι τους!!

Λένε πως όταν παράγεις αγάπη, λαβαίνεις αγάπη!  
Λένε πως όταν παράγεις αγαθοεργία, λαβαίνεις αγαθοεργία!
Λένε πως όταν παράγεις ζήλια, λαβαίνεις ζήλια!
Λένε πως όταν παράγεις φθόνο, λαβαίνεις φθόνο! 
Λένε πως όταν χαρακτηρίζεις με άσχημο τρόπο ανθρώπους γίνεσαι αυτομάτως σαν αυτούς, σαν αυτο το προσδιοριστικό επίθετο που προσπάθησες να προσδόσεις σε κάποιους άλλους, σε συνανθρώπους σου δηλαδή!

Δε θέλω να πιστέψω πως σκέφτηκαν καλά όταν έδωσαν τον άνω χαρακτηρισμό σε ανθρώπους αλλά θέλω να πιστέψω πως την επόμενη φορά δε θα κάνουν το ίδιο λάθος! Γιατι για εμένα ήταν και θα είναι για πάντα λάθος! "

Θα ήθελα να μοιραστείτε μαζί μου τις απόψεις σας ή ότι άλλο επιθυμείτε!

Να είστε πάντα καλά!

Όμορφη Παρασκευή να έχετε φίλοι μου και συγνώμη αν με αυτή την ανάρτηση σας κάνω να θυμώσετε όπως αισθάνθηκα εγώ αλλά μου ήταν αδύνατο να μη το μοιραστώ μαζί σας!

Φιλάκια πολλά σε όλους!

Πέμπτη, 28 Νοεμβρίου 2013

AΠΟ ΤΑ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΑ ΕΡΩΤΙΚΑ - ΤΡΥΦΕΡΑ - ΑΓΑΠΗΣΙΑΡΙΚΑ ΛΟΓΙΑ - ΓΡΑΠΤΑ ΠΟΥ ΑΚΟΥΣΑ ΚΑΙ ΕΙΔΑ ΠΟΤΕ!


Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ'έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ' αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να βγαίνεις απ' την πόρτα, θα σ' αγκάλιαζα και θα σου 'δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά. Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ' έβλεπα, θα έλεγα "σ' αγαπώ" και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη.

~Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες ~


Το μοιράστηκα με τους φίλους στο facebook και θέλησα να το μοιραστώ και μαζί σας!

Θεωρώ πως με αυτή την ανάρτηση πολλοί απο εσάς θα κοιμηθούν γαλήνια και θα έχουν όνειρα γλυκά!

Πριν κλείσω την αναρτηση θα ήθελα να αναφέρω πως το πάνω εκφραστικό απόφθεγμα το πρωτοαντίκρυσα στο όμορφο και τρυφερό σπίτι της Παλομίτσας μας! 
Εμ βέβαια! Ένα τοσο γλυκό Περιστεράκι θα έβρισκε ότι πιο τρυφερό για να στολίσει το όμορφο σπιτικό του! :)

Να είστε πάντα καλά! Τρυφερό, ζεστό και πουπουλένιο βράδυ σε όλους!

Men's Top 10 up.

Καλημέρα εκφραστικοί μου φίλοι!

Όπως θα διαπιστώσετε, σήμερα θα σας καλημερίσω με ένα εκφραστικοπαίχνιδο που εμπνεύστηκε η φίλη Αριστεα από το παιχνίδι που είχε δημιουργήσει στο παρελθόν η  φίλη Λιακαδιτσα και στο οποίο ζητούσε από τις μπλοκοφιλες να αναφέρουν δέκα πράγματα που δε θα άντεχαν στο αντίθετο φύλο.

Σου λέει η φίλη Αριστεα αφού τους τα σούραμε που τους τα σούραμε ας αναφέρουμε τωρα και μια σχετική δεκάδα με τα θετικά τους γιατί διαθέτουν και από αυτά οι κύριοι και καλό είναι να τους τα αναγνωρίζουμε.

Βέβαια εννοείτε πως αυτά είναι παιχνίδια και τα παιχνίδια δημιουργούνται για να περνάμε ευχάριστα και ανέμελα τη στιγμή μας, να χαλαρώνουμε και να προσφέρουμε καλή διάθεση σε όσους μας διαβάσουν, οπότε όπως καταλαβαίνετε δεν είναι ανάλυση γύρω από τις ανθρώπινες συμπεριφορές, είναι απλώς μια διασκεδαστική ανάρτηση που στόχο εχει να μας χαλαρώσει και να μας προσφέρει γιατί όχι και κάποιο ανέμελο χαμόγελο, χαμόγελο που όλοι έχουμε ανάγκη.

Και μη μου πει κανείς πως τέτοια θέματα δεν εχουν να μας προσφέρουν τίποτα γιατί πέρα από το ότι διαφωνώ καθέτως θεωρώ πως αν κάποιος άνθρωπος θέλει να λάβει κάτι θα το λάβει από ότι κι αν είναι αυτό, ακόμη κι από ένα σκουπίδι που μπορεί να δει σε κάποιο σκουπιδοτενεκέ, αρκεί φυσικά να είναι δεκτικός στο να δει, να σκεφτεί και να δημιουργήσει…

Πάμε λοιπόν για το παιχνίδι και να πω πως όποιος / όποια θέλει να θυμηθεί την  δεκάδα με τα πλην μπορεί να πατήσει εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2013/11/mens-top-10-down.html.

Και πιο κάτω να δει και τα συν που είναι μηδαμινά μπροστά σε αυτά που εχει και μπορεί να προσφέρει ο κάθε άνθρωπος αλλα για λόγους παιχνιδιού και συντόμευσης αναφέρω τα συγκεκριμένα.


1)      Ο επιδιορθωτής.
Ναι ναι αυτός που ξέρει να αλλάξει τη λάμπα, να φτιάξει καποια συσκευή που χάλασε στο σπίτι και γενικώς να κάνει καποια εργασία που και η γυναικα μπορεί αλλα δε θα έπρεπε να την αφήσει να μπει σε αυτή τη διαδικασία. Όχι να λέμε πως είμαστε άντρες, να το δείχνουμε κιόλας τουλάχιστον στις βαριές χειρωνακτικές εργασίες.

2)      Ο φιλόζωος.
Θεωρώ πως όσοι αγαπούν τα ζώα είναι ψυχούλες και μπορούν να αγαπήσουν ειλικρινά και βαθιά τα πάντα στη ζωή τους.

3)      Ο έξυπνος.
Με την έννοια του ότι πάντα τραβάει το θαυμασμό της συντρόφου και των ανθρώπων γενικότερα επειδη υλοποιεί τις ιδέες του και προφανώς εχει θεμιτούς στόχους για το παρόν και το μέλλον.

4)      Ο ειλικρινής.
Μεγάλο και υπέρτατο αγαθό ο ειλικρινής άνθρωπος και οι φιλαλήθης. Όσο και να πονάει η αλήθεια είναι αλήθεια και πάντα κρύβει και μια δόση παρηγοριάς η κατανόησης αν θέλετε μέσα της.

5)      Ο εχέμυθος.
Με την έννοια πως μπορείς να του εμπιστευτείς τα πάντα και να ξέρει να ακούσει μα και να συμβουλέψει. Κάποιες φορές έχουμε ανάγκη να μας ακούνε μονο αλλα κάποιες φορές έχουμε ανάγκη και να μας συμβουλεύουν! Καλό είναι να καταλαβαίνουν ποτέ πρέπει να μας μιλήσουν και να μη μας κάνουν να παραβάλαμε γι αυτό, μετα οδηγούμαστε σε άλλο άκρο και αυτό δεν είναι καλό!

6)      Ο Αριθμομνήμων.
Με την έννοια προσπαθώ να θυμάμαι σημαντικά πράγματα και να βρίσκω χρόνο να κάνω κάτι γι αυτό!

7)      Ο δημιουργικός.
Να κάνει εκπλήξεις και γενικά να δημιουργεί πράγματα όμορφα γύρω του για το κόσμο. Είτε μέσω της δουλειάς είτε μέσω της καθημερινότητας να προσπαθεί να δημιουργήσει όμορφα πράγματα και για εκείνον μα και για τους άλλους.

8)      Ο αστείος.
Με την έννοια του χιούμορ δηλαδή! Να δέχεται και να κάνει πλάκες με σκοπο ανθρώπινες στιγμές ευτυχίας.

9)      Ο φύλακας
 Με την έννοια να εμπνέει προστασία για την οικογένεια και το σπίτι του

Και για το τέλος

10)  Ο καλόκαρδος άνθρωπος!
Εδώ δε χρειάζεται να αναφέρω κάτι! Περικλείει τόσα πολλά άλλωστε μέσα του αλλα δεν επιδέχεται ανάλυση γιατί είναι από μονο του αγαθό και εφόδιο ζωης για όλους μας!


Αυτό ήταν…
Πάει κι αυτή η δεκάδα….
Η φίλη Αριστεα δε ζήτησε κανόνες ή κάτι άλλο, εγω όμως θα προσκαλέσω τις δέκα φίλες που είχα καλέσει στα πλην για να συνεχίζουν αν θέλουν με τα συν!

Καλώ λοιπόν τις εξής φίλες αν θέλουν να συνεχίσουν:

9) Rylie

Να είστε όλοι καλά!

Καλό μεσημέρι σε όλους!

Τετάρτη, 27 Νοεμβρίου 2013

ΘΑΝΑΣΙΜΕΣ ΑΙΧΜΕΣ - ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΑΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ.

Καλημέρα στην όμορφη και εκφραστική μπλοκογειτονιά μου!
Για σήμερα, σας ετοίμασα ένα μεγάλο (νοήματος όχι μεγέθους) θα τολμήσω να πω θέμα που φιλοξενείτε στη στήλη "Εκφράσεις άλλων" και αφορά ένα διήγημα φαντασίας του φίλου Χριστόφορου Παπαχαραλάμπους με το μπλοκ "'Αγνωση Διάσταση", στο οποίο μεταξύ άλλων, μπορεί να βρει κάποιος απίστευτα διηγήματα φαντασίας, δοσμένα με τόσο ρεαλιστικό θα τολμήσω να πω τρόπο!

Το παρακάτω διήγημα που φιλοξενώ σήμερα το διάβασα στο "σπιτικό" του πριν πάρα πολύ καιρό αλλά πιάνω τον εαυτό μου τακτικά να το σκέφτεται και με χαρά να καμαρώνει τον δημιουργό του. Δε ξέρω γιατί, αλλά όταν διαβάζοντας το διήγημα αντιλήφθηκα το πλήρες νόημά του ένοιωθα πως συγκλονίστηκα και ειλικρινά δεν υπερβάλλω. Αυτό το συναίσθημα το νοιώθω κάθε φορά που το διαβάζω και αυτός ήταν ο κύριος λόγος που θέλησα να το μοιραστώ μαζί σας. Όπως καταλαβαίνετε, ζήτησα την άδεια αναδημοσίευσης και σήμερα με χαρά το μοιράζομαι μαζί σας μέσα απο το δικό μου εκφραστικό μπλοκ!

Ευχαριστώ πολύ Χριστόφορε για αυτή τη τιμή και εύχομαι να μας χαρίζεις πάντα όμορφα και εκφραστικά διαμαντάκια σαν αυτό!

Πάμε λοιπόν για αυτές τις θανάσιμες αιχμές που τόσο μα τόσο μου άρεσαν και νοιωθω πως το ίδιο θα αισθανθείτε και εσείς κατα την ανάγνωσή του.


ΘΑΝΑΣΙΜΕΣ ΑΙΧΜΕΣ.

Ήταν ένα βρωμερό υπόγειο, απομεινάρι κάποιας παλιάς οικοδομής. Βρισκόταν βαθιά χωμένο στη γη και μόνο ένα σκοτεινό άνοιγμα πρόδινε την ύπαρξη του.
Αν όμως είχες την αντοχή να υπομείνεις την δυσοσμία και την περιέργεια να μάθεις τι κρυβόταν στην μαυρίλα εκείνη, τότε ίσως μπορούσες να αντιληφθείς ότι μέσα στο πηχτό εκείνο σκοτάδι κάτι σάλευε.

Έτυχε να περάσω ένα πρωινό πριν ακόμη αρχίσει η κίνηση, όταν στάθηκα πάνω από το άνοιγμα εκείνο. Η οσμή της σαπίλας μου προκάλεσε ναυτία. Αηδιασμένος έκανα να απομακρυνθώ, όταν μια ανεπαίσθητη κίνηση στο βάθος εκεί μου κίνησε την περιέργεια.
Τι παράξενο αλήθεια!  Είδα μέσα από το βαθύ σκοτάδι κάτι μάτια που το βλέμμα τους εξέπεμπε ένα αχνό, αδύναμο φως να με κοιτούν. Μου φάνηκαν πολλά τα μάτια αυτά. Τίποτε ζωάκια θα είναι σκέφτηκα. Έσκυψα πήρα μια πετρούλα και έκανα να την πετάξω μέσα στην τρύπα. 

Μια τρεμάμενη φωνή σαν σε παιδική χορωδία όμως με σταμάτησε: «Μμμή…» άκουσα. «Μη…» ξανάκουσα.

Σκύβω πιο πολύ να δω καλύτερα μέσα στο σκοτάδι του υπογείου. Δεν έβλεπα τίποτα παρά μόνο κάτι σαν μάζα που αργοσερνόταν πάνω στο σάπιο δάπεδο.

«Τι είστε εσείς;» ρώτησα απορώντας κι εγώ με την αφέλεια μου να μιλάω σε κάτι που δεν ήξερα καν τι ήταν.

Μα τότε άκουσα πεντακάθαρα μια φωνή να μου λέει:
«Όνειρα ήμαστε! Όνειρα παλιά!»
«Όνειρα; » ρώτησα «Όνειρα τίνος!»

«Δικά σας όνειρα. Ξεχασμένα και διωγμένα.»
«Μα εκεί κάτω; Τι κάνετε εκεί κάτω;»

«Περιμένουμε! Περιμένουμε να μας δεχτείτε πίσω!»
«Ελάτε τότε. Τι περιμένετε.» είπα 

«Τώρα είναι πια αργά. Πεθαίνουμε σε λίγο.» Είπαν πολλά μαζί.
«Μα γιατί. Τι σας σκοτώνει;» ρώτησα σαν χαζός. 

«Μας σκότωσαν οι θανάσιμες, οι μυτερές αιχμές της τετράγωνης λογικής σας.» είπαν με σβησμένη φωνή.

Και μετά σιωπή.......

_____________________ ΤΕΛΟΣ ___________________________


Θα ήθελα φίλοι μου να μου πείτε την αλήθεια. Δε συγκλονιστήκατε και εσείς στο άκουσμα και μόνο των φυλακισμένων - νεκρών ονείρων;;;  Προσωπικά ήθελα και θέλω να πάω να τα τραβήξω επάνω! Τα όνειρα δεν υπάρχουν για να καταχωνιάζονται, ακόμη και εάν δε πραγματοποιούνται δε πρέπει να καταχωνιάζονται! Πρεπει να ζουν και να κυκλοφορουν τριγυρω μας γιατι ειναι και θα ειναι παντα κομματι του εαυτου μας και το κάθε κομμάτι του εαυτού μας μόνο καταπιεσμένο δε πρέπει να είναι! Ελευθερία στο πνεύμα μας γιατί κι αυτή υπέρτατο αγαθό είναι!

Δε θα επεκταθώ περεταίρω, δεν υπάρχει λόγος άλλωστε, ο μικρός διάλογος της ιστορίας είπε  πέρα πολλά, θέλω να προσθέσω όμως πως πέρα απο τις εκάστοτε μυτερές αιχμές της λογικής μας υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που οδηγούν στον αφανισμό των ονείρων και κάπου εκεί θέλω να φωνάξω STOP και να πω ΑΦΗΣΤΕ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΝΑ ΖΗΣΟΥΝ! Είναι τα μόνα που μπορούν ακόμη να τρέφουν τη παιδική μας αγνότητα και τα χρόνια που διανύουμε την έχουν ανάγκη όσο ποτέ! :)


* Μετέφερα το κείμενο με την εικόνα του, όπως ακριβώς είχε αναρτηθεί γιατί θεωρώ πως έπρεπε να υπάρχει και η εικόνα της τρύπας των καταχωνιασμένων ονείρων ώστε να δούμε ποιός/ποιά αντέχει να ψάξει εκει μέσα...

* Μορφοποίησα το κείμενο όσον αφορά κάποια κενά που άφησα, τα bold γράμματα και τα αποσιωπητικά στο τέλος ώστε να δώσω βάθος σε όσα για μένα ήταν η πλήρης δυναμική της ιστορίας και προσπάθησα με αυτό το τρόπο να αφήσω και το δικό μου αποτύπωμα σε ένα κείμενο που τόσο αγαπώ γιατί πιστεύω πως τα κείμενα πρέπει να αναγνωρίζονται και με το δικό μας σημάδι και για το τέλος

* Ευχαριστώ πολύ όσους αγκαλιάσετε αυτό το κείμενο με το τρόπο που αξίζει! Το λέω προκαταβολικά γιατί είμαι σίγουρη πως θα το λατρέψετε όσο εγώ!


Καλέ μου φίλε Χριστόφορε ευχαριστώ πολύ για την άδεια της αναδημοσίευσης και κυρίως για τη προσφορά σου μέσω αυτής της ιστορίας! Πάντα να μας προσφέρεις παρεμφερή αριστουργήματα μέσω της άγνωστης διάστασης-φαντασίας σου!

Να είστε όλοι καλά και να αφήνετε τα όνειρά σας ελεύθερα να σας πλαισιώνουν και να σας μιλούν! :)

Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2013

H ΘΛΙΨΗ ΚΑΙ Η ΟΡΓΗ - ΧΟΡΧΕ ΜΠΟΥΚΑΪ

Φίλοι μου, το κείμενο που θα σας παρουσιάσω αμέσως, το βρήκα πριν λίγο στο ίντερνετ (facebook) και μου άρεσε πάρα πολύ!

Μέσω ενός όμορφου παραμυθιού θα μπορούσα να πω, μας δίδεται η "συγγένεια" αν θέλετε μεταξύ αυτών των συναισθημάτων και μας δείχνει λίγο το τρόπο που η μία διαδέχεται ή αλληλοσυμπληρώνει την άλλη.

Δε θα επεκταθώ περεταίρω, δε χρειάζεται άλλωστε, διαβάστε το και αισθανόμενοι παιδιά προβληματιστείτε! :) 


 H ΘΛΙΨΗ ΚΑΙ Η ΟΡΓΗ. 


Σ΄ ένα μαγεμένο βασίλειο όπου οι άνθρωποι δεν μπορούν ποτέ να φτάσουν, ή ίσως όπου οι άνθρωποι μεταφέρονται αδιάκοπα χωρίς να το καταλαβαίνουν ... 
Σ΄ ένα βασίλειο μαγεμένο όπου τα αφηρημένα πράγματα γίνονται χειροπιαστά ...

΄Ηταν μια φορά κι έναν καιρό μια πανέμορφη λίμνη
΄Ηταν μια λίμνη με νερά κρυστάλλινα και καθαρά όπου κολυμπούσαν ψάρια όλων των χρωμάτων, κι όπου όλες οι αποχρώσεις του πράσινου λαμπύριζαν διαρκώς ... 

Σε εκείνη τη μαγική και διάφανη λίμνη έφτασαν η θλίψη και η οργή για να κάνουν μπάνιο παρέα.
Κι οι δυο έβγαλαν τα ρούχα τους και, γυμνές, μπήκαν στη λίμνη.

Η οργή, που βιαζόταν (όπως συμβαίνει πάντα στην οργή χωρίς να ξέρει γιατί), έκανε μπάνιο στα γρήγορα, κι ακόμα πιο γρήγορα βγήκε από το νερό ...
Αλλά η οργή είναι τυφλή - ή, τέλος πάντων, δεν βλέπει ξεκάθαρα την πραγματικότητα. ΄Ετσι, γυμνή και καθαρή, φόρεσε βγαίνοντας από το νερό, το πρώτο ρούχο που βρήκε ...
Και συνέβη εκείνο το ρούχο να μην είναι το δικό της αλλά της θλίψης ...
Κι έτσι, ντυμένη θλίψη, η οργή έφυγε.

Πολύ ήρεμη, πολύ γαλήνια, διατεθειμένη όπως πάντα να παραμείνει σε όποιο μέρος βρίσκεται, η θλίψη τελείωσε το μπάνιο της και - χωρίς καμιά βιασύνη - ή, καλύτερα, χωρίς συναίσθηση του χρόνου που περνάει, τεμπέλικα και αργά, βγήκε από τη λίμνη.
Στην αρχή συνειδητοποίησε ότι τα ρούχα της δεν ήταν πια εκεί.
΄Όπως όλοι ξέρουμε, αν υπάρχει κάτι που δεν αρέσει καθόλου στη θλίψη, είναι να μένει γυμνή. ΄Ετσι φόρεσε το μοναδικό ρούχο που υπήρχε δίπλα στη λίμνη: το φόρεμα της οργής.

Λένε ότι από τότε, πολλές φορές συναντάμε την οργή τυφλή, σκληρή, τρομερή, θυμωμένη. Αλλά αν σταματήσουμε για λίγο και κοιτάξουμε καλύτερη, καταλαβαίνουμε ότι αυτή η οργή που βλέπουμε είναι μόνο μια μεταμφίεση, κι ότι πίσω από την όψη της οργής, στην πραγματικότητα, κρύβεται η θλίψη.


του Χόρχε Μπουκάϊ.

Εύχομαι να σας άρεσε και να το ευχαριστηθήκατε όσο εγώ! Να είστε καλά! Καλό βράδυ σε όλους!

ΜΠΛΕ ΚΑΔΟΙ ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗΣ.

Καλημέρα στην όμορφη μπλοκογειτονιά μου.

Πριν μπω στο κυρίως μέρος αυτής της ανάρτησης θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για τα όλα τα σχόλια - λόγια συμπαράστασης που μου αφήσατε στη περασμένη ανάρτηση και να σας πω πως πιστεύω βαθιά πως εισακούστηκαν και έδωσαν τη δύναμη εκεί που έπρεπε να τη δώσουν...

Επειδή ακόμη δεν έχω διάθεση για άλλου είδους αναρτήσεις αλλά συνάμα νοιώθω την ανάγκη να γράψω κάτι άλλο στο μπλοκοσπιτάκι αυτό, αποφάσισα να ασχοληθώ με ένα θέμα ευαισθητοποίησης προς το περιβάλλον που από καιρό τώρα ένοιωθα την ανάγκη να γράψω.

Αφορά οπως θα καταλάβατε από το τίτλο την ανακύκλωση απορριμάτων και επειδή και εγώ άργησα να μάθω τί πρέπει να πετάμε στους μπλε κάδους ανακύκλωσης, θέλησα να μοιραστώ μαζί σας όσες πληροφορίες ήξερα και όσες κατάφερα να συλλέξω.

Πάνω στους κάδους βέβαια αναγράφονται επιγραμματικά και με ειδική σήμανση τι πρέπει να πετάμε αλλά δε θεωρώ πως δίνουμε και ιδιαίτερη βάση, οπότε πιο αναλυτικά στους μπλε κάδους ανακύκλωσης πρέπει να απορρίπτουμε τα εξής:

Συσκευασίες από Αλουμίνιο, π.χ. αναψυκτικά, μπίρες κ.ά.

Συσκευασίες από Λευκοσίδηρο, π.χ. από γάλα εβαπορέ, τόνο, ζωοτροφές, τοματοπολτό κ.ά.

Συσκευασίες από Πλαστικό, π.χ. μπουκάλια και δοχεία από νερό, αναψυκτικά, γιαούρτι, βούτυρο, λάδι, απορρυπαντικά, είδη καθαρισμού, σαμπουάν, αφρόλουτρα, φίλμ περιτυλίγματος , οδοντόκρεμες, αποσμητικά, πλαστικές σακούλες κ.ά.

Συσκευασίες από Γυαλί, π.χ. μπουκάλια και βαζάκια, χυμοί, αναψυκτικά, αλκοολούχα ποτά, τρόφιμα κ.ά.

Συσκευασίες από Χαρτί & Χαρτοκιβώτια,  π.χ. από ηλεκτρικές συσκευές, γάλα, χυμούς, δημητριακά, μπισκότα, ζάχαρη, απορρυπαντικά, χαρτοσακούλες κ.ά.

* Φροντίζουμε να ξεπλένουμε καλά τις συσκευασίες πριν αυτές οδηγηθούν στο κάδο και να έχουν αδειάσει εντελώς απο το περιεχόμενό τους. Επίσης καλό είναι οι μεγάλες συσκευασίες και κούτες να διπλώνονται πριν τοποθετηθούν στο εσωτερικό του κάδου.

Η πηγή για τις άνω πληροφορίες είναι η εξής:  http://www.econews.gr/2012/06/07/anakyklosi-mple-kadoi-ti-rixnoume/ και θα ήθελα να παραπέμψω όποιον επιθυμεί να δει μια άρτια "δουλειά" σχετικά με το τί υλικά ανακυκλώνουμε και τι όχι στο εξής λινκ: http://www.herrco.gr/UserFiles/File/175345_GREEK_tirixnoumestousmplekadous.pdf που με το πίνακα που διαθέτει θεωρώ πως ο εκάστοτε ενδιαφερόμενος μπορεί να λύσει την οποιαδήποτε απορία του σχετικά με τα είδη ανακύκλωσης.

Αυτά για σήμερα! Να είστε καλα και ευχαριστώ πολύ για όλα!

Σάββατο, 23 Νοεμβρίου 2013

ΣΗΜΕΡΑ, ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΠΛΟΚΟΣΠΙΤΑΚΙ ΠΕΝΘΕΙ....

Καλημέρα φίλοι μου...

Προβληματίστηκα για το άν θα έπρεπε να αναρτήσω το συγκεκριμένο θέμα αλλά αποφάσισα πως πρέπει, γιατί πάνω απ' όλα η έκφραση οφείλει να είναι η αλήθεια μας!

Σήμερα αυτο το μπλοκοσπιτάκι πενθεί και θα πενθεί για πολύ καιρό (ψυχικά) για το ξαφνικό και άδικο χαμό ένος νέου ανθρώπου, μια κοπέλας που μόνο ως άγγελο μπορώ να τη χαρακτηρίσω!

Δεν έχει σημασία το γιατί και το πώς (τουλάχιστον αυτή τη στιγμή), σημασία έχει πως πίσω της υπάρχουν άνθρωποι που υποφέρουν και εγώ αυτούς τους ανθρώπους τους ξέρω και νοιώθω το πόνο τους και το άσχημο είναι πως δε μπορώ να συνεισφέρω στο να τους τον απαλύνω...

Δεν υπάρχουν λόγια σε τέτοιες περιπτώσεις, δεν υπάρχουν, και παντού γύρω μας συμβαίνουν τακτικά παρόμοια δυσάρεστα γεγονότα αλλά όταν συμβαίνουν στο προσωπικό μας κοινωνικό περίγυρο είναι αυτομάτως λογικό να μας "στιγματίζουν" περισσότερο.

Είναι αδιανότητο το πώς μπορεί να αλλάξει και να επηρεάσει τη ζωή των ανθρώπων η κάθε στιγμή της μέρας και της νύχτας μας. Είναι πραγματικά αδιανότητο και λυπαμαι αφάνταστα που μόνο σε τέτοιες στιγμές συνειδητοποιούμε το τί ακριβώς είμαστε στη ζωή αυτή!

Δεν είμαστε ένα "τίποτα" που συνηθίζουν κάποιοι να λένε, είμαστε όμως "κάτι", όχι ισχυρό αλλά ανθρώπινο και εγώ αυτή τη στιγμή έχω ανάγκη να σας ζητήσω να προσευχηθείτε μαζί μου για να δώσουμε δύναμη και κουράγιο σε όσους ανθρώπους το χρειάζονται.

Δε με νοιάζει αν πιστεύετε ή όχι, δε με νοιάζει πού πιστεύεται και με ποιό τρόπο, το μόνο που με νοιάζει είναι να προσευχηθείτε μαζί μου γιατί καποιοι εκει έξω περνάνε πολύ δύσκολα και ίσως η πνευματική δύναμη και σκέψη να μπορεί να απαλύνει κάπως το πόνο τους...

Δε θα επεκταθώ περισσότερο, ήδη είπα πάρα πολλά, θα σας αφήσω όμως ευχόμενη ένα όμορφο Σαββατοκύριακο για εσάς και μέρες κουράγιου και δύναμης για οσους το έχουν πραγματικά ανάγκη....

............................................................................. :'(   :'(   :'(

Παρασκευή, 22 Νοεμβρίου 2013

ΤΟ "ΣΚΟΤΕΙΝΟ" ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΠΟΥ ΜΕ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΔΩ "ΦΩΣ".

Τί τίτλος κ αυτός ε; :)
Θα καταλάβετε σε λίγο το γιατί!

Λοιπόν πάμε απο την αρχή!

Καλημέρα εκφραστικοί μου φίλοι; Τί μου κάνετε; Εύχομαι να είστε όλοι καλά! Σε λίγο θε ξεκινήσω το "σεργιάνι" στα σπιτάκια σας για να το διαπιστώσω και μόνη μου! :)

Για σήμερα σας έχω ένα θέμα, μία αναδημοσίευση αν θέλετε για τη στήλη των "Εκφράσεων άλλων" που το διάβασα πρόσφατα στο σπίτι της καλής μου φίλης και γειτόνισσας Selcouth και αμέσως με έκανε να αισθανθώ αυτό που διαβάσατε μόλις, στο τίτλο της ανάρτησης.

Είναι ένα σκοτεινό παραμύθι που εκπέμπει φως πρώτον γιατί θεωρώ πως σε όλους κάτι θα θυμίζει και δεύτερον γιατί στο τέλος βλέπουμε με το καλύτερο τρόπο πως υπάρχει ελπίδα, αρκεί να το θέλουμε πραγματικά.

Όμως ας μη κάνω άλλο πρόλογο και σας κουράσω, άλλωστε το κείμενο παρακάτω λέει εύστοχα όσα θα ήθελα να εκφράσω κι εγώ για αυτη την ανάρτηση. Με το χέρι στη καρδιά αγαπησα πολύ αυτή τη δημοσίευση και νοιώθω πως το ίδιο θα γινει και με εσάς.

Πάμε λοιπόν! ;)

Α, σε αυτό το σημείο να σας πω πως κάπου παρακάτω θα χρειαστεί να πατήσετε επάνω στο Διαβάστε περισσότερα για να δείτε ολοκληρωμένη την ανάρτηση, διότι ήταν αρκετά μεγάλη και σκέφτηκα πως θα ήταν καλύτερα να χρησιμοποιήσω την εισαγωγή μεταπήδησης. (άκου λέξη χαχαχα). Εάν είστε ήδη μεσα στην ανάρτηση δε θα χρειαστεί να πατήσετε κάτι, απλώς συνεχίζετε να τη διαβάζετε κανονικά.

Ένα σκοτεινό παραμύθι... 

 

Μιά φορά κι έναν καιρό ήταν ένα κοριτσάκι. Το όνομά του Αθηνά. Οι γονείς του είχαν φύγει πολύ καιρό πριν, για ένα όμορφο μέρος που ο μπαμπάς του κοριτσιού ονόμαζε παράδεισο.
Το κοριτσάκι έμενε μόνο του σε ένα μικρό σπίτι σχεδόν πάνω στη θάλασσα. Άρεσε πολύ στην Αθηνά η θάλασσα. Κάθε μέρα κατέβαινε βόλτα στην παραλία και κολυμπούσε ώρες ατελείωτες.

Κολυμπούσε τα καλοκαίρια που η θάλασσα ήταν ήρεμη και γαλήνια, αλλά και τους χειμώνες... Ο πατέρας της της είχε πει ότι έπρεπε να μάθει να κολυμπάει ακόμα κι όταν η θάλασσα ήταν φουρτουνιασμένη, άγρια κι αφιλόξενη. "Θα σε δυναμώσει, θα σε κάνει πιο θαρραλέα, πιο γρήγορη, πιο ανθεκτική". Και η Αθηνά σπάνια δεν ακολουθούσε τις συμβουλές του πατέρα της.

Μια μέρα αποφάσισε να πάει λίγο πιο μακριά από τη συνηθισμένη της βόλτα. Πέρασε ένα μικρό λόφο, σκαρφάλωσε σε βράχια και βγήκε σε μια άλλη παραλία. Κοντοστάθηκε σαστισμένη από το θέαμα... Η παραλία αυτή δεν έμοιαζε ούτε με  τη δική της, ούτε με των φίλων της που κατοικούσαν σε άλλες παραλίες. Ήταν πολύ διαφορετική... Σκοτεινή από τις πίσσες, γεμάτη σκουπίδια και νεκρά ψάρια. Τα νερά ταραγμένα και θολά. Ο ήλιος δεν κατάφερνε να γεμίσει φως την τόση μαυρίλα του θλιβερού τοπίου.

Δεν της άρεσε καθόλου, αποφάσισε όμως να την εξερευνήσει. Πάτησε με τα γυμνά της πόδια στα βρώμικα βότσαλα κι άρχισε να βαδίζει κατά μήκος της ακτής. Ένιωθε μια ρυπαρή γλίτσα σε κάθε της βήμα κι όσο προχωρούσε ο αέρας γινόταν όλο και πιο αποπνιχτικός.

Δεν είχε φτάσει μέχρι τη μέση της διαδρομής όταν άκουσε μια αγορίστικη φωνή. "Κοριτσάκι, εεεε κοριτσάκιιιι" Γύρισε κοίταξε γύρω της, αλλά δεν είδε κανέναν... Η φωνή έγινε πιο επίμονη... "Κοριτσάκιιιι, εδώ, εδώ. Κοίταξε λίγο κάτω" Και η Αθηνά εριξε το βλέμμα της στα βότσαλα... Κάπου λίγο πιο μακριά είδε ένα αγόρι να της γνέφει... Το αγοράκι αυτό όμως ήταν σχεδόν θαμμένο σε μια βρωμερή τρύπα. Μόνο από το στήθος του κι απάνω φαινόταν.

Απόρησε αλλά προχώρησε προς το μέρος του. Όταν πλησίασε το αγόρι της χαμογέλασε αφήνοντας να φανούν τα κιτρινισμένα δόντια του. "Κοριτσάκι θα κάτσεις λίγο μαζί μου, να μου κάνεις παρέα; Πώς σε λένε;" Η Αθηνά το κοίταξε σκεφτική... Πλησίασε κοντά του, αλλά διαπίστωσε ότι όσο πλησίαζε το έδαφος γινόταν μαλακό, σαθρό, σαν την κινούμενη άμμο... Έτσι προτίμησε να κάτσει λίγο πιο μακριά, σε μια μικρή απόσταση που την έκανε να νιώθει ασφαλής.  Αθηνά με λένε... Εσένα;"Είμαι ο Θωμάς. Είσαι πολύ όμορφη το ξέρεις; " Η Αθηνά κολακεύτηκε και του χαμογέλασε, αλλά παρέμεινε στη θέση της.
Γιατί είσαι μέσα σ' αυτήν την  τρύπα; ρώτησε η Αθηνά... "Έτσι ζω" της απάντησε θλιμμένα το αγόρι... "Η μοίρα μου αποφάσισε ότι πρέπει να μένω μέσα σ' αυτήν την άθλια τρύπα" συνέχισε... Και γιατί δεν δοκιμάζεις να βγεις; ξαναρώτησε η Αθηνά. "Γιατί δεν μπορώ!" απάντησε πεισμωμένα και λίγο θυμωμένα ο Θωμάς. Το κορίτσι αποφάσισε να μην συνεχίσει αυτή τη συζήτηση. Μίλησαν για λίγο και ήρθε η ώρα της Αθηνάς να φύγει. "Θα ξανάρθεις αύριο;" ρώτησε με αγωνία ο Θωμάς. Θα ξανάρθω, απάντησε η μικρή.

Πέμπτη, 21 Νοεμβρίου 2013

ΣΥΡΤΑΚΙ! :)

Καλησπέρα εκφραστικοί μου φίλοι! 
Τί μου κάνετε; Είστε όλοι καλά;

Μόλις ετοίμασα ένα θέμα για τη στήλη των Χοροεκφράσεων που πολύ το χάρηκα!
Πώς να μη το χαρείς άλλωστε όταν είναι τόσο γρήγορο και ανεβαστικό!

Μου αρέσει πάρα πολύ το Συρτάκι και για να είμαι ειλικρινής όταν τύχει και βρεθώ σε κάποια εκδήλωση - γάμο - βαφτισια κτλ, στο τελος του συγκεκριμένου χορού, ξέρετε, εκεί που η μουσική "γκαζωνει" και μαζί της "γκαζώνουν" και οι ενίοτε χορευτές (ειδικά αν είναι και μεθυσμένοι) το διασκεδάζω πάρα πολύ (με την καλή έννοια) και βλέπω να συμβαίνει το ίδιο και στους γύρω μου και να γυαλίζει "χαμογελαστά" το ματάκι τους καθως απολαμβάνουν το "χαμό" που επικρατεί στη σκηνή! Για αυτό το λόγο, γι' αυτή τη σπιρτάδα και τη γυαλάδα αν θελετε των ματιών μας αποφάσισα ο επόμενο χορός που θα μάθουμε να είναι το Συρτάκι! 

Είστε έτοιμοι;;

Ας χορέψουμε σήμερα! Πώς να του αντισταθείς άλλωστε; ;)


Λίγα λόγια για το Συρτάκι:

Το συρτάκι είναι δημοφιλής ελληνικός χορός. Παρά τη διαδεδομένη πεποίθηση, δεν είναι αυθεντικός παραδοσιακός ελληνικός χορός. Στην πραγματικότητα, χορογραφήθηκε από τον Γιώργο Προβιά το 1964 για την κινηματογραφική ταινία Ζορμπάς ο Έλληνας (Zorba the Greek) από αργές και γρήγορες κινήσεις του χασάπικου.

Η μουσική για το συρτάκι γράφτηκε από τον Μίκη Θεοδωράκη. Κύριο χαρακτηριστικό του χορού αυτού και της μουσικής του είναι η επιτάχυνση στο ρυθμό. Το όνομα συρτάκι προέρχεται από την λέξη συρτός, ένα κοινό όνομα για μια ομάδα παραδοσιακών ελληνικών χορών στους οποίους οι χορευτές "σέρνουν" τα πόδια τους σε αντιδιαστολή με τους πηδηχτούς χορούς. Το όνομα συρτάκι ενσωματώνει και τον συρτό (στο πιο αργό μέρος του) και στοιχεία πηδηχτού (στο γρηγορότερο μέρος του).

Σήμερα το συρτάκι είναι ένα από τα τουριστικά αξιοθέατα της Ελλάδας και τις ελληνικές ταβέρνες σε όλο τον κόσμο.


Η χορογραφία του: 

Το συρτάκι χορεύεται με σχηματισμό γραμμών ή κύκλων από τους χορευτές, οι οποίοι κρατιούνται με τα χέρια από τους ώμους των διπλανών τους. Ο σχηματισμός γραμμών είναι πιο συνηθισμένος. Το μέτρο είναι 4/4, αυξάνεται σταδιακά και φτάνει στα 2/4 στο γρηγορότερο μέρος. Συνεπώς, ο χορός αρχίζει με πιό αργές, ομαλότερες κινήσεις οι οποίες βαθμιαία γίνονται γρηγορότερες, ζωηρές, συμπεριλαμβάνοντας συχνά και μικρά πηδήματα.

 
Το Συρτάκι στο Guinness ( όχι παίζουμε :P) :

Στις 31 Αυγούστου του 2012, το παγκόσμιο ρεκόρ Guinness για το συρτάκι έσπασε από 5.614 ανθρώπους οι οποίοι χόρεψαν συρτάκι για πέντε λεπτά δίπλα στη θάλασσα, στην παραλία της πόλης του Βόλου στην Ελλάδα. Η ΕΚΠΟΛ (Εταιρεία Κοινωνικής Παρέμβασης & Πολιτισμού Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Μαγνησίας) στο Δήμο Βόλου, διοργάνωσε την εκδήλωση στην κεντρική παραλία της πόλης του Βόλου κάτω από το φως της δεύτερης πανσέληνου του μήνα, στις 31 Αυγούστου. 5,614 άνθρωποι ηλικίας από 14 έως 89 χόρεψαν με τη μουσική του Ζορμπά του Μίκη Θεοδωράκη, γεμίζοντας την παραλία της πόλης. Μέρος πήραν άνθρωποι από το Βόλο, τη Λάρισα, Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Τρίκαλα, ακόμη και από τα νησιά της χώρας όπως και επίσης μέρος πήρε και η εθνική ομάδα συγχρονισμένης κολύμβησης.


Πηγή των άνω πληροφοριών: http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CF%85%CF%81%CF%84%CE%AC%CE%BA%CE%B9


Κι αφού ενημερωθήκαμε, παμε τώρα και για τον απολαυστικό χορό! ;)

Και τί βίντεο σας έχω ε;;; 

Αφορά το συρτάκι που πήρε το ρεκόρ Guinness που έγραψα και πάνω στις πληροφορίες! :)

Ξεπατωμός! :)




Αλλά επειδή μόνο ένα δεν είναι αρκετό, σας έχω και δεύτερο, διαφορετικό απο τα συνηθισμένα θα έλεγα ;)




Ελπίζω να απολαύσετε την αναρτηση όσο εγώ! Ειλικρινά τη χάρηκα πολύ! :)

Να είστε όλοι καλά! Καλό βράδυ σε όλους! :)

Τετάρτη, 20 Νοεμβρίου 2013

ΈΝΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΑΥΡΙΟ. (ΠΕΜΠΤΟ ΜΕΡΟΣ).

Καλημέρα στην όμορφη και βροχερολιακαδιαστή μπλοκογειτονιά μου! Εύχομαι να μου είστε όλοι καλα!

Σήμερα δημοσιευώ το πέμπτο και τελευταίο μέρος της ιστορίας (και κάπου εδώ ακούγεται το "Επιτέλους" χαχαχα) και ευχομαι να σας αρεσει και να ειστε σύμφωνοι με αυτό! Θα μου άρεσε να μου αναφέρετε και το τρόπο που είχατε σκεφτεί πως θα δινόταν ο επιλογος ή ποιός θα θελατε εσεις να  είναι, να δουμε ετσι ποσο συγκλινουν - αποκλίνουν οι απόψεις μας και προς τα πού κατευθύνθηκε το μυαλό του καθενός.

Για να είμαι ειλικρινής σκέφτηκα το σημερινό μέρος να το δημοσίευα εχθές μαζί με το τέταρτο γιατί  σταμάτησα στο σημείο που θα βλέπαμε την ανάγνωση της έκθεσης και θεώρησα πως καλό θα ήταν να είναι όλο μαζί και να διαβαστει ενιαία, όμως για δύο λόγους αποφάσισα να το "σπάσω" σε δύο μέρη και νομίζω πως ήταν σωστό αυτό. 

Ο πρώτος λόγος αφορά  το ότι πολλοί καλοι φίλοι με έχετε συμβουλέψει να προσέχω τον "όγκο" των κειμένων μου και εγώ εχθες στην προεπισκόπηση είδα ένα μεγαλο κείμενο που μπούχτισε το μάτι μου και δεύτερον γιατι  στην έκθεση της μικρής προσπάθησα να εισχωρήσω οτι θεωρω εγώ πιο σημαντικο για ένα καλύτερο αύριο και ήθελα να διαβαστεί ας πούμε κάπως πιο ευχάριστα και ξεκούραστα.

Σε αυτό το σημείο να υπενθυμίσω πως για το πρώτο μέρος της ιστορίας πατάτε εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2013/11/blog-post_15.html


και για το τέταρτο εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2013/11/blog-post_19.html

Πάμε τώρα και για τον επίλογο. :)


ΈΝΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΑΥΡΙΟ. (ΠΕΜΠΤΟ ΜΕΡΟΣ).


            
                « Το καλύτερο αύριο στη ζωή των ανθρώπων θα είναι η ημέρα εκείνη που θα ξημερώσει και παντού στην υφήλιο θα κυριαρχεί το συναίσθημα της αγάπης.
               Η αγάπη είναι το μόνο συναίσθημα που μπορεί να οδηγήσει τους ανθρώπους στην απόλυτη ευτυχία.
            Έχω ανάγκη να περνάω περισσότερο χρόνο με τους ανθρώπους που αγαπώ και νομίζω πως την ίδια ανάγκη έχουν και αυτοί μαζί μου. Ενώ αυτή η πρόταση ακούγεται τοσο εύκολη στα δικά μου αυτιά ξέρω πως είναι πολύ δύσκολο να γίνει πράξη και αυτό γιατί κάποιοι άλλοι αποφασίζουν για εμάς, κάνοντάς μας να υπακούμε θέλοντας η μή στα δικά τους «θέλω» και στα δικά τους «πρέπει» που υποτίθεται πως γίνονται για το καλό όλων μας.
            Κι εγώ τώρα αναρωτιέμαι:
 «Αν όντως κυριαρχούσε η αγάπη στην εποχή μας, αυτοί οι άνθρωποι που έχουν τη «δύναμη» και τα «μέσα» για να διαμορφώσουν ένα καλύτερο αύριο για όλους μας, δε θα το διαμόρφωναν μόνο και μόνο επειδή θα μας αγαπούσαν και θα ήθελαν το καλό μας;
            Μήπως αν οι «μεγάλοι» έβλεπαν έστω και για λίγο με τα μάτια των «μικρών» θα μπορούσαν να διακρίνουν πόσο εύκολη είναι η αλλαγή για ένα καλύτερο αύριο;
            Νομίζω πως αυτό μου το ερώτημα είναι η λύση για ένα καλύτερο αύριο.
            Αν οι «μεγάλοι» έβλεπαν με τα μάτια των «μικρών» θα ήξεραν πως το καλύτερο αύριο είναι αυτό που θα ξεχειλίζει από αγάπη και ευτυχία μέσα από τα μάτια και το βλέμμα όλων μας.
            Αν κάποιος «μεγάλος» έβλεπε μέσα από τα δικά μου μάτια θα μου χάριζε περισσότερες ώρες με τους γονείς μου και θα με έκανε πλήρως ανέμελη και ευτυχισμένη. Και σίγουρα δεν είμαι η μόνη που νοιώθει έτσι. Ειμαι σίγουρη πως πολλά παιδάκια έχουν ως καλύτερο αύριο αυτό που έχω εγώ στο μυαλό μου σήμερα.
            Αν λοιπόν κάποιος από αυτούς που παίρνουν τις αποφάσεις του δικού μας μέλλοντος απαγόρευαν στους γονείς μας να δουλεύουν τόσες πολλές ώρες θα μας πρόσφεραν τόσο απλά και ανώδυνα αυτό που ονειρευόμαστε.
            Κι όμως κανένας από αυτούς δε το κάνει, αντίθετα μάλιστα πολλές φορές τουε εξαναγκάζουν να δουλεύουν ολοένα και περισσότερο με αποτέλεσμα αντί να κάνουν καλύτερο το αύριό μας να το χειροτερεύουν ολοένα και περισσότερο.
            Αν λοιπόν λειτουργούσαν με βαση το συναίσθημα της αγάπης θα καταλάβαιναν το πόσο κακό μας κάνουν και θα το διόρθωναν σε κλάσματα δευτερολέπτου.
            Τελικά το καλύτερο αύριο είναι το αύριο που καθρεπτίζεται στα μάτια όλων των παιδιών του κόσμου, γιατί είναι τα μόνα που ξέρουν να κοιτάζουν αληθινά, γνήσια, αθώα και μοναδικά.
            Είμαστε τα μόνα που μπορούμε να δούμε πέρα από συμφέρον, πέρα από κέρδη, πέρα από ψέματα και πέρα απ’ ότι μπορεί να «μολύνει» τη καθημερινότητα των συνανθρώπων μας. Γιατί είμαστε τα μόνα που μπορούμε ακόμη να αγαπάμε οτιδήποτε υπάρχει πάνω στη γη που κατοικούμε!
            Αν κάποιος από όλους αυτούς που υποστηρίζουν πως μπορούν να μας προσφέρουν ένα καλύτερο αύριο, αφήσουν για μια φορά στην άκρη τα «γυαλιά» τους και κοιτάξουν με τα μάτια της παιδικής τους ψυχής, γιατί αυτή υπάρχει σε όλους για να τους θυμίζει πως κάποτε ήταν και αυτοί παιδιά, τότε και μονάχα τότε θα μπορέσει να δει πόσο εύκολη είναι η λύση για ένα καλύτερο αύριο.
            Το καλύτερο αύριο για όλους είμαστε εμείς τα παιδια! Είναι όλα όσα πρέπει να έχουν υλοποιήσει για να βελτιώσουν τη ζωή μας! Είναι όλα όσα πρέπει να γίνουν για να μη νιώσουν τα επόμενα παιδιά όπως νιώθω εγώ σήμερα. Όλα όσα πρέπει να γίνουν για να μη νιώσει κανένα παιδί αύριο όπως νιώθουν πολλοί συμμαθητές μου σήμερα που βλέπουν τους γονείς τους να μη μπορούν να τους προσφέρουν όλα όσα επιθυμούν. Είναι όλα όσα οφείλουν να κάνουν αυτοί που μπορούν για να μας χαρίσουν αιώνιο χαμόγελο στα χείλη! Είναι όλα όσα ονειρεύεται το κάθε παιδί.
Γιατί αυτό είναι το μέλλον της κάθε χώρας. Τα παιδιά της! Η κάθε χώρα χωρίς τα παιδιά της είναι ένα «τίποτα» και αυτό γιατί χώρα χωρίς παιδιά δε θα υπάρξει ποτέ!
               Μια χώρα χωρίς παιδιά θα είναι μια έρημος δίχως όαση! Κανένας δε θα  μπορεί πια να επιζήσει μέσα της
Για το καλό όλων μας λοιπόν, ας αφήσουμε την αγάπη να κυριαρχήσει στην υφήλιο και ας ονειρευτούμε όλοι μαζι με μάτια ανοιχτά το αύριο που με τοσο πάθος επιζητούμε.
          Το καλυτερο αύριο θα έρθει εάν του το επιτρέψουμε και για να γίνει αυτό πρέπει να μάθουμε να αγαπάμε με όλη μας τη ψυχή!»

            - Μπράβο Μαριτίνα! Πολύ όμορφη και αληθινή η έκθεσή σου. Αποφάνθηκε εμφανώς προβληματισμένη και συγκινημένη η κυρία Ματίνα.
            Η Μαριτίνα καμαρώνοντας για την έκθεσή της κατευθύνθηκε με παιδική υπερηφάνεια προς το θρανίο της και απολάμβανε όλο καμάρι τα χαμόγελα που τις χάρισαν με απίστευτη θέρμη οι συμμαθητές της.      



____________   ΤΕΛΟΣ _______________


Αυτό ήταν το ολοκληρωμένο πλέον διήγημα φίλοι μου! Εύχομαι να σας αρέσει και να το απολαύσατε όσο εγώ!

Για να είμαι ειλικρινής, δε θεωρώ κάτι "σπουδαίο" το συγκεκριμένο μου έργο αλλά μόνο και μόνο για την έκθεση στο τέλος και τα μυνήματα που επιδίωξα να περάσω απο εκεί θαρρώ πως άξιζε να το μοιραστώ μαζί σας και να επεξεργαστώ τις προτάσεις και τα σχόλιά σας.
Προσωπικά ότι μου λέει ο καθένας το φιλτράρω καλά μέσα μου, ίσως να μη το κάνω εμφανές αλλά πάντα υπάρχει μέσα στο νου μου και νοιωθω πως με βοηθά  γενικότερα, δηλαδή σε συζητήσεις, σε απόψεις, σε πράγματα που θα γράψω στο μέλλον και γενικά θεωρώ πως με βοηθά ακόμη και όταν δε το καταλαβαίνω, θέλω να το επισημάνω αυτό γιατί είναι η αλήθεια και έχω την ανάγκη να την εκφράζω!

Ξέρετε, αυτό μου με βάζει σε έντονες σκέψεις ειναι πως εγω έγραψα αυτό το διήγημα το 2011 και σήμερα τέλη του 2013, όπως το χαρακτηρίσατε και εσείς ειναι πιο επίκαιρο απο ποτέ....
Θα έπρεπε;;; Όχι βέβαια δε θα έπρεπε και αυτό είναι κάτι που με προβληματίζει αρκετά!
Ας ελπίσω το 2014 να δω κάτι απο το μέλλον που οραματίστηκα μέσω της έκθεσης της μικρής Μαριτίνας....
Δυσκολο... αλλά μου αρκεί η ελπίδα του οτι μπορεί και να γίνει κάτι καλό....

Λοιπόν σας αφήνω ευχόμενη μια όμορφη μέρα σε όλους και ένα μεγάλο ευχαριστώ για το "ταξίδι" που κάναμε μαζί για ένα καλύτερο αύριο που πολλοί θαρρώ πως ποθουμε!

Να ειστε πάντα καλά! Φιλιά πολλα σε ολους!

Τρίτη, 19 Νοεμβρίου 2013

ΈΝΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΑΥΡΙΟ. (ΤΕΤΑΡΤΟ ΜΕΡΟΣ).

Καλημέρα στην όμορφη μπλοκογειτονιά μου! 
Εύχομαι να μου είστε όλοι καλά και να περνάτε όμορφα!

Λοιπόν, για σήμερα σας έχω το τέταρτο μέρος του διηγήματος και θα ήθελα να σας πω ένα μεγάλο ευχαριστώ μέσα απο τη καρδιά μου πρώτον για τα αληθινά σας λόγια (δε θα πω καλά γιατί τα καλά δε με ενδιαφέρουν εκτός κι αν είναι αληθινά) και δεύτερον γιατί νοιώθω πως εισπράττω πολύ αγάπη απ' όλους σας και όσο να είναι χαίρομαι γι αυτό!

Σε αυτό το σημείο να υπενθυμίσω πως για το πρώτο μέρος της ιστορίας πατάτε εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2013/11/blog-post_15.html

και για το τρίτο εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2013/11/blog-post_18.html

 
ΈΝΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΑΥΡΙΟ. (ΤΕΤΑΡΤΟ ΜΕΡΟΣ).


- Τι είναι για σένα το καλύτερο αύριο; Ρώτησε τη μικρή ο Αριστείδης θέλοντας να σπάσει τη σιγή που επικρατούσε στο δωμάτιο.
                  - Για μένα ένα καλύτερο αύριο είναι η μέρα που θα ξημερώσει και θα είστε και οι δυο σας εδώ από το πρωί μέχρι το βράδυ και θέλω αυτή η μέρα να μην είναι η Κυριακή γιατί μόνο τότε σας έχω κοντά μου όλη μέρα και αυτό όχι πάντα.
                 Τα μάτια της μικρής κοιταξαν βαθιά τα πρόσωπα των γονιών της και προσπάθησε να καταλάβει τι ήταν αυτό το συναίσθημα που της έβγαζαν τα υγρά τους μάτια.
                Ήταν μικρη για να καταλάβει την ενοχή που ανέβλυζε απο τη ψυχή τους μα ήταν αρκετά μεγάλη για να καταλάβει πως ήταν ήδη συγκινημένοι και λυπημένοι που δήλωσαν συχνά απών στη ζωή της.
                  Πέρασαν αρκετά δευτερόλεπτα και κανένας τους δε μιλούσε. Ήταν φανερό πως κανένας δε προσπαθούσε να σκεφτεί ποιά θα έπρεπε να είναι η εισαγωγή μιας τέτοιας έκθεσης γιατί σκεφτόντουσαν ακόμη τα λόγια της μικρής.
                  Η μικρή Μαριτίνα παρατηρούσε τους γονείς της να σκέπτονται έντονα, μα να παραμένουν σιωπηροί δίχως να μπορούν να ξεκινήσουν εύκολα το πρόλογο της έκθεσης. Υπέθετε πως έμεναν αλώβητοι στις θέσεις τους επειδή δεν μπορούσαν να τη βοηθήσουν με το θέμα της αλλά η αλήθεια είναι πως δε μπορουσαν να τη βοηθήσουν γιατί ούτε κι αυτοι οι ίδιοι δεν ήξεραν ποιο ηταν το καλυτερο αυριο για το παιδί τους. Πάλευαν για αυτό μα ποτέ δεν την είχαν ρωτήσει τι ήθελε πραγματικά εκείνη.
                    Δεν είναι πως πάλευαν με λάθος τρόπο, ειναι οτι επάνω στη "πάλη" ξέχασαν πως το παιδί δεν έχει ανάγκη απο μάχες αλλά απο αγάπη και δεν είναι πως δεν την αγαπούσαν απλά είχαν μάθει πως πρεπει να είναι σκληροί για να επιβιώσουν και ειχαν ενδομυχα την ιδια απαιτηση και για το παιδί τους.
                   Ξαφνου οι ματιές τους γλύκαναν και είχαν πλέον αποδέκτη το όμορφο παιδί τους, το παιδί εκείνο που τους θύμισε πως πάνω απ όλα είναι και πρέπει να είναι η αγάπη.
                -  Τί θα γίνει; Θα ξεκινήσουμε επιτέλους; Αναρωτήθηκε η μικρή.
                     Οι γονείς της χαμογέλασαν γλυκά και χωρίς να καταλάβει το γιατί, την είχαν ήδη αγκαλιάσει και τη φιλούσαν. 
                     Της έκανε εντύπωση αυτή η ξαφνική εκδήλωση της αγάπης τους μα δεν θέλησε ποτέ να μάθει το γιατί! Της αρκούσε που υπηρχε ξανα στη ζωη της!
                    Ύστερα απο λίγα λεπτά τρυφερών οικογενειάκων στιγμών τα τρια μέλη της οικογένειας άρχισαν να σκέφτονται το πρόλογο της εκθεσης.
                      Παρόλο που δε πίστευαν πως θα δυσκολευόντουσαν τόσο πολύ για το συγκεκριμένο θέμα, η αλήθεια ειναι πως  δυσκολεύτηκαν αρκετά γιατί δεν ήξεραν απο πού αλλά και πώς να ξεκινήσουν να κάνουν μια εισαγωγή στο παιδί για να καταλάβει τί ακριβώς πραγματεύεται η έκθεση και να καταφέρει έπειτα να εισχωρήσει τον εαυτό του μέσα σε αυτό.
                  Ηταν φανερό πως ενώ ήξεραν διάφορες από τις αλλαγές που έπρεπε να γίνουν για αυτό το πολυπόθητο «αύριο», δε μπορούσαν να τις εκφράσουν με τέτοιο τρόπο που να είναι συμβατό με την ηλικία της μικρής μα και την ηλικία των συμμαθητών τους, οι οποίοι θα ήταν και οι αυριανοί αναγνώστες της.
                  Και ξαφνικά η «φώτιση» ήρθε τη στιγμή που δε το περίμεναν.
                  Η μικρή Μαριτίνα ρώτησε με μάτια ορθάνοιχτα από την  απορία:
                  - Μα καλά, τόσο δύσκολο είναι αυτό το καλύτερο αύριο; Εγώ γιατί θεωρώ πως είναι πολύ εύκολο; Το μόνο που χρειάζεται για να διορθωθεί είναι να σας βλέπω περισσότερες ώρες!
                  Και τότε κατάλαβαν πως το καλύτερο αύριο είναι το αύριο που μπορεί να βλέπουν μόνο τα αθώα μάτια των παιδιών όλης της υφηλίου.
                  Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα και οι τρεις έπεσαν με τα «μούτρα» στη «δουλειά». Άρχισαν να ανταλλάσουν απόψεις και ύστερα από λίγη ώρα η έκθεση της μικρης ήταν έτοιμη για να διαβαστεί και η αλήθεια είναι πως η μικρή Μαριτίνα είχε αναπτύξει και μάλιστα με το παραπάνω το δικό της αληθινό καλύτερο αύριο.
                  - Γιαγιά, γιαγιά, τρέξε γρήγορα να σου διαβάσω την έκθεση μου! Φώναξε όλο χαρά η μικρούλα χοροπηδώντας δυνατά επάνω στο κρεβάτι της.
                  Η γιαγιά Μαρία μπήκε χαμογελώντας τρυφερά στο δωμάτιο και κάθισε δίπλα από την υπόλοιπη οικογένεια, δηλαδή τη μαμά, το μπαμπά και τη πορσελάνινη κούκλα της μικρής για να απολαύσουν την ανάγνωση της έκθεσης που επιτέλους είχε τελειοποιηθεί.
     
                 
____________ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ_______________


      Ακόμη ένα έμεινε φίλοι, υπομονή! :)
      Να είστε καλά! Φιλιά πολλά σε όλους!