Τετάρτη, 30 Απριλίου 2014

LET'S DANCE.

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα.

Εχθές ηταν η παγκόσμια μέρα χορού και εγω αν και έχω τη στήλη των «Χοροεκφράσεων», δεν κατάφερα να κάνω ανάρτηση γιατί ήθελα να σας πω τα νέα μου. Ξέρετε εσείς…

Επειδή αγαπάμε το χορό και κυρίως τη χαρά που μας δίνει (ανεξαρτήτως αν χορεύουμε ή όχι) αποφάσισα σήμερα να κάνω έτσι μία μίνι αφιέρωση αν θέλετε.

Καταρχάς να πω πως σαν τους Ελληνικούς Παραδοσιακούς χορούς δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Οι περισσότεροι από αυτούς μη πω όλοι και το γενικεύσω έχουν κέφι, ζωντάνια, ροή, συναισθήματα και το σημαντικότερο για μένα έχουν το αίσθημα της ομαδικότητας και της ανθρώπινης επαφής.

Ε πώς να το κάνουμε! Σε έναν συρτό, σε έναν καλαματιανό, σε ένα νησιώτικο ακόμη και στο τσάμικο οι άνθρωποι κρατιούνται μεταξύ τους, σε παρασύρουν στο χορό και κυρίως αγγίζονται. Κρατούνται χέρι χέρι και για μένα αυτό λέει πολλά! Γι αυτό σας λέω σας τους δικούς μας τίποτα!

* Ερώτηση για όσους ξέρουν: Το ζεϊμπέκικο είναι κατ εξοχήν ελληνικός χορός;

Εκεί μπορεί να μην κράτιουνται χέρι αλλα όλοι χειροκροτάνε και ενισχύουν με τα χέρια τους! :)


Σημερα μη περιμένετε να σας βάλω βιντεάκια με κάποιο είδους χορού και μη περιμένετε να αναλύσουμε ένα από αυτά. Θα ηταν αδικο!

Εψαξα ομως και βρήκα κάποια γνωμικά για το χορό που με έκαναν να θέλω να τα μοιραστώ μαζί σας.

Τί λέτε;

Πάμε να τα διαβάσουμε; :)


Χορός είναι η κάθετη έκφραση οριζόντιων επιθυμιών.

Οι μεγάλοι χορευτές δεν είναι μεγάλοι εξαιτίας της τεχνικής τους. Είναι μεγάλοι εξαιτίας του πάθους τους.

Ο λείος πάγος είναι παράδεισος για εκείνους που ξέρουν να χορεύουν.

Θα βρεις νόημα σ’ αυτή τη ζωή μόνο αν το δημιουργήσεις εσύ.
Είναι ένα ποίημα που θα συνθέσουμε, ένα τραγούδι που θα τραγουδήσουμε, ένας χορός που θα χορέψουμε.

Βλέπω τη ζωή σαν ένα χορό. Είναι ανάγκη ο χορός να έχει κάποιο νόημα; Χορεύεις επειδή το ευχαριστιέσαι.



Ωραία ε;! :)

Αν θελετε στο σχόλιό σας γράψτε μου και τι είναι χορός για εσάς!

Για μένα είναι κάτι! Απλως κατι! :)

Καλο υπολοιπο μερας σε ολους! Φιλακια πολλα! <3

_____________________

* Μ αρέσει που ο τίτλος της δημοσίευσης αυτής σας προτρέπει να χορέψετε και εγω δε σας έβαλα κανένα τραγούδι! Ξέρετε γιατί ε; Αφήνω την επιλογή επάνω σας!

Είμαι περίεργη να δω το Συριανό Κορίτσι που ΔΕΝ χορεύει τι θα κάνει! χαχαχα

Να περνάτε όμορφα φίλοι!

Τρίτη, 29 Απριλίου 2014

ΝΑ ΜΑΣ ΖΗΣΟΥΝ! :)

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα.
Τι μου κάνετε; Είστε όλοι καλα;
Πως περάσατε αυτές τις μέρες;
Εγώ μια χαρά! Θα σας τα πω και πιο λεπτομερώς σε λίγο.

Πέρασα από τα σπιτάκια σας, να μάθω νέα σας, αλλά ηταν τόσα πολλά αυτά που έχασα που μονο ένα μικρό μέρος κατάφερα να αναπληρώσω.
Δε πειράζει όμως, καλα να είμαστε και όλα θα γίνουν. Ήδη προσαρμόστηκα σε πολλά αξιόλογα εγχειρήματα που είδα να εχουν ξεκινήσει όσο καιρό απείχα.

Λοιπόν φίλοι, τι να σας πρωτοπώ;
Θα ξεκινήσω ως εξής:

Αϋπνία, κούραση, άγχος μα το κυριότερο και σημαντικότερο όλων χαρά! Πολύ χαρά!

Όσο άγχος δεν είχα τοσο καιρό, μου βγήκε όλο την ώρα του μυστηρίου.
Φανταστείτε άλλαζα τις βέρες και έτρεμαν τα χέρια μου. Είχα κατααγχωθεί εκείνη τη στιγμή. Ευτυχώς όλα πήγαν καλα! Δεν μου έπεσε καμιά βέρα, δεν έριξα κανα στέφανο, δεν πάτησα το πέπλο της νύφης, όλα καλα και ωραία. Λίγο με τα τακούνια είχα ένα θεματάκι αλλά μια χαρά άντεξα, ε μετα στο γλέντι τα ξεφορτώθηκα.

Ήθελα να σας δείξω και ορισμένες φωτο σήμερα, είχα πάρει την άδεια της φίλης μου για μπουμπουνιερες, στολισμό, κ.α αλλά η ψηφιακή μου μηχανή δεν δούλευε. Ευτυχώς υπήρχαν άλλες να κάνουν δουλειά αλλα εγω δεν έχω ακόμη τις φωτο για να τις βάλω εδώ. Δε πειράζει όμως.

Όλα ηταν υπέροχα!

Κυριαρχούσε το λευκό με το κόκκινο χρώμα και το κυρίαρχο λουλούδι ηταν τα κόκκινα τριαντάφυλλα. Ακόμη και στο νυφικό της νύφης υπήρχε στον κορσέ κόκκινη κορδέλα! Παρεπιμπτόντως πανέμορφη νύφη! Όχι πως δεν το ήξερα δηλαδή αλλα ηταν πολύ όμορφη και πολύ γλυκιά! Όλοι τη καμαρώναμε! :)

Να πω επίσης πως πρώτη φορά στη ζωη μου κατάλαβα πως βρισκόμουνα απολύτως σε γάμο διότι ήμουνα μέρος του μυστηρίου αυτού και παρακολούθησα την τελετή από την αρχή μέχρι το τέλος. Πραγματικά ηταν απόλαυση! Και αν με ρωτήσει κάποιος τι απόλαυσα ποιο πολύ στο γάμο θα πω με το χέρι στην καρδιά το μυστήριο στην εκκλησία. Αν με ρωτούσατε παλιότερα θα έλεγα το φαί! Χαχαχαχα

Και τωρα που είπα για φαί τι να πω! Όσο φαγητό δεν έριξα τις 3 τελευταίες μέρες, το έριξα όλο μετα στο γλέντι. Δηλαδή όχι μονο εγω, όλοι φάγαμε! Και πολλά φαγητά και πεντανόστιμα!

Πω πω πείνασα τωρα!

Και προχωράμε!

Είδα συμφοιτητές από παλιά και χάρηκα τοσο πολύ. Τι να σας λέω! Ήταν σα να μη πέρασε μια μέρα! Η παρέα μας (σχεδόν δηλαδή) και πάλι μαζί!

Καλά ότι ρίξαμε το χορό της ζωης μας (σε όλα τα είδη) είναι αυτονόητο. Μέχρι και ζεϊμπέκικο χόρεψα τρομάρα μου για να το αφιερώσω στη νύφη!

Ντροπή εγω! Την έριξα την ζεϊμπεκιά μου πάντως και πήρα και καλα σχόλια! Χαχαχα

Επίσης, μια πολύ ωραία και συγκινητική στιγμή ηταν το μπλουζ του ζευγαριού! Ήταν σαν όνειρο! Αλήθεια!

Και επίσης κάτι άλλο που μ άρεσε εμένα στο κρεβάτι και πολύ το διασκέδασα ηταν που είχαμε συνεννοηθεί όλες οι φίλες να πίνουμε σφηνακια με τη σειρά και να λεμε στη νύφη η ώρα η καλή! Χαχαχα

Και να κλείνει το τσακίρικο ματάκι της φιλενάδας σα να έλεγε δε σας αντέχω άλλο και τοσο να δίνουμε συνεχόμενες ευχές εμείς. Χαχαχα

Πολύ γέλιο!

Καλά για να μη σας πω τι ήπιαμε! Ειδικά στο κρεβάτι! Ε το τραγούδι που λέει θα πιω όλο το Βόσπορο, τωρα κατάλαβα τι μπορεί να εννοεί. Χαχαχα

Ειλικρινά φίλοι, πέρασα καταπληκτικά!

Από τις ομορφότερες στιγμές της ζωης μου!

Άντε βρε, και στα δικά μας οι ελεύθεροι! ;)

Να μας ζήσουν τα παιδιά! Να είναι πάντα γεροί κι ευτυχισμένοι! Και όταν νοιώσουν έτοιμοι με ένα παιδάκι (και δύο και τρία και όσα θέλουν) εύχομαι να το βαφτίσω κιόλας! Χιχιχι

Φιλάκια πολλά σε όλους! <3

Τετάρτη, 23 Απριλίου 2014

ΓΑΛΑΖΙΟΣ ΠΙΝΑΚΑΣ.



Για να μπορέσεις να διακρίνεις και να μελετήσεις τη ψυχή του κάθε ανθρώπου, πρέπει να μάθεις να διαβάζεις πρώτα τη δική σου!



Δε ξέρω αν τα φαινόμενα "απατούν", 
ξέρω πως οι άνθρωποι τείνουν να εξηγούν τα πάντα 
αφήνοντας εκτός τον κύριο Εαυτό τους.... 




ΓΑΛΑΖΙΟΣ ΠΙΝΑΚΑΣ.


          Ένας μεγάλος πίνακας στολίζει σα κόσμημα μεγάλης αξίας, ένα κάτασπρο τοίχο ενός χώρου, έκθεσης ζωγραφικής. Κύριο χαρακτηριστικό του είναι το γαλάζιο χρώμα. Ζωγραφισμένα επάνω του απεικονίζονται δύο μαγευτικά στοιχεία της φύσης, ο ουρανός και η θάλασσα. Γαλάζια και τα δύο. Δε ξέρω το λόγο, αλλά το περιεχόμενο αυτού του πίνακα καταφέρνει να μαγνητίσει όλα τα βλέμματα επάνω του.
            Ο ουρανός καταγάλανος, με λίγα άσπρα σύννεφα και ένα τεράστιο κίτρινο ήλιο που δείχνει να χαμογελά. Διάφορα είδη πουλιών ταξιδεύουν αμέριμνα υπό τη σκέπη του και ανάμεσα τους διακρίνονται πανέμορφες και πολύχρωμες πεταλούδες.
            Ανάλογο είναι και το σκηνικό που επικρατεί στη γαλάζια θάλασσα. Είναι πολύ ήρεμη, ενώ αχνοφαίνονται στο βάθος λίγα μικρά κυματάκια, τα οποία όμως δεν έχουν τη δύναμη να χαλάσουν την ηρεμία της. Μάλιστα δείχνει τόσο καθαρή, που μπορώ να διακρίνω τις πέτρες, τα κοχύλια, τα φύκια, το χαλίκι και τους αστερίες που υπάρχουν στο βυθό της. Βλέπω πολλά είδη ψαριών να κολυμπάνε αμέριμνα στο εσωτερικό της και επίσης διακρίνω αρκετά καραβάκια, μέσα στα οποία επιβαίνουν άνθρωποι, οι οποίοι δείχνουν να απολαμβάνουν τη βόλτα τους, έχοντας για συντροφιά το κυματισμό και τον ήχο της θάλασσας.
            Όπως καταλάβατε μιλάμε για ένα πίνακα γεμάτο ζωή, που με μια ματιά μπορεί να μας χαρίσει αισιοδοξία και ένα τεράστιο χαμόγελο στα χείλη. Σίγουρα ο δημιουργός του είναι άξιος συγχαρητήριων.
            Πολλοί άνθρωποι, ανάμεσά τους και εγώ θα πίστευαν ότι ένα τέτοιο πορτρέτο θα μπορούσε να το ζωγραφίσει ένας καλλιτέχνης, ο οποίος πλέει σε πελάγη ευτυχίας και επικρατεί αγαλλίαση στη ψυχή του.
Άραγε έχουμε δίκιο;
Ποιός ξέρει….
 Ίσως ναι….
            Ίσως όχι….
Μόνο ο καλλιτέχνης ξέρει τη πηγή έμπνευσής του. Προσπαθούμε να μπούμε στη ψυχολογία του, αλλά δε μπορούμε και αυτό  συμβαίνει γιατί είναι αδύνατο να νιώσουμε ακριβώς το ίδιο συναίσθημα που είχε ο καλλιτέχνης την ώρα που εκφραζόταν μέσω της ζωγραφικής του. Ίσως να προσπαθεί να μας το μεταδώσει μέσω του έργου του, ίσως και να προσπαθεί να μας το κρύψει όμως.
            Έχει σημασία η ψυχολογία του καλλιτέχνη όταν ζωγράφιζε το πίνακα ή η ψυχολογία η δική μας όταν τον αντικρίσαμε; Έχετε αναρωτηθεί ποτέ αν όντως αισθανόμαστε αυτό που βλέπουμε ή αν βλέπουμε  αυτά που αισθανόμαστε;
            Τι θέλω να πω με αυτό. Λοιπόν έστω ότι θαύμασα το πίνακα. Στη συνέχεια έκανα μια βόλτα στον υπόλοιπο χώρο της έκθεσης, συζήτησα με κάποιους εκ των παρευρισκομένων και για κάποιο λόγο αισθάνθηκα ενοχλημένη από μια συζήτηση που είχα με κάποιον από αυτούς.
 Έπειτα έφυγα και βρέθηκα ξανά να χαζεύω το γαλάζιο πίνακα, μόνο που αυτή τη φορά ούτε ένιωθα, αλλά ούτε έβλεπα το ίδιο με πριν. Το περιεχόμενό του μου φαινόταν κάπως διαφορετικό από αυτό που είχα θαυμάσει προηγουμένως.
            Συγκεκριμένα ο ουρανός δεν ήτανε τόσο καθαρός όσο πριν και τα σύννεφα δεν ήταν κάτασπρα, αντίθετα διέκρινα και κάποιες γκρι πινελιές ανάμεσά τους, ενώ ταυτόχρονα μου φάνηκαν αρκετά δυνατά για να μπορούν να αναγγείλουν τον ερχομό μιας δυνατής καταιγίδας, που από λεπτό σε λεπτό θα έκανε την εμφάνισή της. Επίσης ο ήλιος δε μου φάνηκε να χαμογελά, αντίθετα θα έλεγα ότι μου φάνηκε ότι ήταν θλιμμένος, ενώ τα πουλιά  και οι πεταλούδες δε ταξίδευαν, αλλά έτρεχαν να κρυφτούν από τον ερχομό της καταιγίδας.
            Επίσης το χρώμα της θάλασσας ήταν πια έντονο σκούρο μπλε  και τα άλλοτε μικρά κύματα της μου φάνηκαν σα θεριό που ήταν έτοιμο να κατασπαράξει ότι βρει στο διάβα του. Δε μπορούσα να διακρίνω το βυθό της, το μόνο που έβλεπα ήταν κάτι αντικείμενα που δε μπορούσα να προσδιορίσω τι ακριβώς ήταν, θα έλεγα ότι έμοιαζαν με σκουπίδια, ενώ κάποια ψάρια που μπορούσα να διακρίνω μου φάνηκαν τρομαγμένα, σα να έτρεχαν να κρυφτούν από κάτι που τα φόβιζε. Το ίδιο συνέβαινε και με τους επιβάτες των καραβιών, ενώ πριν έδειχναν να απολαμβάνουν τη γαλήνη της θάλασσας, τώρα έδειχναν ανήσυχοι και έτοιμοι να την εγκαταλείψουν πριν ξεσπάσει η αναμενόμενη καταιγίδα.
            Όχι, δεν ήθελα να κρατήσω αυτό το συναίσθημα από το συγκεκριμένο πίνακα. Δε μπορεί να έχει δυο όψεις. Παρόμοιο σκηνικό, αλλά με διαφορετικά συναισθήματα. Τι φταίει αναρωτήθηκα; Ώσπου τελικά το κατάλαβα και θα το μοιραστώ μαζί σας.
Τη πρώτη φορά που αντίκρισα το πίνακα, είδα ακριβώς αυτά που αισθανόμουν στη ψυχή μου, ενώ τη δεύτερη φορά που ήμουν αρνητικά επηρεασμένη από μια άσχημη συζήτηση που είχα, είδα ξανά πάλι αυτά που αισθανόμουν. Βλέπουμε αυτά που νιώθουμε και νιώθουμε αυτά που βλέπουμε.
            Ο καλλιτέχνης που απεικόνισε αυτό το πορτρέτο μπορεί να διένυε μια ευτυχισμένη περίοδο της ζωής του και έτσι να εμπνεύστηκε το έργο του, μέσω του οποίου πιθανό να ήθελε να εκφράσει  και να μοιραστεί με εμάς τα συναισθήματα του. Μπορεί όμως, τη στιγμή που το ζωγράφιζε να διένυε μια άσχημη πλευρά της ζωής του και να αποτύπωσε επάνω στο πίνακα το τοπίο που τον ηρεμούσε και τον έκανε να αισθάνεται ευτυχισμένο. Άρα ήθελα να μοιραστεί με το κοινό τα συναισθήματα που δεν ένιωθε μέχρι στιγμής και τα αναζητούσε απεγνωσμένα.
            Σημασία δεν έχει το πώς αντιλαμβανόμαστε τη ψυχολογία των άλλων. Σημασία έχει να προσπαθούμε να τη βελτιώσουμε και αυτό γιατί εκτός από το ότι θα μας κάνει καλύτερους ανθρώπους, θα βοηθηθεί και η δική μας ψυχολογία. Το ίδιο έκανε και ο καλλιτέχνης του πίνακα τη συγκεκριμένη στιγμή. Δεν ήθελε να κάνει τους άλλους να αισθανθούν τον αρνητισμό που ένοιωθε τη στιγμή που δημιουργούσε το πίνακα, ήθελε να κάνει τους άλλους να αισθανθούν τη ψυχολογία που είχε κάθε φορά που ονειρευόταν ότι είναι ευτυχισμένος, παρόλο που οι ίδιος ήταν σε άσχημη κατάσταση.
            Κάποιες φορές από το να προσπαθείς να αισθανθείς τι αισθάνεται ο συνάνθρωπος σου, είναι πολύ καλύτερα να προσπαθείς να καταλάβεις πως δε θα ήθελες να αισθάνεσαι εσύ αν ήσουν στη θέση του. Έτσι λοιπόν θα έχεις καταφέρει να μην τον αντιμετωπίσεις με το τρόπο που δε θα ήθελες να σου συμπεριφερθούν οι άλλοι όταν θα βρισκόσουνα εσύ σε ανάλογη θέση.  Έτσι λοιπόν με αυτό τον τρόπο θα πετύχεις να κάνεις έναν άνθρωπο πιο δυνατό και χαρούμενο, γιατί θα ξέρεις από προσωπική σου εμπειρία τι χρειάζεται για να πετύχεις κάτι τέτοιο.
            Και είναι ότι πιο όμορφο και μεγαλόψυχο μπορείς να κάνεις το να δημιουργείς χαμόγελα στα χείλη των ανθρώπων.



______________________ ΤΕΛΟΣ ____________________



 

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα!  
Νομίζω πως δε χρειάζεται να σας πω τίποτα για το πως εμπνεύστηκα το θέμα του άνω δοκιμίου...

Εύχομαι σε όλους να περάσετε όμορφα, ζητώ την θετική σας ενέργεια και σκέψη για να απολαύσω στο έπακρο τις μέρες που ακολουθούν και σύντομα θα είμαι και πάλι κοντά σας.

Λογικά τη Δευτέρα θα σας πω για την εμπειρία της κουμπαριάς που πρώτη φορά στη ζωή μου κάνω!

Να περνάτε όμορφα και να χαμογελάτε!

Φιλάκια πολλά! <3

 

Τρίτη, 22 Απριλίου 2014

AΠΛΟΤΗΤΑ.

Aπλότητα είναι να έχεις
όλον τον ουρανό
και να αγαπάς ένα αστέρι.
Να έχεις όλο τον ωκεανό
και να αγαπάς μία σταγόνα.


Απο τα ομορφότερα στιχάκια που έχει τύχει να διαβάσω ποτε για την απλότητα…
Και όχι, δεν ειπώθηκε απο κάποιον γνωστό φιλόσοφο – στοχαστή.
Δεν γράφτηκε απο κάποιον σπουδαίο Νομπελίστα συγγραφέα.
Δεν το είδα ούτε στις όμορφες εικόνες που κοσμούν το διαδίκτυο.
Το βρήκα στις σελίδες ενός ημερολογίου και το θεώρησα καταπληκτικό. Δυστυχώς δεν ξέρω ποιός το δημιούργησε αλλά για μενα είναι υπέροχο. 
Τοσο απλό και τοσο μεγαλειώδες συνάμα!


Καλό απόγευμα σε όλους τους εκφραστικούς μου φίλους!

ΠΑΣΧΑΛΙΑΤΙΚΟΣ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ.

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα!
Χρόνια πολλά (για άλλη μία φορά), χρόνια καλά και ευλογημένα για όλους!

Επιστρέφοντας σήμερα στα καθιερωμένα, ομολογώ πως έχω ένα μικρό πρόβλημα αναπροσαρμογής αλλά θα συνηθίσω που θα πάει.

Άλλωστε αυτή την εβδομάδα έχουμε τις ετοιμασίες για το γάμο της φίλης μου και πολύ χαίρομαι.

Πέρασα απο τα σπιτακια σας αλλά ηταν παρα πολλές οι αναρτήσεις που είχα χάσει, οπότε δεν μπορούσα να τις αναπληρώσω όλες. Λογικό...

Για πείτε λοιπόν, πώς τα περάσατε το Πάσχα;
Όμορφα;

Εγώ μια χαρά, εκκλησιάστηκα, διασκέδασα, ξεκουράστηκα, έβαψα μαλλί που είχα κάτι χρόνια να βάψω και κυρίως χάρηκα που είδα αγαπημένους ανθρώπους και φίλους.

Ωραία ήτανε αλλά κράτησε λίγο. Για πότε πέρασαν οι μέρες, τίποτα δεν κατάλαβα. Κάπως έτσι γίνεται πάντα άλλωστε.

Στο τέλος του Πασχαλιάτικου αυτού μίνι απολογισμού σας έχω την χειροποίητη παρακαλώ καρτούλα που μου έστειλε το αγαπημένο μου Συριανό κορίτσι και την ευχαριστώ ολόψυχα για άλλη μία φορά!

Το μπροστινό μέρος που όπως βλέπετε έχει πολλά πασχαλινά είδη επάνω του και κυρίως την πασχαλίτσα που λατρεύω!


Το πίσω μέρος της κάρτας που όπως βλέπετε έχει κι αυτό την τσαχπινιά του! Γιατί Συριανό κορίτσι είναι αυτό, υπήρχε περίπτωση να μην έκανε μια τσαχπινιά στην δημιουργία της; ;)



Και για το τέλος σας έχω τον ευρηματικό για μένα σελιδοδείκτη που μου έφτιαξε και ειλικρινά ξετρελλάθηκα!

Με μία λοιπόν φράση, ήταν όλα υπέροχα! Ευχαριστώ πολύ για τα δωράκια και κυρίως για τα όμορφά σου λόγια φίλη μου!!! :) <3

Αυτά απο μένα φίλοι!

Και του χρόνου με υγεία εύχομαι!

Φιλάκια πολλά!

Κυριακή, 20 Απριλίου 2014

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ! ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Εκφραστικοι μου φιλοι, καλημερα!

Χρονια πολλα και ευλογημενα! 

Ευχομαι η Ανασταση του Κυριου μας να φωτισει τις ψυχες και το μυαλο σας!

Να περασετε ομορφα σημερα, σουβλιζοντας και μη, να διασκεδασετε και να χορεψετε με την ψυχη σας!

Και επειδη μπηκα στα κλεφτα και πρεπει να βγω ελατε να σας τσουγκρισω και ενα αυγουλακι! 



Παρτε ενα που να σπαει ευκολα, παρακαλω!

Χα χα χα χα

Φιλακια πολλα σε ολους!

Τετάρτη, 16 Απριλίου 2014

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα.
Σας γράφω γρήγορα γρήγορα διότι με περιμένουν αρκετές υποχρεώσεις αλλά θέλω πρώτα να σας πω δυο τρια πραγματάκια και κυρίως να σας ευχηθώ για τις Άγιες Μέρες που διανύουμε.

Καταρχάς να σας πω πως δε θα μπαίνω συχνά στο μπλοκόσπιτο, άρα ούτε θα έρχομαι "σπίτια" σας για "καφέ" κτλ, αλλά σίγουρα θα σας σκέφτομαι και θα μου λείπετε πολύ!

Μη με ξεχάσετε, να με σκέφτεσε και να με αγαπάτε.

Όταν τα καταφέρω και αν τα καταφέρω θα μπαίνω αλλά καταλαβαίνετε τώρα, θα παω χωριό, θα δω οικογένεια, φίλους, σόι, μιλάμε χαμός θα γίνει που να βρω χρονο για το μπλοκοχωριό. Δε πειράζει όμως γιατί λίγο πολύ το ίδιο υποθέτω θα συμβεί και με εσάς!

Επίσης, μετά το Πάσχα έχω να "εκτελέσω" (ωραίο ρήμα βρήκα χαχαχα) και έναν γάμο. Όπως σας έχω ξανα πεί θα παντρέψω το "κολλητάρι" από το ΤΕΙ και έχω ευχάριστες δουλειές και τρεξίματα!

Λοιπον συνοψιζω! 
Θα λειψω, μη με ξεχάσετε και όταν επιστρέψω με το καλό θέλω κόκκινο χαλί στρωμένο με ροδοπέλατα απο πάνω αλλιώς δε θα σας καταδεχτώ και θα κάνω πως δε σας ξέρω! Κανονίστε! χαχαχα

Υποθετω πως όλοι ξέρετε πως κανω πλακα! Ειμαι χαρουμενη που θα παω στη χωριουδάρα μου, ναι! 

Να περάσετε όμορφα τις μέρες που ακολουθούνε φίλοι. Να είστε κοντά στα πάθη του Θεανθρώπου και μέσα από αυτά να ζήσετε την Ανάσταση και τη λύτρωσή του!

Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα σε όλους!!

Να περάσετε όμορφα! Να φάτε, να πιείτε, να διασκεδάσετε, να χαμογελάσετε και κυρίως να αφήσετε τις ψυχές σας να πλημμυρίσουν με όλα τα μυνήματα της Ανάστασης!

Φιλάκια πολλά σε όλους!!!


* Το λατρεμένο μου Συριανό Κορίτσι μου έστειλε μια καρτούλα πασχαλινή πανέμορφη! Πανέμορφη όμως! Υπόσχομαι πως όταν μπορέσω θα σας τη δείξω!

Γιαννα μου σε ευχαριστω και παλι πολυ! <3

Να περνατε ομορφα φιλοι! Θα τα ξαναπουμε!

Και μη με ξεχασετε! :)

Εις το επανιδείν λοιπόν!

Τρίτη, 15 Απριλίου 2014

ΤΟ ΜΑΤΩΜΕΝΟ ΦΕΓΓΑΡΙ.

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλησπέρα.

Ο τίτλος της ανάρτησης δε σας θυμίζει κάτι απο δραματική ιστορία ή ονομασία τούρκικου σήριαλ; 
Καμία σχέση βέβαια αλλά εμένα προς τα κει "έγειρε" ο νους.

Για το φαινόμενο του ματωμένου φεγγαριού λοιπόν έμαθα εχθές μέσα από το μπλοκόσπιτο της αγαπημένης μου Στεφανίας και πολύ μου άρεσε! Τόσο πολύ μάλιστα που θέλησα να το αναφέρω και εγώ στο δικό μου σπίτι που και λόγω χρώματος νομίζω ταιριάζει γάντι! :)

Να πω σε αυτό το σημείο πως στο μπλοκ της αγαπημένης μου Στεφανίας  θα διαβάσετε μία πολλή όμορφη και λεπτομερής ανάρτηση για το συγκεκριμένο φαινόμενο και το λινκ που πρέπει να ακολουθήσετε είναι αυτό: http://ainafetst.wordpress.com/2014/04/13/pleinelune/.

Ας δούμε λοιπόν με λίγα λόγια για ποιό λόγο το φεγγάρι βάφτηκε με αίμα....

" Ένα εντυπωσιακό φαινόμενο που θα «βάψει» κόκκινο τον ουρανό αναμένεται τη Μεγάλη Τρίτη.

Πρόκειται για την ολική σεληνιακή έκλειψη, η οποία, σύμφωνα με τη NASA, θα «βάψει» το φεγγάρι κατακόκκινο.

Το φαινόμενο αυτό, που αποκαλείται και «ματωμένο φεγγάρι», είναι το πρώτο από τις τέσσερις διαδοχικές ολικές εκλείψεις που θα πραγματοποιηθούν το επόμενο διάστημα.

Το φεγγάρι παίρνει αυτό το χρώμα κατά τη διάρκεια της έκλειψης καθώς περνά μέσα από τη γήινη σκιά, η οποία έχει το χρώμα του ηλιοβασιλέματος στην έρημο.

Τα τέσσερα «ματωμένα φεγγάρια» θα συμβούν σε διαστήματα περίπου έξι μηνών στις ακόλουθες ημερομηνίες: 15 Απριλίου του 2014, 8 Οκτώβρη 2014, 4 Απρίλη 2015 και 28 Σεπτεμβρίου 2015.

Όπως εξηγεί η NASA, πρόκειται για ένα σχετικά σπάνιο φαινόμενο, καθώς «γίνονται περίπου δύο σεληνιακές εκλείψεις ανά έτος, ωστόσο οι περισσότερες από αυτές δεν είναι ολικές και περνούν σε μεγάλο βαθμό απαρατήρητες». "



Για να είμαι ειλικρινής δε ξέρω αν θα είναι ορατό σε εμάς το φεγγάρι και τι ώρα ακριβώς (κοιτάξτε και εσείς τις πηγές μπας και βγάλετε πλήρως κάποια άκρη) αλλά σίγουρα είναι εντυπωσιακό αυτό που θα συμβεί!

Ακόμη και το φεγγάρι εκφράζεται! Φωτιά στα κόκκινα σήμερα! Χμμμ μπορεί να ερωτεύτηκε κιόλας! Τι να πει κανείς....! :)

Καλό και εκφραστικό βράδυ σε όλους τους φίλους μου!

Δευτέρα, 14 Απριλίου 2014

ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΚΑΦΕΝΕ: Ο ΒΛΑΧΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΑΛΙΓΚΑΡΙ (ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ).

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα και καλή εβδομάδα να έχουμε.
Μεγάλη Εβδομάδα από σήμερα και ομολογώ πως δεν κατάλαβα καθόλου πως πέρασαν οι μέρες.
Εύχομαι να περάσετε όμορφα τις μέρες που ακολουθούνε και κυρίως να περάσετε όλα εκείνα τα "στάδια" που πρέπει για να νοιώσετε στο τέλος το μεγάλο θαύμα της Αναστάσεως.

Για σήμερα έκατσα να σας γράψω το δεύτερο και το τελευταίο μέρος της ιστορίας που γράφω για τον καφενέ αλλά πρώτα απ' όλα να σας πω πως εάν θέλετε να μάθετε τί είναι οι ιστορίες του καφενέ και ποιοί συμμετέχουν να πατήσετε εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2014/04/blog-post_10.html και να ενημερωθείτε πλήρως.

Για το πρώτο μέρος της δικής μου ιστορίας θα πρέπει να διαβάσετε πρώτα αυτόν τον σύνδεσμο: http://ekfrastite.blogspot.gr/2014/04/blog-post_8761.html και μετά να επιστρέψετε εδώ για τη συνέχεια και το τέλος του.

Καλή ανάγνωση εύχομαι.


Ο ΒΛΑΧΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΑΛΙΓΚΑΡΙ (ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ).


«Να δείτε που θα «ρουφήσει» τον καφέ του με εκείνον τον ενοχλητικό ήχο που κάνουν οι Βλάχοι». Σιγοψυθίρισε στην παρέα του ο Νικήτας, το μελαχρινό, όμορφο αγόρι για να εισπράξει ως ανταμοιβή τα ειρωνικά χαμόγελα των υπολοίπων.

Ο κυρ Μιχάλης σέρβιρε τον περίεργο επισκέπτη του έχοντας μία υπόνοια να διαγράφεται στις κόρες των ματιών του.
Μέχρι να αφήσει στο στρογγυλό τραπέζι τον ελληνικό καφέ με το νεράκι του, επεξεργάστηκε όσο μπορούσε τον άνθρωπο που έμοιαζε βγαλμένος από κάποιο σενάριο ασπρόμαυρης ταινίας.

Ο Βλάχος «έδειξε» να καταλαβαίνει πως ηταν το επίκεντρο όλων εκείνη τη στιγμή αλλα οι εκφράσεις του προσώπου και του σώματός του, δεν μαρτυρούσαν τίποτα. Δε μπορούσες να καταλάβεις αν το απολαμβάνει, αν ενοχλείτε ή αν αισθάνεται κάτι τέλος πάντων. Ήταν πασιφανές πως ηταν πανέξυπνος και αντιλαμβανόταν τα πάντα γύρω του μα ήταν εξίσου πασιφανές πως το βλέμμα του ήταν άκρως εχέμυθο. Δεν ήταν αδιαφορία αυτό που εξέπεμπε, ήταν ίσως μια «καμουφλαρισμένη» κατανόηση.

«Οτιδήποτε χρειαστείτε φωνάξτε με, το όνομά μου είναι Μιχάλης» Τόνισε ο καλοσυνάτος οικοδεσπότης για να εισπράξει ένα ζεστό χαμόγελο επισκέπτη.

«Κυρ Μιχάλη» φώναξε σχεδόν συνωμοτικά ο Πάνος.
«Έρχεσαι λίγο;» συνέχισε.
«Αμέσως παιδιά μου» απάντησε και πριν προλάβει να καλοτελειώσει την φράση του βρέθηκε στην παρέα των νεαρών παιδιών.

«Ποιός είναι αυτός ο άνθρωπος; Περίεργος δείχνει.» Αποφάνθηκε ο Νικήτας.
«Τί να σας πω παιδιά μου, δεν ξέρω.»
«Δεν εχει τύχει να τον ξαναδείτε; Αν μένει κάπου εδώ γύρω θα τον έχετε ξαναδεί» Διαπίστωσε μια καστανή, γλυκιά, μικροκαμωμένη κοπέλα.

Ο κυρ Μιχάλης σκέφτηκε δειλά και ξύνοντας ελαφρώς το πάνω μέρος της κεφαλής του κούνησε αρνητικά το κεφάλι.

«Δεν έκανε θόρυβο» Ακούστηκε η γλυκιά φωνή μιας ξανθιάς κοπέλας με έντονο μακιγιάζ.
«Τί;» Ρώτησε ο διπλανός της, ένα εύσωμο καστανό αγόρι.
«Λέω ήπιε τον καφέ του και δεν έκανε θόρυβο! Άμα είχαμε βάλει στοίχημα θα είχες χάσει!» Είπε με περιπαιχτικό τόνο φωνής στον Νικήτα για να εισπράξει μια αστεία γκριμάτσα.

«Εσείς σήμερα δεν έχετε μάθημα;» Ρώτησε ο κυρ Μιχάλης.
«Έχουμε στις πέντε η ώρα εργαστήριο αλλά λέμε να πάμε κατευθείαν από δω στη σχολή». Του απάντησε η μικροκαμωμένη κοπέλα.
«Και δεν θα πεινάσετε; Με τον καφέ και τα τοστ θα μείνετε; Να σας φτιάξω κάτι πρόχειρο;»
«Όχι κυρ Μιχάλη. Εμείς ξέρεις, δε σε ντρεπόμαστε, οικογένεια σε θεωρούμε πλέον. Αν είναι θα σου πούμε εμείς, μην αγχώνεσαι.» Τόνισε ο Πάνος που χτυπούσε απαλά τον δεξί ώμο του οικοδεσπότη του.

Ο κυρ Μιχάλης συγκινήθηκε και όσο κι αν προσπάθησε να το κρύψει δεν τα κατάφερε. Τα παιδιά του χαμογέλασαν γλυκά και εκείνος έφυγε για το εσωτερικό του καφενέ, που μόλις  «εγκαινίασε» μία νέα παρέα.

Είχε περάσει σχεδόν μισή ώρα όταν τα παιδιά αντιληφθήκαν πως ο Βλάχος ψαχούλευε το ταγάρι του έντονα.

«Ωχ, λέτε  να βγάλει από μέσα καμιά πετσέτα με ψωμί, τυρί, ντομάτα κι ελιές; Μιλάμε θα πέσει τρελό γέλιο. Μαρία έχεις τη ψηφιακή μαζί σου;» Είπε ο Νικήτας απευθυνόμενος στην καστανή, μικροκαμωμένη κοπέλα.

«Όχι αλλά και να την είχα δε θα στην έδινα!» Του απάντησε με πυγμή.
«Έλα ρε μωρό, μια πλάκα θα ναι μονο.»
Η Μαρία έδειξε να διαφωνεί εντονα με τη βλέμμα της.

«Παιδιά πορτοφόλι βγάζει» Είπε η ξανθια μακιγιαρισμένη κοπέλα.
«Να πληρώσει θέλει. Θα φύγει» Συνέχισε.
«Γαμώτο! Και ποτέ θα ξαναδούμε τέτοιο θέαμα;» Διαπίστωσε ο Νικήτας.
«Είσαι βλάκας ρε!» Τόνισε η Μαρία για να προκαλέσει μια μικρή αναταραχή στην παρέα.
 «Έλα ρε Μαράκι, μια πλακίτσα, ας κάνουμε μια τόση δα πλακίτσα» είπε ο Νικήτας με μία απροσδιόριστη μομφή προσώπου.

Η Μαρία «κούρνιασε» στην καρέκλα της δηλώνοντας έτσι την αντίθεσή της μα τα υπολοιπα τέσσερα παιδιά έδειξαν πως θέλουν να αφήσουν την ανεπιτήδευτη τρέλα της νιότης τους να «δράσει».

«Εγώ πάντως διαφωνώ! Να ξέρετε πως διαφωνώ!» Ακούστηκε η γλυκιά φωνή της και ο Πάνος έκανε νεύμα στον κυρ Μιχάλη να τους πλησιάσει.

Το νεαρό, ξανθό αγόρι σιγοψιθύρισε κάτι στο αυτί του μαγαζάτορα και εκείνος κατευθύνθηκε στην κουζίνα του.
Μέσα σε λίγα λεπτά επέστρεψε με τον δίσκο του γεμάτο από ένα σιροπιαστό γλύκισμα.

«Από τα παιδιά απέναντι» Είπε στον Βλάχο τοποθετώντας προσεκτικά στο τραπεζάκι του, ένα μικρό γυάλινο πιάτο και ένα ποτήρι με φρέσκο νεράκι.

Ο Βλάχος κοίταξε το γλυκό και χαμογέλασε στον κυρ Μιχάλη. Σηκώνοντας το νεράκι του έκανε νεύμα στα παιδιά και κράτησε στα δυο του χέρια το γλύκισμα.

Τα παιδιά τον κοίταξαν έντονα. Ο Βλάχος έμπηξε το πιρούνι του στη μία «ζουμερή» φλογέρα και ο κυρ Μιχάλης έκανε να φύγει όταν έμεινε στήλη άλατος βλέποντας τον νεαρό Νικήτα να κοιτάζει τον Βλάχο και να κάνει με τα δάχτυλά του αναπαράσταση της φλογέρας, του μουσικού όργανου που κατά κάποιο τρόπο συνδέεται με τους ανθρώπους των χωριών και όχι μόνο.

Η παρέα των παιδιών, εκτός της Μαρίας φυσικά, γέλασαν δυνατά και η οργή του κυρ Μιχάλη φανερώθηκε ρίχνοντας ένα πράσινο πανάκι που είχε πάντα «καρφωμένο» στη ζώνη του στο κέντρο του τραπεζιού σας.

«Ντροπή σας! Δεν είναι μόνο το ότι δε σεβαστήκατε τον άνθρωπο και εμένα, είναι ότι δε σεβαστήκατε τούτον τον χώρο και αυτός ο χώρος είναι το σπίτι μου!» Η φωνή του ηταν σα να έβγαινε μέσα από τα «κλειστά» του δόντια.

Κανείς δε μίλησε. Κοιτάχτηκαν μεταξύ τους και τα βλέφαρα όλων χαμήλωσαν σαν προβολείς που έριξαν μόλις αυλαία.

Οργισμένος επέστρεψε στο εσωτερικό του μαγαζιού του όταν διαπίστωσε πως ο Βλάχος απολάμβανε κανονικά το γλυκό του.

Χρειάστηκε να πάρει βαθιές αναπνοές μέχρι να ηρεμήσει πλήρως.
«Τα τσογλάνια!» Αναφώνησε.
«Και εγώ, πώς την πάτησα σα πρωτάρης; Έπρεπε να το καταλάβω! Έπρεπε!»

Ο μόνος τρόπος για να ηρεμήσει ηταν να πλύνει τα πιάτα και τα ποτήρια που είχε συγκεντρώσει στον νεροχύτη του. Η σαπουνάδα και η μοσχοβολιά του λεμονιού που είχε το υγρό πιάτων που χρησιμοποιούσε, τον ημέρευε πάντα

Έτσι λοιπόν και έκανε.
Μόλις σκούπισε στην λευκή πετσέτα τα βρεγμένα χέρια του αισθάνθηκε πως η οργή του είχε ξεπλυθεί και βρισκόταν πλέον στον υπόνομο.

Βγήκε κάπως διστακτικά στην αυλή για να αντικρίσει μια ήσυχη κατάσταση.

Ο Νικήτας του έκανε νεύμα για να πάει εκεί. Πρόθυμα υπάκουσε.
«Μας συγχαρείς κυρ Μιχάλη. Εμείς θέλαμε…»
«Ξέρω αγόρι μου! Ξέρω! Η τρέλα της νιότης. Όλοι έχουμε κάνει τέτοια λάθη και όλοι ντρεπόμαστε γι αυτά! Ξέρω!» Και το πρόσωπό του έδειχνε όντως πως ξέρει!
«Νομίζω όμως πως τη συγνώμη πρέπει να τη ζητήσετε από αλλού και όχι από μένα» Συνέχισε κάνοντας νεύμα με τα βλέφαρά του.

«Κύριε Μιχάλη έρχεστε λίγο;» Ακούστηκε ξαφνικά η φωνή του Βλάχου.
«Μάλιστα» Απάντησε και σε λίγα δευτερόλεπτα βρέθηκε κοντά του.

O Βλάχος του σιγοψυθίρρισε στο αυτί και ο κυρ Μιχάλης κούνησε το κεφάλι του καταφατικά. Το χαμόγελό του έδειξε ήπιο και γαλήνιο συνάμα.

Μετά από λίγο οδηγήθηκε στην κουζίνα και επέστρεψε με ένα δίσκο γεμάτο με πιάτα με γλυκό κεράσι που συνοδευόταν άρτια από φρέσκο γάργαρο νεράκι.
Τα ακούμπησε ευλαβικά στο τραπέζι των παιδιών και τους είπε δείχνοντας τον απέναντι κύριο:

«Κερασμένο με το εξής στιχάκι:

Κι αν με κεράσατε γλυκιά ειρωνεία
να ξέρετε πως η ζωή είναι μία
Ας είναι γλυκιά σαν το σιροπιαστό
και απολαυστική όπως το εκάστοτε γλυκό»

Την αμηχανία των παιδιών, που ήταν κάτι παραπάνω από εμφανής την «έσπασε» ένας δυνατό χαμόγελο από την πλευρά του Βλάχου. Τα παιδιά μιμηθήκαν την κίνησή του αυτή και η συγνώμη τους ήρθε μέσω της τρυφερής ματιά τους.

«Έτσι μπράβο! Αυτά είναι όντως τα παιδιά μου!» Είπε ο κυρ Μιχάλης φεύγοντας από την παρέα τους.

Ο Βλάχος έβγαλε χρήματα από το πορτοφόλι του και τα ακούμπησε μαλακά στο τραπέζι.

«Είναι πολλά», είπε ο κυρ Μιχάλης μόλις αντίκρισε τα χαρτονομίσματα.

«Και πάλι είναι λίγα…» Του είπε  με μια γλυκιά φωνή και παίρνοντας το ταγάρι του έκανε να φύγει.

Πίσω από την ξύλινη καρέκλα που είχε ακουμπήσει το ταγάρι του, την «ματιά» του κέρδισε ένα σαλιγκάρι που σαν δαφνοστεφανωμένος ολυμπιονίκης είχε σκαρφαλώσει σχεδόν μέχρι το επάνω μέρος τις καρέκλας.

«Βρε, βρε τί κάνεις εσύ εδώ φίλε μου;» Του είπε και δίχως να το καλοσκεφτεί το σήκωσε απαλά και το τοποθέτησε στην παλάμη του.

«Περίεργο…» Σκέφτηκε.
Το σαλιγκάρι ακόμη να κρυφτεί στο κέλυφός του.

«Είσαι ατρόμητος ε;» Συνέχισε.
«Τί γύρευες επάνω στην καρέκλα; Το σπίτι σου ψάχνεις; Μα είσαι τοσο τυχερός, το κουβαλάς συνέχεια μαζί σου! Ρώτα και εμένα!» Η φωνή του «χρωματίστηκε» από νότες νοσταλγίας.

«Νομίζω πως μαλλον γυρεύεις την «αυλή» σου! Έλα να σε βοηθήσω.»
Ο Βλάχος έφυγε από το μαγαζί με το σαλιγκάρι στην παλάμη του.
Όλοι τον χαιρέτισαν μουδιασμένα μα και χαρούμενα μαζί.

Τον είδαν να απομακρύνεται από κοντά τους και το αεράκι που φύσηξε όταν πρωτοήρθε, φύσηξε ξανά.

Λίγα μέτρα πιο πέρα τον είδαν να στέκεται σε ένα μικρό φυτό που στις ρίζες του είχε χώμα.
Τον είδαν να σκύβει.
Υπέθεσαν πως άφησε εκεί το σαλιγκάρι.

Έπειτα χάθηκε κάπου ανάμεσα σε παγωμένα κτίρια.

Κι το αεράκι σώπασε!

Όχι όμως για πάντα…..




__________ ΤΕΛΟΣ _________


Αυτό ήταν φίλοι, ελπίζω να σας άρεσε.

Λοιπόν σε αυτό το σημείο θα ήθελα να σας πω κατι. Η αλήθεια ειναι πως ο τίτλος της ιστορίας μου  ήρθε πρώτα στο νου και επειδή μου άρεσε θέλησα να ασχοληθώ μαζί του. 

Εχθές όμως σκεφτόμουνα ότι ειναι περίεργο που σκέφτηκα αυτόν το τίτλο και έπειτα μου ήρθε μία προσωπική στιγμή στο νου που έγινε πριν απο μιάμιση εβδομάδα και θαρρώ πως εκεί οφείλεται η σκέψη του σαλιγκαριού.

Για να καταλάβετε ήταν μεσημέρι, περίπου 2 η ώρα και εγώ συζητούσα στο δρόμο με μια ηλικιωμένη γυναίκα, ώσπου ξαφνικά μου λέει κοίτα πίσω σου.

Γυρίζω και τί βλέπω; 'Ενα σαλιγκάρι μεγάλο σχετικά να κάθεται επάνω στο καπό ένος λευκού αυτοκινητου και να μοιάζει πολύ περήφανο βρε παιδιά.

"Βρε λέω, κάτσε να δω." 
Το παιρνω, το βαζω στην παλάμη μου και δεν κρύφτηκε στο καβούκι του. Μιλάμε ατρόμητος ο τύπος.  Το ακουμπάω σε μια σκάλα και συνέχισε να περπατά χωρίς να κρυφτεί στο καβούκι ενώ ξέρω καλά πως λόγω φόβου κρύβονται.

Το ξαναπαίρνω και το βάζω δίπλα απο μία βρύση που είχε στην άκρη νερό. Τίποτα το σαλιγκάρι. Σα να μην έτρεχε τίποτα. Δεν εμπαινε μεσα με τιποτα. Εγω μετα ομως πειραχθηκα λεω γιατι δε μπαινει μεσα. Το ξαναπαιρνω στη παλαμη τιποτα αυτο.

Ε και μετα αφου βαρεθηκα να το τρομοκρατω και να με "γραφει" κανονικά είπα να πάω να το αφήσω πιο πέρα σε κατι χορτάρια νωπά. Παω το αφηνω, περπατάει λίγο και μετα απο λίγο μπηκε μεσα στο "σπιτάκι του". Μαλλον νυσταξε! Χαρά εγώ που μπήκε μέσα το σαλιγκάρι δε λέγεται! χαχαχα

Δεν ειχε τυχει να ξανασυναντησω τετοιο ατρομητο σαλιγκαρι και θεωρω ενδομυχα πως αυτο το περισταστικό με ενέπνευσε για τη ροή της ιστορίας.

Αυτά απο μένα σήμερα φίλοι! Να περνάτε όμορφα και να χαμογελάτε πάντα!

Παρασκευή, 11 Απριλίου 2014

ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ.

Πόσες;
Πόσες κορδέλες σέρνεις μαζί σου και τις κάνεις νύφες για πεταλούδες;
Πές μου!
Πές μου, πόσες;

Γιατί;
Γιατί δε μιλάς;
Γιατί;

Πές μου!
Πές μου!

Πόσα ξερόκλαδα κρατάς στο χέρι και τα κάνεις κλωνάρια μιας ζωής;
Πόσα;
Πές μου, πόσα;

Κοίτα με
Κοίτα με για λίγο μόνο!
Κοίτα με!

Γιατί στρέφεις πάντα το βλέμμα στον ουρανό;
Γιατί;

Πές μου!
Πές μου!

Πόσες στάχτες μαζεύεις κάθε χρόνο από το τζάκι και τις κάνεις φωλιά για χελιδόνια;
Πόσες;
Ε;
Πές μου, πόσες;

Μη μου γυρνάς τη πλάτη!
Όχι, όχι μη μου τη γυρνάς!
Πές μου!
Μόνο πές μου!

Πόσα;
Πόσα χρώματα συγκεντρώνεις όλο το χρόνο για να συνθέσεις την αναγέννηση της μάνας Γής;
Πές μου!

Πόσο χρόνο διαθέτεις για να ανασάνεις, να φυσήσεις και να σκορπίσεις στον κόσμο μας με την ανάσα σου, ελπίδα και ζωή;
Πές μου!

Θέλω να μάθω!
Πές μου!

Γιατί;
Γιατί δε μιλάς;
Γιατί;
Πές μου!

Μα πώς μπορείς να εξαπλώνεις τοσο πράσινο κάτω από τον έναστρο ουρανό και να τον κάνεις να μοιάζει με γήπεδο ποδοσφαίρου που σφύζει από κόσμο και αδρεναλίνη;
Πές μου!
Θέλω να μάθω, πές μου!

Πάλι δε με κοιτάς;
Γιατί δε με κοιτάς;

Πού στρέφεις τωρα το βλέμμα;
Πές μου!

Στη θάλασσα το στρέφεις;
Σε αυτόν τον απέραντο γαλάζιο πίνακα ζωγραφικής που μοιάζει να μη στεγνώνει ποτέ από τις μπογιές του;
Πές μου!

Τίποτα δε μου λες
Μα εγω θέλω να μάθω τα πάντα, όλα!

Πές μου! Έστω κάτι μικρό, πές μου.
Θέλω να μάθω πως μπορείς να παράγεις μουσική από τα οστρακοειδή και εικόνα από ένα σβησμένο φάρο.
Πές μου!

Πού είσαι;
Πού κοιτάς;
Πού στρέφεις το βλέμμα πάλι;

Τόσες προσδοκίες
Τόσες αναμονές
Τόσες υποσχέσεις άλλων!

Τρέχεις ε;
Ξυπόλητη τρέχεις επάνω σε χρυσοποίκιλους τόνους καφέ άμμου.

Όλο τρέχεις!
Δε σε προλαβαίνω!
Ποτέ δε σε προλαβαίνω.

Σ' ακολουθώ!
Τρέχω ξοπίσω σου, τρέχω!

Απλώνω το χέρι να σε πιάσω, θέλω τόσα να σου πω!

Στάσου για λίγο μόνο,
μη φεύγεις!
Στάσου!

Φεύγεις, χάνεσαι!
Κρύβεσαι πίσω από τόνους πράσινου, γαλάζιου, κόκκινου, καφέ.

Μα πού πάς;
Πού πάς;

Στάσου για λίγο μόνο!

Δε θα ρωτήσω,
Δε θα πω, τίποτα δε θα ζητήσω εγώ να μάθω
Το μόνο που θέλω είναι να μ' αφήσεις να σε δω.

Για λίγο μόνο, μου αρκεί.
Δε θα ζητήσω τίποτα άλλο.
Μόνο στάσου!

Σε κούρασα; Συγνώμη να ζητήσω;
Είναι η χαρά, ο ενθουσιασμός, ο στόχος νέας κατευθυντήριας πορείας.
Είναι που μπορείς να με λούζεις με χρυσό και να δείχνω το δρόμο για το αστέρι.

Τί;
Πάλι θα φύγεις;
Πάλι;

Μα στάσου!
Πάλι μόνη θα μ' αφήσεις να τρέχω ξοπίσω σου;

Κουράστηκα να τρέχω.
Στάσου, ένα λεπτό, κι ας είναι για τόσο μόνο.
Στάσου!

Το λαχάνιασμα δεν επιτρέπει άλλο κυνηγητό.
Τα πόδια τρέμουν, η αναπνοή μουγκρίζει.

Αυτό ηταν!
Χάνομαι κάπου στο άπειρο.
Η καρδιά πάλλετε, θέλει να βγει από το σώμα.

Μένω ακούνητη, ασάλευτη εκεί,
μιλιά δε βγάζω.

Ανάσα!
Ανάσα!

Ακανόνιστοι χτύποι καρδιάς!

Ανάσα!
Ανάσα!

Ακανόνιστοι χτύποι καρδιάς!

Ξάφνου ηρεμία.
Η καρδιά επιστρέφει στο σώμα της.
Η αναπνοή ρυθμίζεται!

Τα πόδια μου "γυρίζουν" κατεύθυνση,
Ο δρόμος της επιστροφής χαράζεται ευθύς μπροστά μου.

Προχωρώ και η θύμησή σου μου φέρνει μια μελαγχολία.

Όσο συνεχιζω να προχωρώ όμως η διάθεση μου ανεβαίνει.

Βλέπω γαλάζιο, χρυσαφί, ακούω τραγούδια από την άμμο και
Χαίρομαι!

Ναι! Αρχίζω να χαίρομαι!

Ωχ!
Κάτι με ενοχλεί στο διάβα μου!
Κάποιο μικρό εμπόδιο.!

Σκύβω έκπληκτη!
Τι να δω!

Ένα στεφάνι με λουλούδια!

Ναι!
Το ξέρω αυτό το στεφάνι!
Το ξέρω, είναι δικό σου!

Θυμάμαι!

Στεφάνωνε το καστανόχρωμο, πλεκτό μαλλί σου!

Έπεσε!
Έπεσε σκέφτομαι!
Της έπεσε!

Γυρίζω πίσω!
Είσαι ήδη πολύ μακριά!
Για άλλους τόπους ταξιδεύεις!

Το κρατώ μες τα δυο μου χέρια ευλαβικά και νοιώθω ασφάλεια.
Το κοιτώ και θέλω να στο ξαναδώσω.

«Θα ξανάρθει!» Ακούω μια φωνή αγορίστικη, νεανική.

Γυρίζω, τί να δω;
Ένα αγόρι.
Ένα αγόρι ντυμένο με ξερόχορτα.
Εχει κι αυτός στεφάνι!
Ναι εχει!

Καφέ, μα είναι γυμνό, εχει μόνο ξερά κλωνάρια!

Με πλησιάζει,
με κοιτά στα μάτια και χάνομαι!

«Θα ξανάρθει», επαναλαμβάνει!
«Είναι της Άνοιξης», ομολογώ!
«Θα της το δώσω!» Υπόσχεται!
«Να τη στεφανώσεις» Τον παρακαλώ!

Κουνάει το κεφάλι,
μου χαμογελά,
με αποχαιρετά και φεύγει!

Όχι δεν είναι όνειρο!
Είναι ροή, είναι κύκλος, είναι οι επισκέπτες μας
Και πάνω απ' όλα είναι τα παιδιά του χρόνου.

Κι ο χρόνος θυμάται!
Φέρσου καλα στο «κυνήγι»
Πριν σε πιάσει πρώτος αυτός!

Σσσσσουτ!
Βήματα, βήματα πάλλονται επάνω στην άμμο.

Σσσσσσουτ!
Άκου!

Έφτασε!


______________ ΤΕΛΟΣ ____________


Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα!
Το άνω ποίημα ήταν η συμμετοχή μου στο Συμπόσιο Ποίησης που διοργανώνει στην μπλοκογειτονιά μας το λευκό κορίτσι με τα πυκνά, σγουρά, μαύρα μαλλιά! :)

Αναφέρομαι στην Αριστέα μας φυσικά και θέλω να πω οτι είμαι πολύ πολύ χαρούμενη που συμμετείχα και εγώ στο δρώμενο αυτό.

Το θέμα μας ήταν η Άνοιξη και οι δύο λέξεις που έπρεπε να χρησιμοποίησουμε ήταν η Άνοιξη και η Αναγέννηση που θα βρείτε στο κείμενο με κόκκινη γραμματοσειρά.

Το τί ποιήματα γράφτηκαν δε λέγεται! Θα τα απολαύσετε σύντομα όλα! Θα φιλοξενηθούν στα σπιτάκια του κάθε δημιουργού. :)

Συγχαρητήρια απο μένα σε όσους συμμετείχαν, στην νικήτρια του διαγωνισμού Μαρία Κανελλάκη με το πρωτότυπο και έξυπνο θα πω ποίημά της που μπορείτε να διαβάσετε ΕΔΩ και να δείτε επίσης σε ποιόν άνθρωπο άνηκε το κάθε ποίημα.

Εγώ είμαι τόσο χαρούμενη και ενθουσιασμένη που νοιώθω πάλι σαν τον εκφραστικό Popeye. Θυμάστε; Αν όχι θυμηθείτε ΕΔΩ.

Eπειδή μου αρέσει να μοιράζομαι πράγματα μαζί σας θα ήθελα να σας πω πως εμπνεύστηκα το άνω ποίημα.

Θυμάστε πριν λίγο καιρό που έκανα κάτι λαθος χειρισμούς και διέγραψα πολλά σχόλια απο το μπλοκ μου και κυρίως τα σχόλια που αφορούσαν την ανάρτηση για τα γενέθλια της μητέρας μου; Αν όχι θυμηθείτε ΕΔΩ.

Εγώ λοιπόν στεναχωρέθηκα πολύ και ο τρόπος που μπορώ να εκφράσω τη λύπη μου ήταν αυτός, με το να γράψω κάτι δηλαδή. Ε λέω αφού θέλω που θέλω να γράψω ένα ποίημα για να συμμετάσχω και εγώ σε αυτό το όμορφο εγχείρημα ας κάτσω να το γράψω τώρα, ευκαιρία είναι. Ε και μετά μου βγήκε όλο αυτό αβίαστα.

Το τί χαρά έχω απο τότε δεν περιγράφεται. Θυμάστε που σας είχα πει οτι σε καλό μου βγήκε τελικά η λύπη; Αυτό εννοούσα. :)

Εχω μάθει να εκφράζω τα όσα νοιώθω και αυτό θα κάνω και σήμερα. Δε μπορώ να κρυφτώ πίσω απο τα συναισθήματά μου, ποτέ και για κανέναν λόγο. Νοιώθω πολύ ικανοποιημένη με το ποίημά μου αυτό και σήμερα δηλώνω υπερήφανη! :)

Ευχαριστώ πολύ όσους με ψήφισαν και δε με ψήφισαν αλλά αγάπησαν με κάποιο τρόπο τη προσπάθειά μου και σας χαιρετώ όλους με ένα τεράστιο χαμόγελο! :)

Να είστε καλά φίλοι μου και να περνάτε όμορφα! Φιλάκια πολλά σε όλους!

Πέμπτη, 10 Απριλίου 2014

ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΚΑΦΕΝΕ: Ο ΒΛΑΧΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΑΛΙΓΚΑΡΙ (ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ).

Εκφραστικοί φίλοι, καλημέρα ξανά.

Να πω μόνο πως πριν διαβάσετε το πρώτο μέρος της ιστορίας μου θα ήθελα να διαβάσετε ότι γράφω πρώτα σε αυτή εδώ τη δημοσίευση: http://ekfrastite.blogspot.gr/2014/04/blog-post_10.html για να ενημερωθείτε πλήρως για το τί είναι οι ιστορίες του καφενέ, πώς δημιουργήθηκαν και ποιοί συμμετέχουν στο εγχείρημα αυτό.

Καθαρά για λόγους όγκου "έσπασα" τις αναρτήσεις αυτές, για να μη σας "πέσουν" μαζεμένες και χαθούν στο δικό μου κείμενο όσα πρέπει να μάθετε για την συλλογική αυτή μας προσπάθεια.

Οπότε φίλοι διαβάστε πρώτα το άνω λινκ και μετά ελάτε εδώ! Θερμή παράκληση, έτσι; :)



Ο ΒΛΑΧΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΑΛΙΓΚΑΡΙ (ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ).


Ήταν μία από εκείνες τις ημέρες…
Από εκείνες τις ημέρες που δε μπορείς να κατανοήσεις αν το Φθινόπωρο σε έχει εγκαταλείψει πλήρως ή εάν η Άνοιξη εχει εγκατασταθεί για τα καλά στη καθημερινή σου ζωή!

Ήταν μία από εκείνες τις ημέρες….
Από εκείνες τις ημέρες που δεν έχεις καταλάβει αν ο Φεβρουάριος δε λέει να πάρει το «κουτσό» του πόδι και να φύγει από το μεγαλοπρεπή θρόνο του ή εάν τα λουλούδια θέλουν να μονοπωλήσουν και πάλι το ενδιαφέρον σου!

Ήταν μία από εκείνες τις ημέρες…
Από εκείνες τις ημέρες που δε μπορείς να καταλάβεις αν τα σύννεφα κυριαρχούν στον ουρανό ή αν οι χρυσές ηλιαχτίδες που προμηνύουν τον ερχομο της Άνοιξης παίζουν «κρυφτό» μαζί σου!

Ήταν μία από εκείνες τις μέρες…
Από εκείνες τις μέρες που νοιώθεις πως κάτι θα αλλάξει στη μίζερη και βαρετή ζωή σου!

Έτσι λοιπόν, εκείνη την ημέρα που ουσιαστικά τίποτα στη φύση δεν ήξερε τί ήθελε να κάνει και ποιά ήταν  η «πραγματική του βάση», ο κυρ Μιχάλης αποφάσισε να βγάλει τέσσερα - πέντε στρογγυλά τραπεζάκια στην μικρή μα όμορφη και περιποιημένη αυλή του για να υποδεχθεί κάποιους ξινούς, σκυθρωπούς, περαστικούς που βιαστικά ως συνήθως θα κάτσουν να απολαύσουν έναν καφέ δίχως να παρατηρήσουν τίποτα απ’ όσα υπάρχουν  γύρω τους.

Τα ξύλινα τραπεζάκια σε συνδυασμό με τις σκαλιστές, παραδοσιακές τους καρέκλες έφτιαξαν μικρές ,όμορφες, γωνιές στην αυλή για να υποδεχθούν τους νέους τους αποίκους.

Ο κυρ Μιχάλης, συμπαθητικός μέσα στο μπλε, καρό, χιλιοφορεμένο πουκάμισό του έμοιαζε πανευτυχής και πλήρης.
Το γκρι του παντελόνι σε συνδυασμό με τα μαύρα του παπούτσια και τις ασορτί τιράντες τον εκαναν να τον κοιτάς και να θέλεις να του χαμογελάσεις από συμπάθεια.
Αδιαμφισβήτητα ηταν αυτό που λένε ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας.

Κατευθύνθηκε γρήγορα προς το πάσο της μικρής του κουζίνας και κράτησε στα χέρια του ένα μικρό, κίτρινο βετεξ που χρειαζόταν για να καθαρίσει τα εξωτερικά τραπέζια.

Μια μικρή στάση σε έναν αδιάφορο καθρέπτη τον έκανε να εστιάσει στα λευκά του μαλλιά και μικρά μα πυκνά του γένια και να χαμογελάσει νοσταλγικά και γαλήνια συνάμα.

 Ένα μικρό στρίψιμο στην άκρη του μουστακιού και έτοιμος! Χαμογελάει στον συμπαθητικό μεσήλικα και φεύγει γοργά για την αυλή του.

Χαμογελάει με όλη του την ψυχή όταν συνειδητοποιεί πως κάποιοι «τελευταίοι λαθρεπιβάτες» στόλισαν την περιουσία του.

Κάποια «ξεχασμένα» ξερόφυλλα δέντρων «θρονιάστηκαν» στις καθαρές καρέκλες του και τον εκαναν να χαμογελάσει δυνατά.

Σκούπα, φαράσι και στη «φάκα» οι «λαθρεπιβάτες».

Το βετεξ νωπό ακόμη, καθαρίζει τα τραπεζάκια και τα κάνει να μοσχοβολάνε με ένα όμορφο άρωμα λεμονιού.

Οι κρυστάλλινες μικρές σταχτοθήκες παίρνουν τη θέση τους ευλαβικά στο κέντρο των τραπεζιών και ο κυρ Μιχάλης κάνοντας δυο τρία βήματα πίσω χαμογελά ευτυχισμένος. Ανασαίνει βαθιά και η σημερινή του μέρα εχει μόλις αρχίσει.

Κόντευε μία η ώρα το μεσημέρι, όταν αρκετές, νεανικές, χαρούμενες φωνές των έκαναν να λάμψει και να πεταχτεί στην αυλή σαν πύραυλος που μόλις εκτοξεύθηκε στον ουρανό.

«Καλώς τα παιδιά μου!» Φώναξε δυνατά θέλοντας να καλωσορίσει μία ομάδα πέντε νεαρών φοιτητών που συνήθιζαν να συχνάζουν στο μικρό, οικονομικό, πρόσχαρο, ζεστό μα πάνω απ’ όλα οικογενειακό καφενέ του.
Γιατί αυτό ηταν για εκείνον ο καφενές του! Η οικογένειά του!
Και ο κόσμος που αγαπούσε «το σπιτικό του» γινόταν απευθείας μέλος της οικογένειάς του.

Οι νεαροί φοιτητές, τρία αγόρια και δύο κορίτσια, του ανταπάντησαν με ευχάριστες εκφράσεις και οι στάσεις των σωμάτων τους μαρτυρούσαν πως έτρεφαν για αυτόν τον κύριο όμορφα και αγνά συναισθήματα.

Ήταν πασιφανές το πόσο τον συμπαθούσαν!

«Τα καθημερινά φραπεδάκια;» Ρώτησε όλο χαρά ανοίγοντας τα χέρια του ευθεία σαν να ήθελε να τους χώσει όλους στην αγκαλιά του!

«Ακριβώς κυρ Μιχάλη!» Υπέδειξε ο Ντίνος, ο ξανθός της παρέας.
«Και τοστάκια φυσικά, κερασμένα από το κατάστημα!» Απάντησε ο κυρ Μιχάλης με μια ξαφνική φρεσκάδα!

Η αλήθεια είναι πως κάθε φορά που συναναστρεφόταν με χαρούμενο και ενθουσιώδη κόσμο, ένοιωθε και ο ίδιος μια εσωτερική αναγέννηση και απελευθέρωση μαζί.

Αγαπούσε τους νέους ανθρώπους όχι τοσο για τη φρεσκάδα της νιότης τους όσο γιατί οι σπιρτάδα των ματιών τους των έκανε να πιστέψει πως πάντα θα υπάρχει ελπίδα.

Το τραπεζάκι των φοιτητών ήταν έτοιμο!
Φραπεδάκια, νεράκια, πατατάκια, τοστάκια και μια όμορφη μουσικούλα από το εσωτερικό του καφενέ σύνθετε μία ατμόσφαιρα ξεχασμένη κάπου στα χρόνια που οι άνθρωποι υπηρετούσαν την έννοια της συντροφιάς με τον τρόπο που της άρμοζε.

Το ξύλινο ρολόι που στόλιζε τον εσωτερικό τοίχο του μαγαζιού έδειξε τρεις ακριβώς.

«Να σας φτιάξω μια ομελέτα;» Προθυμοποιήθηκε ο κυρ Μιχάλης για να εισπράξει ένα αρνητικό νεύμα συνοδευόμενο από ένα τεράστιο χαμόγελο ευχαρίστησης.

Ένα ξαφνικό αεράκι σηκώθηκε και δρόσισε τους λίγους πλέον επισκέπτες του καφενέ.
Οι φοιτητές και ένα ηλικιωμένο, ερωτευμένο ζευγάρι απεικόνιζε έναν «πίνακα ζωγραφικής» που λίγοι είχαν τη τύχη να καμαρώσουν.

Το δροσερό αεράκι συνεχίστηκε και ο κυρ Μιχάλης στάθηκε στο κατώφλι της πόρτα  για να καμαρώσει τους φίλους-πελάτες του.

Μια «μπάλα» από ξερόφυλλα πέρασε μπροστά από το καφενέ και το αεράκι δυνάμωσε.

Μέσα σε λίγα λεπτά ξεπρόβαλλε από το δεξί σοκάκι ένας άντρας γύρω στα 60 και πλησίασε γοργά το μαγαζί.

Σαν κάτι να μαγνήτισε όλους τους ζωντανούς οργανισμούς και έμειναν ασάλευτοι να χαζεύουν τον κύριο που τους πλησίαζε πλέον «στενά».

Στεκόταν εκεί! Μπροστά τους!

Ήταν σχετικά ψηλός, με λίγα παραπανίσια κιλά, είχε μεγάλο γκρι μουστάκι και ατημέλητα πυκνά άγρια μαλλιά που κάλυβαν τους λοβούς των αυτιών του.

Φορούσε ένα παντελόνι εκρού στυλ βράκας, λευκό πουκάμισο με ακάλυπτα τα δυο πάνω κουμπιά με αποτέλεσμα να φαίνεται το λευκό φανελάκι και απ έξω φορούσε ένα γιλέκο μακρύ μαύρο που παρέπεμπε σε φορεσιά Βλάχου. Επίσης μια φαρδιά βυσσινί ζώνη κοσμούσε την ελαφρώς φουσκωτή κοιλιά του.

Οι νεαροί φοιτητές εστίασαν στα παπούτσια του και σχεδόν γέλασαν δυνατά όταν είδαν πως φορούσε πράγματι τσαρούχια.

Δεν ηταν σίγουροι αν έτσι ντύνονταν οι  Βλάχοι παλιά αλλά αυτό υπέθεσαν.

Σήκωσαν και πάλι το βλέμμα ψηλά και εστίασαν σε ένα μικρό, περίεργο και κάπως στραβό μαύρο καπελάκι που κοσμούσε τα γκρίζα μαλλιά του.

Πριν προλάβουν καλα καλα να παρατηρήσουν τον άνθρωπο που στεκόταν απέναντί τους γέλασαν ξανά όταν διαπίστωσαν πως από το δεξί του ώμο ξεπρόβαλλε ένα κοκκινόμαυρο ταγάρι που το ακούμπησε σε μια ξύλινη καρέκλα.
Ο ίδιος μιμήθηκε τη «στάση» του ταγαριού και κάθισε στην διπλανή καρέκλα.

Οι φοιτητές σιγοψιθύρισαν και γέλασαν συνομωτικά Το ηλικιωμένο ζευγάρι τον παρατήρησε προσεκτικά και ο κυρ Μιχάλης κούνησε ελαφρώς το κεφάλι του θέλοντας να «ξυπνήσει» από τον λήθαργο που είχε πέσει.

«Καλώς ήρθατε. Τί θα πάρετε;» Ακούστηκε η καλοσυνάτη φωνή του και ο ίδιος απόρησε που ένοιωσε τόση τρυφερότητα ξαφνικά.

«Ένα ελληνικό, μέτριο, παρακαλώ» Απάντησε ο Βλάχος και κανείς δε περίμενε πως η φωνή του θα ήταν τόσο γάργαρη και γλυκιά με μία άψεστη προφορά που σε καμία περίπτωση δε θύμιζε καταγωγή από χωριό.

«Αμέσως» Αποφάνθηκε ο κυρ Μιχάλης και έφυγε για την κουζίνα.

Οι φοιτητές έμειναν να τον κοιτάνε αποσβολωμένοι. Ο ίδιος το είχε αντιληφθεί αλλα έδειχνε να μην τον νοιάζει.

Ξαφνικά ένα δυνατό αεράκι δρόσισε τον χώρο και ο Βλάχος έκλεισε τα βλέφαρα ως ένδειξη απόλαυσης.

Όταν άνοιξε και πάλι τα μάτια του εστίασε στα μάτια των φοιτητών που κάθονταν απέναντί του και ξάφνου τα βλέμματά τους διασταυρώθηκαν σαν πλαστικές ξιφολόγχες.

Οι φοιτητές επέστρεψαν στην κουβέντα τους και ο Βλάχος έσκυψε και χάιδεψε ένα μικρό μαύρο γλαστράκι με βασιλικό που στόλιζε τη μεριά του φρεσκοασβεστωμένου τοίχου που ακουμπούσε η καρέκλα του.

Μύρισε με ευλάβεια τον βασιλικό και μία ευφορία αλλόκοτη πλημμύρισε την ατμόσφαιρα….




______________ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ______________



Αυτά μέχρι στιγμής. Ελπίζω να σας κέρδισε το ενδιαφέρον. :)

Ξέρω πως μάλλον αναζητάτε ένα σαλιγκάρι αλλά επειδή το "φέρνω" απο το εξωτερικό "Ηοllywood μεριά" πρέπει να του στρώσω το αναλόγο κόκκινο χαλί και να καλεσω τους φωτογράφους, καταλαβαίνεται! :P

Πλάκα κάνω ασφαλώς, απλώς το σαλιγκαράκι είναι ο super star της ιστορίας και θα εμφανιστεί για λίγο αλλά θα αμοιφθεί πολύ καλά! Έτσι δεν γίνεται και με τους ακριβοπληρωμένους και διάσημους ηθοποιούς; χαχα

Να έχετε μία όμορφη μέρα! Φιλάκια πολλά σε όλους! :)