Δευτέρα, 31 Ιουλίου 2017

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΝΟΤΗΤΑ


Εκφραστικοί, καλημέρα και καλή εβδομάδα.
Ακόμη σήμερα και μετά Αύγουστος.
Άδεια! Πόσο ωραία λέξη!
Πάντα μου άρεσε ο νέος μήνας μιας και για εμένα σηματοδοτεί την λήξη του καλοκαιριού.
Δεν μου αρέσει ιδιαίτερα, το καλοκαίρι, όχι.

Πως ήταν το ΣΚ σας, εκφραστικοί;
Εμένα αρκετά καλό αν εξαιρέσει κανείς το χθεσινό μου γδάρσιμο χεριών.

Πως ήταν το "παιδί με το γρατζουνισμένο γόνατο" σε στίχους του Ελύτη;
Ε... κάτι τέτοιο, αντίστοιχο θα μπορούσα να αποτελέσω, σε ποίημα κι εγώ.
Το κορίτσι με τα γρατζουνισμένα δάκτυλα ή κάπως έτσι.

Η αλήθεια είναι πως είχα χρόνια να πάθω κάτι αντίστοιχο, αναποδιές διαφορετικού τύπου συχνά αλλά γδάρσιμο και μάλιστα τόσο έντονα, πρέπει να έχω απο παλιά που έπεφτα από το ποδήλατο.

Ούτε κατάλαβα πως έγινε. Θυμάμαι, μισοκοιμησμένη καθώς ήμουν, να πάω να απλώσω κάτι ρούχα και ξαφνικά παραπάτησα, ήταν βαριά η λεκάνη και κάπως με παρέσυρε. Δεν κατάλαβα και πολλά αλλά κάπως έγειρα και ήρθα σε στενή επαφή με την εσοχή της ντουλάπας μου και δυο δάχτυλα, σε τέσσερις μεριές παρακαλώ, αντιδράσανε άσχημα με τον δικό τους τρόπο.

Απο τις κατάρες που έφαγα θα είναι απο έναν βλάκα (πάρε πέντε φάσκελα όπου και να βρίσκεσαι), ε παρ' όλα αυτά και μετά απο χαρτοπετσέτες σωρό για να σταματήσει το αίμα, συνήλθαμε λιγάκι. Κατα τα αλλα μια χαρά, δε κολλάμε πουθενά.

Ελάτε να σας δείξω μια ξεχωριστή εικόνα, εκφραστικοί:




“Το τέλος του κόσμου” 
της Laura Makabresku



Εντάξει, καταπληκτική φωτογραφία.
Τι σας έφερε στο νου, εκφραστικοί;
Χωρίς σκέψη να μου πείτε, αυθόρμητα τι σας ήρθε.
Εμένα πάντως την λέξη, Αγνότητα.




Καλημέρα και καλή εβδομάδα!
Να περνάτε όμορφα!

Παρασκευή, 28 Ιουλίου 2017

Θ' ΑΝΑΓΓΕΙΛΩ ΜΙΑ ΝΕΑ ΕΛΠΙΔΑ.





 
 
Δεν πρέπει να αρχίζουμε μια μάχη παρά μόνο όταν δεν έχουμε άλλη επιλογή, εφόσον από τη φύση της η έκβαση μιας μάχης είναι αμφίβολη. Από τη στιγμή όμως που θα αρχίσει η μάχη, οφείλουμε να νικήσουμε ή να πεθάνουμε.


Ναπολέων Βοναπάρτης, 1769-1821, Γάλλος ηγέτης


__________


Με φόντο το Παναθηναϊκό Στάδιο, γνωστό και ως Καλλιμάρμαρο. Είναι στάδιο στην Αθήνα που βρίσκεται ανατολικά του Ζαππείου και βόρεια του λόφου του Αρδηττού, δια των οποίων διέρχεται ο Ιλισός ποταμός.
 
 
 
 
 
"Θ’ αναγγείλω μια νέα ελπίδα.
Χαρίζω στην πόλη το πολύτιμο βλέμμα μου."

(Νίκος Καρούζος, απόσπασμα από ποίημα "Στιγμές της Αθήνας" Τα ποιήματα, τ. Α’, Ίκαρος)






«Κατοίκησα μια χώρα που ‘βγαινε από την άλλη, την
πραγματική, όπως τ’ όνειρο από τα γεγονότα της ζωής μου.
Την είπα κι αυτήν Ελλάδα και τη χάραξα πάνω στο χαρτί
να τηνε βλέπω.
Τόσο λίγη έμοιαζε΄ τόσο άπιαστη.
Περνώντας ο καιρός όλο και τη δοκίμαζα: με κάτι ξαφνικούς
σεισμούς, κάτι παλιές καθαρόαιμες θύελλες.
Άλλαζα θέση τ’ Ακοίμιστα και την Ερημική ν’ αξιωθώ να φκιάνω λόφους καστανούς, Μοναστηράκια, κρήνες.
Ως κι ένα περιβόλι ολόκληρο έβγαλα γιομάτο εσπεριδοειδή που μύριζαν Ηράκλειτο κι Αρχίλοχο.
Μά ‘ταν η ευωδία τόση που φοβήθηκα.
Κι έπιασα σιγά-σιγά να δένω λόγια σαν διαμαντικά να την
καλύψω τη χώρα που αγαπούσα.
Μην και κανείς ιδεί το κάλλος.
Ή κι υποψιαστεί πως ίσως δεν υπάρχει»

(Οδυσσέρας Ελύτης, απόσπασμα από τη συλλογή "Ο
Μικρός Ναυτίλος", Ποίηση, Ίκαρος)
 
 
 
_________

Με φόντο τον "Φεγγίτη" του κόσμου, όπως χαρακτηριστικά μου έγραψε  η φωτογράφος μας, Αλεξάνδρα Μουριοπούλου. Την Ακρόπολή μας, δηλαδή. 
 
 
 
 
 
 
"Για τους μεγάλους, για τους ελεύθερους,
για τους γενναίους, τους δυνατούς,
Αρμόζουν τα λόγια τα μεγάλα, τα ελεύθερα,
τα γενναία, τα δυνατά,
Γι’ αυτούς η απόλυτη υποταγή κάθε στοιχείου, η σιγή,
γι’ αυτούς τα δάκρυα, γι’ αυτούς οι φάροι,
κι οι κλάδοι ελιάς, και τα φανάρια
Όπου χοροπηδούνε με το λίκνισμα των καραβιών και
γράφουνε στους σκοτεινούς ορίζοντες των λιμανιών,
Γι’ αυτούς είναι τ’ άδεια βαρέλια που σωριαστήκανε στο
πιο στενό, πάλι του λιμανιού, σοκάκι,
Γι’ αυτούς οι κουλούρες τ’ άσπρα σκοινιά, κι οι αλυσίδες,
οι άγκυρες, τ’ άλλα μανόμετρα,
Μέσα στην εκνευριστικιάν οσμή του πετρελαίου,
Για ν’ αρματώσουνε καράβι, ν’ ανοιχτούν, να φύγουνε,
Όμοιοι με τραμ που ξεκινάει, άδειο κι ολόφωτο μέσ’ στη
νυχτερινή γαλήνη των μπαχτσέδων,
Μ’ ένα σκοπό του ταξειδιού: προς τ’ άστρα."

~~~ Νίκος Εγγονόπουλος «Μπολιβάρ»
 
 
Γιατί: "Μπολιβάρ, είσαι ωραίος σαν Έλληνας."
 
Ένα εξαιρετικό ποίημα, κυκλοφορεί και ολόκληρο στο διαδίκτυο, να το διαβάσετε.
 
 
Αλεξάνδρα μου, ευχαριστώ πολύ πολύ! 
Την αγάπη μου, πλάι σου!!
 

Πέμπτη, 27 Ιουλίου 2017

ΜΙΛΑ ΜΟΥ ΣΑΝ ΤΗ ΒΡΟΧΗ - ΤΕΝΕΣΙ ΟΥΙΛΙΑΜΣ


Εκφραστικοί, με τόση βροχή δεν ξέρω αλλά κάτι παθαίνω.
Με επηρέαζει, θετικώς τις περισσότερες φορές.

Θέλω να μοιραστώ κάτι μαζί σας που ανακάλυψα ψάχνοντας για την βροχή.

Ένα μονόπρακτο και τι μονόπρακτο.
Ξεχωριστό θα έλεγα.

Όμως, διαβάστε μόνοι:




 David Martiashvili


ΤΕΝΕΣΙ ΟΥΙΛΙΑΜΣ: Μίλα μου σαν τη βροχή


(Αρχίζει η βροχή, σ’ όλη τη διάρκεια του έργου η βροχή φεύγει κι έρχεται, ακανόνιστα…)




ΑΝΤΡΑΣ: Αναρωτιέμαι αν πήρα το επίδομα ανεργίας.




(Η γυναίκα κάθεται σε μια καρέκλα. Κινείται προς τα εμπρός, ενώ το βάρος του ποτηριού μοιάζει να την βαραίνει αφάνταστα και το αφήνει στο πεζούλι του παραθύρου με μια μικρή κίνηση απαλλαγής. Γελάει για μια στιγμή χωρίς να πάρει ανάσα. Ο άντρας συνεχίζει χωρίς μεγάλη ελπίδα:)



…κοίτα μέσα στις τσέπες μου και πες μου αν έχω το τσεκ επάνω μου.


ΓΥΝΑΙΚΑ: Γύρισες πίσω, ενώ εγώ έλειπα έξω και σε γύρευα, και πήρες το τσεκ και άφησες ένα σημείωμα στο κρεβάτι που δεν μπόρεσα να βγάλω τα γράμματα………


………………………………………………………………………………………..


Δεν είχα τίποτε άλλο παρά μόνο νερό από τότε που έφυγες. (Αυτό το λέει σχεδόν γελώντας. Ο Άντρας την κρατάει σφιχτά κοντά του με μια μαλακή έκπληκτη κραυγή): Τίποτα άλλο από στιγμιαίο καφέ ώσπου κι αυτός σώθηκε, και νερό! (γελάει).



ΑΝΤΡΑΣ: Μπορείς να μου μιλάς τώρα αγάπη μου; Μπορείς να μου μιλάς;
ΓΥΝΑΙΚΑ: Ναι.
ΑΝΤΡΑΣ; Καλά λοιπόν, μίλα μου σαν τη βροχή και…άφησέ με ν’ ακούω…άφησέ με να μένω εδώ ξαπλωμένος και ν’ ακούω…Τώρα πες μου, μίλα μου. Τι σκεφτόσουνα στη σιωπή; Ενώ εγώ περνούσα από χέρι σε χέρι, σαν μια βρόμικη καρτ-ποστάλ σ’ αυτή την πόλη;…Πες μου…μίλα μου…Μίλα μου σαν τη βροχή και γώ θα μένω ξαπλωμένος εδώ και θ’ ακούω.
ΓΥΝΑΙΚΑ; Θέλω…
ΑΝΤΡΑΣ; Το έχεις καταλάβει, είναι απαραίτητο! Εγώ το ξέρω πια, γι’ αυτό μίλα μου σαν τη βροχή και γω θα μένω ξαπλωμένος εδώ και θα σ’ ακούω, θα μένω εδώ ξαπλωμένος και
ΓΥΝΑΙΚΑ; Θέλω να φύγω
ΑΝΤΡΑΣ; Θέλεις;
ΓΥΝΑΙΚΑ; Θ έ λ ω ν α φ ύ γ ω !
ΑΝΤΡΑΣ; Πώς;
ΓΥΝΑΙΚΑ: Μόνη μου! (ξαναγυρίζει στο παράθυρο). Θα γραφτώ στο βιβλίο ενός μικρού ξενοδοχείου κοντά στη θάλασσα κάτω από ένα πλαστό όνομα…
ΑΝΤΡΑΣ: Τι όνομα;
ΓΥΝΑΙΚΑ: Άννα… Τζόουνς… …Το δωμάτιο θα είναι γεμάτο ίσκιους, δροσερό, και θα πλημμυρίζει με το μουρμουρητό της…
ΑΝΤΡΑΣ: Βροχής;
ΓΥΝΑΙΚΑ: Ναι. Της βροχής.
ΑΝΤΡΑΣ: Και;
ΓΥΝΑΙΚΑ: Η αγωνία θα…περάσει!
ΑΝΤΡΑΣ: Ναι…
ΓΥΝΑΙΚΑ: ………………………………………………………………………….
Θα ντύνομαι στα άσπρα…Θα έχω μια ορισμένη θέση στην παραλία, όπου θα πηγαίνω να κάθομαι, λίγο πιο μακριά από κει που είναι το περίπτερο, όπου η μπάντα παίζει επιλογές του Βικτόρ Χερμπέρτ όταν νυχτώνει…Θα είναι μια εποχή βροχής, βροχής…Και θα είμαι τόσο εξαντλημένη ύστερα από τη ζωή μου στην πόλη που δεν θα με νοιάζει που θ’ ακούω τη βροχή. Θα είμαι τόσο ήρεμη! Οι γραμμές θα εξαφανιστούν από το πρόσωπό μου…Δεν θα έχω φίλους. Δεν θα έχω γνωριμίες….Ο ξενοδόχος θα λέει, «καλησπέρα κ. Τζόουνς» και γω μόλις που θα χαμογελάω και θα παίρνω το κλειδί μου. Δεν θα διαβάζω ποτέ εφημερίδες, ούτε θ’ ακούω ραδιόφωνο. Δεν θα έχω την παραμικρή ιδέα από ό,τι γίνεται στον κόσμο. Δεν θα έχω καμιά συναίσθηση από το χρόνο που θα περνάει…Κάποια μέρα θα κοιτάξω στον καθρέφτη και θα δω ότι τα μαλλιά μου έχουν αρχίσει να γίνονται γκρίζα και για πρώτη φορά θ’ ανακαλύψω ότι έζησα σ’ αυτό το μικρό ξενοδοχείο, μ’ ένα ψεύτικο όνομα, χωρίς καθόλου φίλους ή γνωστούς , ή κανενός είδους σχέσεις, για εικοσιπέντε ολόκληρα χρόνια. Θα με ξαφνιάσει λίγο αλλά δεν θα με τρομάξει καθόλου. Θα είμαι ευχαριστημένη που ο χρόνος θα έχει περάσει τόσο εύκολα. Μια φορά στο τόσο θα πηγαίνω στον κινηματογράφο…Θα διαβάζω μεγάλα βιβλία και το ημερολόγιο των νεκρών συγγραφέων. Θα νιώθω πιο πολύ κοντά τους, πολύ περισσότερο από ό,τι ένιωσα ποτέ για ανθρώπους που γνώρισα, προτού να φύγω από τον κόσμο. Θα είναι γλυκιά και ψυχρή μαζί αυτή η φιλία μου με τους νεκρούς ποιητές γιατί δεν θα μπορώ να τους αγγίζω ούτε και ν’ απαντάω στις ερωτήσεις τους. Θα μου μιλάνε και δεν θα περιμένουν να τους απαντήσω. Και θα νυστάζω ακούγοντας τις φωνές τους να εξηγούνε σε μένα τα μυστήρια….Θα με παίρνει ο ύπνος με το βιβλίο ακόμα στα χέρια μου, και θα βρέχει.. Θα ξυπνάω και θ’ ακούω τη βροχή και θα ξανακοιμάμαι. Μια εποχή βροχής…βροχής…βροχής… Και τότε, κάποια μέρα, όταν θα έχω κλείσει ένα βιβλίο, ή θα γυρίζω στο σπίτι, μόνη μου, από τον κινηματογράφο στις έντεκα η ώρα τη νύχτα- θα κοιτάξω στον καθρέφτη και θα δω ότι τα μαλλιά μου έγιναν άσπρα. Άσπρα, εντελώς άσπρα. Τόσο άσπρα όσο και ο αφρός στα κύματα. (σηκώνεται και κινείται στο δωμάτιο, ενώ συνεχίζει:) Θα κρεμάσω τα χέρια μου στο μάκρος του κορμιού μου, και τότε θα ανακαλύψω πόσο τρομακτικά ελαφριά και λεπτή έχω γίνει! Σχεδόν διαφανής…….Τότε λοιπόν θα ξέρω- κοιτώντας στον καθρέφτη- πως ήρθε για μένα η πρώτη εποχή, για να περπατήσω άλλη μια φορά μόνη μου στην πλατεία, με το δυνατό άνεμο να με χτυπάει, τον άσπρο καθαρό άνεμο που φυσάει απ’ την άκρη του κόσμου….(Στέκεται πάλι ακίνητη στο παράθυρο). Και τότε θα βγω έξω και θα περπατήσω στην πλατεία. Θα περπατήσω μόνη μου και θα γίνομαι όλο και πιο αδύνατη, πιο αδύνατη, πιο αδύνατη…
ΑΝΤΡΑΣ: Έλα στο κρεβάτι, μωρό μου.
ΓΥΝΑΙΚΑ: Ολοένα και πιο αδύνατη. Πιο αδύνατη, πιο αδύνατη, πιο αδύνατη, πιο αδύνατη! (Την φτάνει και την παίρνει δια της βίας από την καρέκλα).
Ώσπου στο τέλος δεν θα έχω καθόλου σώμα πια, και ο αέρας θα με σηκώσει στα παγωμένα άσπρα του χέρια για πάντα και θα με πάρει μακριά!
ΑΝΤΡΑΣ: Έλα στο κρεβάτι, μαζί μου.
ΓΥΝΑΙΚΑ: Θέλω να φύγω, θέλω να φύγω! (Την αφήνει και κείνη φτάνει στη μέση του δωματίου κλαίγοντας χωρίς έλεγχο. Κάθεται στο κρεβάτι. Εκείνος πηγαίνει στο παράθυρο, η βροχή δυναμώνει. Η Γυναίκα σταυρώνει τα χέρια μπροστά στο στήθος της. Οι λυγμοί της εξασθενίζουν αλλά αναπνέει με δυσκολία. Το φως αραιώνει, ακούγεται ο άνεμος δυνατά. Ο Άντρας κοιτάζει έξω από το παράθυρο. Στο τέλος εκείνη του λέει μαλακά:) Έλα στο κρεβάτι. Έλα στο κρεβάτι μωρό μου…
(Εκείνος γυρίζει το χαμένο του πρόσωπο σ’ αυτήν, ενώ κλείνει η Αυλαία).





                                 Πηγή: http://homouniversalisgr.blogspot.gr/2015/10/blog-post_27.html


Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

Ο ΒΥΘΟΣ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ




Έβλεπα την θάλασσα κόκκινη,
μα δεν ήξερα γιατί.
Ορκιζόμουν πως τη θυμόμουνα, γαλάζια.

Έβλεπα τα σύννεφα του ουρανού, πάνω απο τα νερά της θάλασσας λευκά, μα ξάφνου, γίνανε πυκνά και μαύρα.

Θα μπορούσα να επικαλεστώ την οργή της ανάσας μου για να πείσω πως στη θάλασσα κατοικούσαν ψάρια μα πλέον βλέπω μόνο χώμα.
Κι ο βυθός, δεν υπάρχει.

Θυμάμαι έντονα την μέρα που μύριζε αλμύρα,
που με τύφλωνε αυτό το κύμα από τον άλλοτε, ειρηνικό αέρα.

Μπορώ να ακούσω ξανά τον ήχο της σειρήνας, εκείνον τον ήχο που πέρασα για σφύριγμα αέρα. Μπορούσα να τον παρομοιάσω με ήχους δελφινιών, με ήχους από θαλασσινό κοχύλι μα δεν περίμενα ποτέ να είναι σάλπιγγες ενός κακόγουστου αστείου.

Μπλέχτηκαν τα δάχτυλά μου σε μία κίτρινη αιώρα.
Κάποιοι την αποκαλούσαν δίχτυα.

Ένιωσα το σώμα μου να αιωρείται και ταυτόχρονα να πάλλεται σε ένα ακανόνιστο ρυθμό που είχε μία περίεργη μελωδία πιάνου.
Κάποιοι, το βάφτισαν δόλωμα.

Πένθιμοι ήχοι επικαλέστηκαν το κονσέρτο μου
Καμπανάκια μικρά μου θύμισαν πως η ζωή στο τέλος, πάντα, σε ξοφλάει.

Είχα αγκαλιά ένα φύκι
Και στα πόδια μου, ξαπλωμένο, έναν αστερία.
Θυμάμαι να κρατούσα μια άρπα αγκαλιά και να ονειρεύομαι σθεναρά, όταν άκουσα τον κρότο.

Άνοιξα τα μάτια και δεν θέλω να περιγράψω όσα είδα
Συνειδητά, επιλέγω, να τα ξεχάσω όλα.

Μονο που αυτό το κόκκινο το χρώμα, δεν λέει να φύγει απο τη μνήμη,
Αυτό, μένει εκεί, κοιτάζοντάς με επιβλητικά να  μου θυμίζει τον κοραλλιογενή ύφαλο της κάθε κρυμμένης υφαλοκρηπίδας.

Έχω ανάγκη ενα σύμβολο, νιώθω απελπισμένα και αφόρητα κουρασμένη και το μόνο που θέλω είναι το κοχύλι, να μου ξυπνήσει την ελπίδα πως ο παφλασμός των κυμάτων, μπορεί ακόμη και τώρα, να ηχήσει.

Χρειάζομαι ένα κύμα να πάρω αγκαλιά και να κοιμηθώ σε ένα νέο, καθάριο ακρογιάλι.
Δεν θέλω φωνές, παρά μόνο την άρπα και πάλι, να στα πέρατα της γης, να αντηχήσει.

Νύσταξα και εκείνο εκεί το νούφαρο, με περιμένει.
Θα πλαγιάσω.


Η θάλλασα μπορεί και πάλι να ηρεμεί, 
να νανουρίζει.

Στο βυθό,
εκεί, 
στην πιο κρυφή του, την πανίδα.


Λεηλατώντας τον!
____________

Με αφορφή την πρόσκληση της Μαρίας μας,  για το δρώμενο "Λόγια της Πλώρης"

Να περνάτε όμορφα, εκφραστικοί. 

Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017

ΨΑΞΕ ΜΕ



Μου αρέσει αυτό το τραγούδι, πολύ!


Στίχοι:  
Γιάννης Καραλής
Μουσική:  
Γιάννης Καραλής

Ψάξε με
με τα νυχτιάτικά σου μάτια
πάρε με στα πιο υγρά σου μονοπάτια
τίποτα δε θα με κάνει να μη σ’ αγαπώ.

Ψάξε με μες τις Δευτέρες που μου λείπεις
πάρε με γίνομαι άγαλμα της λύπης
χάνομαι, την πιο παράλογη αγάπη ζω

Κι όταν δε θα σ’ αγαπάω
πιο πολύ θα σ’ αγαπώ,
κι όταν πάψω να σ’ το λέω
δε θα ζω.

Ψάξε με σαν να μαι εγώ ο πειρασμός σου,
πάρε με στις μαύρες τρύπες των ματιών σου.
Βρίσε με, με την ιδέα σου μονάχα ζω.
Ψάξε με στην πιο βαθιά υπόσχεση σου
πάρε με, είμαι τραγούδι στη φωνή σου
Βγάλε με από το δίλημμα αυτό που ζω.

Κι όταν δε θα σ’ αγαπάω
πιο πολύ θα σ’ αγαπώ,
κι όταν πάψω να σ’ το λέω
δε θα ζω.


Καλή εβδομάδα, εκφραστικοί.

Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2017

ΣΥΛΛΕΚΤΙΚΕΣ ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ.


Καλημέρα σας, εκφραστικοί.
Ελπίζω να σας βρίσκω καλά.

Δεν ξέρω αν ο τίτλος "πρόδωσε" το θέμα αλλά εσείς που παρακολουθείτε "στενά" τη μπλοκογειτονιά θα καταλάβετε.

Πέρυσι, περίπου τέτοια εποχή, συναντηθήκαμε για πρώτη φορά. Τότε είχε γράψει εκείνη, φέτος, είπα να την προλάβω και να γράψω πρώτη εγώ. ;)

Για όσους θέλετε να μάθετε ή να θυμηθείτε για πέρυσι εδώ: http://www.syllegw-stigmes.gr/2016/07/my-favorite-places-9-afthimeron-taxidi-stin-chalkida.vol-2-kai-bloggersinantisi.html 


* τι μαλλί είχα τότε; πω πω ήταν που, χωρίς να θέλω είχε βγει πορτοκαλί και ροζ ανταύγειες στις αφέλειες, ήταν τότε που οι φίλοι μου μου λέγανε κρίμα να μην είναι Απόκριες να σε κάψουμε για το βασιλιά Καρνάβαλο χαχαχα :P


Μου άρεσε πολύ ο τρόπος που είχε παρουσιάσει η Μαρία, τότε, την γνωριμία μας, ήταν άκρως παραστατική και θέλω να μεταφέρω τα πρώτα δευτερόλεπτα κι εδώ: 

  "Έφτασα στην Παραλία της Χαλκίδας περίπου στις μια και κάτι το μεσημέρι. Έχω τόσο καλό μνημονικό, που θυμόμουν τα πάντα από την πρώτη μου φορά. Τα στενά, τα μαγαζιά, πως παίρνω το αστικό λεωφορείο... δεν μπερδεύτηκα καθόλου. Παίρνω τηλέφωνο την Κική, της λέω πως έχω φτάσει ήδη... και μετά από λίγα λεπτά, όπως κάθομαι στο παγκάκι και αγναντεύω την θάλασσα, ακούω από πίσω μου μια γλυκιά φωνή να φωνάζει το όνομά μου. Να σου η Κική, χαμογελαστή, με ένα χαμόγελο να! λαμπερό και τόσο γλυκιά να με καλωσορίζει. "Είδα μια κοπέλα με κόκκινο μαλλί να κάθεται μπροστά στην παραλία, αμέσως ήμουν σίγουρη ότι θα είσαι εσύ!" Μετά μου είπε "Το ξέρεις ότι μοιάζεις για ξένη; Έχει τέτοια χαρακτηριστικά που μπορεί κάποιος να σε περάσει ότι είσαι από άλλη χώρα.", μου είπε, κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Γελάσαμε! Μου το έχουν ξαναπεί! Μου το λένε συχνά, η αλήθεια είναι! Η πρώτη εντύπωση της συνάντησης; Η καλύτερη! 

  Πήγαμε λοιπόν και καθίσαμε στο γνωστό Cafe-Bar και στέκι πολλών, στο "NEGRO CAFE", παραγγείλαμε καφεδάκια και χαλαρά, όμορφα και φιλικά είπαμε πολλά πράγματα και για τα πάντα, από περί blogging, επαγγελματικά μέχρι προσωπικά και άλλα χιουμοριστικά.

  Τι να σας πω; Από την πρώτη ματιά, από το πρώτο αγκάλιασμα, από την πρώτη κουβέντα, αισθάνθηκα πολύ όμορφα, φιλικά, άνετα λες και γνωριζόμασταν ας πούμε χρόνια, λες και δεν ήταν η πρώτη μας γνωριμία. Και πιστέψτε με, αυτή την αίσθηση με κάποιον άνθρωπο είχα πολύ καιρό να το την νιώσω. Ε, η Κική είναι ένας άνθρωπος, με χαρακτήρα, συμπεριφορά, αύρα που αμέσως σε κάνει να αισθάνεσαι άνετα, χαλαρά. Και το λέω αυτό, διότι δεν είμαι και εύκολη στο να είμαι τελείως χαλαρή, αντιθέτως αρκετά κουμπωμένη είμαι σχεδόν όλες τις φορές όταν γνωρίζομαι με έναν καινούργιο πρόσωπο, ακόμα κι αν αυτό είναι κάποιος που ήδη γνωρίζω ...μέσα από την γραφή του. 

  Μετά από κάποια ώρα, στην παρέα μας προστέθηκαν ο Αριστείδης και ο Στέλιος, πολύ καλοί Φίλοι της Κικής. Δυο καλά παιδιά, δυο Κύριοι που αμέσως με καλωσόρισαν με το πιο θερμό χαμόγελο τους και την συμπάθεια τους. Πραγματικά, μου έκανε εντύπωση που ένιωσα επίσης άνετα και χαλαρά και με τα παιδιά. Τι αστεία, τι πειράγματα, τι πλάκα, τι φωτογραφίες για να μην ξεχνιόμαστε να απαθανατίσουμε τις μοναδικές αυτές στιγμές;! Όσοι με ακολουθείτε, εμένα και την Κική στο facebook, Instagram θα είδατε ήδη τις φωτογραφικές μας συλλεκτικές στιγμές της παρέας μας και το πόσο όμορφα περάσαμε."

Εντάξει, παρασύρθηκα λίγο και έβαλα περισσότερα από τα πρώτα λεπτά της γνωριμίας αλλά αυτές οι παράγραφοι είναι αγαπημένοι μου από τότε.

Φέτος που λέτε, δεν της σύστησα κυρίους αλλά μία κυρία, συνονόματής της μάλιστα, σχετικά νέα μου φίλη στη Χαλκίδα που την αγαπώ και με αγαπάει εξίσου.

Οπότε, να 'μαστε, οι Μαρίες μου κι εγώ:


Φέτος, ήπιαμε το καφεδάκι μας στο mostar, μία καφετέρια που βρίσκεται στη παλιά γέφυρα και κάθεσαι σχεδόν πάνω από τη θάλασσα. Η Μαρία ήθελε να πάμε εκεί και φυσικά δεν γινόταν να της χαλάσω χατήρι. Μαρία μου, ήξερες άραγε πως πρόσφατ,α έχουν πέσει πάνω της δύο φορές μάλιστα, καράβια; χαχαχα 

Θυμάμαι πως όσο πλησίαζα προς το σημείο της γέφυρας που είχα κλείσει ραντεβού και με τα δύο κορίτσια, σκεφτόμουν πως έχει περάσει σχεδόν ένας χρόνος και πέραν, από του πόσο γρήγορα κυλάει, πόσα έχουν αλλάξει και πόσα έχω ζήσει και μπορεί να έχει ζήσει η Μαρία, αντίστοιχα.

Μη σας τα πολυλέω, φτάνω στη γέφυρα σκεπτόμενη τι ώρα μπορεί να είναι, μην τις έχω στήσει και εάν θα τις βρω εύκολα γιατί έπρεπε να βρω και τις δύο Μαρίες μου. Βρίσκω πρώτα την εδώ Μαρία και θυμάμαι να της απαντώ στην ερώτησή της για το που είναι η φίλη μου "Έχω να τη δω από κοντά ένα χρόνο, θυμάμαι έχει μακριά, έντονα, κόκκινα μαλλιά" και πριν τελείωσω τη φράση μου βλέπω μια "τρελλή" (χαχαχαχα) κοκκινομάλλα, ιδιαιτέρως χαρούμενη, να περπατάει σαν να χορεύει επάνω στη γέφυρα και να με χαιρετάει με ορθάνοιχτα χέρια και λέω "Αυτή είναι, πάμε προς τα εκεί" και τελικά, ναι, αυτή ήταν. με κοντύτερα μαλλιά αλλά αυτή ήταν και ήταν τόσο θρυλική και ένθερμη η αγκαλιά μας που δίπλα μας ακριβώς έσκασε μια κούτα απο ενα σκουπιδιάρικο που μόλις περνούσε χαχαχαχα :P 

Γιατί εκφραστικοί τι σου είναι η ζωή χωρίς τα ευτράπελα; 
 
 Εντάξει, προσωπικά πέρασα και πιστεύω και τα κορίτσια, ένα υπέροχο απόγευμα. Μιλήσαμε, γελάσαμε, συζητήσαμε για πολλά θέματα και για το οτι το μπλοκινγκ δεν ανθεί πλέον όπως παλιά και για πολλά ακόμη θέματα. Βέβαια, επειδή με τη Μαρία μιλάμε και στο φεισμπουκ, δεν νιώθαμε πως έχει περάσει ένας χρόνος ακριβώς αλλά τελικά εκφραστικοί, ο χρόνος κυλάει πράγματι σαν νεράκι.

Χάρηκα πολύ Μαρία μου που επιτέλους καταφέραμε να συναντηθούμε γιατί είχαμε προσπαθήσει και στο παρελθόν αλλά εγώ δυστυχώς έπρεπε τότε να απουσιάσω.

Θέλω να πω πως είναι μεγάλη μου χαρά να γνωρίσω από κοντά ανθρώπους που βρίσκονται πίσω απο τις οθόνες και που αγαπώ να διαβάζω και μάλιστα παλιά αν με ρωτούσες θα έλεγα πως δεν νομίζω ποτέ να πράξω.

 Πλέον, με χαρά σας προσκαλώ όλους στη Χαλκίδα για καφέ αλλά να μου το πείτε κάποιες μέρες νωρίτερα για να βρίσκομαι εδώ.

Τελικά είναι ωραία να συναντάς ανθρώπους που τους ξέρεις μέσω της αλήθειας τους που επιλέγουν να δημοσιεύουν.

Αυτά, εκφραστικοί μου.

Μαρία μου, με χαρά θα σε περιμένω ξανά και σου εύχομαι ολόψυχα ό,τι καλύτερο σχετικά με κάποια πλάνα που ξέρω πως έχεις και συζητήσαμε.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ για την στήριξή σου στο άτομό μου, στα βιβλία μου και για την κριτική - παρουσίαση που μου έκανες με τον υπέροχο, δικό σου τρόπο, τότε: http://www.syllegw-stigmes.gr/2016/07/vivliokritiki-kiki-konstantinou-ta-lafira-tis-psixis-mou-kai-oi-feggites-tis-zois-mou.html

Και για το τέλος, αν θέλετε να κερδίσετε δωράκι και να δοκιμάσετε το πόσο τυχεροί μπορεί να είστε, ακολουθήσε τη σελίδα μου στο φεισμπουκ Κική Κωνσταντίνου - Εκφράσου blog, διαβάστε την καρφιτσωμένη δημοσίευση και καλή σας επιτυχία.

Να περνάτε όμορφα, εκφραστικοί.

Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017

ΕΙΝ' Η ΑΓΑΠΗ;


Καλημέρα, εκφραστικοί.




Μα τι να είναι άραγε; Επινόηση ή ανακάλυψη; Θα περιμένω τις εκφράσεις σας...




« Η αγάπη είναι μία προσωρινή τρέλα. Εκρήγνυται όπως το ηφαίστειο και μετά καταλαγιάζει. Και όταν καταλαγιάσει πρέπει να πάρεις μία απόφαση. Πρέπει να σκεφτείς αν οι ρίζες σας έχουν γίνει τόσο δεμένες που είναι ασύλληπτο πως κάποτε ζούσατε χώρια. Γιατί αυτό είναι αγάπη. Η αγάπη δεν είναι παγερή, δεν είναι ο ενθουσιασμός, δεν είναι οι υποσχέσεις για αιώνιο πάθος. Είναι απλά η «αγάπη» που κάθε ένας από εμάς μπορούμε να πείσουμε τον εαυτό μας ότι την έχουμε.
Η αγάπη από μόνης της είναι αυτό που μένει όταν ο έρωτας έχει περάσει, και αυτό είναι μία τέχνη και ένα τυχαίο γεγονός. Η μητέρα σου και εγώ το είχαμε, είχαμε ρίζες που μεγάλωναν από κάτω μας, και όταν όλα τα φύλλα έπεσαν από τα κλαδιά μας, ανακαλύψαμε ότι ήμασταν ένα δέντρο και όχι δύο.»

Το Μαντολίνο του Λοχαγού Κορέλ
ι

Τρίτη, 18 Ιουλίου 2017

La Cara Oculta (The Hidden Face) - ΤΟ KΡΥΜΜΕΝΟ ΠΡΟΣΩΠΟ.


Εκφραστικοί μου, καλημέρα.
Ελπίζω να σας βρίσκω καλά.

Για σήμερα και λόγω καιρού έχω να σας προτείνω μία ταινία που πραγματικά θεωρώ αριστούργημα.
Ισπανική κι αυτή, τελικά οι Ισπανοί είναι μετρ του είδους στα ψυχολογικά θρίλερ και πραγματικά σας ζητάω να με ακούσετε και να την δείτε.

Για πάμε γρήγορα γρήγορα να σας τη συστήσω:



Πληροφορίες:

Σκηνοθεσία: Andrés Baiz

Παίζουν: Quim Gutiérrez, Martina García, María Soledad


** Είναι η πρώτη φορά που δεν βάζω το τρειλερ σε μία πρότασή μου για ταινία αλλά πραγματικά ξέρω πολύ καλά τη κάνω και σας παρακαλώ μην κοιτάξετε το τρειλερ, θεωρώ πως την καταστρέφει. Εμπιστευθείτε με και δείτε τη έτσι! Πιστέψτε με, δε θα χάσετε!!

Λίγα λόγια για την υπόθεση του έργου:

Η Belen και ο Andrian είναι ένα ευτυχισμένο ζευγάρι που ζει στην Ισπανία. Όταν ο ταλαντούχος μαέστρος Andrian προσλαμβάνεται στην φιλαρμονική την Κολομβίας για ένα χρόνο, η Belen, κατόπιν δικής του πρόσκλησης τον ακολουθεί. Διαμένουν σε ένα πανέμορφο σπίτι και όλα πάνε καλά μέχρι ώσπου η Belen τον εγκαταλείπει, αφήνοντας του ένα μήνυμα πως δεν αντέχει άλλο την ιδιαίτερη σχέση που έχει αναπτύξει με μια βιολονίστρια της ορχήστρας. Συντετριμμένος ο Andrian το ρίχνει στο αλκοόλ και μετά τις απέλπιδες προσπάθειές του να την βρει, ειδοποιεί την αστυνομία για περαιτέρω έρευνα ...
 
 

Η προσωπική μου άποψη: 

Μία καθηλωτική ταινία, μία ταινία που πρέπει οπωσδήποτε να δεις. Τίποτε άλλο. Απλώς δείτε τη και μάλιστα άμεσα και μετά σας περιμένω εδώ να ανταλλάξουμε απόψεις.


 Αρνητική επισήμανση:

Το τρειλερ της ταινίας, αν είναι δυνατόν, μία τόσο έξυπνη και μυστηριώδη ταινία να έχει ένα τόσο "δοσμένο" τρειλερ για την υπόθεσή της; Δε μπορώ να καταλάβω γιατί, θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν αλλιώς δοσμένο το τρειλερ. Νιώθω πως αντί να την παρουσιάσει, την έκαψε. Εγώ είδα την ταινία χωρίς να δω το τρειλερ, το ειδα μετά και πραγματικά νιώθω ευγνώμων που δεν το είχα δει.


Δυνατό κομμάτι του έργου:

Για εμένα ήταν το συναίσθημά του, αυτό το συναίσθημα που σαν θεατής, πολλάκις, εισέπραξα. Έπιασα τον εαυτό μου, προς το τέλος να συμπάσχει, να συμπονά, αγχώνεται και να νιώθει πίεση από κάτι συγκεκριμένο... Στο τέλος όμως, δεν δικαιώθηκα προσωπικά αν και ήμουν σίγουρη πως αυτό θα ήταν το τέλος.


Και συνοψίζω τα συναισθήματά μου γι' αυτή τη ταινία: Δείτε τη!! 
 
 

Αυτά για την ώρα, εκφραστικοί.

Όσοι απο εσάς την έχετε δει θα χαρώ να μάθω την άποψή σας.


Περισσότερες επιλογές για ταινίες στην στήλη των "Ταινιοεκφράσεων"

Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017

Η ΠΟΙΗΣΙΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΠΤΥΞΙ ΣΤΙΛΒΟΝΤΟΣ ΠΟΔΗΛΑΤΟΥ.





Καλπάζεις!
Είσαι πάνω στη νιότη σου και θέλεις να καλπάζεις.
Το βλέπω. Καλπάζεις!

Ένας άνεμος διαρκής Ελευθερίας δέρνει το πρόσωπό σου και εσύ συνεχίζεις να ιχνηλατείς επάνω σε στοιβαγμένα, μύρια όνειρα που έκλεισες εχθές σε ένα καφετί χιλιομπαλωμένο σάκο.


Ακούω τα πέταλα του αλόγου να βυθίζονται στο σκληρό χώμα και ξέρω πως επίτηδες επέλεξες αυτή τη διαδρομή για να ποδοπατήσεις τα θέλω και τα όνειρα που έμειναν απραγματοποίητα κάτω από ένα μεταξωτό σεντόνι.
Να ξέρεις όμως πως τα όνειρά σου ήταν πλεγμένα με ροδοπέταλα και αυτή τη στιγμή χρειάζονται ανθόνερο για να αναβιώσουν πάλι!
Αν μου επιτρέψεις! Θα τα ραντίσω εγώ!
Φοβάμαι πως δε θα με αφήσεις όμως!


 Απόσπασμα από το ποίημα σε ελεύθερο στίχο "Καλπάζεις", της ποιητικής συλλογής "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου"

 




Καλπάζεις!
Είσαι πάνω στη μάχη σου και θέλεις να καλπάζεις.
Το βλέπω. Καλπάζεις!

Έρχεσαι σαν σίφουνας, άνεμος, κατακτητής και το άλογό σου σέρνει τη σημαία, το λάβαρο της Επανάστασης.

Φοράτε πανοπλία! Σας βλέπω! Τρομάζω! Δε σας πάει αυτή η στολή!
Άλλα όνειρα είχα σκεφτεί για σένα!
Αυτή τη φορά τη ζώνη σου κοσμεί μια θήκη με πιστόλι! Και θήκες πολλές για σφαίρες!
Ο Κεραυνός παρατηρώ έχει μια κόκκινη γραμμή στο πρόσωπο. Ανάμεσα στα μάτια του που σα ρυάκι τρέχει!
Μια πετσέτα ψάχνω να βρω να τη σκουπίσω μα δεν υπάρχει καμιά τριγύρω!
Κι έπειτα εσύ!
Στο δεξί σου μάγουλο ένα κόκκινο ρυάκι, ίδιο με αυτό του αλόγου κυλάει!
Μα γιατί πρέπει να ματώσεις για να κατακτήσεις τους κόπους και να δαφνοστεφανωθείς τις μάχες σου;
Κι αν αυτό το αίμα δεν είναι δικό σας;
Αυτό δε θέλω να το σκέφτομαι!
Αν είναι κάποιου άλλου; Να ξέρεις πως αν αποδειχθεί ότι είναι κάποιου άλλου παύεις να είσαι «Το Παιδί του Λιβαδιού», για πάντα!
Κι αν αυτό σου ακούγεται πενιχρό τότε δεν έχεις καταλάβει τί μπορεί να σημαίνει και να συμβολίζει ένα απλό λιβάδι!

Απόσπασμα από το ποίημα σε ελεύθερο στίχο "Καλπάζεις", της ποιητικής συλλογής "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου"




 

Μια μυγδαλιά και δίπλα της,
εσύ. Μα πότε ανθίσατε ;
Στέκομαι στο παράθυρο
και σας κοιτώ και κλαίω.

Τόση χαρά δεν την μπορούν
τα μάτια.
Δός μου, Θεέ μου,
όλες τις στέρνες τ’ ουρανού
να στις γιομίσω.

Νικηφόρος Βρεττάκος 







"Η ποίησις είναι ανάπτυξι στίλβοντος ποδηλάτου. Μέσα της
όλοι μεγαλώνουμε. Οι διάδρομοι είναι λευκοί. Τ’ άνθη μιλούν.
Από τα πέταλά τους αναδύονται συχνά μικρούτσικες παιδίσκες.
Η εκδρομή αυτή δεν έχει τέλος."

Ανδρέας Εμπειρίκος, συλλογή Ενδοχώρα (1934 – 1937), ενότητα "Ο Πλόκαμος της Αλταμίρας", Εκδόσεις Άγρα 1988, γ’ ανατύπωση
 __________________

Ιδιαίτερο συναίσθημα να βλέπεις πως οι στίχοι σου οπτικοποιούνται (αναφερόμενη στις δύο πρώτες φωτογραφίες) με τόσο ρεαλιστικό μάλιστα τρόπο και όχι από εσένα, από έναν συνάνθρωπό σου, που όπως όλα δείχνουν, άνοιξε την ψυχούλα του και επέτρεψε, στα δικά σου γραφόμενα, να την αγγίξουν!

Ναι είμαι ευλογημένη γιατί σημασία δεν έχεις πόσους θα αγγίξεις αλλά ποιούς!

Καλημέρα και καλή εβδομάδα σε όλους!

 Οι φωτογραφίες από τον Βόλο και την πολύτιμη Αλεξάνδρα Μουριοπούλου!

Ευχαριστώ πάρα πολύ! <3

Τετάρτη, 12 Ιουλίου 2017

ΓΙΟΡΤΙΝΕΣ ΜΕΡΕΣ ΜΙΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ.

Εκφραστικοί μου, καλημέρα.



Η μοναξιά μ' έφερε κοντά στα πουλιά.
Μ' έμαθε να πετάω.

~ ✾ ~

Φύτεψα λέξεις στο χαρτί
Φύτρωσε ένα δέντρο με πλατιά φύλλα.

~ ✾ ~

Στον μαυροπίνακα της νύχτας
μ' ένα κομμάτι κιμωλία γράψε:
φως, φως, φως.
Ποιητής είσαι.

~ ✾ ~

Ούτε φεγγάρι, ούτε άστρο, ούτε τριζόνι.
Κλείσιμο δίχως τοίχους.
Με την αιχμή του μολυβιού μου
ανοίγω μια τρύπα στη νύχτα.
Εκτινάζεται φως.

~ ✾ ~

Πατρίδα μου είναι
ένας ουρανός χωρίς διαβατήριο
χωρίς πύλη.
Μπαίνω απ' τον αέρα.

~ ✾ ~

Μιλάω στα δέντρα περσικά.
Εγώ είμαι ξένος.

Μιλάω στα δέντρα περσικά.
Τα δέντρα μού αποκρίνονται.
Μέσα σ' αυτή τη συγγένεια
δεν είμαι ξένος.

~ ✾ ~

Τη γλώσσα της ποίησης την έμαθα
απ' τ' άστρα, απ' τα πουλιά, απ' τα φύλλα
κι απ' τους πλανόδιους τροχιστές.

~ ✾ ~

Καλύπτω τις τρύπες
με φεγγάρι, με ποιήματα
ή με τα φιλιά σου.

~ ✾ ~

Όλα μου τα ταξίδια εσύ.
Όλες μου οι θάλασσες εσύ.
Όλα μου τα ναυάγια εσύ.
Όταν σε συλλογιέμαι
ένας άνεμος με παίρνει
μαζί με το κρεβάτι μου
χωρίς πυξίδα, χωρίς τιμόνι, χωρίς πανί.

~ ✾ ~


(Φερεϊντούν Φαριάντ)
Μετάφραση: Γιάννης Ρίτσος


________

Φωτογράφος, η Alexandra Mouriopoulou από την Καστοριά.
Tης ζήτησα τη φώτο και μου την έδωσε. Τόσο απλά.

Ευχαριστώ πολύ αγαπημένη μου.


Και για να καταλάβετε που αναφέρεται ο τίτλος, ορίστε:



Σας ευχαριστώ! Για κάθε εχθές, για κάθε σήμερα και για κάθε αύριο!

Να με χαίρεστε εκφραστικοί και να σας χαίρομαι κι εγώ.
Βασικά, σκέφτομαι τώρα, αν έχουμε περάσει γιορτές και γιορτές μαζί, εδώ, διαδικτυακά.
Κάπως έτσι οφείλουν να είναι αληθινές σχέσεις, στο πέρασμα του χρόνου, υποθέτω. Λίγες, οι πιο δυνατές μένουν.

Να περνάτε όμορφα εκφραστικοί.
Κι εδώ το κέρασμά σας: https://www.youtube.com/watch?v=uxRjFko0EN0

Πέμπτη, 6 Ιουλίου 2017

Ο ΠΑΦΛΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΚΥΜΑΤΩΝ


Εκφραστικοί, καλημέρα.
Δεν μπορώ καθόλου τις υψηλές θερμοκρασίες κτλ, έχω και το μαλλί του ευχούλη που δεν βοηθάει καθόλου, οπότε όπως καταλαβαίνεται η περασμένη εβδομάδα ήταν κόλαφος για εμένα. Δυστυχώς και η επόμενη αν ισχύει το νέο κύμα καύσωνα.

Οπότε, σας δροσιστούμε λιγάκι (προκαταβολικά)



Ο παφλασμός των κυμάτων, είναι μία τόσο ωραία φράση από μόνη της. Ιδανική για τίτλο, λεζάντα, ονομασία ταίνιας, σύνθεσης, λογοτεχνικού έργου κτλ. Το οτι η εικόνα μας έδωσε και είδος χορού και μάλιστα βαλς, με κάνει αυτομάτως να ονειρεύομαι και να θέλω να χορέψω, γιατί όχι άλλωστε. ;)

Έχετε χρησιμοποιήσει κοχύλι για να ακούσετε τον ήχο των κυμάτων; Εγώ ναι, στο παρελθόν αλλά δεν το άκουσα, ίσως να μην ήταν όπως ακριβώς το περίμενα. Έχω κι αυτό το ελάττωμα εγώ, να τα φαντάζομαι όλα καλύτερα από οτι μπορεί να είναι...

Πρόσφατα, βρέθηκα με δυο φίλες μου σε ένα πολύ ωραίο μέρος, που βρίσκεται δίπλα στη θάλασσα, τα πόδια μας ακουμπούσαν στα βραχάκια φανταστείτε και απο μπροστά μας περνούσαν μικρά βαρκάκια με ψαράδες. Υπο άλλες συνθήκες, σε εκείνο το σημείο, χρειάζεσαι ζακετούλα και εκείνο το βράδυ, βράδυ καύσωνα, σκάγαμε κυριολεκτικά. Τι θυμήθηκα τώρα... και γελάω μόνη μου....
Σε κάποια φάση, όπως καθόμασταν, η θάλασσα έμοιαζε περίεργη. Τι εννοώ, έμοιαζε μπροστά σα να είχε αλλάξει χρώμα και στάθμη και πιο βαθιά σκούρα και πιο υψηλή σαν στάθμη. Λέει η μία φίλη μου "Ρε κορίτσια, γιατί έγινε έτσι έτσι η θάλασσα; Περίεργο. Πετάγεται η άλλη φίλη μου, της λογικής και λέει "ε μάλλον θα οφείλεται στις βάρκες που πέρασαν πριν λίγο" και μετά πετάγομαι εγώ της φαντασίας και λέω "Λέτε να γίνει τσουνάμι; Έτσι δεν λένε πως όταν μαζεύεται μέσα θα γίνει τσουνάμι;" Και αρχίζω να σκέφτομαι φωναχτά αν γινόταν τσουνάμι τι θα έκανε και τι θα σκεφτόταν η κάθε μία. Εντάξει, πρέπει να γέλασαν και οι πέτρες εκείνη την ώρα. Εμείς πάντως και οι διπλανές παρέες, πολύ. Δε θα σας πω τι θα σκέφτονταν οι φίλες, μη πάω σε προσωπικά δεδομένα, θα σας πω μόνο τι θα σκεφτόμουνα και θα έκανα εγώ με βάση τα όσα είπαν εκείνες για εμένα. Πρώτον θα σκεφτόμουν τα βιβλία που δε θα προλάβω να βγάλω και δεύτερον θα έβγαζα σελφι με το τσουναμι να ερχεται χαχαχαχα :P  Μα τι ωραία που περνάμε εδώ στην εξοχή ;)

Ελάτε να ακούσουμε ένα τραγουδάκι τώρα:


Θάλασσα - Φίλιππος Πλιάτσικας


Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική:  Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Μίλβα 


"τη θάλασσα που αρρώστησε γιατρεύω
και κάνω με τα αστέρια σκουλαρίκια"


Τον συγκεκριμένο στίχο των λατρεύω.... μου ταιριάζει αυτό το "εξωπραγματικό" που μπορώ να κάνω όμως ;)


Να περνάτε όμορφα, εκφραστικοί μου.
Καλή συνέχεια καλοκαιριού.